ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση Αρ. 689/2026 (K) iJustice
23 Ιουλίου, 2026
[Φ. ΚΑΜΕΝΟΣ, ΔΔΔ.]
Αναφορικά με το Άρθρο 146 του Συντάγματος
Cedrick Mufankolo
Αιτητή
και
Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω Διευθύντριας Τμήματος Μετανάστευσης
Καθ' ων η Αίτηση
.........
Άγγελος Ιωάννου, Δικηγόρος για Αιτητή
Νικόλας Νικολάου, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Δικηγόρος για Καθ' ων η αίτηση
ΑΠΟΦΑΣΗ
Φ. Καμένος, ΔΔΔ.: Ο Αιτητής είναι υπήκοος Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό και στις 14.04.2021 υπέβαλε αίτηση για διεθνή προστασία, η οποία απορρίφθηκε πρωτοβάθμια στις 17.01.2025 από την Υπηρεσία Ασύλου. Ο Αιτητής καταχώρησε προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας («ΔΔΔΠ») με αριθμό 654/25 την οποία το ΔΔΔΠ απέρριψε στις 28.05.2026.
Στις 21.06.2026 ο Αιτητής συνελήφθη για παράνομη παραμονή στη Δημοκρατία και κηρύχθηκε απαγορευμένος μετανάστης και εναντίον εκδόθηκαν συναφή διατάγματα κράτησης και απέλασης.
Με το Αιτητικό Α στην προσφυγή ζητείται ακύρωση της κήρυξής του ως απαγορευμένου μετανάστη. Με το Αιτητικό Β ζητείται η ακύρωση του διατάγματος απέλασης. Με το Αιτητικό Γ ζητείται η ακύρωση του διατάγματος κράτησης. Με το Αιτητικό Δ ζητείται δήλωση και/ή απόφαση του Δικαστηρίου ότι η απέλαση ή επιστροφή του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του είναι ασυμβίβαστη με την αρχή της μη επαναπροώθησης (non refoulement).
Με τους πρώτους τρεις λόγους ακύρωσης στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Αιτητή, εγείρεται ότι το διάταγμα κράτησης εξεδόθη κατά παράβαση του άρθρου 18ΠΣΤ του Περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου (Κεφ. 105), αναιτιολόγητα και κατόπιν ελλιπούς έρευνας και πλάνης, καθότι δεν προηγήθηκε εξατομικευμένη αξιολόγηση της συγκεκριμένης περίπτωσης κατά πόσο υπήρχε κίνδυνος διαφυγής και χωρίς να εξεταστεί το ενδεχόμενο εφαρμογής εναλλακτικών μέτρων.
Τίθεται ότι η κρίση της Διοίκησης περί ύπαρξης κινδύνου διαφυγής δεν αιτιολογείται επαρκώς και δεν στηρίζεται στα πραγματικά δεδομένα του διοικητικού φακέλου η δε δήλωση περί «άρνησης του να αναχωρήσει» παραμένει αναιτιολόγητη, αφού δεν συνοδεύεται από οποιαδήποτε καταγραφή δήλωσης του Αιτητή ή άλλου αντικειμενικού στοιχείου που να την τεκμηριώνει. Περαιτέρω, η αναφορά ότι ο Αιτητής διέμενε σε «άγνωστη διεύθυνση» συγκρούεται από τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου όπου προκύπτει ότι υπήρχαν καταχωρημένες διευθύνσεις διαμονής και στοιχεία επικοινωνίας του Αιτητή.
Υποβάλλεται ότι η κράτηση του Αιτητή δεν πληροί τις ουσιαστικές προϋποθέσεις του άρθρου 18ΠΣΤ καθότι η Διοίκηση οφείλει να καταδεικνύει ότι υπηρετεί πράγματι τη διαδικασία απομάκρυνσης και ότι αυτή εξελίσσεται με τη δέουσα επιμέλεια, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του άρθρου 15 της Οδηγίας εντούτοις στην παρούσα, λίγες ημέρες μετά την έκδοση των προσβαλλόμενων, στις 02.07.2026, η Διοίκηση εισηγήθηκε την αναστολή της εκτέλεσης του Διατάγματος Απέλασης, αναγνωρίζοντας ότι η παρούσα προσφυγή έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα ως προς την απομάκρυνση του Αιτητή.
Με τον τέταρτο και τελευταίο λόγο ακύρωσης εγείρεται ότι κατά την έκδοση και κοινοποίηση των επίδικων διοικητικών πράξεων δεν τηρήθηκαν πλήρως οι απαιτήσεις της χρηστής διοίκησης και της αποτελεσματικής ενημέρωσης του διοικουμένου αναφορικά με τα δικαιώματά του και τα ένδικα μέσα που είχε στη διάθεσή του.
Ο ευπαίδευτος συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση από την πλευρά του, με την αγόρευσή του υπερασπίζεται τη νομιμότητα και το ορθό των ενεργειών των Καθ’ ων η αίτηση.
Πριν την εξέταση των λόγων ακύρωσης, να σημειώσω ότι η αιτούμενη με το Αιτητικό Δ θεραπεία (δήλωση ότι η απέλαση θα συνιστούσε παραβίαση της αρχής της μη επαναπροώθησης), ουσιαστικά εμπεριέχεται στο υπό Β Αιτητικό, στο οποίο ζητείται η ακύρωση του διατάγματος απέλασης και έχει αποφασιστεί σε αρκετές αποφάσεις του Διοικητικού Δικαστηρίου (βλ. ενδεικτικώς Πρ. Αρ. 640/2017 TΗUY ν Δημοκρατίας ημερ. 31.8.2017) ότι η πρακτική να ζητείται η ακύρωση της ίδιας πράξης με πολλαπλά αιτητικά δεν είναι δικονομικώς ορθή και πρέπει να αποφεύγεται. Ασφαλώς, η νομιμότητα του εν λόγω διατάγματος θα εξεταστεί εφόσον προσβάλλεται ήδη με το Αιτητικό Β της προσφυγής σε όποιο βέβαια μέτρο εγείρεται οποιοσδήποτε λόγος ακυρότητας ως προς τούτο.
Προχωρώ λοιπόν ως προς τα Αιτητικά Α -Γ, όπου, αφού εξέτασα τις υποβολές των ευπαίδευτων συνηγόρων έχοντας υπόψη και τον φάκελο που κατατέθηκε κατά τις διευκρινίσεις, καταλήγω στα εξής:
Δε θεωρώ ότι είναι βάσιμοι οι λόγοι ακύρωσης ακύρωσης περί το αναιτιολόγητο ή παραβιάζον τα άρθρα 18ΠΣΤ του Κεφ. 105 αναφορικά με το διάταγμα κράτησης. Στην έκθεση ημερ. 21.06.2026 που προπαρασκεύασε τις προσβαλλόμενες (ερ. 12-13-μέρος του Παραρτήματος 1 σε Ένσταση) οι Καθ' ων η αίτηση, πέραν του παράνομου της παραμονής του μετά την απόρριψη της προσφυγής του από το ΔΔΔΠ, σημείωσαν τη πιθανότητα διαφυγής και ότι «ανάφερε ότι δεν επιθυμεί να επαναπατριστεί» (που ακριβώς καταγράφει την «άρνησή του να αναχωρήσει») αλλά και τη μη ύπαρξη περιθωρίου εναλλακτικών της κράτησης μέτρων, συνεπώς θεωρώ εξάσκησαν τη διακριτική τους ευχέρεια ως προς την δυνατότητα εναλλακτικών της κράτησης μέτρων και θεώρησαν ότι η περίπτωση δεν προσφερόταν. Η κρίση τους αυτή, ως τεκμηριώνεται από τα περιστατικά της παρούσας, είναι αιτιολογημένη, προϊόν δέουσας έρευνας και εντός των πλαισίων των εξουσιών τους και του άρθρου 18ΠΣΤ του Κεφ. 105 αλλά και της νομολογίας, η οποία έχει δεχτεί ότι η κήρυξη ενός μετανάστη ως απαγορευμένου, ως και ο Αιτητής, εμπεριέχει λογικά και τον κίνδυνο διαφυγής του και δικαιολογεί την έκδοση διατάγματος κράτησης (Πρ. Αρ. 5735/13 Mensah ν. Δημοκρατίας ημ. 09.08.2013).
Δε θεωρώ δε ότι η καταγραφή ότι διέμενε «παράνομα σε άγνωστη διεύθυνση» αλλάζει με οποιονδήποτε τρόπο τα δεδομένα εφόσον το παράνομο της παραμονής του δεν αμφισβητείται, το οποίο από μόνο του είναι ικανοποιητικός λόγος για την έκδοση του διατάγματος κράτησης. Πόσο μάλλον στην παρούσα όπου ο Αιτητής δήλωσε την απροθυμία του να επαναπατρισθεί. Στη συγκεκριμένη μάλιστα περίπτωση η τελευταία δηλωθείσα στις αρχές διεύθυνση του Αιτητή ενώσω ήταν αιτητής ασύλου φαίνεται να ήταν στη Λάρνακα, έχοντας αλλάξει τρεις διευθύνσεις σε δυόμιση έτη 2021-2023 (ερ. 38 και ερ 10) ενώ, ακολούθως, στο μηχανογραφικό με ερ. 11 ουδεμία διεύθυνση διαμονής καταγράφεται τη στιγμή μάλιστα που ο Αιτητής το 2026 συνελήφθη στην Αγία Νάπα και όχι στην Λάρνακα. Τα στοιχεία αυτά του φακέλου άρα είτε δε μεταδίδουν σαφείς ενδείξεις ως προς τη διεύθυνσή του (ούτε άλλωστε ο Αιτητής την αναφέρει ή την ανέφερε κατά τη σύλληψή του) είτε σίγουρα δεν κλονίζουν την καταγραφή της διοίκησης περί του αγνώστου της διαμονής του.
Δε με βρίσκει ασφαλώς σύμφωνο ούτε η υποβολή ότι η κράτηση του Αιτητή δεν υπηρετεί πράγματι τη διαδικασία απομάκρυνσης και δεν πληροί τις ουσιαστικές προϋποθέσεις του άρθρου 18ΠΣΤ, καθότι η Διοίκηση εισηγήθηκε την αναστολή της εκτέλεσης του Διατάγματος Απέλασης, αναγνωρίζοντας ότι η παρούσα προσφυγή έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα.
Η αναστολή του διατάγματος κράτησης με ρητή σημείωση ημερ. 02.07.2026 διατάχθηκε για περιορισμένο χρόνο και όσο διαρκεί η εκδίκαση της παρούσας προσφυγής και, όντας μια ευμενής εξέλιξη για τον Αιτητή, δεν επιδρά στη νομιμότητα της απόφασης για κράτηση του [Rahal v Δημοκρατίας (2004) 3 Α.Α.Δ 741]. Σημειώνεται άλλωστε ότι ο ίδιος ο Αιτητής με την αίτηση ακυρώσεώς του είχε αρχικά εγείρει ζήτημα παράβασης της αρχής μη επαναπροώθησης (τελικώς δεν ανέπτυξε τέτοιο λόγο ακύρωσης) με αποτέλεσμα, ο ίδιος να θέσει σε κίνηση την εφαρμογή του άρθρου 11Α(1) του Ν. 131(I)/2015 που προνοεί μεταξύ άλλων για αναστολή της απέλασης έως την εκδίκαση της προσφυγής από το Διοικητικό Δικαστήριο. Όπερ και εγένετο.
Ως εκ τούτου οι πρώτοι τρεις λόγοι ακύρωσης απορρίπτονται.
Απορριπτέο κρίνω και τον τέταρτο λόγο ακύρωσης, επί του οποίου δεν τίθεται οποιοδήποτε υπόβαθρο ούτε αιτιολογείται με αναφορά συγκεκριμένων γεγονότων για ποιον λόγο κατά την έκδοση και κοινοποίηση των επίδικων διοικητικών πράξεων δεν τηρήθηκαν πλήρως οι απαιτήσεις της χρηστής διοίκησης και της αποτελεσματικής ενημέρωσης του διοικουμένου αναφορικά με τα δικαιώματά του και τα ένδικα μέσα που είχε στη διάθεσή του. Στην προσβαλλόμενη ως Παράρτημα 1 απόφαση καταγράφεται ότι ο Αιτητής έχει δικαίωμα να προσβάλει στο παρόν εντός συγκεκριμένης προθεσμίας τις προσβαλλόμενες, κάτι που έπραξε με βοήθεια δικηγόρου. Άρα δε βλέπω πως στοιχειοθετούνται οι εν λόγω ισχυρισμοί.
Ως εκ των ανωτέρω, ουδείς λόγος ακύρωσης ευσταθεί. Η προσφυγή απορρίπτεται και οι προσβαλλόμενες επικυρώνονται με €1.500 έξοδα εναντίον του Αιτητή.
Φ. Καμένος, ΔΔΔ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο