ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΑΣΤΙΤΗΣ, ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΑ ΦΟΙΒΟΥ ΠΡΑΣΤΙΤΗ v. ΛΕΝΙΑΣ ΒΕΝΕΔΥΚΤΟΥ, Πολιτική Έφεση Αρ.397/2016, 17/11/2026
print
Τίτλος:
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΑΣΤΙΤΗΣ, ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΑ ΦΟΙΒΟΥ ΠΡΑΣΤΙΤΗ v. ΛΕΝΙΑΣ ΒΕΝΕΔΥΚΤΟΥ, Πολιτική Έφεση Αρ.397/2016, 17/11/2026

ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

 

  Πολιτική Έφεση Αρ.397/2016

 

 

17 Νοεμβρίου, 2026

 

 

 [ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Π., ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, ΔΑΥΙΔ, Δ/ΣΤΕΣ]

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΑΣΤΙΤΗΣ, ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΑ ΦΟΙΒΟΥ ΠΡΑΣΤΙΤΗ

              Εφεσείοντας

ν.

 

ΛΕΝΙΑΣ ΒΕΝΕΔΥΚΤΟΥ

              Εφεσίβλητη

………………………………………..

 

Ζ. Σάντης για Φοίβος, Χρίστος Κληρίδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., για τον εφεσείοντα.

Μ. Χριστοφόρου, για Κιτρομηλίδης, Πέτσας Δ.Ε.Π.Ε, για την εφεσίβλητη.

 

 

 ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Π.: Η Απόφαση είναι ομόφωνη, θα δοθεί από το    Δικαστή Δαυίδ.

 

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

ΔΑΥΙΔ, Δ.: Με την υπό κρίση έφεση, επιδιώκεται η ανατροπή της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (το πρωτόδικο Δικαστήριο), με την οποία επιδίκασε υπέρ της εφεσίβλητης και σε βάρος του εφεσείοντα, το ποσό των €17,986.01 πλέον τόκο και έξοδα.

 

Μέσω του Ειδικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος που η εφεσίβλητη καταχώρησε (Αγωγή αρ.1673/2011), αξίωνε το ως άνω ποσό ως δάνειο που παραχώρησε στο αποβιώσαντα αδελφό της, Φοίβο Πραστίτη. Κατόπιν παράκλησης του τελευταίου, υπέδειξε, εξέδωσε προς όφελος του επιταγή για το ανάλογο ποσό. Όταν σε μεταγενέστερο χρόνο ζήτησε από τον αδελφό της την καταβολή του οφειλόμενου ποσού δανείου, ο τελευταίος αμέλησε και/ή αρνήθηκε να το καταβάλει.  Μετά το θάνατο του αδελφού της και το διορισμό του υιού του, Γεώργιου Πραστίτη, ως διαχειριστή της περιουσίας του, κάλεσε επίσης τον τελευταίο να της καταβάλει το εν λόγω ποσό από την περιουσία του αποβιώσαντα, πλην όμως δεν υπήρξε οποιαδήποτε ανταπόκριση.

 

Στον αντίποδα των πιο πάνω, ο εφεσείων, μέσω των δικογραφημένων θέσεων του, πρόβαλλε άγνοια για το ζήτημα, απορρίπτοντας ταυτόχρονα τους ισχυρισμούς περί σύναψης δανείου μεταξύ του αποβιώσαντα πατέρα του και της ενάγουσας.  Ο πατέρας του, σημείωνε, ουδέποτε του ανέφερε περί της ύπαρξης χρέους προς την ενάγουσα, ούτε περιήλθε στην αντίληψη του οτιδήποτε σχετικό με τέτοια οφειλή.  Γνώση για την ύπαρξη της έλαβε με την παραλαβή της σχετικής αγωγής που δρομολόγησε η εφεσίβλητη, 18 μήνες μετά το θάνατο του πατέρα του.

 

Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αξιολογώντας την ενώπιον του τεθείσα μαρτυρία, ήτοι τη μαρτυρία της εφεσίβλητης και του εφεσείοντα,  σημείωσε το γεγονός ότι η μαρτυρία της εφεσίβλητης επί των ουσιαστικών γεγονότων, παρέμεινε αναντίλεκτη, ενώ αντίθετα, η μαρτυρία του εφεσείοντα παρουσίαζε κενά, αποτέλεσμα της άγνοιας του για τα πραγματικά περιστατικά που αφορούσαν το επίδικο δάνειο, μη δυνάμενη να είναι βοηθητική επί της ουσίας των πραγμάτων. Κρίνοντας την εφεσίβλητη αξιόπιστη μάρτυρα, κατέληξε, υπό το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν υπόψη του, σε συνδυασμό θεωρούμενα με το νομικό πλαίσιο και τις αρχές που διέπουν τα ζητήματα που απασχολούν στην παρούσα, ότι η εφεσίβλητη, στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων, απέδειξε την απαίτηση της εναντίον του εφεσείοντα. Ειδικότερα, κατάληξε ότι πράγματι η τελευταία, στις 8.5.2002, συμφώνησε με τον αδελφό της Φοίβο Πραστίτη όπως του δανείσει το ποσό των Λ.Κ.10.000 εισπρακτέο σε πρώτη ζήτηση, ποσό που η εφεσίβλητη απέδωσε στον ως άνω αδελφό της με επιταγή της Τράπεζας Κύπρου, ίδιας ημερομηνίας, την οποία ο Φοίβος Πραστίτης εξαργύρωσε.

 

Τρείς λόγους έφεσης προβάλλει ο εφεσείων, προσβάλλοντας την  ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης. Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα μετέθεσε το βάρος της απόδειξης από τους ώμους της εφεσίβλητης στους ώμους του εφεσείοντα (1ος λόγος έφεσης), ότι εφάρμοσε εσφαλμένα τις διατάξεις του άρθρου 7 του περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9, αποτυγχάνοντας να αξιολογήσει ορθά την καθυστέρηση της έγερσης της αγωγής εκ μέρους της εφεσίβλητης και το γεγονός ότι προχώρησε στην καταχώρηση της μετά το θάνατο του αδελφού της, Φοίβου Πραστίτη, (2ος λόγος έφεσης), ως επίσης, ότι προέβη σε εσφαλμένη αξιολόγηση τόσο της μαρτυρίας της εφεσίβλητης όσο και της μαρτυρίας του εφεσείοντος, οι οποίοι αποτέλεσαν και τους μοναδικούς μάρτυρες στη διαδικασία (3ος λόγος έφεσης).

Θέση της πλευράς του εφεσείοντα, ως αυτή αναδιπλώνεται στην αιτιολογία των λόγων έφεσης αλλά και στην γραπτή αγόρευση του ευπαίδευτου δικηγόρου του, είναι πως το πρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα αποδέχθηκε το κατ’ ισχυρισμό χρέος υπό τη μορφή δανείου προς τον αποβιώσαντα Φοίβο Πραστίτη από την εφεσίβλητη,  με μόνη ένδειξη την επιταγή. Πράττοντας έτσι, υποστηρίζει, μετέθεσε το βάρος στον εφεσείοντα να αποδείξει ότι δεν υπήρχε το δάνειο, αντί να ζητήσει από την εφεσίβλητη να αποδείξει την ύπαρξη του χρέους. Σημειώνοντας ότι αξιώσεις κατά περιουσίας αποβιώσαντος προσώπου θα πρέπει να προσεγγίζονται με καχυποψία, υπέδειξε πως η εξαργύρωση  της επιταγής των Λ.Κ.10.000 δεν αποδεικνύει, από μόνη της, την επικαλούμενη συμφωνία δανείου. Η επίδικη αξίωση, υποστηρίζει, δεν θα μπορούσε να στηριχθεί χωρίς την ύπαρξη άλλης, ενισχυτικής μαρτυρίας. Βάλλοντας δε κατά της αξιολόγησης της μαρτυρίας εκ μέρους του πρωτόδικου Δικαστηρίου, αποτέλεσε θέση του ότι το τελευταίο παρέλειψε να λάβει υπόψη του την ιδιότητα του διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα Φοίβου Πραστίτη, ως τραπεζικού υπαλλήλου, στον οποίο κατέφευγε ο πατέρας του όποτε είχε οποιεσδήποτε οικονομικές ανησυχίες, ή όποτε ήθελε συμβουλές σε σχέση με τα οικονομικά. Αντίθετα, ερμήνευσε την άγνοια για το γεγονός ότι υπήρχε οποιαδήποτε οφειλή του αποβιώσαντα πατέρα του προς την εφεσίβλητη, ως γενικότερη άγνοια για τα οικονομικά του τελευταίου, οδηγούμενο σε ανασφαλές συμπέρασμα ότι ο εφεσίβλητος δεν γνώριζε τα περιστατικά σε σχέση με το επίδικο δάνειο και, ως εκ τούτου,  η μαρτυρία του δεν μπορούσε ουσιαστικά να βοηθήσει στο ζήτημα της τεκμηρίωσης ή μη της ύπαρξης του αναφερόμενου δανείου.

 

Στον αντίποδα, η πλευρά της εφεσίβλητης συμφωνεί  με την πρωτόδικη κρίση και κατάληξη. Υποστηρίζει ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο προσέγγισε καθ’ όλα ορθά τα επίδικα ζητήματα, σχολιάζοντας το σύνολο της προσκομισθείσας και αποδεκτής μαρτυρίας. Εφαρμόζοντας δε τη σχετική νομοθεσία και νομολογία, κατέληξε σε μια πλήρως αιτιολογημένη και ορθή απόφαση.

 

Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι, με τις σύντομες, γραπτές αγορεύσεις τους, υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους.  Τούτο έπραξαν και διά ζώσης, στο βαθμό που έκριναν αναγκαίο.

 

Παρεμβάλλεται ότι ο ευπαίδευτος συνήγορος του εφεσείοντα δήλωσε πως δεν θα επιμείνει στην προώθηση της θέσης ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν εξέτασε το ζήτημα παραγραφής ως αυτό προωθείτο στη γραπτή του αγόρευση προς υποστύλωση του 2ου λόγου έφεσης.  Επιλογή καθ’  όλα ορθή, αφού διαπιστώνεται ότι ζήτημα παραγραφής δεν είχε προβληθεί στις δικογραφημένες θέσεις της πλευράς του εφεσείοντος, ούτε καθ’  οιονδήποτε τρόπο απασχόλησε τα μέρη κατά την εξέλιξη της διαδικασίας και συνακόλουθα την απόφαση του Δικαστηρίου (βλ. Φεσά κ.α. ν. Κασάπη (1994) 1 Α.Α.Δ. 337). 

 

Είναι προφανές ότι στους προβαλλόμενους λόγους έφεσης, όπως και στην επιχειρηματολογία που προωθείται προς υποστήριξη τους, ουσιαστικά αναδεικνύονται, ευθέως ή εμμέσως, θέματα που άπτονται της αξιολόγησης της μαρτυρίας από το πρωτόδικο Δικαστήριο και της κατάληξης του σε συγκεκριμένα συμπεράσματα, συναρτώμενα με τη μαρτυρία ως αυτή έγινε αποδεκτή.  

 

Πάγια και καλά εδραιωμένη είναι η νομολογία αναφορικά με την προσέγγιση και τον τρόπο αξιολόγησης της μαρτυρίας που τίθεται υπόψη του Δικαστηρίου, ως επίσης, την εξουσία επέμβασης του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου στην πρωτόδικη κρίση επί του πιο πάνω ζητήματος. Το Εφετείο δεν επεμβαίνει σε ευρήματα αξιοπιστίας του πρωτόδικου Δικαστηρίου, εκτός εάν αυτά κρινόμενα, εξ αντικειμένου φαίνονται ανυπόστατα ή αντιστρατεύονται την κοινή λογική ή δεν βρίσκουν έρεισμα ή βρίσκονται σε αντίθεση με την προσαχθείσα μαρτυρία ή μέρη της ή είναι καταφανώς εσφαλμένα. (βλ. Πίτσιλλος v. Κυπριακής Δημοκρατίας (1999) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1549, Ζερβού κ.ά. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ (2011) 1(Γ) Α.Α.Δ. 2192, Ταρμαντίδης κ.ά. v. Δημητρίου (2010) 1(Α) A.A.Δ. 239 και Λαζάρου κ.ά. v. Δημοκρατίας (2010) 2 A.A.Δ. 633). Σε περίπτωση που με βάση το σύνολο της μαρτυρίας, ήταν εύλογα επιτρεπτό στο πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο άλλωστε είχε και την ευκαιρία να ακούσει και να παρακολουθήσει τη συμπεριφορά των μαρτύρων μέσα στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, να καταλήξει στις υπό αμφισβήτηση σχετικά με την αξιοπιστία διαπιστώσεις, το Εφετείο δεν επεμβαίνει (Παπαμιλτιάδους v. Ιωάννου (2007) 1 Α.Α.Δ. 1320, Α. Φραντζής κ.ά. ν. Φιλική Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ. (2010) 1 Α.Α.Δ. 254). Όπως σημειώθηκε στην Μιχαηλίδης ν. Οικονομίδη, Πολ. Έφ. Αρ.94/2013, ημερ. 30.6.2022, ECLI:CY:AD:2022:D288:

 

«Ουκ ολίγες φορές έχει λεχθεί ότι θέματα που σχετίζονται με την αξιοπιστία των μαρτύρων εμπίπτουν εντός της αρμοδιότητας των Πρωτόδικων Δικαστηρίων αφού αυτά είναι που βλέπουν και παρακολουθούν τους μάρτυρες την ώρα που αυτοί καταθέτουν (Ζερβού κ.α. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία (2011) 1(Γ) ΑΑΔ, 2192). Η αξιοπιστία ενός μάρτυρα κρίνεται σε ένα πολύ ευρύ πλαίσιο, περιλαμβάνει δε και την υποκειμενική αντίληψη φιλαλήθειας των μαρτύρων εκ μέρους του εκδικάζοντος Δικαστή (Χριστοφόρου ν. Αστυνομίας (2002) 2 ΑΑΔ, 407). Ισχυρισμοί ενώπιον του Εφετείου ότι η πρωτόδικη αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι εσφαλμένη ή αδικαιολόγητη θα πρέπει να τεκμηριώνονται με πειστικά επιχειρήματα. Εάν ήταν εύλογα επιτρεπτό για το Πρωτόδικο Δικαστήριο να προβεί στα συγκεκριμένα ευρήματα αξιοπιστίας, το Εφετείο δεν επεμβαίνει. Επεμβαίνει μόνο όταν αυτά εξ αντικειμένου εμφανίζονται ανυπόστατα ή παράλογα ή αυθαίρετα ή συγκρούονται με την κοινή λογική (Ψωμάς ν. Δημοκρατίας (1993) 2 ΑΑΔ, 312 και Μαγκλή ν. Δήμου Γερμασόγειας (1999) 2 ΑΑΔ, 244).Περαιτέρω τυχόν αντιφάσεις ή αδυναμίες που υπάρχουν στη μαρτυρία δεν αποτελούν λόγο επέμβασης του Εφετείου, εκτός αν είναι τόσο ουσιώδεις ώστε να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το Πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα αποδέχθηκε τη μαρτυρία ως αξιόπιστη.»

 

Εν πάση περιπτώσει, ο Εφεσείων είναι το μέρος που φέρει το βάρος να πείσει το εφετείο, ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο έσφαλε με το να πιστέψει ο μάρτυρα του εφεσίβλητου κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας. (βλ. Mylonas a.ο. v. Kaili (1967) 1 C.L.R. 37 και Φραντζής ν. Φιλική Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ (ανωτέρω)).

 

Έχουμε μελετήσει με προσοχή την εκκαλούμενη απόφαση. Εντοπίζουμε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο εξέτασε την ενώπιον του μαρτυρία με την δέουσα προσοχή και επιμέλεια. Με διεισδυτική διάθεση, κατέγραψε, ανάλυσε και αιτιολόγησε την αξιολογική του κρίση για τους δύο μάρτυρες που προσέφεραν την μαρτυρία τους στη διαδικασία, για να καταλήξει τελικά ότι, στη βάση της αποδεκτής μαρτυρίας, η εφεσίβλητη κατάφερε στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων να πείσει το Δικαστήριο για την ισχυριζόμενη δανειοδότηση από μέρους της του αποβιώσαντος αδελφού της, τον τρόπο με τον οποίο αυτό έγινε, ως επίσης, ότι το ποσό του δανείου δεν καταβλήθηκε από την πλευρά του εφεσείοντα.  Παρέθεσε σωρεία λόγων για την ως άνω κατάληξη του, εξηγώντας με σαφήνεια και με λεπτομέρεια γιατί η εκδοχή της εφεσίβλητης περί δανεισμού του συγκεκριμένου ποσού έβρισκε έρεισμα, παραπέμποντας σε σχετική μαρτυρία και στοιχεία που τέθηκαν υπόψη του. Δεν βρίσκουμε πώς θα δικαιολογείτο οποιαδήποτε παρέμβαση μας στο καθ’  όλα ορθό έργο του πρωτόδικου Δικαστηρίου, στα συμπεράσματα και ευρήματά του.

 

Συνακόλουθα ο 3ος λόγος έφεσης αποτυγχάνει και απορρίπτεται.

 

Με δεδομένο ότι ο 1ος και 2ος λόγοι έφεσης, προβάλλουν ζητήματα παραβίασης προνοιών του περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9 και αρχών που διέπουν ή απορρέουν από την εφαρμογή του, αλληλοσυμπληρούμενα και  αλληλεπικαλυπτόμενα, θα  εξεταστούν από κοινού.

 

Εξ’ αρχής θα πρέπει να αναφερθεί  ότι δεν συμπλέουμε με τη θέση του εφεσείοντα ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένα τις πρόνοιες του άρθρου 7 του Κεφ. 9, μεταφέροντας  εσφαλμένα το βάρος απόδειξης στους ώμους του εφεσείοντα.  Η μεταφορά αυτούσιου, μέρους του λόγου της πρωτόδικης απόφασης, καταδεικνύει το αβάσιμο της εισήγησης. Ως χαρακτηριστικά κατέγραψε το πρωτόδικο Δικαστήριο κατά το στάδιο που προσέγγιζε την μαρτυρία της εφεσίβλητης:

 

«Προσέγγισα την μαρτυρία της με προσοχή γιατί ως Ενάγουσα έχει εξ αντικειμένου προσωπικό συμφέρον στην έκβαση της παρούσας υπόθεσης. Αν και κανένας εκ των συνηγόρων των διαδίκων δεν το επεσήμανε, εντούτοις τονίζω ότι η μαρτυρία της Ενάγουσας θα πρέπει να εξεταστεί και να αξιολογηθεί υπό το φως των προνοιών του άρθρου 7 του περί Απόδειξης Νόμου Κεφ.9, εφόσον η αξίωση της στρέφεται κατά περιουσίας αποβιώσαντος προσώπου. Όπως αναφέρεται στην πρόσφατη απόφαση Γεώργιου Μάρκου, ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιώσασας Χρυσάνθης Μάρκου κ.α. ν. Ταμείου Προνοίας του τακτικού προσωπικού των Εταιρειών Πατισερι Παναγιώτης και Παπαφιλίππου Λτδ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 219/2010, 26/6/2015:

 

«Οι πρόνοιες του άρθρου 7 του Κεφ. 9 επιβάλλουν όπως αξιώσεις κατά της περιουσίας αποβιώσαντος προσεγγίζονται, κατ΄ αρχάς, με καχυποψία και όπως η σχετική μαρτυρία αξιολογείται διεξοδικά ενόψει της αδυναμίας να παρουσιαστεί η μαρτυρία του ίδιου του κατ΄ ισχυρισμόν οφειλέτη.»

 

Στην παρούσα περίπτωση, δεν διαπίστωσα οποιαδήποτε προσπάθεια της Ενάγουσας για παραποίηση των γεγονότων, ούτε ότι προσπάθησε να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι ο Φοίβος Πραστίτης δεν ζει για να αντικρούσει την θέση της. Εξάλλου η ίδια η Ενάγουσα ανέφερε κατά την μαρτυρία της ότι η σύζυγος του Φοίβου Πραστίτη γνώριζε για το ισχυριζόμενο δάνειο. Έδωσε με αυτό τον τρόπο την ευκαιρία στην πλευρά του Εναγομένου, να καλέσει ως μάρτυρα την σύζυγο του Φοίβου Πραστίτη για να αντικρούσει τα λεγόμενα της. Σε κάθε περίπτωση αξιολογώντας το σύνολο της παρουσίας της Ενάγουσας στο εδώλιο του μάρτυρα, καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας της θεωρώ ότι ήλθε στο Δικαστήριο να πει την αλήθεια.

 

Προσθέτω, ανάμεσα στα άλλα, ότι η έκδοση και παράδοση μιας επιταγής και ακολούθως η εξαργύρωση της, μπορεί να μην είναι ικανή σύμφωνα με τη νομολογία στην οποία θα αναφερθώ πιο κάτω (βλ. Νομική Πτυχή), να αποδείξει το κατ’ ισχυρισμό δάνειο, αλλά αποτελεί ισχυρό αποδεικτικό στοιχείο ότι η Ενάγουσα παρέδωσε τα χρήματα στον Φοίβο Πραστίτη. Τούτη η μαρτυρία, θεωρώ, αν και από μόνη της δεν αποδεικνύει την απαίτηση, εντούτοις καταδεικνύει περιστατικό, που καθιστά την απαίτηση της Ενάγουσας εκ των προτέρων πιθανή, ικανοποιώντας έτσι την προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 7 του Κεφ. 9. Εξ άλλου δεν υπεβλήθη στην μάρτυρα ότι η επιταγή δεν δόθηκε στον αποβιώσαντα ή ότι δεν εξαργυρώθηκε. Συν τοις άλλοις, όπως θα διαφανεί στην συνέχεια, δεν παρουσιάστηκε οτιδήποτε από την πλευρά του Εναγομένου ότι, ήταν η Ενάγουσα που χρωστούσε χρήματα στον Φοίβο Πραστίτη, αν και επισημαίνω ότι έγινε προσπάθεια από τον Εναγόμενο, να πείσει ότι λόγω της εμπλοκής του με τα οικονομικά του πατέρα του, θα γνώριζε αν ο τελευταίος χρωστούσε στην Ενάγουσα. Εάν ο Εναγόμενος, όπως ισχυρίζεται, θα γνώριζε αν ο πατέρας του χρωστούσε, με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσε να γνωρίζει αν η Ενάγουσα χρωστούσε στον πατέρα του. Δεν προώθησε όμως τέτοια θέση.».

 

 

Παρεμβάλλεται η ρητή επισήμανση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, καθ’  ον χρόνο πραγματευόταν την νομική πτυχή των ζητημάτων,  ότι η έκδοση της επιταγής, από μόνη της, δεν είναι δυνατό να καταδείξει τη σύναψη δανείου. Όπως το έθεσε παραπέμποντας σε σχετική νομολογία «Η βάση της αγωγής είναι η συμφωνία δανείου.  Ξεκινώ με το δεδομένο ότι η έκδοση και παράδοση μιας επιταγής από τους Ενάγοντες προς τον Εναγόμενο, δεν αποδεικνύει από μόνη της ύπαρξη συμφωνίας δανείου.». Καταγράφοντας δε την υποχρέωση ενός ενάγοντα να αποδείξει ότι χρήματα τα οποία δόθηκαν ή κατατέθηκαν σε κάποιο λογαριασμό, δόθηκαν ως δάνειο, πραγματευόμενο σφαιρικά το ζήτημα (αντίθετα με την εισήγηση του εφεσείοντα επί τούτου), εξήγησε τους λόγους για τους οποίους υιοθέτησε τη θέση της εφεσίβλητης.

 

Ούτε το παράπονο του εφεσείοντα ότι η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ως προς την συνομολόγηση του δανείου, ήταν αποτέλεσμα ή ερμηνεία του γεγονότος ότι ο εφεσείων δεν γνώριζε για την ύπαρξη οποιασδήποτε οφειλής του πατέρα του, κρίνεται δικαιολογημένο. Αντίθετα, η κατάληξη για τη σύναψη του επίδικου δανείου ήταν το αποτέλεσμα της προσεκτικής αξιολόγησης του συνόλου της μαρτυρίας που τέθηκε υπόψιν του πρωτόδικου Δικαστηρίου.  Πρωτίστως, του γεγονότος ότι η αξιόπιστη ως κρίθηκε μαρτυρία της εφεσίβλητης επί του ζητήματος, αναντίλεκτη ως παρέμεινε στο τέλος της ημέρας επί της ουσίας της, κρίθηκε από το Δικαστήριο ότι απεδείκνυε, στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, την εκδοχή της τελευταίας σε σχέση με την σύναψη του δανείου, τον τρόπο καταβολής του στον Φοίβο Πραστίτη, όπως και του γεγονότος πως παρά την αναγνώρισή του από τον αποβιώσαντα αδελφό της, ο τελευταίος δεν ανταποκρίθηκε στις κλήσεις της για αποπληρωμή του πριν μεσολαβήσει ο θάνατος του.

 

Με δεδομένο, ότι το επίπεδο του βάρους απόδειξης της απαίτησης είναι αυτό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, το πρωτόδικο Δικαστήριο καθ’ όλα ορθά, δικαιολογημένα και αιτιολογημένα κατέληξε ότι στην υπό συζήτηση περίπτωση, η εφεσίβλητη απέδειξε τη σύναψη του δανείου και εν τέλει την απαίτηση της εναντίον του εφεσείοντα. 

 

Συνακόλουθα ούτε ο 1ος και 2ος λόγοι έφεσης βρίσκουν έρεισμα και  ως εκ τούτου απορρίπτονται.

 

Υπό το πρίσμα των πρωτόδικων ευρημάτων ως προς την εξέλιξη των γεγονότων και υπό το φως όλων όσων πιο πάνω έχουν αναφερθεί, η έφεση στο σύνολό της,  αποτυγχάνει και απορρίπτεται.

 

Επιδικάζονται υπέρ της εφεσίβλητης και σε βάρος του εφεσείοντα έξοδα, ύψους €2.400.-, πλέον ΦΠΑ, αν υπάρχει.

 

 

 

                           Κ. ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Π.

                                                      

                                                      

                                                   Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.

 

 

     Α. ΔΑΥΙΔ, Δ. 

 

 

/γκ


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο