ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
Δικαιοδοσία δυνάμει του άρθρου 9(3)(γ) του Ν. 33/1964
ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΑΣ
ΑΙΤΗΣΗ ΑΡ. 2/2026
9 Ιουλίου, 2026
[ΜΑΛΑΧΤΟΣ, ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, ΕΦΡΑΙΜ, Δ/στές]
Aναφορικά με την Αίτηση του Peter Lawson
Aναφορικά με Nομικά Θέματα που προκύπτουν από την Απόφαση του Εφετείου ημερ. 19/12/2025, στην Πολιτική Έφεση Ε50/2024
XIE SHAODAN
Eφεσείουσα στο Εφετείο
ΚΑΙ
PETER LAWSON
Εφεσίβλητος στο Εφετείο
__________________
Α. Danos & Associates LLC, για τον Αιτητή.
Π.Ν. Κούρτελλος & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., για την Καθ΄ ης η Αίτηση.
__________________
ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από τον Ιωαννίδη, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Δ.: Ο αιτητής, βρετανός πολίτης, ήταν ο ενάγων στην αγωγή αρ. 1421/2014, την οποία καταχώρισε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου. Η καθ΄ ης η αίτηση, υπήκοος Κίνας, με την οποία ο αιτητής διατηρούσε στο παρελθόν μακροχρόνια σχέση, ήταν η εναγόμενη στην πιο πάνω αγωγή. Εναντίον της τελευταίας, ο αιτητής είχε αξιώσει αρκετές θεραπείες, ανάμεσα σε αυτές και θεραπεία η οποία αφορούσε σε έκδοση απόφασης «για €920.000 ποσό το οποίο η εναγόμενη ωφελήθηκε και οικειοποιήθηκε και/ή ποσό στο οποίο κατέστη πλουσιότερη άδικα και σύμφωνα με τις αρχές περί αδίκου πλουτισμού και/ή των αρχών της επιείκειας και/ή απέσπασε δόλια και/ή με ψευδείς παραστάσεις και/ή απάτη και/ή αθέμιτη επιρροή.»
Στο πλαίσιο της πιο πάνω αγωγής, εξεδόθη στις 10.3.2016, λόγω μη καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης, απόφαση εναντίον της καθ’ ης η αίτηση και υπέρ του αιτητή ως ακολούθως:
«(α) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι τα χρήματα στον τραπεζικό λογαριασμό της Εναγομένης με αρ. [ ] της Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ ανήκουν στον Ενάγοντα και όχι στην Εναγόμενη, η οποία τα απέκτησε με χρήση δόλου και/ή απάτης και/ή ψευδών παραστάσεων και/ή αθέμιτης επιρροής.
(β) Έκδοση διατάγματος το οποίο διατάζει την Εναγόμενη να επιστρέψει αμέσως στον Ενάγοντα όλα τα χρήματα του που βρίσκονται στον πιο πάνω τραπεζικό λογαριασμό (υπό το σημείο (α)) τα οποία ανήκουν στον Ενάγοντα και όχι στην Εναγόμενη.
(γ) Επιδίκαση ποσού €920.000 πλέον τόκο προς 5,5% ετησίως επί του ποσού αυτού από 24.06.14 μέχρι 31.12.14 και πλέον τόκο προς 4% ετησίως από 01.01.15 μέχρι εξόφλησης υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον της Εναγομένης.
(δ) Επιδίκαση δικηγορικών εξόδων και άλλων εξόδων που υπολογίστηκαν από τον Πρωτοκολλητή και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον της Εναγομένης.»
Επρόκειτο για τις θεραπείες υπό (Ζ), (Η) και (ΙΑ) στην αγωγή. Σημειώνεται εδώ ότι οι άλλες θεραπείες που αξιώνονταν με την αγωγή, και αφορούσαν κυρίως σε μεταβίβαση του επίδικου ακινήτου στο όνομα του αιτητή, απεσύρθησαν.
Η καθ’ ης η αίτηση μετά την έκδοση της πιο πάνω απόφασης, αντέδρασε με την καταχώριση αίτησης ημερ. 11/8/2017 για τον παραμερισμό της απόφασης που εξεδόθη εναντίον της. Στις 12/01/2019, το εκδικάσαν την αίτηση παραμερισμού πρωτόδικο Δικαστήριο, παραμέρισε «ex debito justitiae» την εκδοθείσα απόφαση, αφού βρήκε ότι η επίδοση της αγωγής δεν ήταν καλή. Οι λόγοι δεν ενδιαφέρουν.
Κατά της πιο πάνω απόφασης καταχωρίστηκε έφεση. Πρόκειται για την έφεση Ε34/2019. Εκκρεμούσης της εν λόγω εφέσεως, και αφού με τον παραμερισμό της απόφασης η αγωγή αναβίωσε, η εναγόμενη καταχώρισε δικόγραφο (Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση). Με το δικόγραφο της, είχε εγείρει προδικαστικές ενστάσεις οι οποίες αφορούσαν στο κατά πόσο ο ενάγων είχε αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της ή εδικαιούτο να εγείρει την αγωγή υπό την προσωπική του ιδιότητα, αφού, σύμφωνα με τη θέση του, τα εμβάσματα χρημάτων στον τραπεζικό λογαριασμό της εναγομένης είχαν γίνει από εταιρείες.
Μετά την καταχώριση αίτησης διά κλήσεως εκ μέρους της εναγομένης, το πρωτόδικο Δικαστήριο εξεδίκασε τις εν λόγω προδικαστικές ενστάσεις. Με απόφασή του ημερ. 29/09/2023, δικαίωσε την εναγομένη και εξέδωσε «Διάταγμα με το οποίο διαγράφονται οι αξιώσεις και/ή αιτούμενες θεραπείες του Ενάγοντα υπό τα σημεία (Ζ), (Η) και (ΙΑ) του παρακλητικού της έκθεσης απαίτησης». Επρόκειτο, υπενθυμίζουμε, για τις θεραπείες για τις οποίες είχε εκδοθεί απόφαση λόγω μη καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης. Η δε εναπομείνασα υπό (ΙΒ) θεραπεία, αφορούσε μόνο σε νόμιμο τόκο και δεν μπορούσε από μόνη της να υπάρξει χωρίς τις άλλες τρείς θεραπείες, δηλαδή τις θεραπείες υπό (Ζ), (Η) και (ΙΑ). Η πιο πάνω απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ουδέποτε εφεσιβλήθη.
Μετά την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ημερ. 29/09/2023 (με την οποία ουσιαστικά είχαν διαγραφεί και παραμεριστεί όλες οι θεραπείες που αξιώνονταν με την αγωγή), εξεδόθη στις 7/12/2023, η απόφαση του Εφετείου στην Έφεση Ε34/2019. Σύμφωνα με την εφετειακή απόφαση, εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι η επίδοση δεν ήταν καλή και κατ’ επέκταση εσφαλμένα αυτό παραμέρισε «ex debito justitiae» την εκδοθείσα απόφαση. Το Εφετείο έδωσε οδηγίες για επανεκδίκαση της αίτησης παραμερισμού ημερ. 11/08/2017.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο ακολουθώντας τις οδηγίες του Εφετείου, επανεκδίκασε την αίτηση παραμερισμού ημερ. 11/8/2017, και με απόφασή του ημερ. 30/04/2024 αποφάσισε να την απορρίψει. Διαπίστωσε, ανάμεσα σε άλλα, πως δεν απεκαλύφθη εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση και πως η εν γένει συμπεριφορά της εναγομένης «προσλαμβάνει τη μορφή περιφρόνησης των δικαστικών διαδικασιών». Δεν φαίνεται να σχολιάζει το γεγονός ότι με προηγούμενη απόφασή του, η οποία ουδέποτε εφεσιβλήθη, είχαν διαγραφεί οι θεραπείες σε σχέση με τις οποίες εξέταζε την αίτηση παραμερισμού.
Η απόφασή ημερ. 30/04/2024, εφεσιβλήθη από την Καθ’ ης η Αίτηση. Πρόκειται για την Έφεση Ε50/2024. Το Εφετείο, πριν αποφασίσει οτιδήποτε στο πλαίσιο της εν λόγω έφεσης, προβληματίστηκε. Παραθέτουμε αυτολεξεί τον προβληματισμό του:
«Στο σημείο αυτό εγείρεται και ο προβληματισμός του κατά πόσο η όποια απόφαση στην παρούσα Έφεση θα έχει αντικείμενο, αφού τυχόν επιτυχία (προφανώς αυτό που ήθελε να πει είναι αποτυχία) της Έφεσης θα έχει ως αποτέλεσμα να παραμένει έγκυρη εναντίον της Εφεσείουσας μία τελική απόφαση για ποσό €920.000 πλέον τόκων, ενώ το ίδιο πρωτόδικο Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει στο πλαίσιο άλλης αίτησης ότι ο Ενάγοντας δεν είχε αγώγιμο δικαίωμα σε σχέση με το ποσό αυτό εναντίον της Ενάγουσας.» (προφανώς αυτό που ήθελε να πει είναι εναντίον της Εναγομένης)
Αποφάσισε να εξετάσει την έφεση, με το ακόλουθο σκεπτικό:
«Η εξουσία, όμως, για επικύρωση ή ανατροπή πρωτόδικης απόφασης ανήκει στο Εφετείο. Θα ήταν παράδοξο, συναφώς, να μπορούσε πρωτόδικο Δικαστήριο να δεσμεύει το Εφετείο κατά την κρίση του επί συγκεκριμένης διαδικασίας, ή να δύναται να καταστήσει άνευ αντικειμένου την κρίση του Εφετείου. Με αυτό το σκεπτικό προχωρούμε στην εξέταση της παρούσας Έφεσης.»
Εκδικάζοντας την έφεση επί της ουσίας, το Εφετείο διαφώνησε με την προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι δεν είχε αποκαλυφθεί συζητήσιμη υπεράσπιση. Όπως κατέγραψε «θεωρούμε ότι τα όσα καταγράφονται, σε συνάρτηση πάντα με την κατάληξη του ίδιου του Δικαστηρίου περί μη ύπαρξης αγώγιμου δικαιώματος του εφεσίβλητου κατά της εφεσείουσας, αρκούσαν για ικανοποίηση του ότι καταδείχθηκε η ύπαρξη συζητήσιμης υπεράσπισης». Διαπίστωσε, βεβαίως, πως υπήρξε καθυστέρηση στην καταχώριση αίτησης παραμερισμού εκ μέρους της εναγομένης, για να προσθέσει τα ακόλουθα:
«Σημειώνεται μία μεγάλη καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης παραμερισμού, εάν ληφθεί υπόψη ότι ο Εφεσίβλητος είχε αναφέρει στην Εφεσείουσα το ότι η αγωγή εκκρεμούσε και είχε επιδοθεί στη διεύθυνση του πατέρα της από τον Ιούλιο του 2015. Αυτή της η παράλειψη να ενεργήσει θα μπορούσε, ενδεχομένως, υπό άλλες συνθήκες, να θεμελιώσει βάση για την κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η συμπεριφορά της Εφεσείουσας προσλαμβάνει τη μορφή περιφρόνησης των δικαστικών διαδικασιών αλλά και έλλειψη σεβασμού στα δικαιώματα του Εφεσίβλητου.
Εντούτοις, λαμβάνοντας υπόψη τον Πρωταρχικό Σκοπό, θεωρούμε ότι η όλη πορεία της αγωγής και οι ιδιαιτερότητες που ο χειρισμός της παρουσιάζει, καθιστά απαραίτητη την έκδοση διαταγής για παραμερισμό της Απόφασης ημερ. 10.3.2016. Οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα θα οδηγούσε σε άδικο χειρισμό.»
Δεν παραλείπει, στο τέλος της απόφασης του, να σχολιάσει το γεγονός ότι η ενδιάμεση απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ημερ. 29/9/2023 (με την οποία, ως ελέχθη, είχαν διαγραφεί οι αιτούμενες θεραπείες), δεν είχε εφεσιβληθεί. Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε:
«Δεν παραγνωρίζουμε ότι η απόφαση επί των προδικαστικών σημείων παραμένει δεσμευτική, αφού αυτή εξεδόθη με δεδομένο ότι η απόφαση ημερ. 10.3.2016 είχε παραμεριστεί (έστω εάν ο λόγος του παραμερισμού την πρώτη φορά κρίθηκε εσφαλμένος) και άρα η αγωγή εκκρεμούσε. Η παρούσα μας απόφαση έχει το ίδιο αποτέλεσμα επί της ουσίας. Η δε απόφαση με την οποία τα αιτητικά Ζ, Η και ΙΑ της αγωγής διαγράφηκαν δεν εφεσιβλήθηκε και έχει καταστεί τελεσίδικη. Το μοναδικό εναπομείναν αιτητικό ΙΒ αφορά στην επιδίκαση νόμιμου τόκου, το οποίο φυσικά δεν έχει οποιαδήποτε αυτοτέλεια στην απουσία άλλων αξιώσεων. Έπεται πως δεν παραμένει οτιδήποτε για εκδίκαση στην αγωγή».
Εν κατακλείδι, έκανε δεκτή την έφεση και παραμέρισε την εκδοθείσα πρωτόδικη απόφαση ημερ. 10/03/2016, δίδοντας έτσι τέλος στη μακροχρόνια αντιδικία.
Ο ενάγων, ο οποίος όντως ουδέποτε αμφισβήτησε την καθοριστική ενδιάμεση απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ημερ. 29/09/2023, δεν έμεινε ικανοποιημένος από την πιο πάνω απόφαση του Εφετείου. Με την υπό εκδίκαση αίτηση, επιδιώκει τώρα την εξασφάλιση άδειας από το Ανώτατο Δικαστήριο για να καταχωρίσει αίτηση δυνάμει του άρθρου 9(3)(γ) των περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλες Διατάξεις) Νόμων του 1964 έως 2025, Ν.33/1964. Στην Έκθεση Νομικών Θεμάτων παρατίθενται, μαζί με την αιτιολογία τους, τέσσερα Νομικά Θέματα, τα οποία στην παρούσα απόφαση παραθέτουμε αυτολεξεί, χωρίς την αιτιολογία τους, την οποία βεβαίως έχουμε μελετήσει:
«ΝΟΜΙΚΟ ΘΕΜΑ 1 – Εσφαλμένη στάθμιση και υπέρβαση ορίων εφετειακής επέμβασης (misdirection/error of principle).
NOMIKO ΘΕΜΑ 2 – Αδικαιολόγητη καθυστέρηση και περιφρόνηση της διαδικασίας (contumelious conduct) ως παράγοντες αποτυχίας αίτησης παραμερισμού και αντιφατική επίκληση του «Πρωταρχικού Σκοπού» κατά παράκαμψη των καθιερωμένων νομολογιακών κριτηρίων.
ΝΟΜΙΚΟ ΘΕΜΑ 3 – Αντιφατικότητα της εφετειακής αιτιολογίας ως σφάλμα αρχής (misdirection/error of principle).
ΝΟΜΙΚΟ ΘΕΜΑ 4 – Έννομες συνέπειες ακύρωσης διατάγματος παραμερισμού και εγκυρότητα μεταγενέστερων διαδικαστικών πράξεων.»
H καθ΄ ης η αίτηση καταχώρισε ένσταση παραθέτοντας αρκετούς λόγους, τους οποίους επίσης έχουμε μελετήσει, εισηγούμενη πως δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση της αιτούμενης άδειας. Με οδηγίες του Δικαστηρίου κατατέθηκαν γραπτές αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων έχουμε θέσει ενώπιον μας. Το ίδιο ισχύει και για τη νομολογία στην οποία παρέπεμψαν και οι δύο πλευρές.
Στην Αναφορικά με την Αίτηση του ΧΧΧ Χρίστου, Αίτηση Αρ. 8/2025, ημερ. 12/2/2026, σημειώνονται τα ακόλουθα για τον παραμερισμό δικαστικής απόφασης που εκδίδεται κανονικά (regularly obtained judgment):
«Δεν χρειάζεται να πούμε οτιδήποτε για την ευρεία διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να παραμερίζει απόφαση που εξεδόθη κανονικά (regularly obtained judgment). Αυτά είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα. Το ίδιο ισχύει και για την εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση που πρέπει να αποκαλύπτει ένας αιτητής σε τέτοια διαδικασία παραμερισμού απόφασης. Ομιλούμε για εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση και όχι για υπεράσπιση, αφού σε αίτηση παραμερισμού, το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε ευρήματα γεγονότων και κατ΄ επέκταση δεν αποφασίζει την ύπαρξη τυχόν υπεράσπισης. […] Όπως τέθηκε στην Βalm Maritime Co. Ltd v. Biochemie R.o.s.e Ltd (1986) 1 C.L.R. 303, με αναφορά και στη γνωστή υπόθεση Evans v. Bartlam (1937) A.C. 473, «The court in the present application has to be satisfied by the defendants that they have disclosed an arguable or triable issue and no more».»
Εν προκειμένω, το Εφετείο, καθοδηγούμενο από την νομολογία και σταθμίζοντας τα άκρως ιδιαίτερα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης, τα οποία έχουν πάντα τη σημασία τους, έκρινε πως η εκδοθείσα λόγω μη καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης απόφαση ημερ. 10/3/2016, θα έπρεπε να παραμεριστεί και την παραμέρισε. Με την εν λόγω απόφαση του, δεν διαφοροποιούνται οι προϋποθέσεις παραμερισμού απόφασης που εκδίδεται κανονικά, πόσω μάλλον εν προκειμένω, αφού μετά την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ημερ. 29/09/2023, η αγωγή είχε παραμείνει χωρίς οιανδήποτε νομική βάση. Δεν διαπιστώνουμε οτιδήποτε που θα δικαιολογούσε την χορήγηση της αιτούμενης άδειας κατ’ επίκληση των Νομικών Θεμάτων 1-3, την οποία εάν χορηγούσαμε θα λειτουργούσαμε ως Εφετείο του Εφετείου, κάτι που είναι ανεπίτρεπτο (Αναφορικά με την Αίτηση του ΧΧΧ Θεοδώρου, Αίτηση Αρ. 14/2025, ημερ. 25.2.2025).
Λίγα λόγια όσον αφορά στο Νομικό Θέμα 4, για το οποίο αξιώνεται άδεια. Ως ελέχθη, η ενδιάμεση απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ημερ. 29/9/2023, με την οποία είχαν διαγραφεί οι θεραπείες που αξιώνονταν με την αγωγή (σε σχέση με τις οποίες είχε εκδοθεί απόφαση λόγω μη καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης), ουδέποτε αμφισβητήθηκε από τον αιτητή. Είναι δε γνωστό πως αποφάσεις των Δικαστηρίων οι οποίες δεν παραμερίζονται ή δεν ανατρέπονται είναι δεσμευτικές. Ορθά το Εφετείο σημείωσε πως «…η δε απόφαση με την οποία τα αιτητικά Ζ, Η και ΙΑ της αγωγής διαγράφηκαν δεν εφεσιβλήθηκε και έχει καταστεί τελεσίδικη. … Έπεται πως δεν παραμένει οτιδήποτε για εκδίκαση στην αγωγή.»
Ο αιτητής ουδεμία αναφορά κάνει στο γεγονός ότι ο ίδιος ουδέποτε αμφισβήτησε την ενδιάμεση απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ημερ. 29/9/2023, και κατ’ επέκταση, δεν μας καλεί, με την υπό εκδίκαση αίτηση, να δώσουμε άδεια για να αποφασιστεί κατά πόσο η μη αμφισβήτηση, μέσω της νόμιμης οδού, της εν λόγω ενδιάμεσης απόφασης, δεν καθιστούσε αυτήν δεσμευτική για τους διαδίκους.
Δεν δικαιολογείται η χορήγηση της αιτούμενης άδειας.
Η Αίτηση απορρίπτεται.
Επιδικάζονται υπέρ της καθ΄ ης η αίτηση και εναντίον του αιτητή €2.000 έξοδα, πλέον Φ.Π.Α., εάν υπάρχει.
Χ. ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ.
Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Δ.
Ε. ΕΦΡΑΙΜ, Δ.
/φκ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο