Υπόθεση Αρ. 810/2020
24 Αυγούστου, 2026
[ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
Χριστίνα Σωτηρίου, μέσω των φυσικών γονέων και κηδεμόνων της
Γεώργιου και Άντρης Σωτηρίου
Αιτήτρια
και
Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω του Υπουργείου Εργασίας,
Προνοίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Καθ’ ου η Αίτηση
Φρίξος Βρυωνίδης, για Α. Βρυωνίδης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ, για την Αιτήτρια.
Παύλος Βασιλείου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τον Γενικό Εισαγγελέα για τον Καθ’ ου η Αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ.: Η Αιτήτρια με την παρούσα προσφυγή προσβάλλει την απόφαση για απόρριψη της ένστασης που υπέβαλε μέσω των δικηγόρων της στις 5/05/2020 εναντίον της απόρριψης της αίτησής της για ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα (Ε.Ε.Ε.), η οποία απόρριψη έγινε με επιστολή ημερομηνίας 3/03/2020.
Όπως προκύπτει από τα έγγραφα τα οποία αποτελούν μέρος του διοικητικού φακέλου, τα γεγονότα της υπόθεσης είναι τα ακόλουθα.
Η Αιτήτρια γεννήθηκε την 05/03/2007 και κατά τους πρώτους μήνες της ζωής της διαγνώστηκε με σοβαρό οφθαλμολογικό πρόβλημα υγείας, αφού ουσιαστικά εκ γενετής είχε γεννηθεί με ένα οφθαλμό. Προς αντιμετώπιση του προβλήματος, μερικούς μόλις μήνες μετά τη γέννηση της, η πολιτεία απέστειλε την αιτήτρια στο Λονδίνο καλύπτοντας τα νοσοκομειακά έξοδα θεραπείας, ενώ στη συνέχεια μετέβη αρκετές φορές στο εξωτερικό για τον ίδιο σκοπό.
Η Αιτήτρια, ως άτομο με αναπηρία, είχε εγκριθεί από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας με βάση τις διατάξεις των περί Δημοσίων Βοηθημάτων και Υπηρεσιών Νόμων και λάμβανε Δημόσιο Βοήθημα περί των €800 μηνιαίως. Η παροχή του βοηθήματος αναστάλθηκε, μετά τη ψήφιση της νομοθεσίας για παροχή ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος και δόθηκαν οδηγίες προς τους γονείς της ανήλικης να υποβάλουν αίτηση στην Υπηρεσία Διαχείρισης Επιδομάτων Πρόνοιας (Υ.Δ.Ε.Π) για παροχή ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος (Ε.Ε.Ε.). Δεδομένου ότι είχε ήδη εγκριθεί ως ανήλικη λήπτρια δημοσίου βοηθήματος ως ανάπηρο άτομο, η αιτήτρια υπέβαλε στις 29/08/2014 αίτηση στην Υπηρεσία Διαχείρισης Επιδομάτων Πρόνοιας (Υ.Δ.Ε.Π) για Ε.Ε.Ε., με βάση τις διατάξεις του περί Δημόσιων Βοηθημάτων και Υπηρεσιών Νόμου (τύπος αίτησης ΕΕΕ4) επισυνάπτοντας και διάφορα άλλα παραστατικά. Με βάση τα στοιχεία που προσκομίστηκαν στην αίτηση, η Υπηρεσία Διαχείρισης Επιδομάτων Πρόνοιας (Υ.Δ.Ε.Π) προχώρησε σε έγκριση της εν λόγω αίτησης.
Δύο χρόνια μεταγενέστερα, η αρμόδια υπηρεσία διαχείρισης επιδομάτων με επιστολή ημερομηνίας 20/10/2016 γνωστοποίησε προς τους κηδεμόνες της ανήλικης ότι, θα πρέπει η αναφερόμενη αναπηρία να πιστοποιηθεί από το σύστημα αξιολόγησης της αναπηρίας και κατ' επέκταση θα έπρεπε να αποταθούν στη Τμήμα Κοινωνικής Ενσωμάτωσης Ατόμων με Αναπηρίες του Υπουργείου Εργασίας (ΤΚΕΑΑ), υποβάλλοντας τα σχετικά έγγραφα. Στα πλαίσια εξέτασης της αίτησης στις 9/12/2016 υποβλήθηκε αναφορά του θεράποντος ιατρού της ανήλικης προς το Κέντρο Αξιολόγησης Αναπηρίας του Υπουργείου Εργασίας.
H Αιτήτρια αξιολογήθηκε από Επιτροπή Αξιολόγησης που συγκροτήθηκε από δύο νευρολόγους και έναν παιδίατρο και κατέληξε στο Ολοκληρωμένο Πόρισμα Αξιολόγησης Αναπηρίας (ΟΠΑΑ) ημερομηνίας 8/9/2017, με το οποίο πιστοποιείται η ύπαρξη αναπηρίας η οποία εντάσσεσαι στην κατηγορία «Άλλη Σωματική» και χαρακτηρίζεται ως «Μέτρια». Το εν λόγω ΟΠΑΑ γνωστοποιήθηκε στην Αιτήτρια με επιστολή ημερομηνίας 14/10/2017, η οποία μέσω του πατέρα της, υπέβαλε σχετική ένσταση αναφορικά με το περιεχόμενο του πορίσματος αξιολόγησης αναπηρίας επισυνάπτοντας σχετικό πιστοποιητικό του θεράποντος ιατρού της, η οποία προωθήθηκε εκ νέου για αξιολόγηση στο ΤΚΕΑΑ. H Αιτήτρια εξετάστηκε εκ νέου από Επιτροπή Αξιολόγησης που απαρτίστηκε από έναν παιδοψυχίατρο και έναν νευρολόγο και κατέληξε σε νέο ΟΠΑΑ, ημερομηνίας 13/2/2018, με το οποίο πιστοποιείται η αναπηρία της Αιτήτριας ως «Μέτρια» αναπηρία στην κατηγορία «Άλλη Σωματική» και «Μέτρια» «Ψυχική Αναπηρία». H ΟΠΑΑ αυτή κοινοποιήθηκε στην Αιτήτρια με επιστολή στις 4/04/2018. Ως εκ τούτου, από τον Μάιο του 2018 διακόπηκε η παροχή του επιδόματος αναπηρίας προς την αιτήτρια, που προβλέπεται από τις διατάξεις του Άρθρου 34 των πιο πάνω Νόμων, μόνο για άτομα με αναπηρία, εν τη έννοια του Νόμου.
Κατά/ή περί τον Μάρτιο του 2020 τερματίστηκε και η παροχή του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος προς την ανήλικη αιτήτρια η οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν λαμβάνει οποιοδήποτε επίδομα. Για την απόφαση αυτή, ότι η αίτηση της με αρ.58011 δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις για να υποβάλει αίτηση και να καταστεί δικαιούχος για παροχή Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, η αιτήτρια ενημερώθηκε γραπτώς με επιστολή της Υπηρεσίας Διαχείρισης Επιδομάτων Πρόνοιας ημερ.03/03/2020. Ως αιτιολογία για την απόρριψη της αίτησης της, από τις διαφορετικές τυποποιημένες αιτιολογίες που καταγράφονται στην επιστολή, σημειώνεται με ένδειξη «ν» η επιλογή, «Είστε άγαμο πρόσωπο ηλικίας κάτω των είκοσι οκτώ ετών και δεν είστε μόνος γονέας, άτομο με αναπηρία, ορφανό πρόσωπο ή πρόσωπο που κατά το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας σας τελούσατε υπό την φροντίδα του Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνική Ευημερίας».
Στην συνέχεια, η αιτήτρια μέσω του νομικού της συμβούλου, υπέβαλε ένσταση στην Υπουργό Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, δυνάμει του άρθρου 32 του περί Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος και Γενικότερα περί Κοινωνικών Παροχών Νόμου, κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Διαχείρισης Επιδομάτων Πρόνοιας για απόρριψη της αίτησης που είχε υποβάλει για παροχή ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Η Ένσταση της Αιτήτριας περιλάμβανε μια σειρά από δικαιολογητικά και πληροφορίες και είχε ως αίτημα την επανεξέταση της εν λόγω απορριπτικής απόφασης εκ μέρους της Υπουργού. Η κατάληξη της ένστασης ημερ. 5/05/2020, όπου καταγράφονται οι νομικοί της ισχυρισμοί, έχει ως ακολούθως: «1. Η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη, αφού δεν αναφέρονται και δεν επεξηγούνται συγκεκριμένοι πραγματικοί και νομικοί λόγοι επί των οποίων βασίστηκε η διοίκηση.
2. Επιπρόσθετα, στην έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης οδήγησε πλάνη περί το νόμο και λανθασμένη ερμηνεία του νόμου. Συγκεκριμένα, ενώ η έκθεση του ολοκληρωμένου πορίσματος αξιολόγησης αναπηρίας ημερομηνίας 13/2/2018 πιστοποιεί την αναπηρία της Αιτήτριας, εντούτοις στην επιστολή ημερομηνίας 3/3/2020, με την οποία γνωστοποιείται η απόρριψη του αιτήματος για παροχή ΕΕΕ κάνει αναφορά για άτομο που δεν είναι ανάπηρο».
Στις 03/06/2020, για τους σκοπούς απάντησης επί της ένστασης της αιτήτριας, ετοιμάστηκε έκθεση γεγονότων από αρμόδια Λειτουργό. Στο σχετικό έγγραφο (ερυθρά 132, 44 του Διοικητικού Φακέλου) η Λειτουργός καταλήγει σε εισήγηση για απόρριψη της ένστασης. Εντούτοις, ενώ στο σημείο «Λόγοι απόρριψης αίτησης ΕΕΕ:» καταγράφονται τα γεγονότα που συνοδεύουν την υπόθεση, όπως και στο σημείο «Ισχυρισμοί Αιτητή:» καταγράφονται οι ισχυρισμοί της αιτήτριας μέσω του δικηγόρου της, το επόμενο σημείο «Κατά πόσο οι ισχυρισμοί ευσταθούν:» παραμένει κενό. Ακόμα, στην έκθεση γεγονότων επισυνάπτονται μηχανογραφημένα στοιχεία που αφορούν την Αιτήτρια όπου απλά επαναλαμβάνεται η παλαιότερη αξιολόγηση αναπηρίας της αιτήτριας στις κατηγορίες «Άλλη Σωματική» και «Ψυχική» με τους χαρακτηρισμούς και στις δύο περιπτώσεις ως «Μέτρια» χωρίς οποιαδήποτε αιτιολογία, ενώ ουδέν επεξηγηματικό και εν πάση περιπτώσει άλλο σχετικό έγγραφο επισυνάπτεται.
H ιεραρχική προσφυγή της Αιτήτριας απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση/διοικητική πράξη, που περιέχεται στην επιστολή ημερομηνίας 22/06/2020. Εκεί καταγράφεται πως, η απόρριψη οφείλεται στο ότι η Αιτήτρια δεν εμπίπτει σε καμία από τις κατηγορίες προσώπων, τα οποία δύνανται να υποβάλουν αίτηση για παροχή ΕΕΕ, βάσει των διατάξεων του άρθρου 4(2) του περί Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος και Γενικότερα περί Κοινωνικών Παροχών Νόμου.
H Αιτήτρια εναντίον της πιο πάνω απόφασης έχει καταχωρήσει την παρούσα προσφυγή, ισχυριζόμενη καταρχήν ότι η απόφαση είναι αναιτιολόγητη και/ή ανεπαρκώς και/ή ελλιπώς αιτιολογημένη, κατά δεύτερον ότι πάσχει από έλλειψη δέουσας έρευνας, και τέλος ότι υφίσταται πλάνη περί τα πράγματα και/ή τον νόμο.
Η πλευρά των Καθ’ων η αίτηση αντίθετα, τονίζει πως με βάσει την ισχύουσα νομολογία (Έπαυλη Κομήτης Λτδ ν. Δημοκρατίας (2009) 3 ΑΑΔ 342), δεν μπορούν να προωθούνται από την άλλη πλευρά λόγοι ακύρωσης οι οποίοι δεν είχαν προηγουμένως περιληφθεί στην ιεραρχική προσφυγή. Συνεπώς, παραπέμποντας στο κείμενο της Ένστασης της αιτήτριας ημερ. 5/05/2020, υποδεικνύεται ότι «προβάλλονται πολύ συγκεκριμένοι λόγοι, ήτοι η μη δέουσα αιτιολογία, η πλάνη περί τον νόμο καθώς επίσης και εσφαλμένη ερμηνεία του Νόμου». Ουσιαστικά δηλαδή, ο κ.Βασιλείου υποδεικνύει ότι, οι ισχυρισμοί της αιτήτριας περί έλλειψης δέουσας έρευνας από τους Καθ’ων η αίτηση δεν θα πρέπει να εξεταστούν. Αντίστοιχα απορρίπτει και τους λόγους ακύρωσης οι οποίοι είχαν ήδη προβληθεί μέσω της Ένστασης του δικηγόρου της αιτήτριας, περί ελλιπούς αιτιολογίας και πλάνης περί τα πράγματα και/ή τον νόμο.
Τούτων λεχθέντων, προχωρώ στην εξέταση του πρώτου κατά σειρά προβαλλόμενου ισχυρισμού της αιτήτριας περί ανεπαρκούς και/ή ελλιπούς αιτιολογίας για την απόρριψη της ένστασης που υποβλήθηκε από μέρους της ενάντια στην απόφαση απόρριψης της αίτησης της για παροχή Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος.
Η Αιτήτρια, ως εκτενώς καταπιάνεται στην αγόρευση της, σχολιάζει την αιτιολογία η οποία δόθηκε για την απόρριψη της ένστασης της και ειδικότερα στην πλάνη περί το νόμο και/ή τα πράγματα, αφού η απορριπτική απόφαση της διοίκησης στηρίζεται στον νομικό ισχυρισμό ότι, η αιτήτρια δεν βρίσκεται εντός των ατόμων που έχουν δικαίωμα υποβολής αίτησης για ΕΕΕ σύμφωνα με το άρθρο 4(2) του Νόμου. Παραπέμποντας στο εν λόγω άρθρο, αποδέχεται ότι όντως δεν εμπίπτει στις κατηγορίες (α) μέχρι (ε), όμως ως αναφέρει, δεν εξετάστηκε σε κανένα σημείο κατά πόσον εμπίπτει στις κατηγορίες όπως αυτές προβλέπονται υπό (στ) και (ζ) άρθρο 4(2) του Νόμου. Ως δηλαδή είναι η θέση της, «μια πρώτη ανάγνωση των προνοιών αυτών δίδει την εντύπωση ότι έχουν εισαχθεί στον νόμο για να μπορέσουν να καλύψουν κατηγορίες αιτητών που ακριβώς δεν καλύπτονται από τις πρώτες 5 κατηγορίες». Συνεπώς, είναι η θέση του δικηγόρου της πως, η γενική και αόριστη αναφορά ότι η Αιτήτρια δεν εμπίπτει εντός των κατηγοριών που προβλέπονται στο άρθρο 4(2) συνιστά ελλιπή και εν πάση περιπτώσει πάσχουσα αιτιολογία.
Αντίθετα, η θέση του ευπαίδευτου εκπροσώπου της Νομικής Υπηρεσίας είναι πως, οι λόγοι για τους οποίους αποφασίστηκε η απόρριψη της ιεραρχικής προσφυγής ανακύπτουν ξεκάθαρα από τα στοιχεία του σχετικού φακέλου καθώς και από το σύνολο της όλης διοικητικής διαδικασίας. Όπως προβάλλει, στην παρούσα περίπτωση, «προκύπτει ξεκάθαρα και αναντίλεκτα ότι ο λόγος για τον οποίο υπήρξε απόρριψη της περίπτωσης της Αιτήτριας ήτο ότι δεν είχε πιστοποιηθεί ως άτομο με αναπηρία όπως ρητά αναφέρεται και επεξηγείται στο σχετικό Έντυπο Αξιολόγησης Ένστασης». Ακόμα, απαντά ως προς την ερμηνεία του άρθρου 4(2) του σχετικού Νόμου από την αιτήτρια ότι, ο πραγματικός λόγος που προκύπτει ρητά από το σύνολο της όλης διαδικασίας ήταν η πιστοποίηση της ως άτομο με αναπηρία και ως εκ τούτου οι ισχυρισμοί της άλλης πλευράς περί μη εξέτασης του σε ποια κατηγορία ανήκει η αιτήτρια είναι αβάσιμοι και υποκείμενοι σε απόρριψη.
Εξετάζοντας τον προβαλλόμενο λόγο ακύρωσης, για τους σκοπούς της παρούσας, θα καταγράψω τη σχετική πρόνοια της νομοθεσίας, η οποία περιλαμβάνεται στην αιτιολογία που δόθηκε για την απόρριψη της Ένστασης, ήτοι πως η Αιτήτρια «δεν εμπίπτει σε καμία από τις κατηγορίες προσώπων, τα οποία δύνανται να υποβάλουν αίτηση για παροχή ΕΕΕ, βάσει των διατάξεων του άρθρου 4(2) του περί Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος και Γενικότερα περί Κοινωνικών Παροχών Νόμου».
Συγκεκριμένα, το άρθρο 4(2) του Περί Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος και Γενικότερα περί Κοινωνικών Παροχών Νόμου του 2014 (109(Ι)/2014) ορίζει τα ακόλουθα:
«(2) Τηρουμένων των διατάξεων της νομοθεσίας, η αίτηση για παροχή ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος δύναται να υποβληθεί από το πρόσωπο το οποίο ορίζεται πιο κάτω και υπό την προϋπόθεση ότι διαμένει στη Δημοκρατία:
(α) Ένας εκ των συζύγων οποιασδήποτε ηλικίας
(β) οποιοδήποτε πρόσωπο έχει συμπληρώσει το εικοστό όγδοο (28) έτος της ηλικίας του
(γ) μόνος γονέας
(δ) πρόσωπο μέχρι την ηλικία των είκοσι οκτώ (28) ετών το οποίο κατά τη συμπλήρωση του δέκατου όγδοού (18) έτους της ηλικίας του τελούσε υπό τη φροντίδα του Διευθυντή των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, όπως το πρόσωπο αυτό αναγνωρίζεται ως τέτοιο στην εκάστοτε απόφαση του Διευθυντή των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας
(ε) ορφανό πρόσωπο, ένας εκ των αδελφών
(στ) οποιαδήποτε κατηγορία προσώπων πού δεν εμπίπτει στις περιπτώσεις των παραγράφων (α) μέχρι (ε), αλλά καθορίζονται με Διάταγμα πού εκδίδεται από το Υπουργικό Συμβούλιο δυνάμει της παραγράφου (α) του εδαφίου (2) του αριθμού 36 και ενημερώνεται η Κοινοβουλευτική Επιτροπή Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(ζ) πρόσωπο το οποίο αντιμετωπίζει ιδιαίτερες προσωπικές συνθήκες, εφόσον αυτές επιβεβαιωθούν από αρμόδιο λειτουργό και δεν εμπίπτει στις περιπτώσεις των παραγράφων (α) μέχρι (ε):
Νοείται ότι οποιοδήποτε πρόσωπο που εμπίπτει σε οποιαδήποτε από τις κατηγορίες (α) μέχρι (ζ) υπο8άλλει μόνο μια αίτηση για παροχή ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος έστω και αν εμπίπτει σε περισσότερες από μια κατηγορίες.»
Εν προκειμένω, θα συμφωνήσω με τον δικηγόρο της αιτήτριας, ότι θα έπρεπε να ξεκαθαριστεί τι ακριβώς εννοεί η αιτιολογία της προσβαλλόμενης πράξης και για ποιο λόγο η Αιτήτρια υπό τις ειδικές προσωπικές περιστάσεις που την καθορίζουν, δεν εμπίπτει εντός των κατηγοριών του άρθρου 4(2) του Νόμου και συγκεκριμένα των εδαφίων (στ) και (ζ). Ούτε οι λόγοι για τους οποίους αποφασίστηκε η απόρριψη της ιεραρχικής προσφυγής ανακύπτουν ξεκάθαρα από τα στοιχεία του σχετικού φακέλου καθώς και από το σύνολο της όλης διοικητικής διαδικασίας, ως απαντά ο δικηγόρος του Καθ΄ου η αίτηση. Ειδικότερα, θα συμφωνήσω πως, όταν ο διοικούμενος είναι ένα δεκατριάχρονο κορίτσι που αντιμετωπίζει σοβαρά ιατρικά θέματα και εκπροσωπείται από τους γονείς του, το λιγότερο που θα ήταν αναμενόμενο από την Διοίκηση, είναι να καταγράφει μια ξεκάθαρη αιτιολογία για την εν λόγω απορριπτική διοικητική πράξη.
Εν πάση περιπτώσει, μια δυσμενής πράξη θα πρέπει να περιέχει όσο το δυνατόν πιο σαφές, συγκεκριμένο και εμπεριστατωμένο σκεπτικό που να εξηγεί γιατί η κατάληξη της Διοίκησης ήταν αρνητική στο σχετικό αίτημα, πολύ περισσότερο όταν η Αιτήτρια είχε κριθεί στο παρελθόν ως ανάπηρη λόγω των εκ γενετής οφθαλμολογικών της προβλημάτων. Υπό τις περιστάσεις, κρίνεται αδύνατο από το παρόν Δικαστήριο να διαπιστώσει την ορθότητα της αιτιολογίας της προσβαλλόμενής απόφασης και πιο συγκεκριμένα γιατί η αναπηρία της αιτήτριας, πιστοποιήθηκε ως «Μέτρια Ψυχική» και «Μέτρια Άλλη Σωματική Αναπηρία», και στη συνέχεια ως μη εμπίπτουσα στον ορισμό των ατόμων με αναπηρία για σκοπούς παροχής Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, όπως ακόμα με πιο τρόπο το αρμόδιο όργανο εξέτασε και κατέληξε ότι αυτή δεν ενέπιπτε στις πρόνοιες των εδαφίων (στ) και (ζ) του άρθρου 4(2) ως προβάλλεται στη προσβαλλόμενη πράξη. Ως συνέπεια τούτου, κρίνω ότι δεν μπορεί να διακριβωθεί κατά πόσο η προσβαλλόμενη πράξη λήφθηκε με βάση το ορθό πραγματικό και νομικό υπόβαθρο.
Σχετική είναι η απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου ΤΤΟΦΙΝΗΣ ν. Κ.Δ. ΔΙΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ Ή ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ, Υπόθεση Αρ. 1013/2020, ημερ. 24/05/2022, από την οποία παραθέτω το πιο κάτω απόσπασμα.
«Συνεπώς, η αιτιολόγηση της προσβαλλόμενης απόφασης αναπόφευκτα κρίνεται εσφαλμένη, ελλιπής και πάσχουσα, εφόσον στερείται της αναγκαίας συγκεκριμενοποίησης, αλλά και της ορθής υπαγωγής των γεγονότων στις σχετικές νομοθετικές διατάξεις, μη δυνάμενη ωσαύτως να υπαχθεί στον απαιτούμενο δικαστικό έλεγχο, ως η νομολογία πάγια και διαχρονικά απαιτεί (βλ. Στέφανος Φράγκου ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 270), ενώ ούτε και το ενδεχόμενο πλάνης μπορεί να αποκλειστεί. Η αναφορά σε εσφαλμένη νομική βάση, αλλά και η απουσία, από το σώμα της επίδικης απόφασης και από την επιστολή ημερομηνίας 16.9.2020, οποιασδήποτε αναφοράς στο ορθό νομικό έρεισμα αυτής, δημιουργεί σφάλμα και, κατ' επέκταση, κενό αιτιολογίας, αφού δεν προκύπτει να έχουν τύχει εφαρμογής οι διατάξεις και δη οι προϋποθέσεις που διέπουν την εξέταση και/ή έγκριση αίτησης επιδόματος ανεργίας και, εν πάση περιπτώσει, δεν προκύπτει με την απαιτούμενη επάρκεια να έχει γίνει από τους καθ' ων η αίτηση υπαγωγή των γεγονότων της παρούσας περίπτωσης στις εν λόγω διατάξεις, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτη η διενέργεια του απαιτούμενου δικαστικού ελέγχου.
Παρόμοια ισχύουν και εν προκειμένω και δεδομένα το Δικαστήριο δεν είναι υπόχρεο να ανατρέξει στον διοικητικό φάκελο για να εντοπίσει, τα όποια, διάσπαρτα στοιχεία, προκειμένου να διαπιστώσει την επάρκεια της αιτιολόγησης της επίδικης απόφασης. Κάτι τέτοιο, υπό το φως και της προεκτεθείσας νομολογίας, θα εξέφευγε των ορίων και της ίδιας της φύσης του αναθεωρητικού ελέγχου του Δικαστηρίου τούτου.»
Ενόψει των πιο πάνω, δεν μπορώ παρά να καταλήξω ότι η αιτιολογία της επίδικης απόφασης πάσχει ως ελλιπής και αόριστη, σε κάθε δε περίπτωση, είναι ανεπαρκής, εφόσον στερείται της αναγκαίας συγκεκριμενοποίησης και σαφήνειας, μη δυνάμενη ωσαύτως να υπαχθεί στον απαιτούμενο δικαστικό έλεγχο και το Δικαστήριο δεν μπορεί να οδηγηθεί σε ασφαλή συμπεράσματα (Μιχαλάκης Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας (1967) 3 Α.Α.Δ. 7, Παπαγεωργίου ν. Δημοκρατίας (1967) 3 Α.Α.Δ. 1348, Στέφανος Φράγκου ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 270).
Ως εκ τούτου, ο πρώτος λόγος ακύρωσης ο οποίος προωθείται από την Αιτήτρια επιτυγχάνει. Η εξέταση των υπόλοιπων λόγων ακύρωσης παρέλκει.
Η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη πράξη ακυρώνεται. Επιδικάζονται €1800 πλέον Φ.Π.Α. ως έξοδα υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ’ου η αίτηση.
Λ. Ν. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο