ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Πολιτική Έφεση Αρ. 117/2017)
16 Νοεμβρίου, 2026
[ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Π., ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, ΔΑΥΙΔ, Δ/στές]
ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ,
Εφεσείοντες/Εναγόμενοι 1,
ΚΑΙ
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΥΛΟΥ ΛΕΩΝΙΔΟΥ,
Εφεσίβλητη/Ενάγουσα.
____________________
Μ. Β. Ιωάννου για Μιχάλης Β. Ιωάννου, Έλενα Ιωάννου (κα), Άνθια
Ιωάννου (κα), για τους Εφεσείοντες.
Π. Καΐκκη για Yiannakis K. Thoma Law Firm LLC, για την
Εφεσίβλητη.
____________________
Η ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου
θα δοθεί από τη Σταματίου, Π.
____________________
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Π.: Με την παρούσα έφεση προσβάλλεται η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, με την οποία εκδόθηκε διάταγμα εναντίον των Εφεσειόντων άρσης της παράνομης επέμβασης στο κτήμα της Εφεσίβλητης, στο χωριό Πρόδρομος, της επαρχίας Λεμεσού, καθώς και διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στους Εφεσείοντες να επεμβαίνουν στο εν λόγω κτήμα της Εφεσίβλητης.
Με την αγωγή της η Εφεσίβλητη, η οποία στρεφόταν και εναντίον του Γενικού Εισαγγελέα, αξίωνε τόσο την έκδοση των πιο πάνω διαταγμάτων, όσο και ειδικές, γενικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις, τις οποίες, όμως, απέσυρε κατά την ακρόαση της υπόθεσης, ως εκ τούτου, δεν θα απασχολήσουν περαιτέρω. Η αγωγή εναντίον του Γενικού Εισαγγελέα απορρίφθηκε.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο, μετά την αξιολόγηση της μαρτυρίας, κατέληξε στα ακόλουθα ευρήματα:
«1. H ενάγουσα σε κάθε ουσιώδη χρόνο για την παρούσα αγωγή ήταν και εξακολουθεί να είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του κτήματος με αρ. εγγραφής 4744, Φ/Σχ. 37/42, τεμάχιο 726, στο χωριό Πρόδρομος της επαρχίας Λεμεσού, εντός του οποίου ευρίσκεται η επίδικη κατοικία.
2. Οι εναγόμενοι 1 (Κοινοτικό Συμβούλιο Προδρόμου, πρώην Συμβούλιο Βελτιώσεως Προδρόμου), περί το 1992 προέβησαν σε εργασίες διαπλάτυνσης μονοπατιού που εφάπτετο του κτήματος και ή της κατοικίας της ενάγουσας, ενώ περί το 2001 έγιναν εργασίες επιχωμάτωσης του και τοποθέτησης μπετόν με αποτέλεσμα τη δημιουργία δρόμου. Ο δρόμος αυτός εμπίπτει στην αρμοδιότητα/δικαιοδοσία των εναγομένων 1. Ας σημειωθεί ότι στο μεσοδιάστημα οι εναγόμενοι 1 προώθησαν διαδικασία απαλλοτρίωσης μεταξύ άλλων και μέρους του κτήματος της ενάγουσας, τελικά όμως η διαδικασία απαλλοτρίωσης ατόνησε.
3. Οι εργασίες που έγιναν το 1992 είχαν ως αποτέλεσμα την επέμβαση εντός του κτήματος της ενάγουσας, σε έκταση 50 τ.μ., την οποία έκταση καλύπτει πλέον ο δρόμος που αναφέρθηκε και βεβαίως η ενάγουσα στερείται της χρήσης και της κάρπωσης της έκτασης αυτής. Να σημειωθεί επίσης ότι η εκτέλεση των εργασιών αυτών έγινε από τους εναγόμενους 1 με την χρήση συνεργείου της Επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού.
4. Η επέμβαση πιο πάνω σημειώνεται έχει διαπιστωθεί και από το Κτηματολόγιο.
5. Κατά τις εργασίες που έγιναν για διεύρυνση του δρόμου χαλάστηκε η βεράντα της κατοικίας και εκριζώθηκαν από το κτήμα της ενάγουσας 3 μηλιές, 1 κερασιά και η κληματαριά που κάλυπτε τη βεράντα.
6. Η ενάγουσα προέβη σε διαβήματα τόσο προφορικά όσο και γραπτά προς τους εναγόμενους 1 και την Επαρχιακή Διοίκηση, μεταξύ άλλων και για το θέμα της επέμβασης στο κτήμα της, πλην όμως χωρίς οποιοδήποτε αποτέλεσμα.»
Στη βάση των ευρημάτων του, το Δικαστήριο κατέληξε ότι η Εφεσίβλητη απέδειξε την παράνομη επέμβαση στο ακίνητο της, σύμφωνα με το άρθρο 43(1) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 (στο εξής «Κεφ. 148») και πως ουδεμία υπεράσπιση προβλήθηκε από τους Εφεσείοντες, η οποία να αίρει τον χαρακτήρα της παράνομης επέμβασης. Περαιτέρω, ανέφερε ότι οι Εφεσείοντες «είχαν άμεσο συμφέρον για την διεύρυνση του δρόμου, ο οποίος εμπίπτει στη δική τους αρμοδιότητα/δικαιοδοσία ως δρόμος εντός του χωριού, και προέβησαν στις εργασίες που αναφέρθηκαν για να εξυπηρετήσουν την κοινότητα τους με τη βοήθεια συνεργείου της επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού, το οποίο συνεργείο ενεργούσε μετά από παράκληση και για λογαριασμό των [Εφεσειόντων].». Στη βάση αυτή, κατέληξε στην έκδοση διατάγματος εναντίον των Εφεσειόντων για άρση της επέμβασης, προκειμένου η παρανομία να τερματιστεί, καθώς και στην έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει στους Εφεσείοντες να επεμβαίνουν καθ΄οιονδήποτε τρόπο στο κτήμα της Εφεσίβλητης.
Με έντεκα λόγους έφεσης προσβάλλεται η ορθότητα της εν λόγω απόφασης. Οι λόγοι έφεσης 1, 4 και 7 αφορούν το εύρημα του Δικαστηρίου ότι οι Εφεσείοντες το 1992 προέβησαν σε εργασίες διαπλάτυνσης μονοπατιού που εφάπτετο του ακινήτου της Εφεσίβλητης και το 2001 προέβησαν σε εργασίες επιχωμάτωσης και τοποθέτησης μπετόν για τη δημιουργία δρόμου, που είχαν ως αποτέλεσμα την επέμβαση εντός του κτήματος της Εφεσίβλητης σε έκταση 50τ.μ. και ότι η επέμβαση αυτή έχει διαπιστωθεί από το Κτηματολόγιο. Με τους λόγους έφεσης 2 και 6 προσβάλλεται το εύρημα του Δικαστηρίου ότι η Εφεσίβλητη απέδειξε επέμβαση στο ακίνητο της, χωρίς τη συγκατάθεση της και ότι η παράνομη αυτή επέμβαση έγινε από τους Εφεσείοντες, με τη χρήση συνεργείου της Επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού. Με τον λόγο έφεσης 5 προσβάλλεται το εύρημα ότι ο δρόμος εμπίπτει στην αρμοδιότητα των Εφεσειόντων, οι οποίοι στο μεσοδιάστημα προώθησαν διαδικασία απαλλοτρίωσης και με τον λόγο έφεσης 3, προβάλλεται ότι εσφαλμένα το Δικαστήριο απέρριψε την μαρτυρία του Μ.Υ.1 (για τους Εφεσείοντες). Με τον λόγο έφεσης 8, προσβάλλεται επίσης το εύρημα ότι, κατά τις εργασίες που έγιναν για διεύρυνση του δρόμου, χαλάστηκε η βεράντα της κατοικίας της Εφεσίβλητης και εκριζώθηκαν δέντρα. Με τους λόγους έφεσης 9, 10 και 11 προσβάλλεται η κατάληξη του Δικαστηρίου να εκδώσει τα επίδικα διατάγματα, η απόρριψη της αγωγής εναντίον του Εναγόμενου 2 και ότι η απόφαση του Δικαστηρίου δεν ήταν αιτιολογημένη.
Οι λόγοι έφεσης άπτονται ουσιαστικά της αξιολόγησης της μαρτυρίας. Σύμφωνα με πάγια νομολογία, το Εφετείο επιδεικνύει διαχρονική φειδώ στην παρέμβαση επί των διαπιστώσεων του πρωτόδικου Δικαστηρίου ως προς την αξιοπιστία των μαρτύρων. Η αρχή αυτή εδράζεται στο γεγονός ότι ο πρωτόδικος Δικαστής έχει το μοναδικό πλεονέκτημα της ζωντανής παρουσίας των μαρτύρων, έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσει τη συμπεριφορά, τις αντιδράσεις και τον τρόπο κατάθεσης τους. Κατά συνέπεια, η αξιολόγηση της μαρτυρίας εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου της ουσίας και το Εφετείο δεν υποκαθιστά την κρίση του, εκτός εάν τα συμπεράσματα είναι εμφανώς ανυπόστατα, στερούνται λογικού ερείσματος ή έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την αδιαμφισβήτητη έγγραφη μαρτυρία ή τα παραδεκτά γεγονότα της υπόθεσης. Εάν ήταν εύλογα επιτρεπτό στο πρωτόδικο δικαστήριο να κάμει ευρήματα τα οποία έκαμε σε σχέση με την αξιοπιστία, το Εφετείο δεν επεμβαίνει (Σολωμού ν. Vineyard View Tourist Enterprises Ltd (1998) 1(Α) Α.Α.Δ. 300).
Κατά την ακρόαση δεν αμφισβητήθηκε ότι η Εφεσίβλητη είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του επίδικου ακινήτου και ότι αυτό εφάπτεται χωμάτινου μονοπατιού, το οποίο, σε κάποια στιγμή, διαπλατύνθηκε και κατασκευάστηκε δρόμος, ο οποίος σήμερα είναι ασφαλτοστρωμένος.
Οι Εφεσείοντες ισχυρίζονται ότι η δικογραφημένη θέση της Εφεσίβλητης πως η παράνομη επέμβαση έγινε τα έτη 1992 και 2001 και το σχετικό εύρημα του Δικαστηρίου είναι αντίθετα με την προσκομισθείσα και αποδεκτή μαρτυρία. Προς τούτο, προβαίνουν σε παραπομπές στα πρακτικά της υπόθεσης και στις διάφορες αναφορές που έγιναν από τους μάρτυρες ως προς το ζήτημα αυτό.
Εξετάσαμε τις αιτιάσεις των Εφεσειόντων, υπό το φως της αξιολόγησης της μαρτυρίας από το πρωτόδικο Δικαστήριο. Σημειώνεται ότι η παράνομη επέμβαση αποτελεί ένα συνεχές αστικό αδίκημα (βλ. Κοινοτικό Συμβούλιο Παλαιόμυλου ν. Έλλης Μιχαήλ Κτωρίδη (2007) 1 Α.Α.Δ. 204). Ως εκ τούτου, η ακριβής ημερομηνία κατά την οποία έγινε η επέμβαση δεν είναι τόσο σημαντική, ιδιαίτερα έχοντας υπόψη ότι στην παρούσα περίπτωση η μόνη θεραπεία που τελικά αξιώθηκε και αποδόθηκε στην Εφεσίβλητη ήταν η έκδοση δύο διαταγμάτων άρσης της επέμβασης.
Το Δικαστήριο, αξιολόγησε ενδελεχώς τη μαρτυρία της Εφεσίβλητης και εξήγησε λεπτομερώς για ποιο λόγο αποδέχτηκε τη μαρτυρία της ως προς τον χρόνο που υπήρξε η παράνομη επέμβαση στο ακίνητο της. Η Εφεσίβλητη δεν ήταν μεν σε θέση να διαφωτίσει το Δικαστήριο επί συγκεκριμένων ζητημάτων, λόγω του ότι ζούσε στον Καναδά από το 1966, ερχόμενη στην Κύπρο μόνο για μικρά διαστήματα κάποια καλοκαίρια και αρκετά από αυτά που κατέθεσε στο Δικαστήριο ήταν πληροφορίες που έλαβε από τρίτους, όμως, η διαπίστωση ότι υπήρξε επέμβαση στο ακίνητο της επιβεβαιώθηκε από την ίδια, όταν επισκέφθηκε το ακίνητο, το 1994. Περαιτέρω, τον Ιούλιο του 2001 βρισκόταν εκεί όταν γίνονταν χωματουργικές εργασίες στον δρόμο.
Επί τούτου, σημειώνεται ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν στηρίχθηκε στη μαρτυρία της Εφεσίβλητης απομονωμένα. Ρητώς επισήμανε ότι τα κρίσιμα σημεία της μαρτυρίας της ενισχύονταν από άλλη αποδεκτή μαρτυρία, καθώς και από τα έγγραφα που τέθηκαν ενώπιον του.
Ειδικότερα, ο Μ.Ε.2, υπάλληλος στο Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, κατέθεσε ότι, σύμφωνα με το χωρομετρικό σχέδιο του 1993 (τεκμ. 10), διαπιστώνεται επέμβαση 50 τ.μ. στο επίδικο τεμάχιο 726, ενώ το ζήτημα εξετάστηκε κατόπιν παραπόνου της Εφεσίβλητης προς την Επαρχιακή Διοίκηση, όπως προκύπτει από σχετική επιστολή του Κτηματολογίου (τεκμ. 11). Στην επιστολή αυτή αναφέρεται ότι διαπιστώθηκε πως επιτόπου εφαρμόστηκε η απαλλοτρίωση που προωθήθηκε με τη Γνωστοποίηση Απαλλοτρίωσης 1377/95, η οποία τελικά ατόνισε. Ως εκ τούτου, καταλήγει ότι υπήρχε επέμβαση στο επίδικο ακίνητο.
Είναι γεγονός ότι το χωρομετρικό σχέδιο (τεκμ. 10) δεν είχε εκπονηθεί από τον Μ.Ε.2., αλλά από άλλον χωρομέτρη. Ωστόσο, το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβε υπόψη ότι ο Μ.Ε.2 εξήγησε τους σχετικούς συμβολισμούς του σχεδίου και κατέθεσε ότι η αποτύπωση που περιλαμβανόταν σε αυτό συνάδει με τη δική του χωρομετρική εργασία του 2013. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η μαρτυρία του επιβεβαίωνε την αντικειμενική αποτύπωση στο τεκμ. 10 της ύπαρξης επέμβασης έκτασης 50 τ.μ. στο επίδικο τεμάχιο ήδη από το 1993, στοιχείο το οποίο ενίσχυε το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι οι εργασίες διαπλάτυνσης του μονοπατιού είχαν λάβει χώρα σε προγενέστερο χρόνο.
Παρεμβάλλεται ότι οι Εφεσείοντες προβάλλουν ότι ο Μ.Ε.2 αναφέρθηκε σε παράνομη επέμβαση που έγινε στο τεμ. 226, ενώ στην έκθεση απαίτησης αναφέρεται ως τεμ. 726. Σημειώνεται ότι, σε ενδιάμεση απόφαση του το Δικαστήριο, σχετικά με αναφορά μάρτυρα σε τεμ. 226, έκρινε ότι αυτό αποτελούσε μαρτυρία εκτός δικογράφου. Περαιτέρω, αίτηση που έγινε μεταγενέστερα εκ μέρους της Εφεσίβλητης για τροποποίηση του δικογράφου, έτσι ώστε να τροποποιηθεί ο αριθμός του τεμαχίου από 726 σε 226, απορρίφθηκε. Παρά ταύτα, ο εκτιμητής που κλήθηκε εκ μέρους των Εφεσειόντων, ως Μ.Υ.2, διευκρίνισε ότι το τεμάχιο με αριθμό 726 άλλαξε σε 226. Συγκεκριμένα, ο Μ.Υ.2, σε σχετική ερώτηση, απάντησε:
«Α. Το τεμάχιο 726 όπως ίσχυε παλιά, έχει αλλάξει χωρομέτρηση από το Κτηματολόγιο και τυπικά ενώ είναι το ίδιο ακίνητο σήμερα ονομάζεται τεμάχιο 226. Πέραν τούτου όλα τα υπόλοιπα είναι ορθά. Ο λόγος που έχω γράψει στην έκθεση μου ως τεμάχιο 726 είναι διότι όπως μου αναφέρθηκε στο Δικαστήριο κατατέθηκε ως τεμάχιο 726 λόγω παλιών σχεδίων και να συνεχίσω να το αναφέρω ως τέτοιο.»
Συνεπώς, από μαρτυρία που προήλθε από τους ίδιους τους Εφεσείοντες, προκύπτει σαφώς ότι το τεμ. 726 είναι το ίδιο με το 226, απλώς υπήρξε αλλαγή του αριθμού του στα κτηματολογικά μητρώα.
Επανερχόμενοι στο χωρομετρικό σχέδιο του 1993 (τεκμ. 10), σε συνδυασμό με την επιστολή του Κτηματολογίου (τεκμ. 11), διαπιστώνεται επαρκές έρεισμα για το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ως προς την έκταση της επέμβασης, η οποία ανερχόταν σε 50 τ.μ. στο ακίνητο της Εφεσίβλητης. Το γεγονός ότι η χωρομετρική εργασία του Μ.Ε.2 το 2013 συνδεόταν με διαδικασία απαλλοτρίωσης, η οποία παρέμενε εκκρεμής, δεν αποστερεί, άνευ ετέρου, το χωρομετρικό σχέδιο του 1993 από την αποδεικτική του αξία. Το σχέδιο συνεκτιμήθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο, όχι μεμονωμένα, αλλά σε συνδυασμό με τη λοιπή μαρτυρία και τα έγγραφα που τέθηκαν ενώπιον του, και αποτέλεσε μέρος της συνολικής αποδεικτικής βάσης επί της οποίας στηρίχθηκε το σχετικό εύρημα του.
Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στη μαρτυρία του Μ.Ε.5, εξαδέλφου της Εφεσίβλητης, ο οποίος, σύμφωνα με την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου, είχε άμεση αντίληψη των εργασιών του 1992, καθότι είδε συνεργείο να χαλά με τρακτέρ τη βεράντα της κατοικίας για να ανοίξει τον δρόμο και ότι, όταν διαμαρτυρήθηκε, τα πρόσωπα που εκτελούσαν τις εργασίες του ανέφεραν ότι προέρχονταν από την Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού και ότι είχαν εντολή να κατασκευάσουν δρόμο. Ανέφερε, επίσης, ότι περί το 2000 συνεργείο της Επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού έκαμε επιχωμάτωση και κουγκρί στον δρόμο. Κατά την αντεξέτασή του δε, ανέφερε ότι, κατά τις εργασίες το 1992, χαλάστηκε και μια σκάλα που έβγαινε στο πάνω σπίτι και δημιουργήθηκε ένα θέμα με τα σκαλιά, για το οποίο μίλησε με τον τότε Κοινοτάρχη, Κώστα Αργυρίδη, ο οποίος επισκέφθηκε το μέρος και έκανε παρατήρηση στο συνεργείο.
Επί του συζητούμενου, άξια αναφοράς είναι και η μαρτυρία του Μ.Ε.4, που διέμενε για κάποια χρόνια στο σπίτι της Εφεσίβλητης, ο οποίος, όπως υπέδειξε, όταν ενημερώθηκε από τρίτους για εργασίες κατασκευής δρόμου, επικοινώνησε με τον τότε κοινοτάρχη, Κώστα Αργυρίδη, ο οποίος του ανέφερε πως «είπαν στην Επαρχιακή Διοίκηση να κάνουν δρόμο, όχι να χαλάσουν και σπίτια».
Κατά την ακρόαση κατατέθηκαν ως τεκμήρια απόσπασμα από τα πρακτικά της συνεδρίασης των Εφεσειόντων, ημερ. 8.3.1994 και 1.9.1994, από τα οποία προκύπτει ότι οι εργασίες για τη διάνοιξη του δρόμου είχαν ήδη γίνει και πως δεν είχε εξασφαλιστεί η γραπτή συγκατάθεση των επηρεαζόμενων ιδιοκτητών. Ως εκ τούτου, ορθά διαπίστωσε το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι οι εν λόγω ενέργειες έγιναν υπό το φως της κατάστασης που είχε ήδη δημιουργηθεί παράνομα από το 1992. Οι διαδικασίες απαλλοτρίωσης ξεκίνησαν εκ των υστέρων, δηλαδή, για να νομιμοποιήσουν την επέμβαση.
Σημειώνεται ότι η Γνωστοποίηση Απαλλοτρίωσης που αφορούσε το επίδικο ακίνητο έγινε στις 13.10.1995 και ως Απαλλοτριούσα Αρχή αναφέρονται οι Εφεσείοντες.
Ο βασικός μάρτυρας των Εφεσειόντων, Μ.Υ.1, ο οποίος υπηρετούσε ως γραμματέας των Εφεσειόντων από το 1991, αρνήθηκε ότι το Κοινοτικό Συμβούλιο είχε επέμβει στο ακίνητο της Εφεσίβλητης ή ότι είχε προβεί στις εργασίες που του αποδίδονταν για τα έτη 1992 και 2001, καθώς και ότι είχε αναλάβει οποιαδήποτε πρωτοβουλία για απαλλοτρίωση του ακινήτου. Ανέφερε, περαιτέρω, ότι το Κοινοτικό Συμβούλιο έλαβε γνώση των ισχυριζόμενων επεμβάσεων και ζημιών μόλις το 2009, με την επίδοση της αγωγής.
Ωστόσο, κατά την αντεξέταση του, ανέφερε πως, όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του το 1991, ο δρόμος ήταν ήδη επιστρωμένος με μπετόν, χωρίς να είναι σε θέση να αναφέρει πότε ή από ποιους είχε κατασκευαστεί. Υπό τις περιστάσεις αυτές, η δήλωση του ότι δεν γνώριζε πότε και με ποιον τρόπο είχε κατασκευαστεί ο δρόμος εντός της κοινότητας, ενώ ο ίδιος υπηρετούσε ως γραμματέας του Κοινοτικού Συμβουλίου επί σειρά ετών και είχε αρμοδιότητες που συνδέονταν με ζητήματα απαλλοτριώσεων και επεμβάσεων, εύλογα μπορούσε να αξιολογηθεί από το πρωτόδικο Δικαστήριο με επιφύλαξη.
Περαιτέρω, ο Μ.Υ.1 αρνήθηκε ότι είχαν πραγματοποιηθεί εργασίες επίστρωσης ή άλλη επέμβαση στον δρόμο το 2001. Ωστόσο, διευκρίνισε ότι κατά τα έτη 1994–1995 είχε εξεταστεί το ενδεχόμενο απαλλοτρίωσης για σκοπούς εγγραφής του δρόμου, κατόπιν σχετικού αιτήματος προς τον Έπαρχο, πλην όμως η διαδικασία δεν προχώρησε. Παράλληλα, ανέφερε ότι δεν γνώριζε κατά πόσο η Εφεσίβλητη είχε συναινέσει στην κατασκευή του δρόμου.
Τα πιο πάνω στοιχεία, σε συνδυασμό με τις αρνήσεις του Μ.Υ.1 επί ουσιωδών ζητημάτων που άπτονταν άμεσα της επίδικης διαφοράς, δικαιολογούσαν την προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου όσον αφορά τη μαρτυρία του Μ.Υ.1. Ιδιαίτερα, η αδυναμία του να παράσχει εξηγήσεις για τον χρόνο και τον τρόπο κατασκευής του δρόμου, ενώ παράλληλα επιβεβαίωνε ότι είχε εξεταστεί κατά τα έτη 1994–1995 διαδικασία απαλλοτρίωσης για την εγγραφή του, καθώς και η κατηγορηματική άρνηση του για εργασίες το 2001, παρά τα αντίθετα ευρήματα που προέκυπταν από την υπόλοιπη μαρτυρία, δικαιολογούσαν το συμπέρασμα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η στάση του σε ουσιώδη σημεία της μαρτυρίας του δεν ήταν αντικειμενικά αποστασιοποιημένη και ότι κατέτεινε στην απόκρυψη ή αποσιώπηση ουσιωδών πραγματικών περιστατικών.
Περαιτέρω, οι Εφεσείοντες ισχυρίσθηκαν ότι ο δρόμος κατασκευάστηκε από την Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού, ωστόσο, κατά την μαρτυρία της διοικητικής λειτουργού στην Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού (Μ.Υ.2 για εναγόμενο 2), επισημάνθηκε ότι ο επίδικος δρόμος που περνά μπροστά από το τεμάχιο της Εφεσίβλητης είναι της αρμοδιότητας του Κοινοτικού Συμβουλίου Προδρόμου. Επίσης, ανέφερε ότι ο Έπαρχος συνήθως δεν διέθετε συνεργεία για διάνοιξη δρόμου, ο οποίος ήταν της αρμοδιότητας κάποιου Συμβουλίου, σε περιπτώσεις όμως που διέθετε συνεργεία προέβαινε σε αυτή την ενέργεια για λογαριασμό και εκ μέρους του Συμβουλίου και μετά από παράκληση του τελευταίου, αφού τα έργα αυτά δεν είναι κυβερνητικά. Σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως εξήγησε η Μ.Υ.2, ο Έπαρχος δεν επεμβαίνει ποτέ παράνομα, αφού, για να στείλει το συνεργείο του, έπρεπε πρώτα το Συμβούλιο να εξασφαλίσει είτε την έγγραφη συγκατάθεση των επηρεαζόμενων, είτε να υπήρχε διαδικασία απαλλοτρίωσης. Επί τούτου, θα πρέπει να επαναληφθεί και η ως άνω αναφορά του Μ.Ε.4 για τη συνομιλία του με τον τότε κοινοτάρχη, Κώστα Αργυρίδη καθώς και η σχετική μαρτυρία του Μ.Ε.5 με τον εν λόγω κοινοτάρχη.
Αποτελεί θέση των Εφεσειόντων ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο διατάσσοντας τους να άρουν την παράνομη επέμβαση και να μην επεμβαίνουν στο κτήμα της Εφεσίβλητης, παρέλειψε να καθορίσει τον χρόνο ή τον χρόνο μετά την επίδοση της απόφασης ή του διατάγματος εντός του οποίου θα έπρεπε να συμμορφωθούν προς τα εν λόγω διατάγματα, κατά παράβαση των προνοιών της Δ.34, θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ως ίσχυαν τότε.
Επισημαίνεται ότι η παράλειψη αναγραφής χρόνου συμμόρφωσης στην πρωτόδικη απόφαση δεν καθιστά το διάταγμα άκυρο ή παράτυπο, ούτε παρέχει λόγο παραμερισμού της ουσίας της απόφασης. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Έλλη Νικολαϊδου ν. Νίκου Αττιπά κ.ά. (1999) 1 Α.Α.Δ. 1620, ο καθορισμός του χρόνου έχει καθαρά εκτελεστικό χαρακτήρα (βλ., επίσης, Needham v. Needham (1842) 1 Hare 633, Gilbert v. Endean (1878) 9 Ch. D. at p. 266, In re Wilde (1910) W.N. (Weekly Notes) 128, Townend v. Townend (1906) 93 L.T. 680 και Re Tuck (1906) 1 Ch. D. 692). Δεδομένης της φύσης του διατάγματος, δεν θα μπορούσε να τύχει εφαρμογής η Δ.35 θ.5. Η υποχρέωση του Κοινοτικού Συμβουλίου να μην επεμβαίνει ισχύει αμέσως και είναι συνεχής.
Ως εκ των ανωτέρω, καταλήγουμε ότι οι λόγοι έφεσης δεν ευσταθούν και απορρίπτονται.
Πριν ολοκληρώσουμε, στη βάση όλων όσων τέθηκαν υπόψη του πρωτόδικου Δικαστηρίου και έγιναν αποδεκτά, κρίνεται αναγκαίο να σημειωθεί ότι ο αριθμός τεμαχίου του επίδικου ακινήτου θα πρέπει να θεωρηθεί ότι είναι ο αριθμός 226, αντί 726.
H Έφεση αποτυγχάνει και απορρίπτεται στο σύνολο της. Επιδικάζονται €2.400 έξοδα, υπέρ της Εφεσίβλητης και εναντίον των Εφεσειόντων, πλέον Φ.Π.Α., εάν υπάρχει.
ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Π.
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.
ΔΑΥΙΔ, Δ.
/ΧΤΘ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο