ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

 

 

(Πολιτική Έφεση Αρ. 16/2026)

                                                                                                                (i-justice)

 

 

 30 Σεπτεμβρίου, 2026

 

 

[ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, ΔΑΥΙΔ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, Δ/στές]

 

 

 

ΕΦΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΔΙΚΗ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ ΑΡ. 194/2025

 

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ AΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΩΝ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΩΝ ΤΟΥ 1964 ΕΩΣ (ΑΡ.3) ΤΟΥ 2022

 

 

ΚΑΙ

 

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ 2018 ΚΑΙ 2023

 

 

ΚΑΙ

 

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΤΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΧΑΡΗΣ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ ΛΤΔ (HE 79820) ΕΚ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΑΙΤΗΤΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ CERTIORARI

ΚΑΙ

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΑΝΑΚΤΗΣΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΗΜΕΡ. 27.06.2025 ΠΟΥ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ 2088/2018 Ε.Δ. ΛΕΜΕΣΟΥ

 

 

ΚΑΙ

 

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΗΜΕΡ. 31.03.2026 ΠΟΥ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΝΤΙΜΟ ΔΙΚΑΣΤΗ κ. Γ.Ν. ΓΙΑΣΕΜΗ, Δ.

 

________________________________________________

 

 Μ. Β. Ιωάννου, για την Εφεσείουσα.

 

 Σπ. Βασιλείου για Κώστας Τσιρίδης & Σία ΔΕΠΕ, για την Εφεσίβλητη.

 

___________________________________________________

 

Η Απόφαση είναι ομόφωνη, θα απαγγελθεί από τη

Δικαστή Δημητριάδου-Ανδρέου.

_______________________________________

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

 

ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.: Αντικείμενο της παρούσας Έφεσης είναι η απόφαση  Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην πρωτόδικη του δικαιοδοσία με την οποία απέρριψε Αίτηση για έκδοση Εντάλματος Certiorari προς ακύρωση του Διατάγματος Ανάκτησης Κατοχής ημερ. 27/6/2025, το οποίο εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στο πλαίσιο της Αγωγής υπ’ αρ. 2088/2018.

Προτού γίνει αναφορά στους Λόγους Έφεσης κρίνεται επιβεβλημένη η αναφορά στα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα, ως αυτά είχαν αποτυπωθεί και στην πρωτόδικη Απόφαση.

 

Η Εφεσείουσα είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και έχει το εγγεγραμμένο γραφείο της σε υποστατικό στην κοινότητα Τόχνης.  Στον ίδιο χώρο, διατηρεί γραφείο από όπου διεξάγει τις εργασίες της, ως εισαγωγέας βαρέων μηχανημάτων και εξαρτημάτων. Ενοικίαζε το συγκεκριμένο χώρο από την Εφεσίβλητη. Το έτος 2018, η τελευταία καταχώρισε εναντίον της Εφεσείουσας στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού, την Αγωγή αρ. 2088/2018 με την οποία απαιτούσε από αυτή καθυστερημένα ενοίκια, καθώς, επίσης, διάταγμα έξωσης της από το συγκεκριμένο χώρο. Στις 27/2/2019, εκδόθηκε υπέρ της Εφεσίβλητης και εναντίον της Εφεσείουσας απόφαση ως η προαναφερθείσα απαίτηση.

 

Η Εφεσείουσα είχε καταχωρίσει έφεση κατά της πιο πάνω απόφασης, η οποία απορρίφθηκε στις 16/7/2024, με έξοδα σε βάρος της.  Είναι δε ο ισχυρισμός της ότι, μετά την εξέλιξη αυτή συνήψε νέα συμφωνία ενοικίασης με την Εφεσίβλητη, ισχυρισμός ο οποίος δεν έγινε αποδεκτός από την Εφεσίβλητη.

 

Αργότερα, στις 27/6/2025, υποβλήθηκε εκ μέρους της Εφεσίβλητης, στο πλαίσιο της πιο πάνω Αγωγής, μονομερής αίτηση διά της οποίας εκδόθηκε Διάταγμα, το οποίο διέτασσε την έκδοση Εντάλματος Ανάκτησης Κατοχής (Writ of Possession) της υπό αναφορά ακίνητης ιδιοκτησίας. 

 

Εκ μέρους της Εφεσείουσας καταχωρίστηκε, κατόπιν άδειας, Αίτηση δια Κλήσεως, με την οποία ζητείτο η έκδοση Εντάλματος Certiorari για ακύρωση του Διατάγματος για έκδοση Εντάλματος Ανάκτησης Κατοχής της επίδικης ακίνητης ιδιοκτησίας.

 

Οι Λόγοι επί των οποίων βασίστηκε το αίτημα για θεραπεία ήταν οι ακόλουθοι:

 

·        Με την έκδοση του Εντάλματος Ανάκτησης Κατοχής δόθηκε ισχύ σε διάταγμα το οποίο είχε εκπνεύσει.

 

·        Παρά τη συμμόρφωση της Εφεσείουσας με νέα συμφωνία ενοικίασης, η οποία έγινε τον Ιούλιο του 2024 και μετά την έκδοση της απόφασης από το Εφετείο στην Πολιτική Έφεση Ε24/2019, ημερ. 16/7/2024, μεταξύ της Εφεσείουσας και της Εφεσίβλητης, η Εφεσίβλητη αποτάθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο και αξίωσε την εκτέλεση του διατάγματος παράδοσης της κατοχής, ημερ. 27/2/2019, με την έκδοση εντάλματος κατοχής.

 

·        Το Διάταγμα παράδοσης κατοχής ημερ. 27/2/2019 υπερφαλαγγίστηκε από τη Συμφωνία Ιουλίου 2024 και δεν μπορούσε να καταστεί το αντικείμενο εντάλματος κατοχής.

 

·        Δεδομένου του ότι η Εφεσείουσα κατέβαλλε ανελλιπώς το μηνιαίο ενοίκιο, το διάταγμα παράδοσης κατοχής, ημερ. 27/2/2019, είχε απωλέσει το αντικείμενό του.

 

·        Με την έκδοση του εντάλματος κατοχής είχε δοθεί ισχύς σε διάταγμα που είχε εκπνεύσει.

 

·        Ουδέποτε το διάταγμα παράδοσης κατοχής του ακινήτου, ημερ. 27/2/2019, επεδόθη στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εφεσείουσας εταιρείας.

 

·        Ουδέποτε το διάταγμα ανάκτησης κατοχής, ημερ. 27/2/2019, επεδόθη στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εφεσείουσας εταιρείας.

 

Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού επεσήμανε ότι υπήρχε έντονη αμφισβήτηση από την Εφεσίβλητη της αλήθειας των γεγονότων τα οποία ισχυρίζετο η Εφεσείουσα δια του Διευθυντή της και ειδικότερα ο ισχυρισμός περί συνομολόγησης νέας συμφωνίας ενοικίασης, ενώ παράλληλα προβάλλετο, από μέρους της Εφεσίβλητης, ο ισχυρισμός περί απόκρυψης, από μέρους της Εφεσείουσας, ουσιωδών γεγονότων που έλαβαν χώρα μετά την έκδοση της απόφασης, ημερ. 27/2/2019, κατέληξε ότι το ζήτημα που προβάλλεται από πλευράς Εφεσείουσας ως νομικό συνιστούσε, στην πραγματικότητα, αποκλειστικά θέμα γεγονότων. Ήταν, δε, η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι, υπό το φως όλων των δεδομένων ενώπιον του, δεν διαπιστώνετο η ύπαρξη οποιουδήποτε νομικού σφάλματος στο υπό εξέταση Διάταγμα.

 

Η πρωτόδικη απόφαση προσβάλλεται με τέσσερις Λόγους Έφεσης.

 

Με το Λόγο Έφεσης 1 προβάλλεται ότι εσφαλμένα και αδικαιολόγητα το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση, ενώ με το Λόγο Έφεσης 2 προβάλλεται ότι εσφαλμένα κρίθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι υπήρχε στη διάθεση της Εφεσείουσας εναλλακτικό ένδικο μέσο και ειδικότερα αυτό το οποίο διαλαμβάνεται στη Δ.48, θ. 8(4) των ισχυόντων τότε Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Μέσω του Λόγου Έφεσης 3 η Εφεσείουσα διατείνεται ότι εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε σε συμπέρασμα ότι δεν είχε γίνει νέα συμφωνία ενοικίασης μεταξύ της Εφεσείουσας και της Εφεσίβλητης. Με το Λόγο Έφεσης 4 προκρίνεται ως εσφαλμένη η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι δεν είχε τεθεί ενώπιον του μια αληθής και ολοκληρωμένη εικόνα των γεγονότων που ακολούθησαν μετά την έκδοση της 27/2/2019 απόφασης έξωσης.

 

Αγορεύοντας ενώπιον μας ο κ. Μ. Ιωάννου τόνισε ότι το ουσιαστικό θέμα που προβλήθηκε από την Εφεσείουσα ήταν η πρόνοια της Δ.43Α, θ. 1(2) των ισχυόντων τότε Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας[1], με βάση τον οποίο για να δοθεί άδεια από το Δικαστήριο για την έκδοση εντάλματος κατοχής (Writ of Possession) θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι αυτοί που έχουν πραγματική κατοχή όλου ή μέρους του ακινήτου, έλαβαν γνώση. Ήταν η τοποθέτηση του και στη γραπτή Αγόρευση του ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν είχε εξετάσει κατά πόσο το κατώτερο Δικαστήριο ενήργησε με έκδηλη πλάνη περί το Νόμο, κατά τρόπο που να καθιστά την απόφαση του να εκδώσει Διάταγμα ανάκτησης κατοχής ελεγχόμενη ως προς τη νομιμότητα της αφού, ως υποστήριξε, δεν εξέτασε τις προϋποθέσεις της Δ.43 A (1)(2) και δεν εξέτασε κατά πόσο τα πρόσωπα τα οποία έχουν την πραγματική κατοχή της περιουσίας είχαν λάβει, σε σχέση με τη διαδικασία ανάκτησης κατοχής, τέτοια ειδοποίηση η οποία θα θεωρείτο επαρκής ώστε να τους παράσχει τη δυνατότητα να υποβάλουν αίτηση το Δικαστήριο για θεραπεία.

 

Εξέταση των Λόγων επί των οποίων βασίστηκε το αίτημα της Εφεσείουσας πρωτοδίκως για θεραπεία αποκαλύπτει, χωρίς οποιαδήποτε δυσκολία, ότι τέτοιο ζήτημα, όπως αυτό που προβάλλεται τώρα, εγείρεται ενώπιον μας για πρώτη φορά στο πλαίσιο της υπό κρίση Έφεσης, χωρίς να έχει προηγουμένως εγερθεί πρωτοδίκως.

Όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση F.H.K. HOTELS HOLDINGS LIMITED v. A.S. Aircontrol Limited (1999) 1 A.A.Δ. 2159, νομικά σημεία που δεν εγέρθηκαν πρωτόδικα δεν μπορούν να εγερθούν κατ’ έφεση. Το Εφετείο δεν μπορεί να αποφανθεί πάνω σε θέμα το οποίο δεν είχε εγερθεί, δεν εξετάστηκε πρωτοδίκως και, συνεπακόλουθα, δεν είχε ακουστεί η θέση της Εφεσίβλητης (βλ., επίσης, Vourna Limited, κ.ά. v. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λίμιτεδ, Πολιτική Έφεση Αρ. 295/2013, ημερ. 24/10/2019, ECLI:CY:AD:2019:A439). Όπως, συναφώς, τονίσθηκε και στην υπόθεση Investylia Public Company Ltd v. Βάσως Ιωάννου κ.ά. ως Διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντα Μιχάλη Ιωάννου (2014) 1 Α.Α.Δ. 549, «Θέμα το οποίο δεν έχει εγερθεί πρωτοδίκως και δεν ήταν επίδικο στην πρωτόδικη διαδικασία δεν εγκρίνεται και δεν μπορεί να εξεταστεί κατ’ έφεση» (βλ. Σάουρος κ.ά. ν. Φιλίππου (2009) 1 Α.Α.Δ. 203).

 

Έχουμε, επομένως, κληθεί να αποφανθούμε πάνω σε θέμα το οποίο δεν έχει εγερθεί πρωτόδικα.  Μια τέτοια πορεία, ως ήδη έχει πιο πάνω τονισθεί, δεν είναι επιτρεπτή από τη Νομολογία.

 

Επανερχόμαστε στους Λόγους Έφεσης.

 

Με το Λόγο Έφεσης 1 η Εφεσείουσα διατείνεται ότι εσφαλμένα και αδικαιολόγητα απερρίφθη η Αίτηση προβάλλοντας προς τούτο, στην αιτιολογία του εν λόγω Λόγου Έφεσης, διάφορους λόγους.

 

Ένας από τους λόγους που προβάλλεται είναι ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο (υπό στοιχεία α, β, ε), δεν έλαβε υπόψη του το θέμα της επίδοσης καθότι, ως προβάλλεται, πριν την έκδοση του Εντάλματος Ανάκτησης Κατοχής θα έπρεπε να είχε προηγηθεί επίδοση του οπισθογραφημένου Διατάγματος έξωσης,                 ημερ. 27/2/2019, στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εφεσείουσας εταιρείας.

 

Αναφορικά με τα πιο πάνω, με βάση τα όσα είχαν τεθεί ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου, αποτέλεσε μη αμφισβητούμενο γεγονός ότι αντίγραφο της Απόφασης, ημερ. 27/2/2019, είχε επιδοθεί προσωπικά στο μοναδικό Διευθυντή της Εφεσείουσας.

 

Σύμφωνα με τη Δ.5, θ.7 των τότε ισχυόντων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας:

 

«In the absence of any statutory provision regulating service of process upon a corporate body, service of an office copy of a writ of summons or other process on the president or other head officer, or on the treasurer or secretary of such body, or delivery of such copy at the office of such body, shall be deemed good service;»

 

 

Ενώ στο Άρθρο 372 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, διαλαμβάνονται τα εξής:

 

«Έγγραφο δύναται να επιδοθεί σε εταιρεία με την άφεση του ή με την αποστολή του ταχυδρομικώς στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας.»

 

 

Πέραν των πιο πάνω διατάξεων το Δικαστήριο έχει κατά νουν και τα όσα προβλέπονται και στο Άρθρο 30(3)(α) και (β) του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνει το δικαίωμα οποιουδήποτε να πληροφορείται τους λόγους για τους οποίους καλείται να εμφανιστεί ενώπιον Δικαστηρίου και το δικαίωμα του να προβάλει τους ισχυρισμούς του και να έχει επαρκή χρόνο προπαρασκευής.

 

Όπως συναφώς τονίστηκε στην υπόθεση Γιωργαλλίδης ν. Χρίστου (1997)                   1 Α.Α.Δ. 247:

 

«Έκαστος έχει το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα να πληροφορηθεί για τα δικαστικά μέτρα εναντίον του, τους λόγους για τους οποίους καλείται να εμφανισθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και να προβάλει τους ισχυρισμούς του (βλ. Άρθρο 30.3 (α) και (β) του Συντάγματος).»

 

 

Κατά παρόμοιο τρόπο στην υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού ν. Chr. Ρ. Michaelides (Estates) Ltd (2002) 1 Α.Α.Δ. 43 υπογραμμίστηκε ότι, «η καλή επίδοση συνδέεται αναπόφευκτα με τη δυνατότητα του ενδιαφερομένου να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείται στο Δικαστήριο».

 

Η πραγματική και επαρκής ενημέρωση του ενδιαφερόμενου για το εναντίον του δικαστικό διάβημα τεκμηριώνεται, κατά κανόνα, με τη διαπίστωση ότι έλαβε γνώση με τους δικονομικά προβλεπόμενους τρόπους (βλ. ΧΧΧ Hossan ν.            Γ & X ΛΑΜΨΗ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΛΤΔ κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. Ε134/2014, ημερ. 21/4/2021).

 

Στην υπό συζήτηση περίπτωση είναι σαφές ότι η επίδοση έγινε με έναν από τους έγκυρους τρόπους επίδοσης δικογράφων σε εταιρεία, ήτοι επίδοση στο Διευθυντή της, χωρίς να χρειάζεται η επίδοση να γίνει στο εγγεγραμμένο γραφείο. Η Δ.5, θ.7, η οποία επιτρέπει την επίδοση σε αξιωματούχο εταιρείας, πρέπει να ερμηνεύεται σε συνδυασμό με το Άρθρο 30.3(α) του Συντάγματος το οποίο κατοχυρώνει το δικαίωμα οποιουδήποτε να πληροφορείται τους λόγους για τους οποίους καλείται να εμφανιστεί ενώπιον Δικαστηρίου και το δικαίωμα του να προβάλει τους ισχυρισμούς του και να έχει επαρκή χρόνο προπαρασκευής. Εξάλλου, όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου είναι να διασφαλιστεί ότι η Εφεσείουσα έλαβε γνώση της ύπαρξης και του περιεχομένου της Απόφασης έξωσης. Και στην προκείμενη περίπτωση η λήψη  διαφόρων δικαστικών διαβημάτων, ως προκύπτει από τα μη αμφισβητούμενα γεγονότα, αναμφίβολα αναδεικνύει το πιο πάνω γεγονός.

 

Πλείστοι λόγοι οι οποίοι προβάλλονται στο πλαίσιο του Λόγου Έφεσης 1 (υπό στοιχεία δ, ζ, η, ι, κ και λ) καλύπτονται από άλλους Λόγους Έφεσης και, συγκεκριμένα, τους Λόγους Έφεσης 3 και 4, τους οποίους εξετάζουμε στη συνέχεια. Η ουσία των λόγων αυτών περιστρέφεται γύρω από την τοποθέτηση της Εφεσείουσας ότι «με την έκδοση του Εντάλματος Κατοχής δόθηκε ισχύς σε Διάταγμα που είχε εκπνεύσει» λόγω της μεσολάβησης νέων γεγονότων και, ειδικότερα, της σύναψης νέας συμφωνίας ενοικίασης.

 

Ως ήδη πιο πάνω έχει καταγραφεί, μέσω του Λόγου Έφεσης 3, η Εφεσείουσα διατείνεται ότι εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε σε συμπέρασμα ότι δεν είχε γίνει νέα συμφωνία ενοικίασης μεταξύ της Εφεσείουσας και της Εφεσίβλητης.

 

Το πρωτόδικο Δικαστήριο έχοντας αναφερθεί σε σειρά γεγονότων που έλαβαν χώρα μετά την έκδοση της Απόφασης ημερ. 27/2/2019 και τα οποία η Εφεσείουσα δεν είχε συμπεριλάβει στην ένορκη δήλωση που υποστήριζε την Αίτηση της, ορθά παρατήρησε ότι η εκδοχή της Εφεσείουσας περιβαλλόταν από σοβαρές ανακρίβειες και παραλείψεις, οι οποίες αποδυνάμωναν καθοριστικά τα όσα είχε ισχυριστεί περί σύναψης νέας συμφωνίας ενοικίασης για την οποία, ως εύλογα επεσήμανε, ουδεμία λεπτομέρεια δεν διδόταν «ειδικά ως προς το χρόνο καταρτισμού και κατά πόσο αυτή ήταν προφορική ή γραπτή και ως προς τους βασικούς όρους της, όπως το συμφωνηθέν ενοίκιο και η διάρκεια της».

 

Συμπλέοντας με τα όσα σχετικά υποστήριξε η πλευρά της Εφεσίβλητης, είναι η κρίση μας ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο, ενεργώντας εντός των πλαισίων της δικαιοδοσίας του και εφαρμόζοντας ορθά τις αρχές που διέπουν τα Προνομιακά Εντάλματα, εύλογα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο ισχυρισμός της Εφεσείουσας περί νέας συμφωνίας ενοικίασης δεν αποτελούσε νομικό θέμα, αλλά αφορούσε αποκλειστικά αμφισβητούμενα πραγματικά περιστατικά τα οποία ως τέτοια προϋπόθεταν αξιολόγηση μαρτυρίας και πραγματικών περιστατικών, έτσι ώστε να μην δύναται να αποτελέσει αντικείμενο Certiorari. 

Μέσω του Λόγου Έφεσης 4 προκρίνεται ως εσφαλμένη η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι δεν είχε τεθεί ενώπιον του μια αληθής και ολοκληρωμένη εικόνα των γεγονότων που ακολούθησαν μετά την έκδοση της Απόφασης έξωσης ημερ. 27/2/2019.

 

Αιτιολογώντας το πρωτόδικο Δικαστήριο την κατάληξη του για παραλείψεις στην ένορκη δήλωση της Εφεσείουσας, που είχαν ως συνέπεια να μην τεθεί ενώπιον του μια αληθής και ολοκληρωμένη εικόνα των γεγονότων που ακολούθησαν μετά την έκδοση της Απόφασης έξωσης ημερ. 27/2/2019, αναφέρθηκε σε αδιαμφισβήτητα γεγονότα τα οποία δεν είχαν αναφερθεί από την Εφεσείουσα αλλά προήλθαν από την ένορκη δήλωση της Εφεσίβλητης και τα συνημμένα σε αυτή Τεκμήρια. Τέτοια γεγονότα ήταν η εξασφάλιση από την Εφεσείουσα με την καταχώριση της Πολιτικής Έφεσης Ε64/2019 Διατάγματος Αναστολής της Απόφασης για έξωση ημερ. 27/2/2019, καθώς και η καταχώριση στο Ανώτατο Δικαστήριο στις 22/8/2024, μετά την απόρριψη, στις 16/7/2024, της ως άνω Έφεσης, της Αίτησης αρ. 33/2024 για χορήγηση άδειας σε σχέση με νομικό σημείο, η οποία απερρίφθη στις 4/11/2024.

 

Όπως προκύπτει, η Εφεσείουσα είχε αναφερθεί μόνο στο γεγονός της έκδοσης της Απόφασης για έξωση ημερ. 27/2/2019, καθώς και του Διατάγματος ημερ. 27/6/2025 με το οποίο διατάσσετο η έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής (Writ of Possession) παραλείποντας, ωστόσο, να αναφερθεί στα ως άνω αδιαμφισβήτητα γεγονότα που έλαβαν χώρα μετά την έκδοση της Απόφασης ημερ. 27/2/2019 καθιστώντας τοιουτοτρόπως, όπως ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο το έθεσε, το όλο ζήτημα όχι νομικό αλλά «αποκλειστικά θέμα γεγονότων».

 

Στη βάση των πιο πάνω δεδομένων η υπό κρίση κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου είναι ορθή.

 

Με το Λόγο Έφεσης 2 προβάλλεται ότι εσφαλμένα κρίθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι υπήρχε στη διάθεση της Εφεσείουσας εναλλακτικό ένδικο μέσο και ειδικότερα αυτό το οποίο διαλαμβάνεται στη Δ.48, θ. 8(4) των ισχυόντων τότε Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας.

 

Με δεδομένο ότι η άδεια για έκδοση Εντάλματος Ανάκτησης Κατοχής ακινήτου δίδεται με μονομερή αίτηση, οποιοδήποτε πρόσωπο επηρεάζετο από το διάταγμα με το οποίο είχε παραχωρηθεί η άδεια έκδοσης τέτοιου εντάλματος, μπορούσε, με βάση τις πρόνοιες της Δ.48, θ.8(4) των ισχυόντων τότε Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας[2], να επιδιώξει την ακύρωση του διατάγματος με δια κλήσεως αίτηση.

 

Στην Mainland Global Investment Ltd (2012) 1 A.A.Δ. 2471, η οποία αφορούσε αίτηση για άδεια καταχώρισης αίτησης για έκδοση Certiorari προς ακύρωση Εντάλματος Ανάκτησης Κατοχής, τονίστηκε η δυνατότητα των αιτητών να υποβάλουν, με βάση τη Δ.48, θ.8(4), αίτηση στο κατώτερο Δικαστήριο με σκοπό τον παραμερισμό της έκδοσης του προσβαλλόμενου Εντάλματος. Λέχθηκε ότι η φύση του Εντάλματος Ανάκτησης Κατοχής, από μόνη της, δεν συνιστούσε εξαιρετικές περιστάσεις για τις οποίες θα έπρεπε να αγνοηθεί η ύπαρξη άλλης διαθέσιμης διαζευκτικής θεραπείας για τους αιτητές. 

 

Στην Νικολαϊδου ν. Αττιπά κ.ά. (1999) 1 Α.Α.Δ. 1620 το Εφετείο παρατήρησε ακριβώς ότι η δυνατότητα της άσκησης θεραπείας δυνάμει της Δ.48, θ.(8)(4) παρέχει διαζευκτική θεραπεία ώστε να μη δοθεί σχετική άδεια για προνομιακό ένταλμα.

 

Όπως λέχθηκε στην Αίτηση των Τσίμον κ.ά. (1998) 1 Α.Α.Δ. 1417, στη σοφία του ο κανονιστικός νομοθέτης θέσπισε τη Δ.48, θ.8(4) ώστε οι διαφορές να επιλύονται πρωτίστως στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Όπως συναφώς τονίστηκε:

 

«Η δυνατότητα επίλυσης της διαφοράς από το πρωτόδικο δικαστήριο αποτελεί ένα ενδεδειγμένο διαδικαστικό μέτρο το οποίο προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Μόνο όταν συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις είναι πρόσφορη η αδρανοποίηση της Δ.48 θ.8(4) και η επίκληση της διαδικασίας των προνομιακών διαταγμάτων. Η ύπαρξη του ένδικου μέσου που προσφέρεται από τη Δ.48 θ.8(4) λειτουργεί εναντίον της χορήγησης της αιτούμενης άδειας.»

 

Με βάση όλα όσα πιο πάνω έχουν εκτεθεί, είναι η κατάληξη μας ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο, εφαρμόζοντας ορθά τις πάγιες αρχές που διέπουν τα Προνομιακά Εντάλματα, εύλογα κατέληξε ότι η ύπαρξη στη διάθεση της Εφεσείουσας εναλλακτικού ένδικου μέσου αποτελούσε αυτοτελή και επαρκή λόγο απόρριψης της Αίτησης.

 

Στη βάση των όσων έχουν αναφερθεί πιο πάνω, καθίσταται σαφές ότι δεν έχει στοιχειοθετηθεί λόγος για παρέμβαση μας προς ανατροπή της πρωτόδικης Απόφασης.

 

Ως εκ τούτου, η Έφεση απορρίπτεται.

 

€3.000 έξοδα Έφεσης επιδικάζονται σε βάρος της Εφεσείουσας και υπέρ της Εφεσίβλητης.

 

 

 

 

                            

                                      Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.

 

 

 

                                      Α. ΔΑΥΙΔ, Δ.

 

 

 

                                      ΑΛ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, Δ.