ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση αρ.1413/2022 (i-Justice)
20 Φεβρουαρίου 2026
[ΚΕΛΕΠΕΣΙΗ, Δ.Δ.Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ AΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
MD TOURIS ALI
Αιτητής,
ΚΑΙ
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
ΑΝ. ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ
Καθ’ ων η αίτηση
––––––––––––––––––––––––––––––––
Χ. Γκούντρας για Μάριο Παπαλοΐζου, δικηγόρος για τον αιτητή.
Φ. Χριστοφίδης, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, δικηγόρος για τους καθ’ ων η αίτηση.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΚΕΛΕΠΕΣΙΗ,Δ.Δ.Δ.:. Με την υπό κρίση Προσφυγή επιζητείται δικαστική απόφαση, ως ακολούθως:
«Α. Δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση των καθ' ων η Αίτηση ημερομηνίας 08/07/2022 η οποία παρελήφθη και/ή γνωστοποιήθηκε προς τον Αιτητή περί την 11/07/2022 (Παράρτημα Α) και στην οποία αναφέρεται ότι απορρίπτεται το αίτημα του για έκδοση Δελτίου Διαμονής για μέλη οικογένειας πολίτη της Ένωσης που δεν είναι υπήκοοι κράτους Μέλους της Ένωσης, είναι άκυρη, αντισυνταγματική, παράνομη και στερείται οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος».
Ως προκύπτει από τα γεγονότα της ένστασης και το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου ο αιτητής, υπήκοος Μπαγκλαντές, αφίχθηκε για πρώτη φορά στη Δημοκρατία στις 31.11.2015 με θεώρηση εισόδου για σκοπούς φοίτησης. Κατόπιν δε σχετικής αίτησης, του παραχωρήθηκε άδεια προσωρινής διαμονής ως φοιτητή σε συγκεκριμένο κολλέγιο με ισχύ μέχρι τις 31.11.2016.
Ένα μήνα πριν τη λήξη ισχύος της εν λόγω άδειας ήτοι στις 26.10.2016, ο αιτητής τέλεσε πολιτικό γάμο με ευρωπαία υπήκοο Βουλγαρικής καταγωγής και στις 7.11.2016, ήτοι ένα μήνα αργότερα, υπέβαλε αίτηση για έκδοση δελτίου διαμονής ως μέλος οικογένειας πολίτη της Ένωσης.
Ο φάκελος του αιτητή, ως δεικνύει το ερυθρό 104 του διοικητικού φακέλου, στάληκε στην Αστυνομία προς διερεύνηση της γνησιότητας του γάμου του. Από τη διενεργηθείσα έρευνα, σύμφωνα και με τα όσα καταγράφονται σε σχετικό σημείωμα αρμοδίου λειτουργού προς τον Αν. Διευθυντή του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης ημερομηνίας 25.1.2018, διαπιστώθηκε από την ΥΑΜ ότι το ζεύγος δεν διέμενε καν μαζί καθώς και ότι η ευρωπαία υπήκοος, ως ο ίδιος ο αιτητής παραδέχθηκε στην ΥΑΜ, είχε αναχωρήσει από τη Δημοκρατία.
Ως εκ τούτου-και για τους πιο πάνω λόγους- το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης προέβη στην απόρριψη της αίτησης του αιτητή για έκδοση δελτίου διαμονής ως μέλος οικογένειας πολίτη της Ένωσης αφού δεν πληρούνταν οι τασσόμενες εκ του Ν. 7(Ι)/2007 προϋποθέσεις. Ως προς τούτο ο αιτητής ενημερώθηκε με επιστολή ημερομηνίας 13.2.2018.
Ο αιτητής στις 26.3.2018 υπέβαλε νέα αίτηση για έκδοση δελτίου διαμονής ως μέλος οικογένειας πολίτη της Ένωσης η οποία και απορρίφθηκε. Ο αιτητής ενημερώθηκε σχετικά με επιστολή του Τμήματος ημερομηνίας 23.10.2018.
Ακολούθησε η λύση του γάμου του αιτητή με απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λάρνακας ημερομηνίας 12.2.2020.
Στις 21.10.2020, ο αιτητής υπέβαλε εκ νέου αίτηση για έκδοση δελτίου διαμονής ως μέλος οικογένειας πολίτη της Ένωσης.
Ακολούθως, ήτοι στις 30.10.2020 και αφού σύμφωνα με σχετικό σημείωμα της ΥΑΜ ημερομηνίας 23.10.2020 ο αιτητής συνέχιζε να παραμένει παράνομα στη Δημοκρατία, τα στοιχεία του αιτητή καταχωρήθηκαν στον κατάλογο αναζητούμενων προσώπων (stop list).
Η αίτηση του αιτητή ημερομηνίας 21.10.2020 εξετάστηκε και απορρίφθηκε αφού, ως αποφασίστηκε, ο αιτητής δεν είχε συμφώνως με το άρθρο 26 (2)(α) του Ν. 7(Ι)/2007 σχετικό δικαίωμα διαμονής στη Δημοκρατία.Η πιο πάνω απόφαση κοινοποιήθηκε στον αιτητή με επιστολή του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης ημερομηνίας 11.12.2021.
Σχετική επιστολή ημερομηνίας 13.12.2021 αποστάληκε και προς την τότε δικηγόρο του αιτητή, εις απάντηση δίκης της επιστολής ημερομηνίας 20.11.2019, δια της οποίας ενημερώνετο ότι ο αιτητής δεν διατηρούσε δικαίωμα παραμονής ως εξαρτώμενο μέλος Ευρωπαίου πολίτη κατ’ επιταγή των όσων προνοούνται στο άρθρο 26 (2) (α) του Ν. 7 (Ι)/2007.
Στις 14.7.2022 καταχωρήθηκε η υπό εξέταση Προσφυγή.
Προς ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης προβάλλεται από την πλευρά του αιτητή ότι η επίδικη απόφαση είναι προϊόν πλάνης, μη δέουσας έρευνας, ανεπαρκούς αιτιολογίας και παραβίασης του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης καθώς και ότι η διακριτική ευχέρεια της διοίκησης ασκήθηκε κακόπιστα και καταχρηστικά.
Η πλευρά των καθ΄ων η αίτηση ήγειρε με την ένσταση της και ανέπτυξε με τη γραπτή της αγόρευση προδικαστική ένσταση περί εκπροθέσμου της Προσφυγής καθώς και δεύτερη προδικαστική ένσταση ότι η παρούσα Προσφυγή προσβάλλει πράξη βεβαιωτικού και/ή πληροφοριακού χαρακτήρα και ως εκ τούτου στερείται εκτελεστότητας.
Προέχει, ως ζήτημα που άπτεται του παραδεκτού της Προσφυγής, η εξέταση των προδικαστικών ενστάσεων που ήγειρε με την ένσταση της η πλευρά των καθ΄ων η αίτηση και δη η εξέταση της προδικαστικής ένστασης ότι η παρούσα Προσφυγή είναι εκπρόθεσμη κατά παράβαση του άρθρου 146(3) του Συντάγματος (Γανωματής ν. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 133) MUHAMMAD AMMAR SALEH v. Δημοκρατίας (ΈΔΔΔ αρ.4/22, ημερομηνίας 23/6/22).
Το προδικαστικό αυτό ζήτημα αναπτύχθηκε στη γραπτή αγόρευση των καθ’ ων η αίτηση υπό τη θέση ότι η επιστολή ημερομηνίας 11.12.2021 δια της οποίας ο αιτητής ενημερώνετο για την απόρριψη της αίτησης που υπέβαλε στις 21.10.2020 απεσταλή μέσω ταχυδρομείου στη τελευταία δηλωθείσα διεύθυνση του αιτητή γεγονός το οποίο, ως υποβάλλει ο ευπαίδευτος συνήγορος, επιβεβαιώνεται και από το διοικητικό φάκελο. Επομένως εισηγούνται οι καθ΄ων η αίτηση, με παραπομπή σε συναφή νομολογία αναφορικά με την ταχυδρόμηση επιστολής, ότι η επιστολή αυτή, η οποία δεν επεστράφη, έφτασε στον προορισμό της και συνεπώς ήταν ο αιτητής που είχε το βάρος να αποδείξει ότι ουδέποτε παρέλαβε την εν λόγω επιστολή. Άλλωστε σημειώνει ο κ. Χριστοφίδης, σχετική ενημέρωση αναφορικά με το ότι ο αιτητής δεν διατηρούσε δικαίωμα παραμονής είχε διενεργηθεί με επιστολή ημερομηνίας 13.12.2021 και προς τη τότε συνήγορο του αιτητή. Συνεπώς, καταλήγει, η Προσφυγή η οποία καταχωρήθηκε 213 ημέρες από την ημερομηνία κοινοποίησης της προσβαλλόμενης απόφασης είναι εκπρόθεσμη κατά παράβαση του Άρθρου 146(3) του Συντάγματος.
Επί του εγερθέντος ζητήματος του εκπροθέσμου, η πλευρά του αιτητή δια της απαντητικής της αγόρευσης, διατείνεται πως ο αιτητής ουδέποτε παρέλαβε ταχυδρομικώς την εν λόγω επιστολή στην τελευταία δηλωθείσα διεύθυνση του καθώς και «ότι ο ίδιος ενημερώθηκε για το καθεστώς του στις 11/07/2022 μέσω μηνύματος που ο ίδιος απέστειλε στις 08/07/2022» στην Υπηρεσία Μεμονωμένης Ενημέρωσης SMS του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης. Κατά τον αιτητή «το γεγονός ότι κρατικός λειτουργός ανέγραψε το λεκτικό "Ταχυδρομήθηκε στις 13/12/2021” δεν είναι 
αυταπόδεικτη απόδειξη ότι, όντως η επιστολή ταχυδρομήθηκε και παρελήφθη από τον Αιτητή». Προσθέτει δε ότι η έτερη κοινοποίηση της απορριπτικής απόφασης σε τρίτο πρόσωπο ήτοι την τότε συνήγορο του αιτητή και όχι στο διοικούμενο δεν ικανοποιεί την υποχρέωση ενημέρωσης προς το διοικούμενο.
Έχω εξετάσει το όλο ζήτημα σε συνάρτηση με το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, το οποίο με ιδιαίτερη προσοχή έχω διεξέλθει.
Από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου της υπόθεσης επιβεβαιώνεται με τρόπο αναντίλεκτο ότι η τελευταία δεδηλωμένη διεύθυνση διαμονής του αιτητή ήταν η οδός Σπύρου Κυπριανού 14, Λευκωσία, Ταχ. Κώδικα 1075, διεύθυνση την οποία ο ίδιος ο αιτητής κατονόμασε ως τόπο διαμονής του σε σχετικό Έντυπο Δήλωσης Αλλαγή Διεύθυνσης το οποίο υπέβαλε στο Υπουργείο Εσωτερικών (ερυθρό 183 του Τεκμηρίου 1) με σκοπό να ενημερώσει για την αλλαγή της διευθύνσεως του που κατεγράφετο στην αίτηση του για έκδοση δελτίου διαμονής ημερομηνίας 21.10.2020.
Σημειώνεται ότι η πλευρά του αιτητή ουδόλως αμφισβήτησε ότι η εν λόγω διεύθυνση συνιστά και την τελευταία δηλωθείσα εκ του αιτητή διεύθυνση διαμονής. Το μόνο δε που αντέτεινε είναι ότι ο αιτητής ουδέποτε παρέλαβε την εν λόγω επιστολή.
Έπεται ότι αυτό που απομένει να εξεταστεί είναι κατά πόσο η επιστολή αυτή πράγματι απεστάλη στη δηλωθείσα διεύθυνση διαμονής του αιτητή.
Έχω διεξέλθει το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου και έχω εντοπίσει την επιστολή ημερομηνίας 11.12.2021 (ερυθρό 188). Παρατηρώ δε ότι η επιστολή αυτή, το περιεχόμενο της οποίας παρέχει πληροφόρηση για την απορριπτική απόφαση επί της αιτήσεως του αιτητή για έκδοση δελτίου διαμονής, απευθύνεται προς τον αιτητή και φέρει σχετική χειρόγραφη σημείωση «Ταχυδρομήθηκε στις 13/12/2021» συνοδευόμενη μάλιστα και από σχετική υπογραφή. Περαιτέρω δε ως παρατηρώ τόσο ο αριθμός του ταχυδρομικού κώδικα όσο και η διεύθυνση που αναγράφεται στη συγκεκριμένη επιστολή ως διεύθυνση αποστολής είναι αυτοί που ο ίδιος ο αιτητής δήλωσε στο σχετικό Έντυπο Δήλωσης Αλλαγή Διεύθυνσης ήτοι την οδό Σπύρου Κυπριανού 14, Λευκωσία, Ταχ. Κώδικα 1075.
Σημειώνεται δε ότι η γενική αναφορά του αιτητή ότι δεν είναι αυταπόδεικτη η ταχυδρόμηση της επιστολής επειδή και μόνο «ο κρατικός λειτουργός ανέγραψε το λεκτικό "Ταχυδρομήθηκε στις 13/12/2021» εμφανώς παραβλέπει ότι η εν λόγω καταγραφή της διοίκησης περιβάλλεται από το τεκμήριο κανονικότητας, το οποίο ο αιτητής ουδόλως κατόρθωσε, ως η υποχρέωση του, να κλονίσει(Καττιμέρη v Δημοκρατία (Έφεση Κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 65/2019, ημερομηνίας 22 Νοεμβρίου 2023).
Στη βάση των ανωτέρω και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν εντοπίζω από το διοικητικό φάκελο η επιστολή αυτή να έχει επιστραφεί στον αποστολέα της, δημιουργείται, συνεπώς, τεκμήριο παράδοσης και λήψης της επιστολής ημερομηνίας 11.12.2021.
Κατά πάγια νομολογία όταν μια επιστολή έχει ταχυδρομηθεί, αλλά δεν έχει επιστραφεί, δημιουργείται μαχητό τεκμήριο παράδοσης στο πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται (Latifundia Properties Ltd v. Ψακή κ.ά. (2003) 1 ΑΑΔ 670, Άρθρο 2 του περί Ερμηνείας Νόμου, Κεφ. 1, Θεμιστοκλέους ν. Δημοκρατίας (2007) 3 ΑΑΔ 415, Σάββα ν. Δημοκρατίας (Αναθ. Έφεση Αρ. 49/2012, ημερομηνίας 7.2.2018, ECLI:CY:AD:2018:C63). Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου Ιακώβου και Δημοκρατίας (Ε.Δ.Δ. αρ. 63/20, ημερ. 24/1/25) με αναφορά στο δικαστικό λόγο της Δημοκρατία v. Μ.Ε Λεωφορεία Αμμοχώστου Λτδ, ημερομηνίας (Ε.Δ.Δ. 57/2018, ημερ. 9/2/2024) τονίστηκε πως δεν επιβάλλεται η αποστολή της επιστολής με συστημένο ταχυδρομείο και πως η φράση «με τη συνηθισμένη πορεία του ταχυδρομείου» που αναφέρεται στο άρθρο 2 του Κεφ. 1 σημαίνει τη λήψη της επιστολής σε 2 με 3 μέρες. Επισημάνθηκε δε με αναφορά στη Theodorou v. The Abbot of Kykko Monstery (1965)1 C.L.R.9, 18) πως υφίσταται τεκμήριο ότι, αν αποδειχθεί ότι μία επιστολή έχει ταχυδρομηθεί στην ορθή διεύθυνση και δεν έχει επιστραφεί από το ταχυδρομείο, αυτό, συνιστά εκ πρώτης όψεως απόδειξη της παράδοσής της στο πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται. Με αναφορά, επίσης στις Πατάτας ν. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 248 και HadjiGavriel v. Republic (1986) 3(A) C.L.R 52, υπομνήσθηκε πως εναπόκειται σε ένα αιτητή να αποδείξει ότι παρέλαβε εκπρόθεσμα ή καθόλου την διοικητική απόφαση και πως εκείνος που προβάλλει τον ισχυρισμό θα πρέπει να τον τεκμηριώσει.
Επομένως, σύμφωνα και με τη πάγια νομολογία, η πλευρά του αιτητή είχε πλέον το βάρος να ανατρέψει το μαχητό τεκμήριο παραλαβής και εναπόκειτο σ΄αυτήν να αποδείξει και να προσαγάγει την απαιτούμενη μαρτυρία προς τεκμηρίωση του ισχυρισμού της ότι ουδέποτε παρέλαβε την επίμαχη επιστολή ημερομηνίας 11.12.2021, πράγμα που στην προκειμένη περίπτωση απέτυχε να πράξει (Taranjit Singh v Δημοκρατίας (Έφεση κατά απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου αρ.86/22, ημερομηνίας 20/7/22) Eze v. Κυπριακής Δημοκρατίας (Ε.Δ.Δ Αρ.36/2016, ημερ.19.5.2022).
Συνεπώς και επί τη βάσει των ανωτέρω τεκμαίρεται ότι η επιστολή ημερομηνίας 11.12.2021 έφτασε στο προορισμό της 2-3 ημέρες μετά την αποστολή της στις 13.12.2021. Λαμβανομένου δε υπόψη ότι η Προσφυγή καταχωρήθηκε στις 14.7.2022, ημερομηνία κατά την οποία προ πολλού είχε παρέλθει η προθεσμία των 75 ημερών, καταλήγω ότι η παρούσα Προσφυγή είναι εκπρόθεσμη.
Κατά συνέπεια και στη βάση των ανωτέρω η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Επιδικάζονται €1.500 έξοδα εναντίον του αιτητή και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.
Κελεπέσιη, Δ.Δ.Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο