ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Πολιτική Έφεση Αρ. 32/2026)
16 Ιουλίου, 2026
[ΜΑΛΑΧΤΟΣ, ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, ΕΦΡΑΙΜ, Δ/στές]
ΕΦΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΔΙΚΗ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ ΑΡ. 109/2026
ΥΠΟ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ:
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΩΝ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΩΝ ΤΟΥ 1964 ΕΩΣ (ΑΡ.3) ΤΟΥ 2022
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ 2018 ΚΑΙ 2023
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ BEHZAD MOTMAEN FAAL ΑΠΟ ΤΟ ΙΡΑΝ (ARC [ ]) ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΟΥ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ HABEAS CORPUS
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ ΝΟΜΟ 14/1960, ΤΟΥΣ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥ 1964 ΜΕΧΡΙ 1991, ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ, ΤΟΝ ΧΑΡΤΗ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ Ε.Ε., ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΝΟΜΟ KAI ΤΗΝ ΟΔΗΓΙΑ 2013/33/ΕΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΑΙΤΟΥΝΤΩΝ ΔΙΕΘΝΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ-
1. ΑΡΧΗΓΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
2. ΥΦΥΠΟΥΡΓΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
ΔΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
..................................
Α. Δημητρίου, για τον Εφεσείοντα.
Ν. Κουρσάρης για Ν. Κουρσάρης Δ.Ε.Π.Ε., για Γενικό Εισαγγελέα, για τους Εφεσίβλητους.
ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και
θα δοθεί από την Εφραίμ, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΕΦΡΑΙΜ, Δ.: Η παρούσα Έφεση στρέφεται εναντίον της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην πρωτόδικη του δικαιοδοσία (το πρωτόδικο Δικαστήριο) με την οποία απερρίφθη η αίτηση του Εφεσείοντα για την έκδοση εντάλματος Habeas Corpus.
Τα γεγονότα καταγράφονται αναλυτικά στην προσβαλλόμενη απόφαση. Για σκοπούς εξέτασης της Έφεσης, κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί ότι στις 4.9.2025 εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης του Εφεσείοντα, Ιρανικής καταγωγής, δυνάμει του άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, Κεφ. 105, καθότι είχε κριθεί απαγορευμένος μετανάστης. Κατά των εν λόγω διαταγμάτων ο Εφεσείων καταχώρισε προσφυγή ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου το οποίο, με απόφαση του ημερ. 5.12.2025, την απέρριψε. Ο Εφεσείων καταχώρισε έφεση εναντίον της εν λόγω απόφασης ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου, η οποία και εκκρεμεί. Στις 18.2.2026 ο Εφεσείων υπέβαλε αίτηση ασύλου, και έτσι το διάταγμα απέλασης του ανεστάλη, ενώ το διάταγμα κράτησης του ακυρώθηκε και στις 19.2.2026 εξεδόθη νέο διάταγμα κράτησης του δυνάμει του άρθρου 9ΣΤ(2) του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000. Ο Εφεσείων καταχώρισε προσφυγή εναντίον του νέου διατάγματος κράτησης του, την οποία το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας απέρριψε με απόφαση του ημερ. 15.4.2026.
Κατά την ακρόαση της Έφεσης, δηλώθηκε εκ μέρους των Εφεσίβλητων ότι στις 29.5.2026, τρεις μέρες μετά την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης, η Υπηρεσία Ασύλου απέρριψε την αίτηση του Εφεσείοντα για διεθνή προστασία. Ο δικηγόρος του Εφεσείοντα ανέφερε πως ακόμη δεν έχει γνωστοποιηθεί στον τελευταίο τέτοια απόφαση.
Στην προσβαλλόμενη απόφαση, το πρωτόδικο Δικαστήριο επεσήμανε ότι ο Εφεσείων αρχικά και από τις 4.9.2025 κρατείτο στη βάση διατάγματος κράτησης στο πλαίσιο διαδικασίας επιστροφής του δυνάμει των προνοιών του Κεφ. 105, ενώ από τις 19.2.2026, με την υποβολή της αίτησης για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας, στη βάση νέου διατάγματος κράτησης του δυνάμει του Ν.6(Ι)/2000 και δεν επιτρεπόταν πλέον η απέλαση του. Ανέφερε περαιτέρω πως, καθ’ ον χρόνο βρίσκονταν σε ισχύ τα διατάγματα ημερ. 4.9.2025 και μπορούσε να απελαθεί, ο Εφεσείων δεν συναινούσε στον επαναπατρισμό του και εξεταζόταν το ενδεχόμενο για εξασφάλιση έγκρισης για απέλαση του με συνοδεία ενώ, επειδή δεν κατείχε ταξιδιωτικό έγγραφο, γίνονταν προσπάθειες μέσω της Πρεσβείας του, για έκδοση αυτού. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επεσήμανε ότι ο σκοπός της απέλασης του δεν είχε εγκαταλειφθεί, παρά μόνο η απέλαση αναστάλθηκε λόγω της καταχώρισης της αίτησης για διεθνή προστασία, αναφέροντας μάλιστα πως ζητήθηκε από Λειτουργό Μετανάστευσης η επίσπευση εξέτασης της αίτησης του από την Υπηρεσία Ασύλου. Λόγω της άρνησης του Εφεσείοντα για συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές για σκοπούς εκτέλεσης του αρχικού διατάγματος κράτησης και απέλασης, οδηγώντας τις αρχές να προβούν σε ενέργειες για την έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων, και την εν τω μεταξύ ενέργεια του Εφεσείοντα να αιτηθεί διεθνούς προστασίας, το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι ο σκοπός της απέλασης δεν είχε εγκαταλειφθεί, παρά μόνο αυτή είχε ανασταλεί ως αποτέλεσμα της αίτησης για διεθνή προστασία. Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι το χρονικό διάστημα που παρήλθε δεν ήταν τέτοιας διάρκειας που να υποδηλούσε είτε εγκατάλειψη του σκοπού κράτησης του Εφεσείοντα, είτε παράλειψη προώθησης του με τη δέουσα επιμέλεια, με αποτέλεσμα να μην εντόπιζε παραβίαση των όποιων δικαιωμάτων του. Ως εκ τούτου, κατέληξε ότι η περίοδος κράτησης του, υπό τις περιστάσεις, ήταν εύλογη και η παράταση της κράτησης του δεν ήταν αδικαιολόγητη ή κακόπιστη. Εξού και απέρριψε την αίτηση.
Με τους τέσσερις εναπομείναντες λόγους έφεσης (ο τρίτος λόγος έχει αποσυρθεί), ο Εφεσείων προσβάλλει ως εσφαλμένη την πρωτόδικη απόφαση. Με τον πρώτο λόγο έφεσης προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιτιολόγητη λόγω του ότι οι αρμόδιες αρχές δεν προέβησαν σε οποιαδήποτε ενέργεια προς τον σκοπό απέλασης του Εφεσείοντα, ιδιαίτερα δεδομένου του γεγονότος ότι η απέλαση του στη χώρα καταγωγής του είναι αδύνατη λόγω της συνεχιζόμενης εμπόλεμης κατάστασης. Συναφής με τον πρώτο είναι ο δεύτερος λόγος έφεσης. Με αυτόν προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εξεδόθη υπό πλάνη, λόγω του ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο αφενός αγνόησε την εμπόλεμη κατάσταση στο Ιράν και την αδυναμία επιστροφής του Εφεσείοντα εκεί και αφετέρου θεώρησε ως τον μοναδικό λόγο της μη απέλασης του την υποβολή της αίτησης για διεθνή προστασία.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά καθοδηγήθηκε από τις πρόνοιες του άρθρου 9ΣΤ του Ν.6(Ι)/2000 που ρυθμίζουν το ζήτημα της κράτησης αιτητών διεθνούς προστασίας, καθώς επίσης τη νομολογία ως προς τι απαιτείται να εξεταστεί στο πλαίσιο της αίτησης για έκδοση Habeas Corpus. Η κράτηση πρέπει να έχει τη μικρότερη διάρκεια για όσο διάστημα ισχύει ο λόγος κράτησης και προκειμένου να ετοιμαστεί η διαδικασία επιστροφής ή απομάκρυνσης δυνάμει των άρθρων 18ΟΓ-18ΠΘ του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105, ενώ οι αρμόδιες διοικητικές αρχές θα πρέπει να ενεργούν με επιμέλεια και χωρίς καθυστέρηση. Οποιαδήποτε καθυστέρηση που δεν μπορεί να αποδοθεί στον αιτητή, δεν δικαιολογεί την συνέχιση της κράτησης του. Η κάθε υπόθεση κρίνεται στη βάση των δικών της περιστατικών. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Essa Murad Khlaief v. Αναφορικά με την Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω Γενικού Εισαγγελέα κ.ά. (2003) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1402, στην οποία παρέπεμψε και το πρωτόδικο Δικαστήριο, ο χρόνος κράτησης δεν μπορεί να εξετάζεται in abstracto. Πρέπει να συσχετισθεί προς τους λόγους της καθυστέρησης απέλασης και τις υφιστάμενες δυνατότητες διεκπεραίωσης της (βλ. Habibi Pour Ali Fasel v. Δημοκρατίας (2016) 1(Α) Α.Α.Δ. 876).
Θεωρούμε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβε υπόψη όλα τα ενώπιον του δεδομένα. Σημείωσε επίσης το γεγονός ότι, λόγω της υποβολής από τον Εφεσείοντα της αίτησης για διεθνή προστασία, ζητήθηκε η επίσπευση της εξέτασης της αίτησης του καθότι με αυτή αναστέλλεται η εκτέλεση του διατάγματος απέλασης του. Εδώ παρεμβάλλουμε, χωρίς βεβαίως αυτό να επηρεάζει την έκβαση της Έφεσης, ότι η αίτηση του τελικώς εξετάστηκε εντός χρονικού διαστήματος τριών μηνών, με αποτέλεσμα την απόρριψη αυτής στις 29.5.2026.
Το γεγονός ότι από την ημερομηνία έκδοσης του διατάγματος κράτησης του Εφεσείοντα ημερ. 19.2.2026, δεν καταγράφεται ότι οι αρμόδιες αρχές προέβησαν σε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια προς τον σκοπό απέλασης του, δεν παραγνωρίστηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο, καθιστώντας την απόφαση του αναιτιολόγητη. Αντιθέτως, το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβε υπόψη όλα τα πιο πάνω δεδομένα, καθώς επίσης το χρονικό διάστημα που διέρρευσε από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης για διεθνή προστασία, για να καταλήξει ότι το χρονικό διάστημα που παρήλθε δεν ήταν τέτοιο που να φανέρωνε εγκατάλειψη του σκοπού απέλασης ή παράλειψη προώθησης αυτού με τη δέουσα επιμέλεια.
Με βάση όσα αναφέρονται ανωτέρω, προκύπτει επίσης ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο ουδόλως απομόνωσε, ούτε και περιορίστηκε αποκλειστικά στο γεγονός της αναστολής της εκτέλεσης του διατάγματος απέλασης του Εφεσείοντα για τη μη απέλαση του. Η αναφορά του πρωτόδικου Δικαστηρίου στην αδυναμία απέλασης λόγω της εκκρεμότητας εξέτασης της αίτησης του Εφεσείοντα για διεθνή προστασία έγινε ακριβώς για να καταδείξει το ίδιο το γεγονός, αναφέροντας παράλληλα όλα τα πιο πάνω δεδομένα, ήτοι τη συμπεριφορά του ίδιου του Εφεσείοντα, τη στάση των αρμοδίων αρχών και το διαρρεύσαν χρονικό διάστημα, για να προβεί στην τελική του κατάληξη.
Ο ισχυρισμός του Εφεσείοντα ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο παρέλειψε να λάβει υπόψη την κατάσταση που επικρατεί στο Ιράν, η οποία καθιστά την απέλαση του εκεί αδύνατη, δεν κρίνεται βάσιμος. Η απέλαση του Εφεσείοντα τελούσε υπό αναστολή ενόσω εκκρεμούσε η αίτηση του για διεθνή προστασία (η οποία, εν τω μεταξύ, απερρίφθη στις 29.5.2026). Δεν είχε τεθεί ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου οτιδήποτε που να καταδείκνυε ότι πράγματι η απέλαση του Εφεσείοντα ήταν αδύνατη λόγω της κατάστασης που επικρατεί στο Ιράν. Αντιθέτως, πριν την υποβολή της αίτησης για διεθνή προστασία, οι αρμόδιες αρχές φαίνεται να προέβαιναν σε ενέργειες προς τον σκοπό αυτό, μέχρι την υποβολή της αίτησης η οποία και επέφερε την αναστολή της απέλασης του.
Ο πρώτος και ο δεύτερος λόγος έφεσης κρίνονται αβάσιμοι και απορρίπτονται.
Με τον τέταρτο λόγο έφεσης, αποδίδεται ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο παρέλειψε να εξετάσει το ίδιο κατά πόσο υπήρχε η δυνατότητα επιβολής εναλλακτικών μέτρων και να ασκήσει την εξουσία του να επιβάλει τέτοια μέτρα. Ο Εφεσείων παρέπεμψε στην υπόθεση C-246/24 PPU (Mahdi). ημερ. 28.3.2014, η οποία αποφασίστηκε στη βάση της Οδηγίας 2008/115/ΕΚ. Εκείνη η υπόθεση αφορούσε αίτηση παράτασης κράτησης ενώπιον της αρμόδιας δικαστικής αρχής και λέχθηκε ότι όταν η αρχικώς διαταχθείσα κράτηση δεν δικαιολογείται πλέον έναντι των προϋποθέσεων αυτών, η αρμόδια δικαστική αρχή πρέπει να είναι σε θέση να υποκαταστήσει με τη δική της απόφαση εκείνη της διοικητικής αρχής ή, ενδεχομένως, εκείνη της δικαστικής αρχής που διέταξε την αρχική κράτηση και να αποφανθεί επί της δυνατότητας λήψης άλλου μέτρου αντί της κράτησης ή την απόλυση του ενδιαφερόμενου υπηκόου τρίτης χώρας.
Σημειώνουμε ότι ο Ν.6(Ι)/2000 θεσπίστηκε για να συνάδει με την εν λόγω Οδηγία. Το άρθρο 9ΣΤ αυτού απαγορεύει την κράτηση αιτητή λόγω της ιδιότητας του ως αιτητή για διεθνή προστασία εκτός στις περιπτώσεις όπου δεν είναι εφικτό να εφαρμοστούν άλλα λιγότερο περιοριστικά εναλλακτικά μέτρα και για τους καταγραφόμενους στο άρθρο 9ΣΤ(2) λόγους. Η εξουσία για την έκδοση διατάγματος κράτησης ή επιβολής λιγότερο περιοριστικών εναλλακτικών μέτρων τίθεται από το ίδιο το άρθρο στον Υπουργό Εσωτερικών. Το διάταγμα κράτησης που εκδίδεται δυνάμει του εν λόγω άρθρου υπόκειται σε προσφυγή ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου με βάση το Άρθρο 146 του Συντάγματος.
Τούτων λεχθέντων, το Ανώτατο Δικαστήριο, στο πλαίσιο της άσκησης της προνομιακής του δικαιοδοσίας, δεν έχει εξουσία να εξετάσει τη νομιμότητα της έκδοσης του διατάγματος κράτησης ούτε και τη δυνατότητα επιβολής λιγότερο περιοριστικών εναλλακτικών μέτρων. Αυτά τα ζητήματα εμπίπτουν εντός της δικαιοδοσίας των Διοικητικών Δικαστηρίων τα οποία και είναι τα αρμόδια να εξετάζουν τη νομιμότητα της έκδοσης διαταγμάτων κράτησης. Όπως αναφέρεται ανωτέρω, η προνομιακή εξουσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαπίστωση ή μη της νομιμότητας της διάρκειας της κράτησης του αιτητή και, σε περίπτωση που καταλήξει ότι αυτή δεν είναι πλέον δικαιολογημένη, στην έκδοση εντάλματος Habeas Corpus για την άμεση απελευθέρωση του.
Επομένως, ο τέταρτος λόγος απορρίπτεται ως αβάσιμος.
Με τον πέμπτο και τελευταίο λόγο έφεσης προβάλλεται ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο παρέλειψε να εξετάσει ή εξέτασε λανθασμένα το άρθρο 5 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου κρίνοντας τη διάρκεια της κράτησης νόμιμη και αναλογική.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο παρέθεσε το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Tombulovi, Πολ. Αίτηση Αρ. 87/2021, ημερ. 9.6.2021, ECLI:CY:AD:2021:D248:
«Σύμφωνα με το εδάφιο (4)(α) του άρθρου 9 ΣΤ η κράτηση πρέπει να έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια και να διαρκεί μόνο για όσο διάστημα ισχύει ο λόγος κράτησης που προβλέπεται στο εδάφιο (2), ήτοι, εν προκειμένω, για όσο διάστημα διαρκεί η διαδικασία επιστροφής προκειμένου να ετοιμαστεί η επιστροφή ή και να διεξαχθεί η διαδικασία απομάκρυνσης κατά τα προβλεπόμενα στο εδάφιο (2). Αυτά δε, υπό το πρίσμα πάντοτε του άρθρου 5(1)(στ) της ΕΣΔΑ και του Άρθρου 11.2(στ) του Συντάγματος και της αποκρυσταλλωμένης αρχής ότι το κράτος οφείλει να ενεργεί σε τέτοιες περιπτώσεις καλή τη πίστει με μοναδική πρόθεση την επιδίωξη της απέλασης, επιδεικνύοντας επιμέλεια και ταχύτητα και με σεβασμό προς την αρχή της ελευθερίας και την ανάγκη για «περιορισμούς στον περιορισμό» της ελευθερίας (J.N. v. The United Kingdom, Appl. No. 37289/12, 19 May 2016, R. v. Governor of Durham Prison, Ex-parte Hardial Singh (1984) WLR 704, Mikolenko v. Esthonia, Appl. No. 10664/05, 8.10.2009).»
Καθοδηγούμενο από τις πιο πάνω νομικές αρχές και αφού στάθμισε όλα τα πιο πάνω δεδομένα, η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου πως ο σκοπός απέλασης δεν είχε εγκαταλειφθεί και η περίοδος κράτησης του Εφεσείοντα ήταν, υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση περίπτωσης, εύλογη χωρίς να εντοπίζεται παραβίαση των δικαιωμάτων του, υποδηλοί ότι εξέτασε τη διάρκεια της κράτησης του Εφεσείοντα στη βάση της αρχής της αναλογικότητας σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό.
Ως εκ τούτου θεωρούμε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο στάθμισε δεόντως και αυτόν τον παράγοντα και η κατάληξη του για απόρριψη της αίτησης κρίνεται, με βάση τα περιστατικά της υπό κρίση περίπτωσης, δικαιολογημένη.
Ο πέμπτος λόγος έφεσης κρίνεται αβάσιμος.
Η Έφεση απορρίπτεται.
€2.700 έξοδα Έφεσης επιδικάζονται υπέρ των Εφεσίβλητων και εναντίον του Εφεσείοντα.
Χ. ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ.
Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Δ.
Ε. ΕΦΡΑΙΜ, Δ.
/κβπ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο