ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ                                          

                                                 Υπόθεση Αρ. 1202/2025 (K) iJustice

                                             

     18 Δεκεμβρίου, 2025

 

[Φ. ΚΑΜΕΝΟΣ, ΔΔΔ.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

G. A.

Αιτητής

Και

 

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, μέσω

1. Υφυπουργός Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας

2. Διευθύντρια του Τμήματος Μετανάστευσης

                                                      Καθ' ων η Αίτηση

......... 

 

Χριστόφορος Αριστείδου για Χρίστο Φελλά, για Αιτητή

Ιωάννα Κοτζιάμπασιη για Μαρίνα Φιλίππου για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για Καθ' ων η αίτηση.

                                               

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Φ. Καμένος, ΔΔΔ.: Ο Αιτητής είναι υπήκοος Σομαλίας, ο οποίος την 09.11.2022 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας και του παραχωρήθηκε συμπληρωματική προστασία την 15.02.2024.

Την 08.11.2024 παρουσιάστηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας όπου του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 18 μηνών για τα αδικήματα ληστείας, επίθεσης που προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη και αντίστασης δια ματαίωσης νομίμου συλλήψεως ή κρατήσεως του εαυτού του δια ποινικό αδίκημα. Την 06.08.2025 ο Αιτητής κηρύχθηκε απαγορευμένος μετανάστης και παράλληλα εναντίον του εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης. Διά της παρούσης προσφυγής αιτείται ως ακολούθως:

 

«Α. Δήλωση ή/και απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου, ότι η πράξη και/ή απόφαση των καθ’ ων η αίτηση ημερ. 06.08.2025 και η οποία γνωστοποιήθηκε στον Αιτητή την 13.08.2025 (Παράρτημα Α) και με την οποία ο Αιτητής κηρύχθηκε ως απαγορευμένος μετανάστης δυνάμει του άρθρου 6 του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου (Κεφ. 105) είναι άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος.

 

Β. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση των Καθ’ ων η αίτηση ημερ. 06.08.2025 και η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή την 13.08.2025 και με την οποία οι καθ’ ων η αίτηση απαγορεύουν στον Αιτητή να εισέρχεται στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας από 06/08/2025 και επ’ αόριστο, είναι άκυρη και στερημένη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος.

 

Γ. Δήλωση ή/και Απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου, ότι η απόφαση των Καθ' ων η αίτηση με ημερομηνία 06.08.2025 (Παράρτημα Β), με την οποία διατάσσεται η απέλαση του Αιτητή, είναι άκυρη, παράνομη και στερούμενη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος.

 

Δ. Δήλωση ή/και Απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι η απόφαση των καθ' ων η αίτηση με ημερομηνία 06.08.2025, με την οποία διατάσσεται η κράτηση του Αιτητή (Παράρτημα Γ) δυνάμει του άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου (Κεφ. 105) μέχρις ότου απελαθεί, είναι άκυρη, παράνομη και στερούμενη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος.

 

Ε. Δήλωση ή/και Απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου με την οποία να αναγνωρίζεται ότι ο Αιτητής δικαιούται προστασίας από επαναπροώθηση δυνάμει των άρθρων 2 και 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ)».

 

ΣΤ. Διαζευκτικά με την πιο πάνω θεραπεία και/ή εναλλακτικά με την πιο πάνω θεραπεία, απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου με την οποία να κρίνεται η κράτηση του Αιτητή ως παράνομη και με την οποία να διατάζονται πραγματικά εναλλακτικά της κράτησης του Αιτητή μέτρα και τα οποία δεν συνιστούν κράτηση, κατά τη κρίση του Δικαστηρίου.

 

Ζ. Προσωρινό Διάταγμα με το οποίο να αναστέλλεται η ισχύς των πιο πάνω Διαταγμάτων κράτησης και απέλασης ημερ. 06.08.2025, μέχρι την εκδίκαση της παρούσας προσφυγής.

 

Η. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 06.08.2025, για την έκδοση διατάγματος κράτησης εναντίον του Αιτητή, είναι άκυρη, παράνομη και/ή αντισυνταγματική και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος.

 

Θ. Δήλωση και/ή απόφαση του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση των Καθ' ων η Αίτηση ημερομηνίας 06/08/2024 για την έκδοση διατάγματος απέλασης του Αιτητή είναι άκυρη, παράνομη, και/ή αντισυνταγματική και στερημένη οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος.

 

I. Διάταγμα άμεσης απελευθέρωσης του Αιτητή.

 

ΙΑ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε κρίνει ορθή και δίκαιη υπό τις περιστάσεις το Σεβαστό Δικαστήριο».

 

Με την αγόρευσή του ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή, εγείρει διάφορους λόγους ακύρωσης. Συγκεκριμένα, θέτει ότι το άρθρο 6 του Κεφ. 105 δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση του Αιτητή που βρίσκεται στην Δημοκρατία από το 2022 και έως τότε δεν είχε διαπράξει κανένα αδίκημα δηλ. αφορά την απαγόρευση εισόδου ενός απαγορευμένου μετανάστη στη Κυπριακή Δημοκρατία και όχι την απέλαση του από τη Δημοκρατία.

 

Περεταίρω παραπέμποντας στην Υπόθεση Αρ. 1500/2024 (Κ) S.Ο. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας ημερομηνίας 22.01.2025 θέτει ότι, εφόσον ο Αιτητής είναι κάτοχος συμπληρωματικής προστασίας, δε μπορεί να τύχει εφαρμογής το άρθρο 6 του Κεφ. 105 καθότι οι περιστάσεις του είναι τέτοιες βάσει των οποίων θα πρέπει να διέπεται από τον περί Προσφύγων Νόμο και σε συνθήκες ευνοϊκότερες προς αυτόν.

 

Θέτει επιπλέον ότι με βάσει τον Περί Αποκαταστάσεως Καταδικασθέντων Νόμο 70/1981 ο Αιτητής είναι Λευκού Ποινικού Μητρώου εφόσον η αποκατάσταση του ήταν άμεση.

            

Εγείρει περεταίρω ότι κατά παράβαση των Μερών 10 και 15 των Νέων Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας οι δικηγόροι των καθ’ ων η αίτηση παρέβλεψαν να καταχωρήσουν Σημείωμα Εμφάνισης εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας των 14 ημερών, ότι καταχώρησαν την ένσταση τους καθυστερημένα ήτοι στις 18.11.2025 αντί στις 05.11.2025 και ότι δεν τηρήθηκε το άρθρο 19 του Μέρους IV των Κανονισμών που προνοεί ότι η ειδοποίηση του Λειτουργού Μετανάστευσης έπρεπε να είχε γίνει σύμφωνα με τον Δεύτερο Πίνακα των Κανονισμών και να επιδοθεί προσωπικά στον Αιτητή.

 

Εγείρει επιπροσθέτως ότι κατά την έκδοση του διατάγματος απέλασης δεν τηρήθηκε το άρθρο 14 Α του Κεφ. 105 καθότι από πουθενά δεν προκύπτει ότι ο Αιτητής κατέστη επικίνδυνος για την ασφάλεια του κράτους ή παρέβλεψε το δημόσιο συμφέρον ή παρέβη τα χρηστά ήθη. Αυτό, κατά την εισήγηση επιβεβαιώνει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ελήφθη καθ’ υπέρβαση και/ή κατάχρηση εξουσίας.

Για τους ως άνω λόγους και δη καθότι οι Καθ’ ων η αίτηση παρέλειψαν να ειδοποιήσουν τον Αιτητή για την απόφαση τους, δεν έλαβαν υπόψιν το γεγονός ότι είναι κάτοχος συμπληρωματικής προστασίας, είναι λευκού ποινικού μητρώου, ο οποίος κατείχε άδεια παραμονής στη Δημοκρατία και κατά την διάπραξη του αδικήματος ήταν ανήλικος και τα γεγονότα του αδικήματος ήταν τέτοια που δεν έπρεπε να ληφθούν υπόψιν, ενώ δεν προέβησαν σε οποιαδήποτε έρευνα που αφορά την διαγωγή του Αιτητή κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Κύπρο, όλα φανερώνουν ότι ενήργησαν με πλάνη περί τα πράγματα εν σχέσει με τους λόγους που δικαιολογούσαν την απέλαση του.

 

Συνεχίζοντας, τίθεται ότι δεν αναφέρεται από τους Καθ’ ων η αίτηση οποιαδήποτε αιτιολογία για την ανάκληση της ειδική άδειας του Αιτητή ούτε έδωσαν επαρκή αιτιολογία γιατί απεφάσισαν να τον κηρύξουν απαγορευμένο μετανάστη και να προχωρήσουν στην απέλαση του ενώ το Παράρτημα Γ της Προσφυγής (το Διάταγμα Απέλασης) του δόθηκε σε γλώσσα μη κατανοητή σε αυτόν καθότι ήταν μόνο στα Ελληνικά τα οποία δεν μπορεί να διαβάσει ούτε να μιλήσει.

 

Τέλος, εγείρεται ότι οι Καθ’ ων η αίτηση δεν ήρθαν στο δικαστήριο με καθαρά χέρια και/ή δεν αποκάλυψαν όλα τα απαραίτητα έγγραφα μαζί με την ένσταση τους εφόσον εκεί αναφέρονται σε 6 παραρτήματα εντούτοις επισυνάπτουν μόνο τα παραρτήματα 1 και 2, άρα η ένσταση είναι ατεκμηρίωτη.

 

Η πλευρά των Καθ’ ων η αίτηση, διά της ευπαίδευτης συνηγόρου τους, υποστηρίζουν τη νομιμότητα των προσβαλλομένων, εγείροντας εισαγωγικά ότι οι λόγοι ακύρωσης είναι πλημμελώς ή μη δικογραφημένοι και αόριστοι και δεν πρέπει να ληφθούν υπόψη.

 

Καταρχάς, τα Αιτητικά/θεραπείες υπό Ε,ΣΤ και Ι κείνται εκτός της δικαιοδοσίας του παρόντος ως προσδιορίζεται στο Άρθρο 146(4) του Συντάγματος και το άρθρο 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Νόμου του 2015 (Ν. 131(I)/2015). Ως εκ τούτου απορρίπτονται. Το Αιτητικό Ζ (αναστολή εκτέλεσης) δεν μπορεί να εξεταστεί στα πλαίσια της κυρίως αίτησης και άρα επίσης απορρίπτεται, τα δε Αιτητικά Η και Θ, εκ του περισσού και αντικανονικά προσβάλλουν τα διατάγματα κράτησης και απέλασης, εφόσον αυτά προσβάλλονται και με τα Αιτητικά Δ και Γ αντίστοιχα. Επί αυτών (Αιτητικών Ζ, Η και Θ αλλά και αναφορικά με το Αιτητικό Ε σχετική είναι η απόφασή μου στην Υπόθεση Αρ. 13/2024 AR ν. Δημοκρατίας μέσω Υπουργού Εσωτερικών κ.α. ημερ 14.02.2024, στην οποία, με παραπομπή στη σχετική νομολογία, αναφέρθηκε:

 

«Εισαγωγικά αναφέρω ότι με τα αιτητικά Α-Β και (εν μέρει) το Δ της προσφυγής προσβάλλονται οι ίδιες πράξεις (διατάγματα κράτησης και απέλασης) των Καθ' ων η αίτηση  στη βάση διαφορετικών νομικών βάσεων, πρακτική που ορθό είναι να αποφεύγεται (βλ. Προσ. Αρ. 640/2017 TΗUY ν Δημοκρατίας απόφαση ημερομηνίας 31.8.2017). Εσφαλμένη είναι και διατύπωση του Αιτητικού υπό Γ, εφόσον, καταγράφονται ισχυριζόμενες παραβιάσεις της νομοθεσίας ως προς την κήρυξη του Αιτητή ως παράνομου μετανάστη, εντούτοις δεν ζητείται ακύρωση της κήρυξης αυτής αλλά η δήλωση ή διάταγμα παραβίασης της αρχής της μη επαναπροώθησης, θεραπεία που σε κάθε περίπτωση δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του παρόντος ακυρωτικού Δικαστηρίου.

 

Περαιτέρω, αναφορικά με το αιτητικό Ε της αίτησης, ως αναφέρθηκε στην απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου (Φ. Κωμοδρόμος, ΔΔΔ ως ήταν τότε) στην υπόθεση Αρ. 1835/2022 (Κ) L.T.V. v Κυπριακή Δημοκρατία μέσω 1. Υπουργού Εσωτερικών 2. Αν. Διευθύντριας του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης 3. Γενικού Εισαγγελέα ημερ. 25.11.2022 με παραπομπή σε προηγούμενη νομολογία του [Singh v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 12/2021 (Κ), ημερ. 26.11.2021 (Ευσταθίου-Νικολετοπούλου, ΔΔΔ ως ήταν τότε) και Singh ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 820/2021, ημερ. 6.9.2021 (Ζερβού, ΔΔΔ)]:

 

«Εν πρώτοις, όσον αφορά στην αιτούμενη στην παράγραφο Ε της αιτήσεως ακυρώσεως θεραπεία, θα πρέπει να επισημανθεί ότι η έκδοση διατάγματος αναστολής των επίδικων διαταγμάτων δεν αναγνωρίζεται μέσω του δικογράφου της προσφυγής. Εφόσον επιθυμούσε την προσωρινή αναστολή των εν λόγω διαταγμάτων, η αιτήτρια θα έπρεπε να είχε προχωρήσει με την καταχώρηση σχετικής αίτησης, συμφώνως του Κανονισμού 13 του περί Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου Διαδικαστικού Κανονισμού του 1962, ο οποίος εφαρμόζεται βάσει των περί του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικών Κανονισμών του 2015 (βλ. τις αποφάσεις του Διοικητικού Δικαστηρίου στις Singh v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 12/2021 (Κ), ημερ. 26.11.2021 και Singh ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 820/2021, ημερ. 6.9.2021). Συνεπώς η αιτούμενη δια του αιτητικού Ε θεραπεία απορρίπτεται.

 

Τέλος το Αιτητικό υπό Β (απαγόρευση επανεισόδου μετά την απέλαση ή από την ημέρα της απέλασης), είναι άμεσα συναρτώμενο με το Αιτητικό υπό Γ (διάταγμα απέλασης) και άρα της κρίσης του δικάζοντος το διάταγμα απέλασης.

 

Προχωρώ λοιπόν ως προς τα Αιτητικά Α,Γ και Δ, όπου, αφού εξέτασα τις υποβολές των ευπαίδευτων συνηγόρων έχοντας υπόψη και τον φάκελο που κατατέθηκε κατά τις διευκρινίσεις, καταλήγω στα εξής:

 

Ως προς την προσβαλλόμενη απόφαση κήρυξης του Αιτητή ως απαγορευμένου μετανάστη, σχετική είναι η απόφασή του παρόντος στην Υπόθεση Αρ. 1500/2024 (Κ) S.Ο. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας ημερομηνίας 22.01.2025, στην οποία παραπέμπει ο συνήγορος του Αιτητή εφόσον και στην παρούσα ο Αιτητής είναι δικαιούχος συμπληρωματικής προστασίας, ο οποίος κηρύχθηκε απαγορευμένος μετανάστης λόγω της προηγούμενης ποινικής του καταδίκης. Ως εκ τούτου υιοθετώ την εκεί ανάλυση ως προς την ακυρότητα της κήρυξης του Αιτητή ως απαγορευμένου μετανάστη και άρα η εν λόγω απόφαση ακυρώνεται λόγω ότι κατά νομική πλάνη έγινε επίκληση του εδαφίου (1)(δ) του άρθρου 6 του Κεφ. 105 καθότι το εδάφιο αυτό, δεν είναι εφαρμοστέο στην περίπτωση ενός δικαιούχου διεθνούς προστασίας λόγω της εκ μέρους του διάπραξης αδικήματος εξαιτίας των ευνοϊκότερων για αυτόν ρυθμίσεων που ο περί Προσφύγων νόμος περιέχει προς το σκοπό απέλασης του. Δεδομένης της ακύρωσης της κήρυξής του ως παρανόμου μετανάστη για τον ως άνω λόγο, παρέλκει η εξέταση των λοιπών λόγων ακύρωσης που αφορούν την πράξη αυτή.

 

Στο σημείο αυτό προέχει το ζήτημα της δικαιοδοσίας του παρόντος να επιληφθεί του διατάγματος απέλασης. Ζήτημα το οποίο, ως δημόσιας τάξεως ελέγχεται αυτεπαγγέλτως ανεξαρτήτως αν απετέλεσε επίδικο (Αναθ. Έφ. 1/2013 Sigan Management Ltd v. Δημοκρατίας ημερ. 08.05.2019[1]), και, ως θα υποδείξω, βεβαιώθηκε κατά τον έλεγχο του διοικητικού φακέλου που κατατέθηκε στις διευκρινίσεις. Διαπιστώνω λοιπόν ότι το παρόν στερείται δικαιοδοσίας να εξετάσει το προσβαλλόμενο διάταγμα απέλασης. Εκτός ότι ο Αιτητής, για τον λόγο που ανέφερα, διέπεται από τις ευνοϊκότερες ρυθμίσεις του περί Προσφύγων Νόμου και η ίδια άλλωστε η διοίκηση κατά την έκδοση του διατάγματος απέλασης, πέραν του άρθρου 14 του Κεφ. 105, επικαλέστηκε το άρθρο 29 του περί Προσφύγων Νόμου με αποτέλεσμα να εισάγει ευλόγως την ερμηνεία ότι η πράξη αυτή εντάσσεται στη δικαιοδοσία του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας [σχετικό το άρθρο 11(2) του Ν. 73(I)/2018], υπάρχει κάτι ακόμα:

 

Κατά τον έλεγχο του διοικητικού φακέλου που κατατέθηκε στις διευκρινίσεις (Τεκμήριο 1), προέκυψε ότι ο Αιτητής έτυχε διαδικασίας κατ’ επίκληση του εν λόγω άρθρου 29 του περί Προσφύγων Νόμου του 2000. Και μόνον. Εν προκειμένω παραπέμπω σε δύο έγγραφα: πρώτον, στην επιστολή προς τον Αιτητή ημερ. 06.08.2025 (ερ. 33) με την οποία φαίνεται να καλείται να υποβάλει παραστάσεις προς τους Καθ΄ ων η αίτηση και, δεύτερον, στην επιστολή ημερομηνίας επίσης 06.08.2025 προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (ερ. 34), στην οποία αναφέρεται η πρόθεση εφαρμογής του άρθρου 29 του περί Προσφύγων Νόμου ζητώντας σχόλια. Ειδικότερα, στην πρώτη αναφέρθηκε:

 

«You are hereby informed that the Director of the Migration Department is considering deporting you to a safe country after your release from prison, according to the conditions laid down in Article 29 (1) of the Refugee Law 2000-2020.

 

After a careful assessment of your case, your deportation and removal are considered necessary for the following reason:

 

Due to your conviction to a prison term for serious criminal offenses, there are reasonable grounds to consider you a threat to the national security and public order and therefore you are deported according to the Article 29(1) the Refugee Law.

 

According to the Law, you are invited to submit any comments or make any oral observations on the decision above within the next 48 hours».

 

Στη δε επιστολή προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (ερ. 34) αναφέρθηκε:

 

«Θέμα: Απέλαση αλλοδαπού A. G., ARC: 5…….9 κατόχου συμπληρωματικής προστασίας στη βάση του άρθρου 29 των περί Προσφύγων Νόμου(2000)

 

Έχω οδηγίες να αναφερθώ στο πιο πάνω θέμα και να σας ενημερώσω ότι η Διευθύντρια του ΤΜ προτίθεται να προβεί σε εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 29 του περί Προσφύγων Νόμου(2000) για τον πιο πάνω αλλοδαπό και να σας παρακαλέσω όπως αποστείλετε οποιαδήποτε σχετικά σχόλια.

 

Σημειώνεται ότι ο πιο πάνω αλλοδαπός, κάτοχος καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας, έχει καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης 18 μηνών για διάφορα ποινικά αδικήματα που σχετίζονται με: ληστεία, επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, αντίσταση δια ματαίωση νομίμου συλλήψεως ή κρατήσεως του εαυτού του δια ποινικό αδίκημα.

 

Παράκληση για οποιαδήποτε σχόλια».

 

Στα πιο πάνω έγγραφα, έγινε επίκληση μόνον του άρθρου 29 του περί Προσφύγων Νόμου και αντιλαμβάνομαι ότι εστάλησαν για τους σκοπούς του άρθρου αυτού, το οποίο προβλέπει:

 

«29.-(1) Ο Διευθυντής δικαιούται να αποφασίζει την απέλαση δικαιούχου διεθνούς προστασίας-

 

(α) όταν υφίσταται εύλογος λόγος για να θεωρεί ότι το εν λόγω πρόσωπο αποτελεί κίνδυνο για την ασφάλεια της Δημοκρατίας, ή

 

(β) όταν το εν λόγω πρόσωπο έχει καταδικαστεί τελεσίδικα για τη διάπραξη ιδιαίτερα σοβαρού αδικήματος και, ως εκ τούτου, συνιστά κίνδυνο για την κυπριακή κοινωνία.

 

(2) Προτού ο Διευθυντής προβεί στην έκδοση διατάγματος απέλασης εναντίον οποιουδήποτε προσώπου δυνάμει του εδαφίου (1), ο Διευθυντής-

 

(α) Παρέχει στο επηρεαζόμενο πρόσωπο την ευκαιρία να προβεί σε γραπτές ή προφορικές παραστάσεις, και

 

(β) ενημερώνει τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου:

 

Νοείται ότι ο εκπρόσωπος της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες ενημερώνεται για τις αποφάσεις του Διευθυντή μετά από υποβολή σχετικού αιτήματος προς αυτόν.

 

(2Α) Ο Διευθυντής ενημερώνει γραπτώς τον πρόσφυγα ή το πρόσωπο με καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας για την απόφασή του για την έκδοση διατάγματος απέλασης.

 

(2Β) [Καταργήθηκε].

 

(3) [Καταργήθηκε].

 

(4) Απαγορεύεται η έκδοση διατάγματος απέλασης πρόσφυγα ή προσώπου με καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας σε χώρα, στην οποία η ζωή ή η ελευθερία του θα βρισκόταν σε κίνδυνο ή θα κινδύνευε να υποστεί βασανιστήρια ή εξευτελιστική ή απάνθρωπη μεταχείριση ή τιμωρία ή καταδίωξη λόγω φύλου, θρησκείας, ιθαγένειας, ιδιότητας του ως μέλος σε συγκεκριμένο κοινωνικό σύνολο, πολιτικών του αντιλήψεων, ένοπλης σύρραξης ή περιβαλλοντικής καταστροφής.

 

(5) Απαγορεύεται η έκδοση διατάγματος απέλασης οποιουδήποτε προσώπου σε χώρα όπου θα κινδύνευε να υποστεί βασανιστήρια, απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία.

 

(6) Πρόσωπα στα οποία τυγχάνουν εφαρμογής οι διατάξεις του εδαφίου (1) απολαμβάνουν καθ’ ον χρόνο είναι παρόντα στις ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές των δικαιωμάτων που προβλέπονται στα άρθρα 3, 4,16, 22, 31, 32 και 33 της Σύμβασης».

 

Με τα ως άνω άρα ως δεδομένα, το προσβαλλόμενο διάταγμα απέλασης θεωρώ ότι αποτελεί πράξη εκδιδομένη δυνάμει του περί Προσφύγων Νόμου εμπίπτουσα στην αρμοδιότητα του ΔΔΔΠ και ως εκ τούτου η περί αυτού νομιμότητα, δυνάμει του άρθρου 11Β του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Νόμος του 2015, ως τροποποιήθηκε με τον Ν.31(Ι)/2023, διά της παρούσας παραπέμπεται προς εκδίκαση στο ΔΔΔΠ.

 

Περνώντας στο διάταγμα κράτησης, και σε αντίθεση με τα όσα διαπιστώθηκαν για το διάταγμα απέλασης, από τα ενώπιόν μου έγγραφα περιλαμβανομένων όσων βρίσκονται στον διοικητικό φάκελο δε διαπιστώνω να έγινε επίκληση οποιασδήποτε πρόνοιας του περί Προσφύγων Νόμου πέραν του αναφερόμενου επί του ίδιου του διατάγματος άρθρου 29 (που ασφαλώς αφορά την απέλαση δικαιούχου διεθνούς προστασίας). Με αυτό ως δεδομένο, περνώ στην εξέταση του.

 

Ενώ ο Αιτητής κάνει επιγραμματική αναφορά σε πλημμέλειες του διατάγματος κράτησης ως πραγματικά γεγονότα (βλ. «2. Γεγονότα» σε αγόρευση Αιτητή και δη σημεία αρ. 15,17,18, 20, 22-25, 27, 38) τελικώς δεν αναπτύσσονται ως  λόγοι ακύρωσης. Άρα, ενόψει της γενικότητας και αοριστίας αλλά και της μη προώθησής τους δεν είναι εξεταστέες και εν πάση περιπτώσει απορρίπτονται (Πρ. Αρ. 1211/2011 Miltiades Neophytou Civil Engineering Contractors & Developers Ltd ν. ΑΑΠ κ.α. ημερ. 05.05.2015, Υπ. Αρ. 6441/2013 Μάριος Παρασκευά ν. Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών ασφαλίσεων ημερ. 20.09.2016 και Υπ. Αρ. 1912/2012 M Varnavides Contracting Ltd ν. Δημοκρατίας μέσω Υπουργείου Άμυνας ημερ. 27.02.2018).

 

Παράλληλα, ουδείς εκ των προτασσόμενων λόγων ακύρωσης της αγόρευσης (βλ. 3. Νομικοί Ισχυρισμοί-Λόγοι Ακύρωσης της Προσβαλλόμενης Απόφασης» στην αγόρευση Αιτητή) φαίνεται να αφορά το διάταγμα κράτησης. Στις σελ. 12-13 της αγόρευσης του όπου γίνεται μνεία στο διάταγμα κράτησης, ο Αιτητής θέτει το ζήτημα ως εξής:

 

«Η άδεια παραμονής (TEMPORARY RESIDENT PERMIT), η οποία εμφαίνετέ στο ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 2 της Ένστασης των Καθ’ ων η αίτηση, εκδόθηκε από τον Ανώτερο Λειτουργό Μετανάστευσης με δικαίωμα του Λειτουργού να την ακυρώσει αφού δώσει προειδοποίηση όχι μικρότερη των 14 ημερών στον κάτοχο της. Η άδεια παραμονής του αιτητή καλύπτει από το άρθρο 9 (4)του Μέρους III των Κ.Δ.Π. 242/72.

 

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η ανάκληση της άδειας παραμονής του αιτητή τον καθιστά αυτόματα απαγορευμένο μετανάστη με δικαίωμα του Λειτουργού να εκδώσει διάταγμα κράτησης και απέλασης του. Περαιτέρω στην εν λόγω περίπτωση δεν είχε δοθεί με κανένα απολύτως τρόπο η σχετική προειδοποίηση στον Αιτητή από τους καθ’ ων η αίτηση.

 

Το άρθρο 19 του Μέρους IV των Κανονισμών προνοεί:

 

Η πρόνοια είναι επιτακτική και θα πρέπει να τηρηθεί απαραίτητη από τον Λειτουργό Μετανάστευσης. Δεν υπάρχει ισχυρισμός από τους καθ’ ων η αίτηση ότι τηρήθηκε η διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 19.

 

Η ειδοποίηση του Λειτουργού Μετανάστευσης έπρεπε να είχε γίνει σύμφωνα με τον Δεύτερο Πίνακα των Κανονισμών και να επιδοθεί προσωπικά στον αιτητή. Καμία από τις δύο προϋποθέσεις δεν τηρήθηκε.

 

Η επιστολή ημερομηνίας 06/08/2025 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α της Αίτησης θα πληρούσε τις πρόνοιες σχετικά με την διαδικασία των Κανονισμών αν ο αιτητής ελάμβανε γνώση του περιεχομένου της από προηγουμένως ως οι Κανονισμοί ορίζουν. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο νομοθέτης σκοπούσε με την ρύθμιση αυτή να δοθεί προσωπικά λογική προειδοποίηση σε κάποιο αλλοδαπό που παραμένει νόμιμα στην Δημοκρατία για την ακύρωση της άδειας παραμονής του.

 

Γι’ αυτό εξάλλου στην επιφύλαξη του εδαφίου 4 γίνεται διαφορετική πρόνοια για τους απαγορευμένους μετανάστες.

 

Από τα γεγονότα προκύπτει ότι ο αιτητής ουδέποτε έλαβε γνώση του περιεχομένου του ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΟΣ Α.

 

Μετά την πάροδο της προθεσμίας των 14 ημερών νοουμένου ότι ο αιτητής ελάμβανε γνώση του περιεχομένου του ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΟΣ Α, πριν όμως του ανακοινωθεί η απόφαση αν παρέμενε στην Δημοκρατία τότε μόνο θα ήταν ορθή η διαδικασία κήρυξης ενός απαγορευμένου μετανάστη αλλά και τότε μόνο αν του εκδίδετο ειδοποίηση σύμφωνα με τον Δεύτερο Πίνακα των Κανονισμών. Ως εκ τούτου θα πρέπει να λαμβάνετε πάντα υπόψιν το περιεχόμενο της παρούσας στην οποία αναφέρονται οι λόγοι ακυρώσεως.».

 

Ουσιαστικά με τις πιο πάνω υποβολές αντιλαμβάνομαι ότι ο Αιτητής παραπονείται όχι ευθέως ως προς οποιονδήποτε λόγο που αφορά τη νομιμότητα του διατάγματος κράτησης αλλά ως προς ότι δεν έλαβε ειδοποίηση δυνάμει του Κανονισμού 19 των περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Κανονισμών πριν την έκδοση των προσβαλλομένων περιλαμβανομένης της κράτησης. Ως προς αυτό, έχει αποφασιστεί (βλ. μεταξύ άλλων, αποφάσεις Ανωτάτου Δικαστηρίου σε Υπ. Αρ. 11523/2012 Falak Islam v. Δημοκρατίας ημερ. 11.01.2013 και Υπ. αρ. 997/2013 Mohammad Tajul Islam v. Δημοκρατίας ημερ. 09.07.2013) ότι η ειδοποίηση δυνάμει του Κανονισμού 19 των Κανονισμών δεν είναι ουσιώδης τύπος της έκδοσης του διατάγματος κράτησης.

 

Εν πάση περιπτώσει είναι αντιφατικό να τίθεται ισχυρισμός ότι ο Αιτητής δεν έλαβε γνώση του περιεχομένου της επιστολής-Παράρτημα Α σε αίτηση ακυρώσεως, την ίδια στιγμή που η επιστολή αυτή όντας προσβαλλόμενη και αποτελώντας παράρτημα στην αίτηση ακυρώσεώς του εκ των πραγμάτων τεκμαίρεται ότι ήταν σε γνώση του.

 

Παρά το ότι, πέραν της ανωτέρω αναφοράς, από την αγόρευση δεν φαίνεται οι λόγοι ακύρωσης να αφορούν το διάταγμα κράτησης, θα προχωρήσω να εξετάσω τους λοιπούς ισχυρισμούς που έστω στη γενικότητά της διατύπωσης τους αναπτύσσονται ως λόγοι ακύρωσης στην αγόρευση και πιθανόν να αφορούν το διάταγμα αυτό.

 

Ως λοιπόν προς τον ισχυρισμό περί μη τήρησης των θεσμών 10 και 15 των νέων θεσμών πολιτικής δικονομίας λόγω της καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης από τους Καθ’ ων η αίτηση στις 18.11.2025 ενώ η προθεσμία των 14 ημερών αρχίζει στις 29.10.2025 που τους επιδόθηκε η προσφυγή, δε θεωρώ ότι τίθεται ζήτημα οποιασδήποτε ακυρότητας στο διάταγμα κράτησης εφόσον, βάσει των περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου (Αρ. 1) Διαδικαστικών Κανονισμών του 2015 (6/2015), κανονισμός 4, δεν προβλέπεται καταχώριση σημειώματος εμφάνισης αλλά ένστασης εκ μέρους των Καθ’ ων η αίτηση εντός 45 ημερών από την επίδοση της προσφυγής ενώ καταχώριση εμφάνισης προβλέπεται αναφορικά με το τυχόν ενδιαφερόμενο μέρος (κανονισμός 5).

 

Σε κάθε περίπτωση η παρούσα διαδικασία, εκ της  φύσεως της διακρίνεται από την πολιτική διαδικασία. Στην αναθεωρητική διαδικασία, ακόμα και η μη εμφάνιση, που ασφαλώς εδώ δεν είναι η περίπτωση, δεν αποτελεί λόγο μη εκδίκασης της υπόθεσης ούτε ακύρωσης άνευ ετέρου της προσβαλλόμενης δεδομένου ότι η δίκη δεν στρέφεται κατά διαδίκου, αλλά κατά της διοικητικής πράξης [Lambrou v. Republic (1970) 3 C.L.R. 75]. Ομοίως δε  διαπιστώνεται ακυρότητα του διατάγματος κράτησης λόγω της καταχώρισης της ένστασης 20 ημέρες μετά την επίδοση της προσφυγής άρα μετά την εκπνοή της αρχικής προθεσμίας που είχε τεθεί από το Δικαστήριο, άλλωστε, δεδομένων προφανώς και των ιδιαίτερα στενών χρονοδιαγραμμάτων, η καταχώρισή της στις 18.11.2025 έτυχε της συναίνεσης του ευπαίδευτου συνηγόρου του Αιτητή και ακολούθως δόθηκαν οδηγίες για αγορεύσεις.

 

Η μη παράθεση κάποιων εκ των παραρτημάτων της ένστασης επίσης δεν είναι λόγος ακύρωσης του διατάγματος κράτησης άλλωστε, η εν λόγω παράλειψη που προφανώς αποδίδεται σε τυχαία παραδρομή, δεν ετέθη στην επικοινωνία των δικηγόρων του Αιτητή μετά την καταχώριση της ένστασης ώστε να δοθεί η ευκαιρία να καταχωρηθούν τα παραληφθέντα αλλά μόνον εγέρθη στα πλαίσια της αγόρευσης. Δεν μπορεί να τεθεί ζήτημα οποιασδήποτε ελαττωματικότητας του διατάγματος κράτησης λόγω της παράλειψης αυτής δεδομένου ότι η νομιμότητα κρίνεται από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, ο οποίος κατατέθηκε στις διευκρινίσεις και περιέχει τα έγγραφα που αναφέρονται στην ένσταση. Ουδέν παράπονο μάλιστα ετέθη ότι δε δόθηκε πρόσβαση στο περιεχόμενό του.

Εν πάση περιπτώσει σημειώνεται ότι τα παραρτήματα 3 και 4 είναι στην κατοχή του Αιτητή εφόσον στο πρώτο βρίσκονται τα αφορώντα τη φυλάκισή του (το κατηγορητήριο, το ένταλμα φυλάκισης του Αιτητή κτλ) που είναι παραδεκτή στις παραγράφους 4-5 των γεγονότων της αίτησης ακυρώσεως και στο παράρτημα 4 είναι τα προσβαλλόμενα διατάγματα κράτησης και απέλασης και η κήρυξή του ως απαγορευμένου μετανάστη που όλα επισυνάπτονται στην αίτηση ακυρώσεως. Τα παραρτήματα 5 και 6 αντίστοιχα είναι έγγραφα που αφορούν μεταγενέστερες των προσβαλλόμενων ενέργειες δηλαδή η επανεξέταση του διατάγματος κράτησης του Αιτητή και η έγγραφη αναστολή του διατάγματος απέλασης, τα οποία ως τέτοια (μεταγενέστερα) δεν λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς της παρούσας (Έφεση ΔΔ Αρ. 126/2021 M. S. A. Limon v. Δημοκρατίας ημερ. 20.04.2022).

 

Οι ισχυρισμοί που τίθενται στην απαντητική αγόρευση αναφορικά με τη συνέχιση της κράτησης, δεν είχαν τεθεί στην γραπτή αγόρευση και συνεπώς δεν είναι φυσιολογικά εξεταστέοι από το παρόν, σε κάθε δε περίπτωση οι αποφάσεις σε Habeas Corpus ad Subjiciendum στις Wang Yuxian (2012) 1 ΑΑΔ 406 και Ziaei Abolfazl (2014) 1 ΑΑΔ 1854 δεν είναι σχετικές με την παρούσα, στην οποία επίδικη είναι η νομιμότητά του (πρώτου) διατάγματος κράτησης με τα τότε υπάρχοντα δεδομένα και όχι οποιαδήποτε απόφαση συνέχισης της κράτησης του Αιτητή ή επανεξέτασής του διατάγματος αυτού ούτε ασφαλώς η παρούσα αποτελεί διαδικασία Προνομιακού Εντάλματος Habeas Corpus με τις εκεί νομολογημένες αρχές που διέπουν τη νομιμότητα της διάρκειας της κράτησης σε περιπτώσεις απέλασης.

 

Τελικά καταλήγω ότι ουδείς εκ των αναπτυχθέντων λόγων ακύρωσης στοιχειοθετεί ακυρότητα του διατάγματος κράτησης, το οποίο επικυρώνεται.

 

Ως εκ των ανωτέρω ανακεφαλαιώνοντας, η κήρυξη του Αιτητή ως απαγορευμένου μετανάστη ακυρώνεται. Το διάταγμα κράτησης του Αιτητή επικυρώνεται. Το διάταγμα απέλασης του Αιτητή παραπέμπεται για εκδίκαση στο ΔΔΔΠ.

 

Δεδομένης της έκβασης της προσφυγής κρίνω εύλογο όπως επιδικάσω μειωμένα έξοδα 500 ευρώ πλέον ΦΠΑ υπέρ του Αιτητή.

 

Φ. Καμένος, ΔΔΔ