ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ  

   (Υπόθεση αρ. 640/2026(K)(iJ))

6 Αυγούστου 2026

[ΓΑΒΡΙΗΛ, Δ/στής Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

 

KAMARA IBRAHIM,

Αιτητής,

v.

 

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

1. ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

2. ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

 

Καθ’ ων η αίτηση.

……………………………

Μαρίνα Σιαμούτη, για Natasa Stylianou & Co LLC, για τον αιτητή.

Έλενα Ιωάννου, Δικηγόρος, για τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

ΓΑΒΡΙΗΛ, Δ.Δ.Δ.: Με την προσφυγή του, ο αιτητής αιτείται από το Δικαστήριο ακύρωση της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 22.4.2026, με την οποία κηρύχθηκε ως απαγορευμένος μετανάστης, δυνάμει του άρθρου 6(1)(δ) και (κ) του Κεφ. 105, όπως επίσης, ακύρωση του διατάγματος κράτησης ίδιας ημερομηνίας και προώθησης του διατάγματος απέλασης που είχε εκδοθεί στις 25.4.2025.

 

  Ο αιτητής κατάγεται από τη Σιέρρα Λεόνε. Αφίχθηκε στη Δημοκρατία σε άγνωστο χρόνο από τα κατεχόμενα. Στις 21.4.2015 εντοπίστηκε και συνελήφθη λόγω παράνομης εισόδου και παραμονής στη Δημοκρατία. Στις 22.4.2015 εκδόθηκαν εναντίον του διατάγματα κράτησης και απέλασης. Την ίδια μέρα, υπέβαλε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Ενόψει τούτου, το διάταγμα απέλασης ημερομηνίας 22.4.2015 αναστάληκε, μέχρι την εξέταση της υποβληθείσας αιτήσεως. Η αίτηση ασύλου απερρίφθη, όπως αυτό γνωστοποιήθηκε στον αιτητή στις 11.6.2015. Ενόψει της απορριπτικής κατάληξης της αιτήσεως ασύλου και της παρόδου του χρόνου που είχε στη διάθεσή του ο αιτητής προκειμένου να ασκήσει προσφυγή ενώπιον της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ο Αναπληρωτής Διευθυντής του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, αποφάσισε την προώθηση της απέλασής του. Στις 11.8.2015, ο αιτητής υπέβαλε διοικητική προσφυγή ενώπιον της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, κατά της απορριπτικής απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία έτυχε απόρριψης, εν τέλει, στις 25.8.2015.

 

  Κατά της νομιμότητας της απορριπτικής απόφασης της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ο αιτητής άσκησε την προσφυγή με αρ. 1451/2015, ενώ στις 13.1.2016 αφέθηκε ελεύθερος. Το Διοικητικό Δικαστήριο απέρριψε την προαναφερόμενη προσφυγή, στις 23.7.2019.

 

  Στις 27.6.2019, ο αιτητής συνελήφθη από μέλη του ΤΑΕ Αμμοχώστου, κατόπιν δικαστικού εντάλματος σύλληψης για υπόθεση βιασμού, παράνομης κατοχής και προμήθειας ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β΄ και τέθηκε υπό κράτηση στις Κεντρικές Φυλακές. Εναντίον του ασκήθηκε η ποινική υπόθεση με αρ. 2189/2019 και στις 10.6.2020, το Κακουργιοδικείο Λάρνακας Αμμοχώστου, του επέβαλε ποινή φυλάκισης οκτώ ετών και οδηγήθηκε στις Κεντρικές Φυλακές.

 

  Εναντίον του εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης ημερομηνίας 25.4.2025, τα οποία του επιδόθηκαν με την αποφυλάκισή του, στις 2.5.2025, λόγω της κήρυξής του, ως απαγορευμένος μετανάστης, δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 6(1)(δ) και (κ) του Κεφ. 105. Σημειώνεται πως ο αιτητής δεν αμφισβήτησε με προσφυγή, την νομιμότητα της κήρυξής του ως απαγορευμένος μετανάστης και τα εναντίον του εκδοθέντα διατάγματα.

 

  Στις 13.6.2025 υπέβαλε μεταγενέστερη αίτηση ασύλου, η οποία κρίθηκε παραδεκτή από την Υπηρεσία Ασύλου στις 24.6.2025. Ενόψει τούτου, η Διευθύντρια του Τμήματος Μετανάστευσης, στις 8.7.2025, ακύρωσε το διάταγμα κράτησης ημερομηνίας 25.4.2025 και εξέδωσε νέο, στη βάση του περί Προσφύγων Νόμου, ενώ την ίδια μέρα, ανέστειλε το διάταγμα απέλασης, εν αναμονή εξέτασης της μεταγενέστερης αίτησης ασύλου.

 

  Η Υπηρεσία Ασύλου, στις 25.7.2025, έκρινε ως αβάσιμη την υποβληθείσα μεταγενέστερη αίτηση ασύλου και η απορριπτική απόφαση επιδόθηκε στον αιτητή στις 31.7.2025. Κατά της απορριπτικής απόφασης, ο αιτητής υπέβαλε ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας, την προσφυγή με αρ. 2074/2025, η οποία απορρίφθηκε στις 8.4.2026.

 

  Ακολούθως, στις 22.4.2026, η Διευθύντρια του Τμήματος Μετανάστευσης γνωστοποίησε στον αιτητή πως έχει κηρυχθεί ως απαγορευμένος μετανάστης, δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 6(1)(δ) και (κ) του Κεφ. 105, λόγω της καταδίκης του. Εναντίον του εξέδωσε νέο διάταγμα κράτησης, ημερομηνίας 22.4.2026 και προχώρησε στην ενεργοποίηση του διατάγματος απέλασης ημερομηνίας 25.4.2025, το οποίο είχε ανασταλεί, ενόψει της υποβολής εκ μέρους του μεταγενέστερης αίτησης ασύλου.

 

  Με την υπό κρίση προσφυγή, αμφισβητείται η νομιμότητα της απόφασης κήρυξής του ως απαγορευμένου μετανάστη, όπως αυτή του γνωστοποιήθηκε με την επιστολή ημερομηνίας 22.4.2026. Αμφισβητείται η νομιμότητα του διατάγματος κράτησης ημερομηνίας 22.4.2026, όπως και η απόφαση της Διευθύντριας με την οποία αποφάσισε την προώθηση του διατάγματος απέλασης του αιτητή, διάταγμα ημερομηνίας 25.4.2025.

 

  Προωθήθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο του αιτητή η θέση πως ο αιτητής στερήθηκε του δικαιώματος να ακουστεί, ότι δεν τηρήθηκε η αρχή της μη επαναπροώθησης, ότι δεν δόθηκε αιτιολογία σε σχέση με την κήρυξη του, ως απαγορευμένου μετανάστη. Σε σχέση με το διατάγματα απέλασης, αποτέλεσε θέση του πως αυτό αποτελεί επανέκδοση του προηγούμενου διατάγματος ημερομηνίας 8.7.2025 που είχε εκδοθεί εναντίον του. Αναφορικά με την κράτησή του, προωθήθηκε η θέση πως δεν εφαρμόστηκε η αρχή της αναγκαιότητας και αναλογικότητας, ότι δεν ερευνήθηκαν άλλα εναλλακτικά της κράτησης μέτρα, πως παραβιάζεται το συνταγματικό δικαίωμα της ελευθερίας του και ελεύθερης διακίνησης, ότι παραβιάστηκαν οι διατάξεις του άρθρου 9 ΣΤ του περί Προσφύγων Νόμου.

 

  Από την άλλη, η ευπαίδευτη συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση ήγειρε στη γραπτή της αγόρευση, ζήτημα εκπρόθεσμης προσβολής του διατάγματος απέλασης ημερομηνίας 25.4.2025, υποβάλλοντας τη θέση πως η προθεσμία για την καταχώριση της προσφυγής έληξε στις 9.7.2025, αφ’ ης στιγμής η αναστολή της ισχύος του διατάγματος απέλασης, δεν συνεπάγεται ανάκληση ή ακύρωση αυτού. Επί της ουσίας, η Δημοκρατία έθεσε ζήτημα μη τήρησης των διατάξεων του Κανονισμού 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962, αφού οι νομικοί ισχυρισμοί που ο αιτητής εγείρει στη γραπτή του αγόρευση, δεν αναφέρονται στα νομικά σημεία της αίτησης ακυρώσεως και συνεπώς, δεν μπορούν να εξεταστούν από το Δικαστήριο. Υποστηρίχθηκε δε πλήρως η νομιμότητα των προσβαλλόμενων διοικητικών αποφάσεων, υποβάλλοντας τη θέση πως ορθά και νόμιμα προωθήθηκαν οι εναντίον του εκδοθείσες διοικητικές αποφάσεις.

 

  Κατά το στάδιο των προφορικών διευκρινίσεων, κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 1 και 2 οι σχετικοί διοικητικοί φάκελοι του Τμήματος Μετανάστευσης, όπως επίσης και αντίγραφο της επιστολής κήρυξης του αιτητή ως απαγορευμένου μετανάστη, ημερομηνίας 25.4.2025, στην οποία περιέχεται σφραγίδα με την υπογραφή του αστυφύλακα που επέδωσε την εν λόγω γνωστοποίηση στον αιτητή, στις 2.5.2025, την οποία αρνήθηκε να υπογράψει.

 

  Όπως προαναφέρθηκε, η αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας που υπέβαλε ο αιτητής στις 22.4.2015, έτυχε απόρριψης από την Υπηρεσία Ασύλου (11.6.2015), απόφαση η οποία επικυρώθηκε από την Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων (25.8.2015), απόφαση η οποία επίσης επικυρώθηκε από το Διοικητικό Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της προσφυγής που άσκησε ο αιτητής με αρ. 1451/2015, απόφαση ημερομηνίας 23.7.2019. Έκτοτε, δεν εντοπίζω εντός του διοικητικού φακέλου ο αιτητής να έχει διευθετήσει την παραμονή του στη Δημοκρατία.

 

  Αντί τούτου, ο αιτητής καταδικάστηκε από το Κακουργιοδικείο Λάρνακας Αμμοχώστου σε 8ετή ποινή φυλάκισης για το αδίκημα του βιασμού και της κατοχής και προμήθειας ελεγχόμενου φαρμάκου τάξης Β΄.

 

  Ενόψει της παράνομης παραμονής του αιτητή στη Δημοκρατία, αλλά και της καταδίκης του, η Διευθύντρια του Τμήματος Μετανάστευσης, αποφάσισε την κήρυξη του αιτητή ως απαγορευμένου μετανάστη, δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 6(1)(δ) και (κ) του Κεφ. 105, ομοίως και την κράτησή του. Η εν λόγω απόφαση περιέχεται στην επιστολή ημερομηνίας 25.4.2025, η οποία γνωστοποιήθηκε στον αιτητή στις 2.5.2025 στις 11:40, σύμφωνα με την σφραγίδα και υπογραφή του αρμοδίου Αστυφύλακα. Με την εν λόγω επιστολή, γνωστοποιήθηκαν στον αιτητή και τα διατάγματα κράτησης και απέλασης ημερομηνίας 25.4.2025.

  Στη συνέχεια, ενόψει υποβολής της πρώτης μεταγενέστερης αίτησης ασύλου ημερομηνίας 13.6.2025, η οποία κρίθηκε παραδεκτή από την Υπηρεσία Ασύλου, το διάταγμα κράτησης ημερομηνίας 25.4.2025 ακυρώθηκε, για να εκδοθεί νέο στη βάση του περί Προσφύγων Νόμου. Το δε διάταγμα απέλασης ημερομηνίας 25.4.2025, δεν ακυρώθηκε, ούτε ανακλήθηκε, αλλά αναστάλθηκε, μέχρι την εξέταση της βασιμότητας της μεταγενέστερης αίτησης ασύλου, αίτηση η οποία απερρίφθη, εν τέλει, στις 25.7.2025, απορριπτική απόφαση που επικυρώθηκε και δικαστικώς από το ΔΔΔΠ στις 8.4.2026.

 

  Βάσει αυτής της εξέλιξης, εκδόθηκε νέο διάταγμα κράτησης ημερομηνίας 22.4.2026, ενώ ενεργοποιήθηκε και το προηγούμενο διάταγμα απέλασης ημερομηνίας 25.4.2025, αφού ο αιτητής κηρύχθηκε ως απαγορευμένος μετανάστης με την απόφαση της Διευθύντριας ημερομηνίας 22.4.2026.

 

  Η νομιμότητα, όμως, της κρίσης της Διευθύντριας του Τμήματος Μετανάστευσης, να κηρύξει τον αιτητή ως απαγορευμένο μετανάστη, κρίση ημερομηνίας 25.4.2025, ουδέποτε προσβλήθηκε από τον αιτητή. Η εν λόγω απόφαση, ουδέποτε ανακλήθηκε από την διοίκηση, ούτε και ακυρώθηκε δικαστικώς, αφού δεν αμφισβητήθηκε η νομιμότητά της. Συνεπώς, αυτή παρέμεινε αλώβητη.

 

  Η κήρυξη του αιτητή ως απαγορευμένου μετανάστη, ως αυτό του γνωστοποιήθηκε στις 22.4.2026, αποτελεί βεβαιωτική πράξη της προηγουμένως εκδοθείσας απόφασης ημερομηνίας 25.4.2025, αφού στηρίζεται στις ίδιες διατάξεις του Νόμου και στην ίδια συμπεριφορά του αιτητή, ήτοι στην παράνομη παραμονή και στην καταδίκη του, χωρίς να ληφθούν υπόψη νέα δεδομένα.

 

  Η κρίση της διοίκησης πως ο αιτητής είναι απαγορευμένος μετανάστης, λόγω της καταδίκης του (άρθρο 6(1)(δ)) και λόγω παράνομης παραμονής (άρθρο 6(1)(κ)), παρέμεινε η ίδια με την εδώ επίδικη διοικητική απόφαση, που ουσιαστικά, η νέα αυτή απόφαση της Διευθύντριας, ημερομηνίας 22.4.2026, συνιστά βεβαιωτική απόφαση της αρχικής ημερομηνίας 25.4.2025, αφού ουδέν νεότερο στοιχείο ελήφθη υπόψη.

 

  Το ζήτημα, υπό αυτή την έκφανση, ως ζήτημα παραδεκτού της αίτησης ακυρώσεως, καίτοι δεν εγέρθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση, εξετάζεται από το Δικαστήριο, ως ζήτημα δημοσίας τάξεως, που μπορεί να εγερθεί ακόμα και αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας (Δημοκρατία ν. Ματθαίου (1990) 3 Α.Α.Δ. 2452, Sigan Management Ltd ν. Δημοκρατίας (2019) 3 Α.Α.Δ. 311).

 

  Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα του Ε.Π. Σπηλιωτόπουλου «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Τόμος 1, 15η έκδοση, 2017, σελ.107, §108:-

«Οι βεβαιωτικές πράξεις δεν έχουν χαρακτήρα διοικητικής πράξης, στερούνται εκτελεστότητας, και εκδίδονται συνήθως ύστερα από νέα αίτηση του διοικουμένου για το ίδιο θέμα ή άσκηση αίτησης θεραπείας ή ιεραρχικής προσφυγής»[1]

 

  Σύμφωνα με την νομολογία, βεβαιωτική είναι η πράξη που επιβεβαιώνει ή επαναλαμβάνει το περιεχόμενο προηγούμενης εκτελεστής πράξης, δηλώνοντας, με αυτό τον τρόπο, την εμμονή της διοίκησης στην αρχή της θέση, ή συνιστά επανεξέταση χωρίς λήψη υπόψη νέων στοιχείων, μετά από νέα έρευνα (Marfin Popular Bank Public Co. Ltd v. Υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού (2011) 3 Α.Α.Δ. 851, Δημοκρατία ν. Ανδρέου (2019) 3 Α.Α.Δ. 210, Α.Ε. 12/15, Φάνος ν. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 8.4.2020).

 

  Σύμφωνα με τα Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας, 1929 - 1959, σελ. 241:  

 «Νέα έρευνα υπάρχει εάν, προ της εκδόσεως της νεωτέρας πράξεως, λαμβάνη χώραν εξέτασις νεωστί προκυπτόντων, ή προϋπαρχόντων μεν αλλά τέως αγνώστων κυρίων στοιχείων κρίσεως, άτινα νυν λαμβάνονται προσθέτως υπ’ όψιν.»

 

  Το γεγονός της υποβολής μεταγενέστερης αίτησης ασύλου, μετά την κήρυξή του, ως απαγορευμένου μετανάστη, δεν συνιστά στοιχείο που άλλαζε το καθεστώς του αιτητή, αφού δεν του προσέδιδε δικαίωμα παραμονής στη Δημοκρατία (Ε.Δ.Δ. 8/2022 Madber ν. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 17.11.2022 και Ε.Δ.Δ. 20/2024 Nsah ν. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 22.10.2024).

   

  Συνεπώς, με την εδώ προσβαλλόμενη διοικητική απόφαση ημερομηνίας 22.4.2026, δεν προσβάλλεται εκτελεστή διοικητική πράξη, αλλά πράξη βεβαιωτικού περιεχομένου.

 

  Δεν συμφωνώ με τις εισηγήσεις της ευπαιδεύτου συνηγόρου των καθ’ ων η αίτηση πως η προσφυγή είναι εκπρόθεσμη, σε ό,τι αφορά το διάταγμα απέλασης. Το διάταγμα απέλασης (και κράτησης), δεν αποτελεί διοικητική πράξη που απευθύνεται προς τον αιτητή. Αποτελεί έκφραση διαταγής του διοικητικού οργάνου που νομιμοποιείται να το εκδώσει, στη βάση των εξουσιών που του αποδίδονται εκ της σχετικής νομοθεσίας, προς τον Αρχηγό Αστυνομίας, που είναι το αρμόδιο όργανο προς εκτέλεση, είτε προς απέλαση, είτε για κράτηση. Επομένως, το γεγονός ότι αναστάλθηκε η εκτέλεση του διατάγματος απέλασης, δεν ενέχει οποιαδήποτε σημασία, για την προθεσμία των 75 ημερών που έχει στη διάθεσή του ο αιτητής, δυνάμει του Άρθρου 146 και συνεπώς, η εισήγηση της Δημοκρατίας δεν ευσταθεί.

 

  Επιπρόσθετα, τα εν λόγω διατάγματα, δεν είναι αυθύπαρκτα. Αυτά εκδόθηκαν, λόγω της απόφασης της Διευθύντριας του Τμήματος Μετανάστευσης να κηρύξει στον αιτητή ως απαγορευμένο μετανάστη. Επομένως, η κρίση περί νομιμότητας της κήρυξης του αιτητή ως απαγορευμένου μετανάστη, επηρεάζει και τα εξ αυτής (της κρίσης), εκδιδόμενα διατάγματα κράτησης και απέλασης.

 

  Η παράλειψη του αιτητή να προσβάλει τη νομιμότητα της απόφασης της Διευθύντριας, να τον κηρύξει ως απαγορευμένο μετανάστη στις 25.4.2025, ως αυτό του γνωστοποιήθηκε στις 2.5.2025, καθίσταται καθοριστική, αφού είναι εξ’ αυτής της κρίσης που εκδόθηκε το διάταγμα απέλασης ημερομηνίας 25.4.2025, το οποίο αναστάληκε, αλλά δεν ακυρώθηκε, ούτε και ανακλήθηκε.

 

  Συνεπώς, αναδύεται ζήτημα παραδεκτού, όχι ως προς την προθεσμία προσβολής του διατάγματος απέλασης, ως η εισήγηση της Δημοκρατίας, αλλά ως προς την φύση της προσβαλλόμενης απόφασης ημερομηνίας 22.4.2026, η οποία συνιστά βεβαιωτική διοικητική πράξη της προηγουμένως εκδοθείσας απόφασης κήρυξης του αιτητή ως απαγορευμένου μετανάστη, απόφαση ημερομηνίας 25.4.2025, που δεν προσβλήθηκε και περιβάλλεται από τεκμήριο νομιμότητας.

 

  Δεδομένης της ανωτέρω κρίσης και λαμβανομένων υπόψη των όσων έχω ήδη αναφέρει σε σχέση με τα διατάγματα κράτησης και απέλασης που απευθύνονται προς το εκτελεστικό όργανο Αρχηγό Αστυνομίας, η προσφυγή θα πρέπει να τύχει απόρριψης, καθότι καθοριστική για την τύχη της προσφυγής είναι η εκτελεστότητα της απόφασης κήρυξης του αιτητή ως απαγορευμένου μετανάστη.

 

  Παρά την πιο πάνω κατάληξη, ακόμα και εάν θεωρηθεί πως η προσβαλλόμενη απόφαση συνιστά εκτελεστή διοικητική πράξη, η προσφυγή και πάλιν δεν έχει περιθώρια επιτυχίας.

 

  Ανατρέχοντας στα νομικά σημεία που εκτίθενται στην αίτηση ακυρώσεως, διαπιστώνω πως υπάρχει συμμόρφωση με τις διατάξεις του Κανονισμού 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, αφού παρέχεται η αναγκαία αιτιολόγηση των νομικών σημείων που εγείρονται και αναπτύσσονται στην γραπτή αγόρευση.

 

  Εντούτοις, ο αιτητής νομίμως κηρύχθηκε ως απαγορευμένος μετανάστης, καθότι δεν είχε ούτε άδεια παραμονής στη Δημοκρατία, αλλά ούτε το καθεστώς του - ως απορριφθείς αιτητής ασύλου μετά και από την επικυρωτική απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου επί της απορριπτικής απόφασης της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων – του επέτρεπε νόμιμη παραμονή στη Δημοκρατία.

 

  Ενόψει τούτου, νομίμως ο αιτητής τέθηκε υπό κράτηση, αφού δεν είχε νόμιμη παραμονή στη έδαφος της Δημοκρατίας και ομοίως, ενόψει της καταδίκης του σε οκταετή ποινή φυλάκισης, δεν υπήρχε περιθώριο επιβολής εναλλακτικών της κράτησης μέτρων.

 

  Η τήρηση της αρχής της μη επαναπροώθησης, έτυχε εξέτασης από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος αποφάσισε την επιστροφή του αιτητή στη Σιέρρα Λεόνε, παραχωρώντας του προθεσμία για οικειοθελή αναχώρηση 7 ημερών, ως αυτό προκύπτει και από την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 25.7.2025, η οποία περιέχεται στον ηλεκτρονικό φάκελο της υπόθεσης[2], κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου.

 

 Απορριπτέα κρίνεται και η θέση του αιτητή πως ο ίδιος στερήθηκε του δικαιώματος ακρόασης, καθότι η επίδικη διοικητική απόφαση, δεν εμπίπτει στην εμβέλεια της διάταξης του άρθρου 43(1) του Ν. 158(Ι)/99, αφού δεν αποτελεί ούτε κύρωση, αλλά ούτε και μέτρο πειθαρχικής φύσεως (Kedoum v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2005) 3 Α.Α.Δ. 505, Joudine κ.ά. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2006) 3 Α.Α.Δ. 500, Α.Ε. 89/2015, Α.Ν. ν. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 3.6.2022).

 

 Επίσης, η κρίση της διοίκησης για την κήρυξη του αιτητή ως απαγορευμένου μετανάστη, δεν συνδέεται με την υποκειμενική του συμπεριφορά, αλλά στηρίζεται σε αντικειμενικά δεδομένα που προκύπτουν ευκρινώς από τον διοικητικό φάκελο και συνεπώς δεν καθίσταται αναγκαία η προηγούμενη ακρόαση του αιτητή (Ε.Π. Σπηλιωτόπουλος «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου» Τόμος Ι, 15η έκδοση, 2017, σελ. 150).

 

  Επιπροσθέτως, στην επίδικη απόφαση κήρυξης του αιτητή ως απαγορευμένου μετανάστη, εμπεριέχονται όλα τα γεγονότα και δεδομένα στη βάση των οποίων η διοίκηση κατάληξε στην επίδικη απόφαση, παρέχοντας προς τούτο, πλήρη και επαρκή αιτιολογία.

 

  Υπό το φως των ανωτέρω, καταλήγω πως οι επίδικες διοικητικές αποφάσεις, είναι δεόντως αιτιολογημένες, ληφθείσες υπό το φως των πιο πάνω στοιχείων και δεδομένων και ως τέτοιες, κρίνονται ως νόμιμες και εύλογες.

 

  Για τους ανωτέρω λόγους, η προσφυγή απορρίπτεται με €1.900 έξοδα εναντίον του αιτητή. Οι επίδικες διοικητικές αποφάσεις, επικυρώνονται.

 

                       

          Γαβριήλ, Δ.Δ.Δ.