ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Πολιτική Αίτηση Αρ. 216/2026)
(i-justice)
10 Νοεμβρίου, 2026
[Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964, ΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ 2018 ΕΩΣ 2026
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΩΓΗ ΑΡ. 2517/2016 ΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ ΜΕΤΑΞΥ ANDREY MARKOV ΚΑΙ STANDVILLE LIMITED, ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ, ΚΑΙ ΓΙΑΓΚΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ κ.ά., ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 27.10.2016, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΜΟΝΟΜΕΡΩΣ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 11.12.2017
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ (1) ΓΙΑΓΚΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ, (2) NATALIA BREDΝEVA KAI (3) MARIMARE LTD, ΩΣ ΑΜΕΣΑ ΕΠΗΡΕΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ, ΓΙΑ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑΣ ΓΙΑ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΑΔΕΙΑ ΓΙΑ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΟΥ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ CERTIORARI
_______________________________________
Αλ. Κληρίδης για Φοίβος, Χρίστος Κληρίδης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ, για τους Αιτητές.
_____________________________________
Α Π Ο Φ Α Σ Η
(Δοθείσα Αυθημερόν)
Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.: Με την υπό κρίση Αίτηση ζητείται η επέκταση της προθεσμίας του χρόνου για την καταχώριση Αίτησης για άδεια καταχώρισης αίτησης για την έκδοση Προνομιακού Εντάλματος Certiorari προς ακύρωση του προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος, ημερ. 27/10/2016, το οποίο εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στο πλαίσιο της Αγωγής υπ’ αρ. 2517/2016 και, όπως ειδικότερα διατυπώνεται στο αιτητικό της Αίτησης, «στο βαθμό που είναι αναγκαίο και νομικά επιτρεπτό της οριστικοποίησης του ημερομηνίας 11/12/2017» για περίοδο πέντε ημερών από την ημερομηνία έκδοσής του.
Τα γεγονότα επί των οποίων ερείδεται το υπό κρίση αίτημα παρατίθενται στην Ένορκη Δήλωση της Ειρήνης Χριστοφορίδου, δικηγόρου στη δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί τους Αιτητές. Στις παραγράφους 3 μέχρι 7 καταγράφονται τα ακόλουθα:
«3. Στην Αγωγή 2517/2016 οι Andrey Markov και Standville Limited είναι οι Ενάγοντες και οι Αιτητές είναι οι Εναγόμενοι 1-3. Στις 27.10.2016 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού εξέδωσε μονομερώς προσωρινό απαγορευτικό Διάταγμα εναντίον, μεταξύ άλλων, των Αιτητών. Το εν λόγω προσωρινό Διάταγμα οριστικοποιήθηκε στις 11.12.2017. Αντίγραφα των σχετικών Διαταγμάτων επισυνάπτονται ως Τεκμήρια 1 και 2 αντίστοιχα.
4. Το Διάταγμα της 27.10.2016 καταγράφει, μεταξύ άλλων, ότι αφού υπογράφηκε εγγύηση εκ μέρους της Ενάγουσας/Αιτήτριας εταιρείας για ποσό €100.000 προς κάλυψη ζημιών και εξόδων των Εναγομένων/Καθ’ ων η Αίτηση, εκδόθηκαν τα διατάγματα.
5. Οι Αιτητές είχαν κατά το μεταγενέστερο χρονικό διάστημα εκπροσωπηθεί σε διαδικασίες που αφορούσαν το ίδιο Διάταγμα από το δικηγορικό γραφείο Ρ. ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δ.Ε.Π.Ε. Από τα δικαστικά έγγραφα της υπόθεσης προκύπτει ότι το ίδιο δικηγορικό γραφείο είχε εμφανιστεί το 2016 για τους Ενάγοντες/Αιτητές κατά την εξασφάλιση του Διατάγματος της 27.10.2016.
6. Η προηγούμενη αυτή εκπροσώπηση και η ιστορική εμπλοκή του ίδιου γραφείου στην εξασφάλιση του επίδικου Διατάγματος αποτελούν ουσιώδες μέρος των περιστάσεων που εξηγούν γιατί δεν είχε προηγηθεί ανεξάρτητος έλεγχος της νομιμότητας της ίδιας της διαδικασίας με την οποία το Διάταγμα είχε εξασφαλιστεί.
7. Μετά την αλλαγή νομικής εκπροσώπησης άρχισε η παράδοση του φακέλου και του σχετικού υλικού προς το δικηγορικό γραφείο Φοίβος, Χρίστος Κληρίδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Η παράδοση αυτή δεν έγινε εφάπαξ αλλά πραγματοποιήθηκε σταδιακά.»
Στη συνέχεια της εν λόγω Ένορκης Δήλωσης αναφέρεται ότι η ολοκλήρωση της παράδοσης του φακέλου της Αγωγής υπ’ αρ. 2517/2016, καθώς και του λοιπού υλικού που βρισκόταν στην κατοχή του δικηγορικού γραφείου Ρ. Ερωτοκρίτου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. στο δικηγορικό γραφείο Φοίβος, Χρίστος Κληρίδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., ολοκληρώθηκε περί τις 29/9/2026. Προβάλλεται δε ότι μόνο μετά την ολοκλήρωση της παράδοσης κατέστη δυνατή η ολοκληρωμένη μελέτη του ιστορικού της υπόθεσης, των δικαστικών εγγράφων και των προϋποθέσεων έκδοσης του επίδικου Διατάγματος. Στο πλαίσιο της μελέτης αυτής, κρίθηκε αναγκαία η επιθεώρηση και έρευνα του δικαστικού φακέλου κατά την οποία, στις 7/10/2026, εντοπίστηκε στο δικαστικό φάκελο το εγγυητήριο που συνδέεται με την έκδοση του Διατάγματος.
Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει περαιτέρω ότι, ενώ στη μονομερή αίτηση και στο Διάταγμα εμφανίζονται δύο Ενάγοντες/Αιτητές, ήτοι ο Andrey Markov και η εταιρεία Standville Limited, το εγγυητήριο αναλαμβάνεται από το Δημήτρη Δημόπουλο, υπό την ιδιότητα του ως Διευθυντή της αναφερόμενης ενάγουσας εταιρείας. Ως εκ τούτου, προβάλλεται ότι εγείρεται ζήτημα κατά πόσο το συγκεκριμένο εγγυητήριο ικανοποιεί τις απαιτήσεις του Άρθρου 9(2) του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Επιπλέον, στην Ένορκη Δήλωση προβάλλεται ότι, μολονότι το Διάταγμα εκδόθηκε στις 27/10/2016, η υπογραφή της εγγύησης φαίνεται να έχει ημερομηνία 31/10/2016.
Ειδικότερα σε ό,τι αφορά το ζήτημα της γνώσης των Αιτητών ως προς την ύπαρξη του επίδικου Διατάγματος, η ενόρκως δηλούσα αναφέρει τα ακόλουθα, όπως αυτά καταγράφονται στις παραγράφους 15-18 και οι οποίες έχουν ως εξής:
«15. Η πιο πάνω βάση προσβολής δεν προκύπτει από την απλή γνώση της ύπαρξης του Διατάγματος. Κατέστη δυνατό να εντοπιστεί και να αξιολογηθεί μόνο μετά την ολοκληρωμένη παράδοση του φακέλου, την ανεξάρτητη μελέτη του υλικού και την αντιπαραβολή του Διατάγματος με το Εγγυητήριο που εντοπίστηκε στον δικαστικό φάκελο.
16. Για σκοπούς πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης, οι Αιτητές δεν ισχυρίζονται ότι πληροφορήθηκαν για πρώτη φορά την ύπαρξη του Διατάγματος το 2026. Η παρούσα Αίτηση υποβάλλεται δυνάμει του Κανονισμού 5(2), επειδή οι πιο πάνω ιδιαίτερες περιστάσεις παρεμπόδισαν την έγκαιρη ανεξάρτητη διερεύνηση και προώθηση της συγκεκριμένης βάσης Certiorari.
17. Υποβάλλω ότι οι περιστάσεις αυτές είναι εξαιρετικές και πρέπει να εξεταστούν σωρευτικά: η προηγούμενη εκπροσώπηση από γραφείο που είχε ιστορικά ενεργήσει για την αντίθετη πλευρά κατά την εξασφάλιση του ίδιου Διατάγματος, η σταδιακή και ολοκληρωμένη μέχρι τις 29.09.2026 παράδοση του φακέλου, η ανάγκη ανεξάρτητης μελέτης μετά την ολοκλήρωση της παράδοσης και ο μεταγενέστερος εντοπισμός στον δικαστικό φάκελο του κρίσιμου Εγγυητηρίου.
18. Μετά την ολοκλήρωση της παράδοσης περί τις 29.09.2026, η παρούσα νομική εκπροσώπηση ενήργησε αμέσως. Η επιθεώρηση του δικαστικού φακέλου και ο εντοπισμός του Εγγυητηρίου ακολούθησαν στις 07.10.2026 και αμέσως μετά άρχισε η προετοιμασία της παρούσας διαδικασίας. Δεν υπήρξε έκτοτε συνειδητή ή αδικαιολόγητη αδράνεια.»
Κατά τη θέση της ενόρκως δηλούσας, «η σκοπούμενη Αίτηση» για άδεια καταχώρισης αίτησης έκδοσης Certiorari εγείρει σοβαρό και συζητήσιμο θέμα νομιμότητας ως προς τη συμμόρφωση με το Άρθρο 9(2) του Κεφ. 6 και ειδικότερα, κατά πόσο το επίδικο εγγυητήριο συνιστούσε την απαιτούμενη από το Νόμο υποχρέωση. Αναφέρεται, επίσης, ότι το επίδικο Διάταγμα εξακολουθεί να έχει άμεσες πρακτικές συνέπειες για τους Αιτητές, «περιλαμβανομένης της επίκλησης του σε διαδικασία παρακοής».
Προτού το Δικαστήριο υπεισέλθει στην εξέταση της ουσίας της υπό κρίση Αίτησης, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι μολονότι η υπό κρίση Αίτηση ερείδεται, ως προς τα γεγονότα που την θεμελιώνουν, στην Ένορκη Δήλωση της Ειρήνης Χριστοφορίδου, δικηγόρου, από τα έγγραφα που έχουν καταχωρηθεί εκ μέρους των Αιτητών διαπιστώνεται ότι στο φάκελο της διαδικασίας περιλαμβάνεται και έτερο έγγραφο που τιτλοφορείται «Ένορκη Δήλωση», το οποίο φέρεται να έχει γίνει από την Natalia Bredneva η οποία ισχυρίζεται ότι είναι η δεύτερη εναγόμενη στην Αγωγή υπ’ αρ. 2517/2016. Καθίσταται σαφές ότι το εν λόγω έγγραφο δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη, στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, καθότι ουδεμία αναφορά γίνεται σ’ αυτό στην υπό εξέταση Αίτηση, η οποία όπως ήδη επισημάνθηκε, ερείδεται αποκλειστικά στα πραγματικά περιστατικά που εκτίθενται στην Ένορκη Δήλωση της Ειρήνης Χριστοφορίδου. Ως εκ τούτου, η απλή συμπερίληψη του εν λόγω εγγράφου στα έγγραφα που έχουν καταχωριστεί εκ μέρους των Αιτητών δεν αρκεί, ελλείψει σχετικής αναφοράς στην Αίτηση και/ή εξασφάλισης της απαιτούμενης άδειας, για να καταστεί αυτό μέρος του υλικού επί του οποίου δύναται να βασιστεί το Δικαστήριο κατά την εξέταση της υπό κρίση Αίτησης.
Ο Κανονισμός 5 του περί Ανωτάτου Δικαστηρίου (Δικαιοδοσία Έκδοσης Ενταλμάτων Προνομιακής Φύσεως) Διαδικαστικού Κανονισμού του 2018, ως αυτός τροποποιήθηκε στις 26/4/2024, προβλέπει ότι:
«(1) Αίτηση για άδεια καταχωρείται το συντομότερο από την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης, διατάγματος ή πράξης. Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να υπερβαίνει τις 45 ημέρες από την ημέρα που ο αιτητής λαμβάνει γνώση της έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης, διατάγματος ή πράξης.
(2) Το Δικαστήριο δύναται να επεκτείνει την προθεσμία που αναφέρεται στην Παράγραφο (1) του παρόντος Κανονισμού εάν καταδειχθούν εξαιρετικές περιστάσεις που παρεμποδίζουν τον Αιτητή να καταχωρίσει την Αίτηση του εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας.»
Με βάση το Διαδικαστικό Κανονισμό 5(1), η αίτηση για άδεια καταχωρείται το συντομότερο και, σε κάθε περίπτωση, εντός 45 ημερών από την ημέρα που ο αιτητής λαμβάνει γνώση της έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης, διαταγής ή πράξης. Με την τροποποίηση του Κανονισμού το χρονικό σημείο έναρξης της εν λόγω προθεσμίας μεταβλήθηκε ουσιωδώς καθώς, ενώ προηγουμένως αυτή υπολογιζόταν «από την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης, διατάγματος ή πράξης», πλέον υπολογίζεται από την ημέρα κατά την οποία ο αιτητής λαμβάνει γνώση της έκδοσής της.
Είναι κατ' εξαίρεση και μόνο επιτρεπτή η επέκταση χρόνου δυνάμει του Κανονισμού 5(2), ο οποίος παρέχει στο Δικαστήριο διακριτική ευχέρεια να επεκτείνει την εν λόγω προθεσμία, εφόσον καταδειχθεί η ύπαρξη «εξαιρετικών περιστάσεων», οι οποίες παρεμπόδισαν τον αιτητή να προχωρήσει στην καταχώριση της σχετικής αίτησης εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας.
Ως προς το ζήτημα των «εξαιρετικών περιστάσεων» και πώς η έννοια του όρου θα πρέπει να προσλαμβάνεται και να συνεκτιμάται σε περιπτώσεις του είδους, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση του ΧΧΧ Manuel Pulher, Πολιτική Έφεση Αρ. 404/2009, ημερ. 10/12/2020, υπέδειξε ότι:
«Με δεδομένη τη φύση της διαδικασίας του Certiorari, οι «εξαιρετικές περιστάσεις», που αναφέρονται στον Κ.5, όπως προκύπτει από τη χρήση της λέξης «εξαιρετικές», πρέπει να είναι υφιστάμενες περιστάσεις, οι οποίες παρεμποδίζουν τον αιτητή από του να αποταθεί έγκαιρα στο Δικαστήριο προς διεκδίκηση θεραπείας. Ο λόγος που επιζητείται παράταση, δυνάμει του Κ.5, θα πρέπει, αντικειμενικά κρινόμενος, να αποτελεί έναν ιδιαίτερο, πέραν του συνηθισμένου, λόγο που δεν επέτρεψε στον αιτητή να αποταθεί στο Δικαστήριο για προνομιακή θεραπεία, εντός του χρόνου που προβλέπεται από τον Κανονισμό και το συμφέρον της δικαιοσύνης να απαιτεί την επέκταση του χρόνου.»
Το κατά πόσο συγκεκριμένα γεγονότα δύνανται να χαρακτηριστούν ως «εξαιρετικές περιστάσεις» δεν μπορεί παρά να κρίνεται κατά περίπτωση υπό το φως των ιδιαίτερων πραγματικών γεγονότων και συνθηκών που περιβάλλουν την εκάστοτε υπό συζήτηση υπόθεση (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση του Τσικουρή και Άλλου, Πολιτική Αίτηση Αρ. 217/2020, ημερ. 30/12/2020, ECLI:CY:AD:2020:D454).
Η πρόβλεψη συγκεκριμένου χρονικού πλαισίου για την καταχώριση αίτησης για άδεια, σκοπεί στην αποτροπή του ενδεχόμενου κατάχρησης όσον αφορά το χρόνο επίκλησης της συγκεκριμένης δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ήτοι εκτός και πέραν του εύλογου και κατ' αναλογία επιτρεπτού υπό τις δοσμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης δικονομικής ρύθμισης, προνοείται χρονικό πλαίσιο εντός του οποίου μπορεί να υποβληθεί αίτηση για άδεια. Επίσης, παρέχεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα για επέκταση του προβλεπόμενου χρόνου εφόσον καταδειχθεί ότι συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις που δεν επέτρεψαν την έγκαιρη καταχώριση της (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση της Ξένιας Χαραλάμπους Κριθαρίδου, Πολιτική Έφεση Αρ. 6/2023, ημερ. 24/9/2024).
Είναι σαφές ότι ο διάδικος στον οποίο δόθηκε η δυνατότητα να καταχωρίσει την αίτηση εντός 45 ημερών από την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης, διατάγματος ή πράξης και δεν το έπραξε, έχει το βάρος αποκάλυψης εξαιρετικών περιστάσεων (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση της Δικηγορικής Εταιρείας Γιάννης Παπαζαχαρίας ΔΕΠΕ, Πολιτική Έφεση Αρ. 7/2023, ημερ. 10/4/2024). Όπως έχει νομολογηθεί, όπου ο αιτητής έλαβε έγκαιρα γνώση της διαδικασίας εναντίον του, η παράλειψή του να ενεργήσει άμεσα προς επιδίωξη θεραπείας, εναποθέτει σε αυτόν επιπρόσθετο βάρος να πείσει ότι ο λόγος που προβάλλει είναι τέτοιος που αποτελεί ένα σοβαρό πρόσκομμα στην επιδίωξη προνομιακής θεραπείας, έτσι ώστε το συμφέρον της δικαιοσύνης να εξυπηρετείται με την επέκταση του χρόνου (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση του Manuel Puhler (ανωτέρω)).
Τέτοια είναι και η περίπτωση των Αιτητών, οι οποίοι δεν προβάλλουν ότι πληροφορήθηκαν για την ύπαρξη του υπό αναφορά προσωρινού Διατάγματος για πρώτη φορά κατά το 2026, αλλά επικαλούνται, προς υποστήριξη του αιτήματός τους για παράταση της προθεσμίας, δυνάμει του Κανονισμού 5(2), «εξαιρετικές περιστάσεις», οι οποίες, κατά τους ισχυρισμούς τους, παρεμπόδισαν την έγκαιρη καταχώριση αίτησης για άδεια καταχώρισης Certiorari.
Συνεπώς, η ουσία του ζητήματος έγκειται, στο κατά πόσο οι περιστάσεις που εκτίθενται στην Ένορκη Δήλωση Χριστοφορίδου συνιστούν «εξαιρετικές περιστάσεις που παρεμπόδισαν τον αιτητή να καταχωρίσει την αίτηση του εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας», κατά την έννοια του Κανονισμού 5(2), ώστε να δικαιολογείται η παράταση της προθεσμίας των 45 ημερών για την καταχώριση αίτησης για άδεια καταχώριση αίτησης για έκδοση Certiorari.
Όπως προκύπτει από τα όσα τέθηκαν στην Ένορκη Δήλωση Χριστοφορίδου, στην υπό συζήτηση περίπτωση το μονομερώς εκδοθέν στις 27/10/2016 Προσωρινό Διάταγμα είχε οριστεί επιστρεπτέο στις 8/11/2016 και τελικώς οριστικοποιήθηκε στις 11/12/2017, ήτοι ένα και πλέον χρόνο αργότερα, χωρίς, ωστόσο, να δίδονται οποιεσδήποτε λεπτομέρειες ως προς τα γεγονότα που μεσολάβησαν κατά το χρονικό διάστημα μέχρις ότου αυτό οριστικοποιηθεί και καταστεί απόλυτο.
Περαιτέρω, όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 2[1], που επισυνάπτεται στην εν λόγω Ένορκη Δήλωση, κατά την ημερομηνία οριστικοποίησης του Διατάγματος, ήτοι στις 11/12/2017, οι Αιτητές στην παρούσα Αίτηση και Εναγόμενοι 1 και 2 στην Αγωγή υπ’ αρ. 2517/2016, τύγχαναν εκπροσώπησης από δικηγόρους και συγκεκριμένα από το δικηγόρο κ. Σάββα Νεοφύτου για Αγαθοκλέους – Νεοφύτου & Σία Δ.Ε.Π.Ε.
Χωρίς να διευκρινίζεται χρονικά στην Ένορκη Δήλωση, αναφέρεται ότι «κατά το μεταγενέστερο χρονικό διάστημα», εννοώντας προφανώς μετά την οριστικοποίηση του ως άνω Προσωρινού Διατάγματος, οι Αιτητές είχαν εκπροσωπηθεί από το δικηγορικό γραφείο Ρ. Ερωτοκρίτου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. «σε διαδικασίες που αφορούσαν το ίδιο διάταγμα». Οι εν λόγω διαδικασίες, ωστόσο, ούτε εξειδικεύονται, αλλά ούτε και προσδιορίζονται περαιτέρω.
Αφήνεται, επίσης, να νοηθεί στην Ένορκη Δήλωση, χωρίς πάλι να δίδονται οι αναγκαίες διευκρινίσεις και λεπτομέρειες, ότι η προηγούμενη εκπροσώπηση των Αιτητών/Εναγόντων στην Αγωγή υπ’ αρ. 2517/2016 κατά την εξασφάλιση του Προσωρινού Διατάγματος στις 27/10/2016 από το δικηγορικό γραφείο Ρ. Ερωτοκρίτου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. και η «ιστορική», όπως χαρακτηρίζεται, εμπλοκή του ιδίου γραφείου στην εξασφάλιση του επίδικου Διατάγματος, αποτελούν ουσιώδες μέρος των περιστάσεων που εξηγούν, όπως προβάλλεται, γιατί δεν είχε προηγηθεί «ανεξάρτητος έλεγχος της νομιμότητας της ίδιας της διαδικασίας με την οποία το διάταγμα είχε εξασφαλιστεί».
Σε κανένα, ωστόσο, σημείο της Ενόρκου Δηλώσεως δεν επεξηγείται για ποιο λόγο, ενώ οι Αιτητές εκπροσωπούνταν μέχρι την οριστικοποίηση του υπό αναφορά Προσωρινού Διατάγματος από συγκεκριμένο δικηγορικό γραφείο, δεν έγινε αυτό το οποίο οι ίδιοι χαρακτηρίζουν ως «ανεξάρτητο έλεγχο της νομιμότητας της ίδιας της διαδικασίας με την οποία το διάταγμα είχε εξασφαλιστεί». Ούτε διευκρινίζεται κατά πόσο και σε ποιο πλαίσιο τέθηκε τέτοιο ζήτημα ενώπιον του δικηγορικού γραφείου Ρ. Ερωτοκρίτου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., το οποίο, όπως αναφέρεται, τους εκπροσωπούσε «κατά το μεταγενέστερο χρονικό διάστημα».
Εκ των ανωτέρω, προκύπτει ότι η Ένορκη Δήλωση Χριστοφορίδου περιλαμβάνει αναφορές σε επιμέρους περιστατικά, χωρίς, ωστόσο, να παραθέτει με την απαιτούμενη πληρότητα, σαφήνεια και συνοχή το σύνολο των περιστάσεων που περιβάλλουν την υπόθεση. Ειδικότερα, δεν παρέχονται ουσιώδεις διευκρινίσεις ως προς τη χρονική αλληλουχία των γεγονότων, τη μεταξύ τους σύνδεση, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο τα επικαλούμενα περιστατικά παρεμπόδισαν την έγκαιρη καταχώριση της αίτησης για άδεια καταχώρισης αίτησης έκδοσης εντάλματος Certiorari.
Παρότι, συνεπώς, παρατίθενται ορισμένα γεγονότα, η αποσπασματική παρουσίασή τους, χωρίς την αναγκαία αναφορά στο σύνολο των ουσιωδών περιστάσεων, δεν επιτρέπει την πλήρη κατανόηση του πραγματικού υπόβαθρου της υπόθεσης και έχει ως αποτέλεσμα τη συσκότιση ουσιωδών πτυχών της, αντί της σαφούς και ολοκληρωμένης αποτύπωσής τους, ώστε να καταστεί δυνατή η ασφαλής αξιολόγησή τους από το Δικαστήριο.
Υπό τα δεδομένα αυτά, κρίνεται ότι οι Αιτητές δεν έχουν τεκμηριώσει, με συγκεκριμένη αναφορά και επεξήγηση των πραγματικών περιστατικών την ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων ικανών να δικαιολογήσουν την παράταση της προβλεπόμενης προθεσμίας. Η απλή επίκληση επιμέρους γεγονότων, χωρίς να αποσαφηνίζεται η μεταξύ τους σύνδεση και να καταδεικνύεται η ουσιαστική τους επίδραση στη δυνατότητα έγκαιρης καταχώρισης της αίτησης, δεν αρκεί για την ικανοποίηση της προϋπόθεσης που τάσσει ο Κανονισμός 5(2).
Ελλείψει, επομένως, πλήρους και σαφούς παράθεσης των περιστάσεων που επικαλούνται οι Αιτητές, το ενώπιον του Δικαστηρίου υλικό δεν παρέχει επαρκές έρεισμα για τη διαπίστωση της συνδρομής εξαιρετικών περιστάσεων και, συνακόλουθα, δεν δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας προς παράταση της προθεσμίας.
Και κάτι τελευταίο.
Αν το παράπονο των Αιτητών συνίσταται στο ότι, κατά τον κρίσιμο χρόνο, δεν έτυχαν της ορθής και δέουσας νομικής εκπροσώπησης στο πλαίσιο της διαδικασίας έκδοσης του Προσωρινού Διατάγματος, το ζήτημα αυτό, καθ’ εαυτό δύναται να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής στα κατάλληλα ένδικα μέσα που παρέχει ο Νόμος, μέσω των οποίων οι Αιτητές μπορούν να επιδιώξουν τη θεραπεία που ενδεχομένως δικαιούνται.
Υπό το φως όλων των ανωτέρω, κρίνεται ότι οι Αιτητές δεν έχουν καταδείξει την ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων που να δικαιολογούν την παράταση της προβλεπόμενης προθεσμίας. Ως εκ τούτου, το αίτημά τους για παράταση της προθεσμίας απορρίπτεται.
Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ,
Δ.
[1] Διάταγμα στην Αγωγή υπ’ αρ. 2517/2016, ημερομηνίας 11/12/2017.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο