ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
Δικαιοδοσία δυνάμει του άρθρου 9(3)(γ) του Ν. 33/1964
ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΑΣ
ΑΙΤΗΣΗ ΑΡ. 16/2026
8 Οκτωβρίου, 2026
[ΜΑΛΑΧΤΟΣ, ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, ΕΦΡΑΙΜ, Δ/στές]
Aναφορικά με την Αίτηση του Χαράλαμπου Τυρίμου
Aναφορικά με Nομικά Θέματα που προκύπτουν από την Απόφαση του Εφετείου ημερ. 10/07/2026, στην Ποινική Έφεση Αρ. 167/2026
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΤΥΡΙΜΟΥ
Eφεσείων
ν.
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
Εφεσίβλητης
__________________
Δημητρίου & Δημητρίου ΔΕΠΕ, για τον Αιτητή.
Έλενα Κωνσταντίνου (κα), Δημόσιος Κατήγορος, για την Καθ’ ης η Αίτηση.
__________________
ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από τον Ιωαννίδη, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Δ.: Το Εφετείο, το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο της χώρας, με απόφασή του ημερομηνίας 10/07/2026, απέρριψε την έφεση του εδώ αιτητή, με την οποία αυτός προσέβαλλε την πρωτόδικη απόφαση, ημερομηνίας 23/06/2026, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, απόφαση με την οποία διετάχθη η κράτησή του μέχρι τις 3/08/2026. Το Επαρχιακό Δικαστήριο είχε προηγουμένως διατάξει την παραπομπή τόσο του αιτητή όσο και άλλων προσώπων σε δίκη ενώπιον του Κακουργιοδικείου Λάρνακας το οποίο θα συνεδρίαζε στις 3/08/2026.
Το Επαρχιακό Δικαστήριο έκρινε: (α) πως υπήρχε κίνδυνος φυγοδικίας του αιτητή, (β) πως υπήρχε κίνδυνος διάπραξης νέων ομοειδών εγκλημάτων εκ μέρους του αιτητή και ακόμη (γ) πως υπήρχε κίνδυνος «επηρεασμού μαρτυρίας». Είναι για αυτούς τους λόγους που διέταξε την κράτησή του μέχρι τις 3/08/2026.
Ο αιτητής, ως είχε κάθε δικαίωμα, με επτά λόγους εφεσίβαλε την πρωτόδικη απόφαση. Υποστήριξε ενώπιον του Εφετείου πως το πρωτόδικο Δικαστήριο παραβίασε «την αρχή της ίσης μεταχείρισης και της απαγόρευσης αυθαίρετων διακρίσεων μεταξύ συγκατηγορουμένων διατάσσοντας την κράτηση του εφεσείοντα ενώ οι κατηγορούμενοι 2 και 4 αφέθηκαν ελεύθεροι υπό όρους». Υποστήριξε ακόμη πως εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε ότι υπήρχε κίνδυνος φυγοδικίας, κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων και κίνδυνος επηρεασμού «μαρτυρίας». Με συγκεκριμένο λόγο έφεσης, επεδίωξε να οικοδομήσει και στο γεγονός ότι η διαδικασία ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου διεκόπη για διάλειμμα, χωρίς το πρωτόδικο Δικαστήριο «να εκδώσει ρητή διαταγή όπως ο εφεσείων παραμείνει υπό κράτηση με επανέναρξη της διαδικασίας, με αποτέλεσμα ο εφεσείων να παραμείνει στερημένος της ελευθερίας του χωρίς δικαστικό διάταγμα, μολύνοντας τη νομιμότητα του υπόλοιπου της διαδικασίας».
Το Εφετείο με παραπομπή σε νομολογία, έκρινε πως όλοι οι λόγοι έφεσης ήταν αβάσιμοι και κατ’ επέκταση απέρριψε την έφεση. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην τελευταία σελίδα της απόφασής του, σχολιάζοντας τη θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου του αιτητή ότι «η επιτυχία αιτημάτων κράτησης τείνει να καταδείξει αυθαιρεσία», σημείωσε τα ακόλουθα:
«Το θέμα δεν ανάγεται σε στατιστική ανάλυση των αριθμών επιτυχίας ή αποτυχίας τέτοιων αιτημάτων. Ο ρόλος του Δικαστηρίου παραμένει πάντοτε η επί της ουσίας εξέταση του ζητήματος στη βάση των δεδομένων της κάθε περίπτωσης, τηρουμένων πάντοτε των νομολογιακών αρχών που το αφορούν».
Με την υπό εκδίκαση αίτηση, ο μη δικαιωθείς ενώπιον του Εφετείου, επιδιώκει τώρα την εξασφάλιση άδειας από το Ανώτατο Δικαστήριο για να καταχωρίσει αίτηση δυνάμει του άρθρου 9(3)(γ) των περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλες Διατάξεις) Νόμων του 1964 έως 2025, Ν.33/1964. Στην Έκθεση Νομικών Θεμάτων παρατίθενται, μαζί με την αιτιολογία τους, τρία Νομικά Θέματα, τα οποία στην παρούσα απόφαση παραθέτουμε αυτολεξεί, χωρίς την αιτιολογία τους, την οποία βεβαίως έχουμε μελετήσει:
«ΝΟΜΙΚΟ ΘΕΜΑ 1 – Κατά πόσο το Εφετείο, κατά την εξέταση του ζητήματος της προσαγωγής προφορικής μαρτυρίας στο πλαίσιο αιτήματος κράτησης μετά από παραπομπή, εσφαλμένα ερμήνευσε την πάγια νομολογία και διαφοροποίησε ουσιωδώς την αρχή ότι επιτρέπεται η προσαγωγή προφορικής μαρτυρίας σε διαδικασία κράτησης κατ’ εξαίρεση, μετατρέποντάς την σε απόλυτο απαγορευτικό κανόνα αποκλεισμού κάθε προφορικής μαρτυρίας.
NOMIKO ΘΕΜΑ 2 – Κατά πόσο το Εφετείο διαφοροποίησε ουσιωδώς και διεύρυνε την πάγια νομολογία, κατά τρόπο που να επιτρέπει στο Δικαστήριο που εξετάζει αίτημα προσωρινής κράτησης λόγω κινδύνου επηρεασμού μαρτύρων, να επεκτείνει αυτεπαγγέλτως τον επικαλούμενο λόγο κράτησης πέραν των πραγματικών περιστατικών και των συγκεκριμένων προσώπων στα οποία στηρίχθηκε η Κατηγορούσα Αρχή, δημιουργώντας στην ουσία μια νέα και αυτοτελή βάση κράτησης.
ΝΟΜΙΚΟ ΘΕΜΑ 3 – Κατά πόσο το Εφετείο διαφοροποίησε ουσιωδώς την πάγια νομολογία αναφορικά με τη νομιμότητα στέρησης της προσωπικής ελευθερίας αποφασίζοντας ότι η προσωρινή κράτηση δύναται να συνεχίζεται σιωπηρώς, χωρίς ρητή δικαστική διαταγή, κατά τη διάρκεια διακοπής της διαδικασίας παραπομπής και κράτησης.»
H καθ’ ης η αίτηση καταχώρισε ένσταση παραθέτοντας αρκετούς λόγους, τους οποίους επίσης έχουμε μελετήσει, εισηγούμενη πως δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση της αιτούμενης άδειας, αφού η θέση της είναι ότι ουσιαστικά αυτό που ο αιτητής επιζητεί είναι «αναθεώρηση της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης του Εφετείου, πράγμα το οποίο εκφεύγει του γράμματος και του σκοπού του άρθρου 9(3)(γ) του Νόμου, Ν.33/64». Με οδηγίες του Δικαστηρίου κατατέθηκαν γραπτές αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων έχουμε θέσει ενώπιον μας. Το ίδιο ισχύει και για τη νομολογία στην οποία παρέπεμψαν και οι δύο πλευρές.
Εν προκειμένω, το Εφετείο, καθοδηγούμενο από την πλούσια νομολογία μας, στην οποία και παραπέμπει, σταθμίζοντας τα ιδιαίτερα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης, τα οποία έχουν πάντα τη σημασία τους, έκρινε πως δεν υπήρχε λόγος επέμβασης στον τρόπο με τον οποίον το πρωτόδικο Δικαστήριο άσκησε τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έκδοσης διαταγής κράτησης του αιτητή μέχρι τις 3/08/2026. Ειδικά όσον αφορά στο μαρτυρικό υλικό το οποίο είχε τεθεί ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου, το Εφετείο σημείωσε τη διαφωνία του με την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του αιτητή πως το εν λόγω μαρτυρικό υλικό «εστερείτο σοβαρότητας».
Με την απόφαση του Εφετείου ουδόλως διαφοροποιούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης διαταγής κράτησης υποδίκου (Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου κ.ά. (2001) 2 Α.Α.Δ. 373). Σημασία έχουν πάντα τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης, κάτι που, ως ελέχθη, το Εφετείο δεν παρέλειψε να σημειώσει. Ούτε με την απόφαση του Εφετείου εισάγεται απαγορευτικός κανών «αποκλεισμού κάθε προφορικής μαρτυρίας», σε τέτοιες διαδικασίες, ως ο αιτητής διατείνεται με το Νομικό Θέμα 1. Το Εφετείο, στα ιδιαίτερα γεγονότα της υπόθεσης, σε συμφωνία με το πρωτόδικο Δικαστήριο, έκρινε ότι τυχόν έγκριση του αιτήματος του αιτητή για προσαγωγή προφορικής μαρτυρίας, θα απέληγε «σε εις βάθος αξιολόγηση της μαρτυρίας και θα εξέτρεπε τη διαδικασία από την ορθή της πορεία».
Όσον αφορά στο Νομικό Θέμα 2, να σημειώσουμε ότι ο αιτητής με τον τέταρτο λόγο έφεσης, είχε παραδεχθεί πως η Αστυνομία επικαλέστηκε κίνδυνο επηρεασμού μαρτύρων και όχι κίνδυνο επηρεασμού μόνο του παραπονούμενου, εξού και το πρωτόδικο Δικαστήριο διαπίστωσε την ύπαρξη «κινδύνου επηρεασμού μαρτυρίας». Όμως, ο αιτητής με την έφεσή του δεν είχε υποστηρίξει ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο επεξέτεινε «αυτεπαγγέλτως τον επικαλούμενο λόγο κράτησης πέραν των πραγματικών περιστατικών και των συγκεκριμένων προσώπων στα οποία στηρίχθηκε η Κατηγορούσα Αρχή, δημιουργώντας στην ουσία μια νέα και αυτοτελή βάση κράτησης», ως επιχειρεί τώρα με το πιο πάνω Νομικό Θέμα. Η θέση του ενώπιον του Εφετείου ήταν ότι «το συμπέρασμα του πρωτόδικου Δικαστηρίου περί κινδύνου επηρεασμού μαρτυρίας, ήταν αυθαίρετο και ότι αυτό παραβιάζει τόσο το τεκμήριο αθωότητας όσο και το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη». Συνεπώς, τα όσα εκτίθενται στο πιο πάνω Νομικό Θέμα, δεν προκύπτουν από την απόφαση του Εφετείου.
Όσον αφορά στο Νομικό Θέμα 3, θα υποδείξουμε απλώς πως ουδέποτε το Εφετείο αποφάσισε πως είναι δυνατόν κατηγορούμενος να τελεί υπό κράτηση χωρίς δικαστική διαταγή. Κατ’ επέκταση ουδέποτε διαφοροποιήθηκε από την πάγια νομολογία, ως ο Αιτητής διατείνεται. Εκείνο που ουσιαστικά το Εφετείο αποφάσισε, είναι πως «η μη αναφορά διαταγής συνέχισης της κράτησης του αιτητή κατά τη διάρκεια του διαλείμματος», δεν «επιμόλυνε» καθ’ οιονδήποτε τρόπο την αρξαμένη δικαστική διαδικασία κράτησης, ως ήταν η εισήγηση του αιτητή με συγκεκριμένο λόγο έφεσης. Παρενθετικά σημειώνουμε ότι εάν ο αιτητής θεωρεί ότι στερήθηκε παράνομα της ελευθερίας του (κατά τη διάρκεια του διαλείμματος), έχει κάθε δικαίωμα να διεκδικήσει γι’ αυτήν την κατ’ ισχυρισμόν παράνομη στέρηση της ελευθερίας του άλλη ή άλλες θεραπείες.
Τελειώνοντας, να υποδείξουμε για πολλοστή φορά, ότι το ιδρυθέν Εφετείο, ως ανώτερο Δικαστήριο, είναι, μετά τη μεταρρύθμιση που έλαβε χώρα το 2023, το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο της χώρας μας με δικαιοδοσία να αναθεωρεί, στο πλαίσιο εφέσεων, αποφάσεις των κατώτερων Δικαστηρίων (Αναφορικά με την Αίτηση του Ηλία Πεταή, Πολ. Έφ. Αρ. 24/2024, ημερ. 14/11/2024).
Δεν δικαιολογείται η χορήγηση της αιτούμενης άδειας. Η αίτηση απορρίπτεται.
Επιδικάζονται υπέρ της καθ’ ης η αίτηση και εναντίον του αιτητή €2.000 έξοδα.
Χ. ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ.
Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Δ.
Ε. ΕΦΡΑΙΜ, Δ.
/ΓΓ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο