ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 997/2025 (Κ))
8 Ιανουαρίου 2026
[ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Πρόεδρος]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
MUNISH KUMAR
Αιτητής
ΚΑΙ
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΥΦΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
Καθ’ ων η Αίτηση
Π. Πιερίδης, για Πιερίδης & Πιερίδης Δ.Ε.Π.Ε., για Αιτητή
Α. Πάλλη (κα), για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για Καθ’ ων η Αίτηση
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Π.Δ.Δ.: Με την υπό κρίση προσφυγή, ο αιτητής, υπήκοος Ινδίας, στρέφεται κατά της νομιμότητας και ζητά την ακύρωση της, δυνάμει των διατάξεων του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου (Κεφ. 105), ληφθείσας απόφασης κήρυξής του ως απαγορευμένου μετανάστη και της συνακόλουθης έκδοσης διαταγμάτων κράτησης και απέλασής του, ημερομηνίας 4.9.2025.
Ο αιτητής εισήλθε νόμιμα στην Κυπριακή Δημοκρατία στις 27.7.2017, με άδεια φοιτητή που εξασφάλισε από το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης («το Τμήμα»). Μέχρι τις 26.7.2019, ο αιτητής κατείχε άδεια διαμονής στη Δημοκρατία ως φοιτητής.
Στις 13.8.2019, ο αιτητής υπέβαλε αίτηση ασύλου, η οποία απορρίφθηκε από την Υπηρεσία Ασύλου στις 22.4.2021. Ο αιτητής έλαβε γνώση της απορριπτικής απόφασης δια σχετικής επιστολής ημερομηνίας 19.5.2021, που τού επιδόθηκε. Κατά της εν λόγω απόφασης, ο αιτητής καταχώρησε προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας (ΔΔΔΠ), στις 4.6.2021, η οποία απορρίφθηκε στις 23.9.2022. Έκτοτε, ο αιτητής παρέμενε παράνομα στη Δημοκρατία.
Όπως αναφέρεται σε σχετική επιστολή της Υπηρεσίας Αλλοδαπών και Μετανάστευσης (ΥΑΜ) Λευκωσίας προς την Διευθύντρια του Τμήματος, ημερομηνίας 3.9.2025 (παράρτημα 3 στο δικόγραφο της ένστασης), στις 3.9.2025, ο αιτητής εντοπίστηκε από μέλη της ΥΑΜ και μετά από διενέργεια σχετικού ελέγχου, διαπιστώθηκε ότι αυτός βρισκόταν παράνομα στη Δημοκρατία. Την ίδια μέρα, ο αιτητής συνελήφθη και τέθηκε υπό κράτηση, ενώ στις 4.9.2025, εκδόθηκαν εναντίον του τα επίδικα διατάγματα κράτησης και απέλασης δυνάμει του άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου (Κεφ.105), ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο («ο Νόμος»), καθότι αυτός, όπως αναφέρεται στα επίδικα διατάγματα, ήταν απαγορευμένος μετανάστης σύμφωνα με το άρθρο 6(1)(κ) του Νόμου, εφόσον παρέμενε στη Δημοκρατία παράνομα από 23.9.2022, όταν και απορρίφθηκε η προσφυγή του από το ΔΔΔΠ.
Στις 23.9.2025, το επίδικο διάταγμα απέλασης ανεστάλη, δεδομένου του ανασταλτικού χαρακτήρα της προσφυγής, η οποία καταχωρήθηκε στις 10.9.2025.
Επισημαίνεται στο σημείο αυτό ότι, της έκδοσης της παρούσας απόφασης, προηγήθηκε η έκδοση ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου τούτου επί αίτησης ημερομηνίας 27.10.2025, την οποία καταχώρησε ο δικηγόρος του αιτητή, η οποία μάλιστα έτυχε και τροποίησης μετά την καταχώρηση της από τον κ. Πιερίδη, και με την οποία ζητείτο η έκδοση διατάγματος προσαγωγής μαρτυρίας. Με την απόφασή του, ημερομηνίας 12.11.2025, το παρόν Δικαστήριο απέρριψε την εν λόγω αίτηση, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας και αφού είχαν καταχωρηθεί εκατέρωθεν γραπτές αγορεύσεις. Θα πρέπει, επίσης, να αναφερθεί ότι η προσφυγή ορίστηκε τρεις φορές, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, για συμπληρωματικές διευκρινίσεις, μετά από αίτημα της δικηγόρου των καθ’ ων η αίτηση, επί του οποίου δεν έφερε ένσταση ο δικηγόρος του αιτητή, προκειμένου να εξασφαλιστεί, να προσκομισθεί και να κατατεθεί από την κα Πάλλη στο Δικαστήριο, ο διοικητικός φάκελος της Υπηρεσίας Ασύλου, η κατάθεση του οποίου, όπως συμφώνησαν και οι δυο πλευρές, ήταν ουσιώδης για την λήψη της απόφασης. Τα πιο πάνω βεβαίως συνετέλεσαν στη μη έκδοση της παρούσας απόφασης εντός ενός μηνός από την καταχώρησή της, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 11A(2)(B) του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Νόμου (Ν. 131(Ι)/2015), ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, στην εμβέλεια των οποίων εμπίπτει η υπό κρίση υπόθεση. Εν πάση όμως περιπτώσει, επισημαίνεται ότι η παρέκταση της προθεσμίας ολοκλήρωσης της υπόθεσης έγινε με τη σύμφωνη γνώμη και των δυο πλευρών.
Όσον αφορά την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία, ο συνήγορος του αιτητή προβάλλει εν πρώτοις ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε από αναρμόδιο προς τούτο όργανο, καθότι η Διευθύντρια του Τμήματος, η οποία και υπογράφει τα επίδικα διατάγματα, ουδέποτε εξουσιοδοτήθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο να εκδίδει διατάγματα κράτησης και απέλασης, όπως επιτάσσει ο περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως (Τροποποιητικός) Νόμος του 2025 (Ν. 4(Ι)/2025).
Περαιτέρω, στον πυρήνα της επιχειρηματολογίας του κ. Πιερίδη βρίσκεται ο ισχυρισμός ότι η απόφαση έκδοσης των επίδικων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης λήφθηκε χωρίς τη διενέργεια της δέουσας έρευνας, αλλά και υπό καθεστώς ουσιώδους νομικής και πραγματικής πλάνης και κατά παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας, είναι δε αυτή παντελώς αναιτιολόγητη. Κατά τον σχετικό ισχυρισμό, δεν λήφθηκε υπόψη η οικογενειακή κατάσταση του αιτητή και δη η ύπαρξη ανήλικου τέκνου, που επέβαλλαν να ζητηθούν οι απόψεις των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας ως προς το βέλτιστο συμφέρον της ευημερίας του παιδιού. Συναφώς, προωθείται και ο ισχυρισμός ότι η αιτιολογία και η νομική βάση των επίδικων διαταγμάτων είναι εσφαλμένες, κατά τρόπο που καθίσταται ανέφικτη η διενέργεια του απαιτούμενου δικαστικού ελέγχου.
Εγείρονται επίσης ισχυρισμοί περί παραβίασης του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης του αιτητή, της αρχής της μη επαναπροώθησης και της αρχής της καλής πίστης.
Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, αντικρούοντας τους πιο πάνω ισχυρισμούς, προβάλλει ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις λήφθηκαν ορθά και νόμιμα, από το αρμόδιο προς τούτο όργανο, κατόπιν δέουσας έρευνας, κατ’ ορθήν εφαρμογή των διατάξεων του Κεφ. 105 και κατ’ ορθήν ενάσκηση των εξουσιών που παρέχει στους καθ’ ων η αίτηση η οικεία νομοθεσία, είναι δε αυτές επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένες και ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη τους.
Σε κάθε δε περίπτωση, υποβάλλει η κα Πάλλη, κατά το χρόνο έκδοσης της απόφασης κήρυξης του αιτητή ως απαγορευμένου μετανάστη και της έκδοσης των επίδικων διαταγμάτων, ο αιτητής παρέμενε στη Δημοκρατία παράνομα και ήταν πράγματι απαγορευμένος μετανάστης, δεδομένου ότι ήδη από 23.9.2022, το ΔΔΔΠ απέρριψε την προσφυγή του κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου.
Έχω εξετάσει τις προσβαλλόμενες αποφάσεις, υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, είτε υπέρ είτε κατά της νομιμότητας των προσβαλλόμενων πράξεων.
Εν πρώτοις, δεν μπορώ να συμφωνήσω με τον ισχυρισμό περί αναρμοδιότητας του οργάνου που έλαβε την επίδικη απόφαση. Παρόλο που η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση επί της ουσίας ουδέν αναφέρει επί του θέματος, εφόσον αρκείται στο να ισχυριστεί ότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός είναι αβάσιμος επειδή δεν στηρίζεται πουθενά στη νομοθεσία, διαπιστώνω ότι, πράγματι, υφίσταται σχετική εκχώρηση εξουσίας του Υπουργικού Συμβουλίου προς την Διευθύντρια του Τμήματος να αποφασίζει και/ή να εκδίδει αποφάσεις ως οι εδώ προσβαλλόμενες, όπως προβλέπεται στο άρθρο 4(1)(α) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου (Κεφ. 105), ως αυτός τροποποιήθηκε με το Νόμο 4(Ι)/2025. Η εν λόγω απόφαση εκχώρησης εξουσίας δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας (Μέρος Τέταρτο), ημερομηνίας 28.3.2025 και περιήλθε στην αντίληψη του Δικαστηρίου τούτου από σχετική αναφορά που γίνεται (επί του ιδίου ζητήματος και εκεί σχετικού ισχυρισμού που εξετάστηκε) στην πρόσφατη απόφαση του Διοικητικού Εφετείου στην Δημοκρατία ν. Karsang Dorje Lama, Ε.Δ.Δ. 15/2025, ημερ. 4.12.2025. Εκτενέστερη αναφορά στην εν λόγω απόφαση γίνεται κατωτέρω. Το παρόν Δικαστήριο, στο πλαίσιο του καθήκοντός του για ορθή απονομή της δικαιοσύνης, ανέτρεξε στην σχετική δημοσίευση της Επίσημης Εφημερίδας της Δημοκρατίας και, πράγματι, εντόπισε την Απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ημερομηνίας 26.3.2025, με την οποία παρέχεται η σχετική εκχώρηση εξουσιών στην Διευθύντρια του Τμήματος.
Συνεπώς, ο ισχυρισμός περί αναρμοδιότητας του οργάνου που έλαβε την επίδικη απόφαση, κρίνεται αβάσιμος και απορρίπτεται.
Όπως έχει προαναφερθεί, αποτελεί βασικό άξονα της επιχειρηματολογίας του αιτητή, ο ισχυρισμός περί μη διενέργειας της δέουσας έρευνας εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση, οι οποίοι προχώρησαν στην έκδοση των επίδικων διαταγμάτων χωρίς να λάβουν υπόψη τους την ύπαρξη του ανήλικου τέκνου του αιτητή, κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 18ΟΖ του Νόμου, το οποίο απαιτεί, κατά την εφαρμογή των άρθρων 18ΟΔ μέχρι 18ΠΘ του Νόμου, να τηρείται η αρχή της μη επαναπροώθησης και να λαμβάνονται υπόψη τα βέλτιστα συμφέροντα του παιδιού και η οικογενειακή ζωή, με τη συνδρομή των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας. Συναφής είναι και ο ισχυρισμός περί παραβίασης της αρχής της μη επαναπροώθησης.
Ο συγκεκριμένος λόγος ακύρωσης ευσταθεί.
Στην Karsang Dorje Lama, ανωτέρω, όπου εξετάστηκε παρόμοιο ζήτημα, λέχθηκαν τα εξής σχετικά:
«[.] η Εφεσείουσα όφειλε, σύμφωνα με το Άρθρο 18ΟΖ του Νόμου (αρχή της μη επαναπροώθησης), να λάβει υπόψη, κατά την λήψη των αποφάσεων της ημερομηνίας 28.3.2025, στοιχεία, τα οποία υπήρχαν ήδη στο φάκελο της και αφορούσαν την οικογενειακή κατάσταση του Εφεσίβλητου (συμπεριλαμβανομένου και του τέκνου του). Δεν προκύπτει από το διοικητικό φάκελο της υπόθεσης να έπραξε τούτο. Το Άρθρο 18ΟΖ του Νόμου, συγκεκριμένα, προνοεί τα ακόλουθα οι υπογραμμίσεις δικές μας):
«18ΟΖ. Κατά την εφαρμογή των άρθρων 18ΟΔ μέχρι 18ΠΘ, ο Αvώτερoς Λειτουργός Μετανάστευσης τηρεί την αρχή της μη επαναπροώθησης και λαμβάνει δεόντως υπόψη -
(α) τα βέλτιστα συμφέροντα του παιδιού, και
(β) την οικογενειακή ζωή, με τη συνδρομή των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, και
(γ) την κατάσταση της υγείας του συγκεκριμένου υπηκόου τρίτης χώρας, στη βάση έκθεσης του Τμήματος Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας.»
Τονίζεται ότι η υποχρέωση τήρησης της αρχής της μη επαναπροώθησης οφείλει να τυγχάνει, σύμφωνα με το ενωσιακό δίκαιο και αυτεπάγγελτης εξέτασης από τα ημεδαπά δικαστήρια όταν εξετάζουν τη νομιμότητα απόφασης επιστροφής (βλ. Υπόθεση Αρ. C-156/23 Ararat, απόφαση ΔΕΕ ημερομηνίας 17.10.2024) ή/και διατάγματος κράτησης προς επιστροφή/απέλαση (βλ. Υπόθεση Αρ. C-313/25 PPU Adrar, απόφαση ΔΕΕ ημερομηνίας 4.9.2025).».
Παρομοίως, και στην υπό κρίση περίπτωση, στη βάση του συνόλου των ενώπιον μου τεθέντων, δεν φαίνεται οι καθ’ ων η αίτηση, πριν από την απόφαση έκδοσης των επίδικων διαταγμάτων, ημερομηνίας 4.9.2025, να έλαβαν υπόψη τους, ως όφειλαν να πράξουν, στοιχεία που ήδη υπήρχαν εντός του διοικητικού φακέλου της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος κατατέθηκε και σημειώθηκε ως «Τεκμήριο 2» κατά τις συμπληρωματικές διευκρινίσεις και τα οποία αφορούσαν στην οικογενειακή κατάσταση του αιτητή. Ειδικότερα, προκύπτει από τον συγκεκριμένο διοικητικό φάκελο ότι ο αιτητής είναι πατέρας ενός ανήλικου τέκνου από 3.2.2022 (σχετικό πιστοποιητικό γέννησης εκδόθηκε στις 11.5.2022 και περιέχεται στον εν λόγω διοικητικό φάκελο ως Ερυθρό 68), ενώ είχε θέσει ενώπιον της Διοίκησης ήδη από τον χρόνο καταχώρησης μεταγενέστερης αίτησης διεθνούς προστασίας, ημερομηνίας 3.2.2023, αυτό το γεγονός, ήτοι ότι έχει αποκτήσει παιδί στη Δημοκρατία, καθώς και ότι ζει στη χώρα με τη σύντροφό του (βλ. Ερυθρά 77-75 στον διοικητικό φάκελο). Τα εν λόγω στοιχεία, αν και υπήρχαν στον διοικητικό φάκελο κατά τον ουσιώδη χρόνο, δεν φαίνεται να λήφθηκαν υπόψη από τους καθ’ ων η αίτηση κατά παράβαση του εκ του Νόμου απορρέοντος καθήκοντός τους και, κατ’ επέκταση, δεν φαίνεται να λήφθηκαν υπόψη τα βέλτιστα συμφέροντα του παιδιού, και η οικογενειακή ζωή του αιτητή, με τη συνδρομή των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, ως επιτάσσει το άρθρο 18ΟΖ του Νόμου. Ούτε και στον φάκελο του Τμήματος Μετανάστευσης, ο οποίος κατατέθηκε και σημειώθηκε ως «Τεκμήριο 1» κατά τις διευκρινίσεις, εντοπίζεται οτιδήποτε που να συνηγορεί υπέρ του αντιθέτου. Μάλιστα, ούτε στην επιστολή της ΥΑΜ προς τη Διευθύντρια, ημερομηνίας 3.9.2025 (σελιδ. 121-120), όπου εκτίθεται το ιστορικό του αιτητή και υποβάλλεται εισήγηση για την έκδοση των επίδικων διαταγμάτων, αλλ’ ούτε στην κατάθεση του Αστυφύλακα Αθανασίου, ο οποίος συνέλαβε τον αιτητή στις 3.9.2025 (σελιδ. 119), γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στην οικογενειακή κατάσταση του αιτητή και στην ύπαρξη τέκνου.
Ως εκ των πιο πάνω, διαπιστώνεται παράβαση των διατάξεων του άρθρου 18ΟΖ του Νόμου, μη διενέργεια της δέουσας έρευνας εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση και εμφιλοχώρηση ουσιώδους νομικής και πραγματικής πλάνης στην κρίση τους. Άμεσα σχετικά επί του υπό συζήτηση θέματος είναι και τα λεχθέντα στην απόφαση του Λ. Χριστοδούλου, Δ.Δ.Δ., στην T.S. v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 693/2024 (Κ), ημερ. 4.6.2024, η οποία και δεν εφεσιβλήθηκε, όπου επισημάνθηκαν και τα εξής:
«Δεδομένου ότι δεν εξετάστηκε η άμεση μετά τη σύλληψη του αιτητή πληροφόρηση του Αιτητή προς τη διοίκηση ότι έχει νεογέννητο τέκνο και κατ΄επέκταση τα βέλτιστα συμφέροντα του παιδιού του και η οικογενειακή ζωή, με τη συνδρομή των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας θα συμφωνήσω με τη θέση του δικηγόρου του ότι οι Καθ΄ων η Αίτηση έχουν παραβιάσει τον περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμο και την Οδηγία 2008/115/ΕΚ. Εν προκειμένω η Καθ' ης η Αίτηση εξέδωσε τις προσβαλλόμενες αποφάσεις, ενεργώντας υπό ουσιώδη νομική και πραγματική πλάνη, χωρίς να εφαρμόσει τις πρόνοιες του Άρθρου 18ΟΖ του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, Κεφ. 105.
Σχετική είναι και η απόφαση της αδελφής δικαστού Ε.Μιχαήλ, ΔΔΔ στην Υπόθεση αρ. 2278/22(Κ)(iJ) M.V.R. ν. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 1.2.2023 η οποία κατέληξε ως εξής:
«Πρόσθετα, είναι ορθή η εισήγηση του αιτητή ότι δεν φαίνεται να ερευνήθηκε ούτε κατά πόσο εφαρμόζεται η αρχή της μη επαναπροώθησης ως αυτή προνοείται στο Άρθρο 18ΟΖ: «Κατά την εφαρμογή των άρθρων 18ΟΔ μέχρι 18ΠΘ, ο Ανώτερος Λειτουργός Μετανάστευσης τηρεί την αρχή της μη επαναπροώθησης και λαμβάνει δεόντως υπόψη - (α) τα βέλτιστα συμφέροντα του παιδιού, και (β) την οικογενειακή ζωή, με τη συνδρομή των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, και (γ) την κατάσταση της υγείας του συγκεκριμένου υπηκόου τρίτης χώρας, στη βάση έκθεσης του Τμήματος Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας.» Είχαν τεθεί ζητήματα που εμπίπτουν στην παράγραφο (γ) πιο πάνω υπόψη της καθ' ης η αίτηση αλλά επειδή ακριβώς, υπό πλάνη δεν ολοκλήρωσε η καθ' ης η αίτηση την εξέταση του αιτήματος που βρισκόταν σε εκκρεμότητα και αφορούσε στην νομιμοποίηση της παραμονής του, δεν έγινε ούτε σε σχέση με αυτό το θέμα η δέουσα έρευνα. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις οδηγούν σε επιτυχία της προσφυγής και ακύρωση των προσβαλλόμενων αποφάσεων με έξοδα €2000 πλέον Φ.Π.Α. υπέρ του αιτητή και εναντίον της καθ' ης η αίτηση.»
Σχετικά με την πιο πάνω διαπίστωση μου θα σχολιάσω και τη θέση του Αιτητή ότι, οι προσβαλλόμενες διοικητικές πράξεις αποτελούν προϊόν έλλειψης δέουσας έρευνας, πλάνης περί τα πράγματα και τον νόμο και παράλειψης άσκησης ή κακής άσκησης της διακριτικής ευχέρειας της Καθ' ης η αίτηση και των γενικών αρχών του διοικητικού δικαίου. Όσον αφορά, στο θέμα της δέουσας έρευνας, πηγή πληροφόρησης της διοίκησης αλλά και στη συνέχεια του Δικαστηρίου και υλικό για την οποιαδήποτε επιχειρηματολογία αποτελεί ο φάκελος και το μαρτυρικό υλικό που είχε ενώπιον του το διοικητικό όργανο κατά τον ουσιώδη χρόνο λήψης της επίδικης απόφασης (βλ. ΡΟΥΣΟΣ v. ΙΩΑΝΝΙΔΗ Κ.Α. (1999) 3 Α.Α.Δ. 549 και ΡΑΦΤΗ Κ.Α. v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (2003) 3 Α.Α.Δ. 335). Ωστόσο, όπως έχω καταγράψει ανωτέρω στα γεγονότα της υπόθεσης, προκύπτει από τα έγγραφα του διοικητικού φακέλου ότι ο Αιτητής, στα πλαίσια της συνέντευξης η οποία ελήφθη από αυτόν αμέσως μετά τη σύλληψη του την 1/05/2024 και πριν την έκδοση των προσβαλλόμενων διαταγμάτων, προέβαλε την ύπαρξη του νεογέννητου τέκνου του. Όπως εν προκειμένω διαπιστώνεται από το φάκελο της παρούσας υπόθεσης, όταν εκδοθήκαν τα διατάγματα δεν λήφθηκαν υπόψη τα προβλεπόμενα στο άρθρο 18ΟΖ του ΚΕΦ. 105, ήτοι τα βέλτιστα συμφέροντα του παιδιού, η οικογενειακή ζωή του Αιτητή και ούτε ζητήθηκεη προβλεπόμενη συνδρομή των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας. Στην εξεταζόμενη περίπτωση η διοίκηση δεν πραγματοποίησε την οφειλόμενη έρευνα για τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή και δεν λειτούργησε ως όφειλε συμφώνως των αρχών της χρηστής διοίκησης. Αντίθετα, παρόλο που ο Αιτητής ενημέρωσε, τουλάχιστον σε μια περίπτωση η οποία καταγράφεται από τους Καθ' ων η Αίτηση, για το γεγονός ότι είναι πατέρας νεογέννητου τέκνου, η διοίκηση κώφευσε και δεν εξέτασε τον ισχυρισμό του Αιτητή.».
Παρόμοια ισχύουν και εν προκειμένω, με αποτέλεσμα, υπό το φως και της Karsang Dorje Lama, ανωτέρω, να εντοπίζονται βάσιμοι λόγοι ακύρωσης αφορώντες σε μη διενέργεια της δέουσας έρευνας εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση, εμφιλοχώρηση ουσιώδους νομικής και πραγματικής πλάνης, καθώς και παράβαση των διατάξεων του άρθρου 18ΟΖ του Νόμου.
Οι πιο πάνω διαπιστώσεις αποβαίνουν καθοριστικές για την έκβαση της παρούσας.
Η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση έκδοσης των επίδικων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης του αιτητή ακυρώνεται με έξοδα υπέρ του αιτητή και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πλέον Φ.Π.Α., εάν υπάρχει.
Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Π.Δ.Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο