ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
Δικαιοδοσία δυνάμει του άρθρου 9(3)(γ) του Ν. 33/1964
ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΑΣ
(Αρ. Αίτησης 24/2026)
3 Νοεμβρίου, 2026
[ΜΑΛΑΧΤΟΣ, ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, ΕΦΡΑΙΜ, Δ/ΣΤΕΣ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ MIKHAIL IGNATKIN
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΦΕΤΕΙΟΥ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ, ΑΡ. ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΦΕΣΗΣ 31/2026, ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 11/8/2026
ΜΕΤΑΞΥ:
ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
Εφεσείοντα
ν.
IGNATKIN MIKHAIL
Εφεσίβλητου
……………….
Α. Λαός, για Μαρκίδη & Μαρκίδη & Σια Δ.Ε.Π.Ε., για τον Εφεσίβλητο - Αιτητή.
Σ. Ερωτοκρίτου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τον Εφεσείοντα - Καθ’ ου η Αίτηση.
ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από την Εφραίμ, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΕΦΡΑΙΜ, Δ.: Με την παρούσα Αίτηση ο Αιτητής ζητά άδεια για την εκδίκαση από το Ανώτατο Δικαστήριο «νομικών θεμάτων» δυνάμει του άρθρου 9(3)(γ) των περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμων του 1964 έως (Αρ. 2) 2025 (o N.33/1964).
Η παρούσα Αίτηση ακολούθησε της έκδοσης της απόφασης του Εφετείου ημερ. 11.8.2026 στην Πολιτική Έφεση 31/2026. Η Έφεση αφορούσε σε απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου στην Αίτηση Έκδοσης Φυγοδίκου Αρ. 2/2024, η οποία Αίτηση απερρίφθη.
Με την Αίτηση Έκδοσης ζητείτο η έκδοση του Αιτητή στη Ρωσική Ομοσπονδία για να διωχθεί ποινικά για το αδίκημα της κλοπής ξένης περιουσίας με απάτη και κατάχρηση εμπιστοσύνης από οργανωμένη ομάδα σε ευρεία κλίμακα, κατά παράβαση του Ρωσικού Κώδικα, το οποίο φέρεται να διεπράχθη κατά τα έτη 2016-2017. Στις 18.12.2020 Δικαστήριο της Μόσχας εξέδωσε ένταλμα σύλληψης εναντίον του Αιτητή για το εν λόγω αδίκημα. Στις 6.8.2021 διαβιβάστηκε στην Interpol Λευκωσίας μήνυμα Diffusion από την Interpol Μόσχας ότι ο Αιτητής ήταν καταζητούμενος. Στις 18.11.2024 εκδόθηκε προσωρινό ένταλμα σύλληψης εναντίον του Αιτητή το οποίο εκτελέστηκε αυθημερόν. Την επομένη, στο πλαίσιο της Αίτησης Έκδοσης 2/2024, ο Αιτητής παρουσιάστηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Λόγω του ότι ο Αιτητής έφερε ένσταση στην έκδοση του, η Αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση.
Στην απόφαση του το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου (το πρωτόδικο Δικαστήριο) ανέφερε πως δεν αμφισβητήθηκε ότι το έγγραφο που παρουσιάστηκε ως μετάφραση στην Ελληνική του Ρωσικού εντάλματος σύλληψης «συνιστούσε κατά την έκδοση του ένταλμα σύλληψης», «ασχέτως τυχόν ελαττωμάτων του με βάση τα όσα ο Μ.Υ.2 ανέφερε», ο οποίος ήταν ο δεύτερος μάρτυρας Υπεράσπισης, δικηγόρος από τη Ρωσία. Έκρινε πως στο ένταλμα σύλληψης αναγραφόταν ότι η διάρκεια της προκαταρκτικής έρευνας για την ποινική υπόθεση είχε παραταθεί μέχρι στις 16.1.2021 και πως δεν είχε αποδειχθεί ότι το ένταλμα σύλληψης ημερ. 18.12.2020 εξακολουθούσε να βρισκόταν σε ισχύ κατά τον χρόνο έκδοσης του Diffusion ημερ. 22.3.2021 και της μεταγενέστερης έκδοσης διατάγματος στις 2.5.2023 για κλήση από Ρωσικό Δικαστήριο του Αιτητή ως κατηγορουμένου για απαγγελία κατηγορίας στο πλαίσιο ποινικής υπόθεσης εναντίον του. Σύμφωνα με το πρωτόδικο Δικαστήριο, «η υπόθεση φαίνεται να προχώρησε χωρίς την προηγούμενη εκτέλεση του εντάλματος σύλληψης εντός της ορισθείσας, από τον υπογράψαντα δικαστή, (παραταθείσας) περιόδου της προκαταρκτικής έρευνας» και φαινόταν ότι δεν υπήρχε πλέον προκαταρκτική έρευνα αλλά υπόθεση για απαγγελία κατηγορίας. Επομένως, το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε ότι «δεν μπορεί να διαπιστωθεί η ύπαρξη ενεργού εντάλματος σύλληψης σύμφωνα με τις απαιτήσεις του άρθρου 12 του ν.95/1970 βάσει του οποίου να προωθηθεί αίτημα για έκδοση», κατάληξη η οποία οδήγησε την Αίτηση σε απόρριψη.
Σημειώνουμε ότι, για σκοπούς πληρότητας, το πρωτόδικο Δικαστήριο προχώρησε στην εξέταση των υπόλοιπων στην Αίτηση Έκδοσης εγειρόμενων ζητημάτων, τα οποία όμως δεν αφορούν στην υπό κρίση Αίτηση.
Ο Γενικός Εισαγγελέας καταχώρισε Έφεση εναντίον της εν λόγω απόφασης. Με ένα λόγο έφεσης εισηγείτο πως το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι το ένταλμα σύλληψης ημερ. 18.12.2020 δεν ήταν σε ισχύ, ήταν εσφαλμένο και σε αντίθεση με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ο Αιτητής καταχώρισε Ειδοποίηση Εφεσίβλητου, η οποία και πάλι δεν αφορά στην υπό κρίση Αίτηση.
Στο πλαίσιο εξέτασης της Έφεσης, το Εφετείο αρχικά επεσήμανε τη νομολογιακή αρχή ότι οι κανόνες ερμηνείας των διεθνών συμβάσεων διαφέρουν από τους κανόνες ερμηνείας των ημεδαπών νόμων και παρέπεμψε σε νομολογία η οποία υποστηρίζει ότι οι διεθνείς συμβάσεις για την έκδοση φυγοδίκου πρέπει να ερμηνεύονται φιλελεύθερα. Έκρινε ότι με βάση το ίδιο το λεκτικό του εντάλματος, «ο τρόπος με τον οποίον ερμηνεύθηκαν πρωτοδίκως οι πρόνοιες [αυτού] δεν συνάδει με την αρχή της φιλελεύθερης ερμηνείας, η οποία διέπει τις υποθέσεις φυγοδίκων οι οποίες έχουν ως μοναδικό σκοπό την καταπολέμηση του εγκλήματος (Γενικός Εισαγγελέας v. Shimkevich, ανωτέρω)». Επιπρόσθετα με την ανωτέρω διαπίστωση του, το Εφετείο ανέτρεξε στο περιεχόμενο του Diffusion, στο οποίο αναφερόταν, μεταξύ άλλων, ότι δεν υπήρχε αναφορά σε ημερομηνία λήξης του εντάλματος σύλληψης. Κατά το Εφετείο, όλα τα προαναφερόμενα στοιχεία δεν άφηναν περιθώριο αμφιβολίας ότι το ελληνικό κείμενο ήταν πιστή μετάφραση του Ρωσικού εντάλματος σύλληψης και ότι αυτό δεν έπαυσε να βρίσκεται σε ισχύ, καθότι δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στην ισχύ του. Ακολούθως, το Εφετείο επεσήμανε διάφορα στοιχεία τα οποία αναγράφονταν στο Diffusion, τα οποία θεώρησε πως διέλαθαν την προσοχή του πρωτόδικου Δικαστηρίου με αποτέλεσμα το τελευταίο να μην είχε ασχοληθεί με αυτά και να οδηγηθεί στην κατάληξη του πως δεν υπήρχε οποιαδήποτε άλλη δικαστική απόφαση η οποία να παράτεινε την ισχύ του εντάλματος σύλληψης πέραν της 16ης Ιανουαρίου 2021. Τέλος, το Εφετείο αναφέρθηκε στη μαρτυρία του Μ.Υ.2 ο οποίος κλήθηκε να σχολιάσει το περιεχόμενο του εντάλματος ως εμπειρογνώμονας, σημειώνοντας πως ο μάρτυρας ουδέποτε προέβαλε τη θέση ότι το ένταλμα έπαυσε να είναι ενεργό λόγω εκπνοής της περιόδου της προκαταρκτικής έρευνας, ούτε και υπεβλήθη τέτοια θέση από την Υπεράσπιση στους μάρτυρες που κατέθεσαν για τον Αιτητή, με αποτέλεσμα ο ίδιος ο μάρτυρας «παρουσιασθείς ως ειδικός επί του εντάλματος σύλληψης» να είχε εκλάβει ως δεδομένη την ισχύ του εντάλματος μετά τις 16.1.2021.
Επομένως, το Εφετείο κατέληξε ότι το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου πως δεν είχε αποδειχθεί ότι το ένταλμα σύλληψης ήταν ενεργό μετά τις 16.1.2021, ήταν εσφαλμένο και το παραμέρισε. Έκρινε ότι είχε την εξουσία, βάσει του Μέρους 41.12(1) των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, να καταλήξει σε δικό του εύρημα πως το ένταλμα εξακολουθούσε να βρίσκεται σε ισχύ μετά τις 16.1.2021, ημερομηνία μέχρι την οποία είχε παραταθεί η προκαταρκτική έρευνα. Επομένως, κατέληξε στην επιτυχία του λόγου έφεσης.
Αφού απέρριψε τους λόγους της Αντέφεσης, η κατάληξη του ήταν ότι η Έφεση είχε πετύχει και η πρωτόδικη απόφαση παραμερίστηκε. Διετάχθη η «έκδοση του Αιτητή στη Ρωσική Ομοσπονδία για να δικαστεί για τα αδικήματα που αναφέρονται στην εξουσιοδότηση του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως» και συνακόλουθα η σύλληψη και κράτηση του μέχρι την παράδοση του στις Ρωσικές Αρχές.
Με την παρούσα Αίτηση καταγράφονται τα ακόλουθα τρία «νομικά θέματα» προς εκδίκαση από το Ανώτατο Δικαστήριο:
«Πρώτο Νομικό Θέμα
Το πρώτο νομικό ζήτημα που εγείρει η Απόφαση του Εφετείου … είναι κατά πόσο στη διαδικασία εξέτασης της ικανοποίησης ή όχι του άρθρου 12(2)(α) του περί της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Εκδόσεως Φυγοδίκων (Κυρωτικού) Ν.95/1970 (ο «Νόμος»), εφαρμόζεται η γενική αρχή της φιλελεύθερης ερμηνείας που διέπει υποθέσεις έκδοσης φυγοδίκων, ενόψει της υφιστάμενης νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως προς την έκταση και εφαρμογή της εν λόγω αρχής.
Δεύτερο Νομικό Θέμα
Το δεύτερο νομικό θέμα που ανακύπτει από την Απόφαση είναι κατά πόσο, κατά την ορθή ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 12(2)(α) του Νόμου, πληροφορία ως προς τη χρονική ισχύ ενός εντάλματος σύλληψης, περιεχόμενη σε διεθνή αγγελία (Diffusion) της INTERPOL, δύναται να χρησιμοποιηθεί προς απόδειξη και/ή επιβεβαίωση της συνεχιζόμενης ισχύος του εν λόγω εντάλματος, για σκοπούς πλήρωσης των απαιτήσεων της εν λόγω νομοθετικής διατάξεως.
Τρίτο Νομικό Θέμα
Το τρίτο νομικό ζήτημα που ανακύπτει από την απόφαση αφορά το κατά πόσο, κατά την ορθή ερμηνεία και εφαρμογή των Κανονισμών 13(4) και 13(5) του Μέρους 41 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, το Εφετείο δύναται να καταλήξει σε συμπέρασμα επιτυχίας συγκεκριμένου λόγου έφεσης και, συνακόλουθα, να ανατρέψει πρωτόδικη απόφαση επί πραγματικής και/ή νομικής βάσης, η οποία δεν περιλαμβανόταν σε λόγο έφεσης και στην αιτιολογία αυτού, αλλά προκύπτει από μαρτυρία που βρίσκεται ενώπιον του.»
Ο Καθ’ ου καταχώρισε ένσταση, υποστηρίζοντας ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις χορήγησης άδειας και ότι ουσιαστικά ο Αιτητής επιζητεί την αναθεώρηση της ορθότητας της Εφετειακής απόφασης, κάτι το οποίο εκφεύγει της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 9(3)(γ).
Και οι δύο πλευρές καταχώρισαν γραπτές αγορεύσεις προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους. Έχουμε λάβει υπόψη το περιεχόμενο της Αίτησης, της ένστασης και των γραπτών αγορεύσεων, και αναφορά θα γίνεται σε αυτά όπου κρίνεται σκόπιμο.
Το άρθρο 9(3)(γ) του Ν.33/1964 προνοεί ότι άδεια δίδεται νοουμένου ότι η αίτηση αφορά σε νομικά θέματα που προκύπτουν από την απόφαση του Εφετείου «τα οποία συναρτώνται με τη διαφοροποίηση πάγιας νομολογίας ή με την ανάγκη ορθής ερμηνείας, είτε πρωτογενούς είτε δευτερογενούς ουσιαστικής νομοθετικής διατάξεως, ή με μείζον ζήτημα δημοσίου συμφέροντος ή γενικής δημόσιας σημασίας ή με ζήτημα συνοχής του δικαίου επί συγκρουόμενων ή αντιφατικών αποφάσεων του Εφετείου κατά την υπ’ αυτού ενασκούμενη πολιτική ή ποινική δικαιοδοσία». Χρήσιμη καθοδήγηση επί της εφαρμογής του εν λόγω άρθρου προσφέρει η απόφαση στην υπόθεση Artio Designs Ltd v. Stephen Van Zupthen κ.ά., Αρ. Αίτησης 2/2023, ημερ. 30.1.2024.
Η πρώτη επιφύλαξη του εν λόγω άρθρου απαιτεί όπως η αίτηση προσδιορίζει σαφώς τα νομικά θέματα που προκύπτουν από την απόφαση του Εφετείου, καθώς επίσης και τους πλήρεις λόγους και τα αναγκαία στοιχεία που τα υποστηρίζουν.
Τόσο στην προαναφερόμενη απόφαση όσο και στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των Νίκου Εγγλέζου κ.ά, Αρ. Αίτησης 12/2024, ημερ. 9.7.2024, επισημαίνεται ότι θα πρέπει να διατυπώνεται με κάθε σαφήνεια αμιγώς νομικό θέμα, ούτως ώστε η απάντηση του να αφορά όχι μόνο στην υπό κρίση υπόθεση αλλά και να αποτελεί γενικότερη καθοδήγηση επί του θέματος.
Στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Παναγιώτη Κλεοβούλου, Αίτηση Αρ. 6/2023, ημερ. 3.6.2024, λέχθηκε πως «η δικαιοδοσία δεν αφορά σε έφεση κατά της απόφασης του Εφετείου, πόσω μάλλον επανακρόαση της έφεσης κατά της πρωτόδικης απόφασης».
Τα πρώτα δύο θέματα αφορούν στο άρθρο 12(2)(α) του Ν.95/1970, το οποίο προνοεί ως εξής:
«2. Προς υποστήριξιν της αιτήσεως θέλουσι προσαχθή:
(α) το πρωτόκολλον ή επίσηµον αντίγραφον, είτε εκτελεστής καταδικαστικής αποφάσεως, είτε εντάλµατος συλλήψεως ή ετέρας τινός πράξεως, εχούσης την αυτήν ισχύν, και εκδιδοµένης κατά τας τύπους τους καθοριζοµένους υπό της Νοµοθεσίας του αιτούντος Μέρους.»
Είναι σε αυτό το πλαίσιο που το πρωτόδικο Δικαστήριο και συνακόλουθα το Εφετείο ασχολήθηκαν με τη διάρκεια ισχύος του εντάλματος σύλληψης που εκδόθηκε εναντίον του Αιτητή στις 18.12.2020.
Ο Αιτητής εισηγείται ότι αναφορικά με το πρώτο νομικό θέμα εγείρεται ζήτημα ερμηνείας του άρθρου 12(2)(α) και ότι η προσέγγιση του Εφετείου για τη φιλελεύθερη ερμηνεία των διεθνών συμβάσεων έκδοσης φυγοδίκων εγείρει ζήτημα διαφοροποίησης του από την υφιστάμενη νομολογία.
Δεν αμφισβητείται ότι οι πρόνοιες του άρθρου 12(2)(α) είναι σαφείς ως προς το περιεχόμενο τους, ήτοι ότι απαιτείται η παρουσίαση επίσημου αντιγράφου εντάλματος σύλληψης. Ως προς τον τρόπο ερμηνείας του εν λόγω άρθρου, το Εφετείο παρέπεμψε στη νομολογία η οποία υποστηρίζει τη φιλελεύθερη ερμηνεία διεθνών συμβάσεων έκδοσης φυγοδίκων (βλ. Επί τοις Αφορώσι την Αίτηση του Houssein Jamil Hachem (1991) 1 Α.Α.Δ. 723 και Γενικός Εισαγγελέας v. Shimkevich (Aρ. 2) (2017) 1(Α) Α.Α.Δ. 802). Μάλιστα το Εφετείο παρέθεσε αυτούσιο το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Hachem (ανωτέρω):
«Όπως εξηγείται στην απόφαση της δικαστικής επιτροπής της Βουλής των Λόρδων στην Government of Belgium v. Postlethwaite, [1987] 2 All E.R. 985, συμβάσεις για την έκδοση φυγοδίκων δεν υπόκεινται στους συνήθεις κανόνες ερμηνείας του ημεδαπού δικαίου. Όπως επισημαίνεται, επιβάλλεται η φιλελεύθερη ερμηνεία διεθνών συμφωνιών για την έκδοση φυγοδίκων προς ευόδωση του ευπρόσδεκτου στόχου στον οποίο αποβλέπουν, και που είναι η καταπολέμηση του εγκλήματος σε διεθνή κλίμακα.
Διεθνείς Συνθήκες, καθώς και διμερείς συμβάσεις, ή διευθετήσεις για την έκδοση φυγοδίκων, σκοπούν στον παραμερισμό των συνόρων ως φραγμού στη δίωξη του σοβαρού εγκλήματος που αποτελεί κοινή επιδίωξη των εθνών.»
Στην υπόθεση Shimkevich (Aρ. 2) (ανωτέρω) λέχθηκαν τα εξής:
«Σε διαδικασία όπως στην παρούσα, διάχυτη είναι η αρχή της αβροφροσύνης, καθότι αφορά διακρατικές σχέσεις και η περίπτωση έκδοσης φυγοδίκων έχει ως μοναδικό σκοπό την καταπολέμηση του εγκλήματος, τηρουμένων πάντοτε των εχεγγύων που παρέχουν οι συνθήκες και εσωτερική νομοθεσία. Τα γεγονότα, όπως αυτά εκτίθενται στην Έκθεση Γεγονότων, στα δικαιολογητικά έγγραφα που τη συνοδεύουν αλλά και ο αλλοδαπός Νόμος της χώρας από την οποία ζητείται η έκδοση, είναι δεσμευτικά για το Δικαστήριο που εξετάζει αίτηση της φύσης αυτής και δεν παρέχεται η ευχέρεια σ’ αυτό να τα αμφισβητήσει. Η απόδειξη τους όπως και οποιαδήποτε υπεράσπιση του εκζητούμενου, είναι θέματα που αφορούν το Δικαστήριο της χώρας που αιτείται την έκδοση του (βλ. Re Makushin (2012) 1 Α.Α.Δ. 567 και Re Evans [1994] 1 W.L.R. 1006, Mechavor (Αρ. 2) (2001) 1 Α.Α.Δ. 1228).
Η υπόθεση In re Hachem (1991) 1 A.A.Δ. 723 (μονομελής σύνθεση) επί της οποίας στηρίχθηκε το Πρωτόδικο Δικαστήριο αλλά και επί της οποίας στηρίχθηκε και ο ευπαίδευτος συνήγορος του Εφεσίβλητου δεν αναιρεί οτιδήποτε από τα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω. … Πρόσθετα θα πρέπει να αναφερθεί ότι, σύμφωνα με το Άρθρο 9(5)(γ) του Ν.97/1970, όπως τροποποιήθηκε από το Ν.97/1990 όπου η Αίτηση στηρίζεται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Φυγοδίκων που κυρώθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία με το Ν.97/1970 εφαρμόζονται οι διατάξεις της εν λόγω Σύμβασης, αντί των διατάξεων της παραγράφου (α) του εδαφίου (5) του Άρθρου 9 του Ν.97/1990 που προβλέπει την προσαγωγή επαρκών αποδεικτικών στοιχείων ώστε να δικαιολογείται παραπομπή σε δίκη εάν το αδίκημα διεπράττετο εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας.»
Από τη νομολογία προκύπτει ότι ο Ν.95/1970 ο οποίος είναι κυρωτικός της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Εκδόσεως Φυγοδίκων, στον οποίο περιλαμβάνεται και το άρθρο 12(2)(α), θα πρέπει να ερμηνεύεται φιλελεύθερα, λαμβάνοντας υπόψη τον σκοπό αυτού.
Το Εφετείο ουδόλως απέστη από τις πιο πάνω νομικές αρχές. Αντιθέτως τις υιοθέτησε και εξέτασε κατά πόσο είχαν εφαρμοστεί στην υπό κρίση περίπτωση, όχι όπως παρουσιάζεται από τον Αιτητή, ήτοι ότι «μια ερμηνευτική αρχή μετατράπηκε σε χαλάρωση των προϋποθέσεων που πρέπει να αποδείξει το αιτούν κράτος». Το Εφετείο εξέτασε το σύνολο του περιεχόμενου του εντάλματος, ανέλυσε κάθε πτυχή αυτού για να καταλήξει ότι η ερμηνεία που το πρωτόδικο Δικαστήριο έδωσε σε αυτό δεν έβρισκε έρεισμα στο περιεχόμενο του. Το Εφετείο δεν θεώρησε ότι η φιλελεύθερη ερμηνεία ισοδυναμεί με «χαλαρή» ερμηνεία. Αντιθέτως, το Εφετείο εξέτασε κατά πόσο το παρουσιαζόμενο έγγραφο αποτελεί εν ισχύι ένταλμα σύλληψης ή όχι, λαμβάνοντας υπόψη τόσο το λεκτικό του άρθρου όσο και το περιεχόμενο του εντάλματος, υπό το φως της νομολογίας και του σκοπού του Νόμου.
Επιπλέον, ο Αιτητής εισηγείται ότι το Εφετείο απέστη από την υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας για την Έκδοση της T. Bondareva, Πολ. Έφεση Αρ. 7/2018, ημερ. 15.10.2020, ECLI:CY:AD:2020:A348. Κρίνουμε σκόπιμο να παραθέσουμε αυτούσιο το πιο κάτω απόσπασμα:
«Αποτελεί σαφή θέση της νομολογίας ότι σκοπός της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Φυγοδίκων είναι η καταπολέμηση του εγκλήματος σε διεθνή κλίμακα με την παρεμπόδιση εγκληματιών να καταφεύγουν σε άλλη χώρα για να αποφύγουν τη δίκη και την τιμωρία τους. Η διαδικασία η οποία διέπει την έκδοση φυγοδίκου ρυθμίζεται από τον περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμο του 1970, (Ν. 97/70), ιδιαίτερα από το ΜΕΡΟΣ ΙΙΙ. Όπως αναφέρθηκε στη Μελάς ν. Αρχηγού Αστυνομίας (1998) 1 ΑΑΔ 2261, πρόκειται για ειδική διαδικασία, προσαρμοσμένη στη φύση του αντικειμένου αίτησης για την έκδοση φυγοδίκου. Κύριος σκοπός της είναι η διαπίστωση της ύπαρξης των προϋποθέσεων για την έκδοσή του.
Ο τρόπος ερμηνείας διεθνών συμβάσεων αποτέλεσε το αντικείμενο πολλών κυπριακών και ξένων αποφάσεων. Στην υπόθεση Petrov v. Διευθυντή των Κεντρικών Φυλακών (1996) 1 ΑΑΔ 856 αναφέρθηκε πως, σύμφωνα με την νομολογία, σε κάθε περίπτωση πρέπει να εξετάζεται η πρόθεση των συμβαλλομένων μερών (Athanasiadis v. The Government of Greece [1969] 3 All E.R. 293). Οι συμβάσεις για την έκδοση φυγοδίκων δεν υπόκεινται στους συνήθεις κανόνες ερμηνείας του ημεδαπού δικαίου, αλλά επιβάλλεται η φιλελεύθερη ερμηνεία τους για ευόδωση του στόχου στον οποίο αποβλέπουν και που είναι η καταπολέμηση του εγκλήματος σε διεθνή κλίμακα (In Re Hachem (1991) 1 ΑΑΔ 723).
Η πιο πάνω προσέγγιση ως προς την ερμηνεία της Σύμβασης για φυγόδικους δεν καταργεί τις νομοθετικές πρόνοιες του περί Φυγοδίκων Νόμου που διέπουν τη διαδικασία έκδοσης. Ειδικότερα, στην παρούσα περίπτωση, όπου δεν υπάρχει θετική μαρτυρία ως προς το κατά πόσο ο Υπουργός που ξεκίνησε τη διαδικασία ήταν ο αρμόδιος.»
Ο Αιτητής επικαλέστηκε τη φράση πως η ερμηνεία της Σύμβασης δεν καταργεί τις νομοθετικές πρόνοιες του περί Φυγοδίκου Νόμου, προς υποστήριξη της ανωτέρω θέσης του. Κατ’ αρχάς αυτή η φράση αναφέρεται στον ημεδαπό περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμο του 1970, Ν.97/1970 και στις εκεί διατάξεις του. Επιπλέον, η εν λόγω υπόθεση επαναλαμβάνει τα όσα λέχθηκαν στις προαναφερόμενες υποθέσεις αναφορικά με τον τρόπο ερμηνείας διεθνών συμβάσεων, τα οποία, όπως έχει ήδη λεχθεί, το Εφετείο υιοθέτησε και εφάρμοσε στην υπό κρίση περίπτωση.
Με βάση όσα αναφέρονται ανωτέρω, δεν προκύπτει ανάγκη ερμηνείας του άρθρου 12(2)(α), ούτε διαπιστώνεται διαφοροποίηση του Εφετείου από την πάγια νομολογία, ούτως ώστε να δικαιολογείται η χορήγηση άδειας για εκδίκαση του πρώτου νομικού θέματος.
Το δεύτερο νομικό θέμα αφορά στο Diffusion. Μετά τη διαπίστωση του Εφετείου ότι η ερμηνεία από το πρωτόδικο Δικαστήριο του εντάλματος σύλληψης δεν ήταν σύμφωνη με την αρχή της φιλελεύθερης ερμηνείας που διέπει την έκδοση φυγοδίκων, το Εφετείο ανέτρεξε στο περιεχόμενο του Diffusion και σε διάφορες αναφορές σε αυτό, συμπεριλαμβανομένης της φράσης ότι δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στο ένταλμα σύλληψης.
Είναι στη βάση αυτών των στοιχείων, με αναφορά τόσο στο ένταλμα σύλληψης όσο και στο Diffusion, που το Εφετείο κατέληξε πως δεν υπήρχε περιθώριο αμφιβολίας για την εξακολούθηση ισχύος του εντάλματος σύλληψης.
Επιπρόσθετα, το Εφετείο παρέπεμψε εκ νέου στο Diffusion και ανέδειξε διάφορα στοιχεία που αναγράφονταν σε αυτό τα οποία, κατά την κρίση του, διέλαθαν την προσοχή του πρωτόδικου Δικαστηρίου και «αναμφίβολα πρόκειται για θετική αλλά και ουσιώδη μαρτυρία, η οποία θα έπρεπε να είχε ληφθεί υπόψη από το πρωτόδικο Δικαστήριο».
Ο Αιτητής επιζητεί να διευκρινιστεί κατά πόσο το Diffusion «μπορεί να υποκαταστήσει ή συμπληρώσει τα έγγραφα» που απαιτούνται από το άρθρο 12(2)(α). Το Εφετείο όμως δεν προέβη σε οποιαδήποτε από αυτές τις διεργασίες. Ουδόλως θεώρησε ότι το Diffusion αποτελεί ένταλμα σύλληψης ούτε και θεώρησε ότι αυτό ήταν συμπληρωματικό του εντάλματος. Αντιθέτως, παρέπεμψε σε νομολογία ως προς τη φύση και σημασία αυτού του εγγράφου ως μιας άμεσης ειδοποίησης που αποστέλλεται από ένα κράτος προς άλλα κράτη ζητώντας διεθνή αστυνομική συνεργασία για τον εντοπισμό καταζητούμενων προσώπων (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση του Sergey Bochkov, Πολ. Αίτηση Αρ. 119/2026, ημερ 3.6.2026 και Αναφορικά με την Αίτηση του Z.D.Y., Πολ. Έφεση Αρ. 40/2025, ημερ. 6.5.2026), δεν απέδωσε σε αυτό οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία ή βαρύτητα και αναφέρθηκε σε αυτό ως μέρος της μαρτυρίας η οποία μπορούσε να καταδείξει την ισχύ του εντάλματος.
Επομένως, το δεύτερο νομικό θέμα δεν προκύπτει από την απόφαση του Εφετείου και δεν συντρέχει λόγος που να δικαιολογεί τη χορήγηση άδειας για εκδίκαση αυτού.
Αναφορικά με το τρίτο νομικό θέμα, κρίνουμε σκόπιμο να αναφέρουμε ότι το Εφετείο προέβη σε εύρημα πως το ένταλμα σύλληψης εξακολουθούσε να βρίσκεται σε ισχύ, ασκώντας την εξουσία που του παρέχει το Μέρος 41.12(1) των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023. Σύμφωνα με αυτό, το Εφετείο έχει εξουσία «να επικυρώνει, παραμερίζει ή διαφοροποιεί διάταγμα ή απόφαση η οποία εκδόθηκε από το κατώτερο δικαστήριο».
Σημειώνεται ότι δυνάμει του Κανονισμού 13(3)(α) το Εφετείο έχει εξουσία να επιτρέπει έφεση όταν η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου είναι λανθασμένη, όπως κρίθηκε στην προκειμένη περίπτωση.
Αντικείμενο της Έφεσης ήταν το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ως προς την ισχύ του εντάλματος σύλληψης που οδήγησε στην απόρριψη της Αίτησης Φυγοδίκου. Στην υπό κρίση περίπτωση ο λόγος έφεσης αφορούσε στο εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι το ένταλμα σύλληψης δεν βρισκόταν σε ισχύ και δεν ήταν ενεργό, ως εσφαλμένο, αυθαίρετο και αντινομικό και στην απουσία μαρτυρίας από τον Μ.Υ.2. και ότι αυτό ερχόταν «σε αντίθεση με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου που ορίζει ότι το περιεχόμενο των δικαιολογητικών εγγράφων που συνοδεύουν το επίσημο αίτημα έκδοσης είναι δεσμευτικά για το Δικαστήριο και δεν παρέχεται η δικαιολογία σε αυτό να τα αμφισβητήσει». Στη δε αιτιολογία του λόγου έφεσης, αναφερόταν, μεταξύ άλλων, ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο παραγνώρισε βασικές αρχές που διέπουν τη διεργασία σε τέτοιας φύσης υποθέσεις και ότι το εύρημα ήταν αυθαίρετο καθότι δεν υποστηρίχθηκε από τη μαρτυρία του Αιτητή.
Επομένως, τόσο ο λόγος έφεσης όσο και η αιτιολογία αυτού αφορούσαν στην εσφαλμένη κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου στη βάση λανθασμένης αξιολόγησης της ενώπιον του μαρτυρίας, στην οποία συμπεριλαμβανόταν και το Diffusion, και επομένως δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι το Εφετείο στηρίχθηκε σε πραγματική και ή νομική βάση εκτός των ορίων του λόγου έφεσης, ως η θέση του Αιτητή. Αντιθέτως, από τη στιγμή που το Εφετείο κατέληξε ότι, με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία, το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου αναφορικά με την ισχύ του εντάλματος σύλληψης ήταν εσφαλμένο και η Έφεση ήταν βάσιμη, είχε εξουσία να παραμερίσει την πρωτόδικη απόφαση και να την αντικαταστήσει με τη δική του απόφαση επί του ζητήματος.
Ο Αιτητής επιχειρεί να εισαγάγει τους Κανονισμούς 13(4) και 13(5) του Μέρους 41 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023 οι οποίοι προνοούν τα εξής:
«(4) Το Εφετείο δύναται να εξαγάγει οποιοδήποτε συμπέρασμα γεγονότος το οποίο θεωρεί δικαιολογημένο με βάση τη μαρτυρία.
(5) Κατά την ακρόαση της έφεσης, διάδικος δεν δύναται να στηριχτεί σε θέμα το οποίο δεν περιέχεται στην ειδοποίηση έφεσής του, εκτός αν το Εφετείο δώσει άδεια.»
Με βάση τα όσα αναφέρονται ανωτέρω, η θέση του Αιτητή ότι το Εφετείο κατέληξε στο εν λόγω εύρημα, χωρίς το ζήτημα να περιλαμβανόταν είτε στον λόγο έφεσης είτε στην αιτιολογία αυτού, κρίνεται αβάσιμη. Η παραπομπή στην υπόθεση Μιχάλης Ιωάννου v. S.G. Massif Wooden Doors & Windows Limited, Πολ. Έφεση Αρ. 81/2019, ημερ. 21.3.2025, δεν υποστηρίζει τη θέση του. Σε εκείνη την υπόθεση το Εφετείο αρνήθηκε να εξετάσει τον ισχυρισμό του εφεσείοντα ότι η ανταπαίτηση της εφεσίβλητης στηριζόταν σε εκκαθαρισμένο λογαριασμό και ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο εφάρμοσε λανθασμένα το άρθρο 73(1) του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149, που αφορά σε αποζημιώσεις για παράβαση σύμβασης, καθότι τέτοιος ισχυρισμός δεν προβαλλόταν στους λόγους έφεσης, παρά μόνο στην προφορική αγόρευση του εφεσείοντα.
Ως εκ τούτου, ούτε και το τρίτο νομικό θέμα προκύπτει από την απόφαση του Εφετείου και επομένως δεν συντρέχει λόγος για τη χορήγηση άδειας προς εκδίκαση αυτού.
Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, δεν έχει καταδειχθεί οποιοσδήποτε λόγος που να δικαιολογεί την έγκριση της Αίτησης.
Η Αίτηση απορρίπτεται.
€2.500 έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται εναντίον του Αιτητή και υπέρ του Καθ’ ου η Αίτηση.
Χ. ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ.
Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Δ.
Ε. ΕΦΡΑΙΜ, Δ.
/κβπ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο