ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση Αρ. 822/2026 (K) iJustice
18 Σεπτεμβρίου, 2026
[Φ. ΚΑΜΕΝΟΣ, ΔΔΔ.]
Αναφορικά με το Άρθρο 146 του Συντάγματος
Francis Kabia, από Σιέρα Λεόνε
Αιτητής
και
Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω
1. Υφυπουργός Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας
2. Διευθύντρια του Τμήματος Μετανάστευσης
Καθ' ων η Αίτηση
.........
Μιχάλης Μαυρονικόλας για Lana Altacher & Associates LLC, Δικηγόροι για Αιτητη
Θεοχάρια Παπανικολάου, Δικηγόρος για ΚΙΤΣΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ Δ.Ε.Π.Ε., για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για Καθ' ων η αίτηση
ΑΠΟΦΑΣΗ
Φ. Καμένος, ΔΔΔ.: Ο Αιτητής είναι υπήκοος της Σιέρα Λεόνε και στις 25/05/2021 υπέβαλε αίτηση ασύλου η οποία στις 27/01/2022 απορρίφθηκε πρωτοβάθμια και επιδόθηκε στον αιτητή στις 10/05/2022. Στις 06/06/2022 ο αιτητής καταχώρησε την υπ' αριθμό 3526/2022 προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας (εφεξής το «ΔΔΔΠ») η οποία απορρίφθηκε στις 30/10/2023. Έπειτα, υπέβαλε πρώτη μεταγενέστερη αίτηση η οποία κρίθηκε ως απαράδεκτη στις 27/03/2024. Ο Αιτητής υπέβαλε δεύτερη μεταγενέστερη αίτηση, η οποία κρίθηκε απαράδεκτη στις 13/08/2024 και του επιδόθηκε στις 13/12/2024. Στις 18/07/2025, ο Αιτητής υπέβαλε την υπ' αριθμό Τ324/2025 Προσφυγή ενώπιον του ΔΔΔΠ κατά της απόφασης επί της δεύτερης μεταγενέστερης του αίτησης, η οποία απορρίφθηκε λόγω μη προώθησης της στις 30/11/2025.
Ακολούθως, στις 23/04/2026 ο Αιτητής υπέβαλε και τρίτη μεταγενέστερη αίτηση, η οποία κρίθηκε απαράδεκτη στις 28/05/2026 και επιδόθηκε στον αιτητή στις 24/06/2026. Έπειτα, στις 06/07/2026 ο αιτητής καταχώρησε προσφυγή κατά της απόφασης επί της τρίτης μεταγενέστερης αίτησης, ενώπιον του ΔΔΔΠ, η οποία εκκρεμεί προς εκδίκαση. Στις 18/07/2026, ο αιτητής συνελήφθη για παράνομη παραμονή στην Δημοκρατία. Στις 19/07/2026 κηρύχθηκε απαγορευμένος μετανάστης και εναντίον του εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης δυνάμει του άρθρου 14 του Περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου καθότι παρέμεινε παράνομα στη Δημοκρατία από τις 30/10/2023, όταν απορρίφθηκε η προσφυγή του κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου από το ΔΔΔΠ.
Με το Αιτητικό Α στην προσφυγή ζητείται ακύρωση της κήρυξής του ως απαγορευμένου μετανάστη. Με το Αιτητικό Β ζητείται η ακύρωση του διατάγματος απέλασης. Με το Αιτητικό Γ ζητείται η ακύρωση του διατάγματος κράτησης ενώ με το Αιτητικό Δ ζητείται δήλωση και/ή απόφαση ότι η απέλαση του Αιτητή στη Σιέρα Λεόνε είναι ασυμβίβαστη με την αρχή της μη επαναπροώθησης η οποία προβλέπεται σε Διεθνή Σύμβαση, στο Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο Κυπριακό Δίκαιο και παραβιάζει τα άρθρα 2 και 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών ή/και των άρθρων 7 και/ή 8 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας ή/και των άρθρων 2 ή/και 4 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προνοεί και το Άρθρο 11 Α του Περί Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Νόμου του 2015 ((131(1)/2015).
Με την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Αιτητή (παράγραφοι 3-13 Αγόρευσης Αιτητή) εγείρονται ισχυρισμοί περί πλάνης και πλημμελούς αιτιολογίας στη βάση της θέσης του ότι ο Αιτητής παραμένει αιτητής ασύλου και/ή έχει δικαίωμα παραμονής στην Δημοκρατία εφόσον η προσφυγή επί της τρίτης μεταγενέστερης αίτησης του ακόμη εκκρεμεί. Εγείρεται επιπλέον ότι δεν αξιολογήθηκε κατά την έκδοση του διατάγματος κράτησης η κατάσταση της υγείας του Αιτητή ώστε να τεθούν λιγότερο επαχθή της κράτησης μέτρα αλλά και ότι τα επίδικα διατάγματα παραβιάζουν την αρχή της μη επαναπροώθησης. Καταλήγοντας (παράγραφοι 14-16 αγόρευσης Αιτητή) υποβάλλεται ότι κατά την έκδοση των προσβαλλόμενων διαταγμάτων, οι Καθ’ ων ενήργησαν κακόπιστα και/ή με πλάνη περί τα πράγματα και/ή το νόμο από το γεγονός ότι δεν λαμβάνονται καθόλου υπόψη οι προσπάθειες του Αιτητή για νόμιμη παραμονή στην Δημοκρατία και ότι παραμένει αιτητής ασύλου και η κατάσταση υγείας του.
Οι καθ’ ων η αίτηση, με την αγόρευσή της ευπαίδευτης συνηγόρου τους, υποστηρίζουν πλήρως τη νομιμότητα των ενεργειών τους.
Καταρχάς να σημειώσω ότι το Αιτητικό υπό Δ (ακυρότητα απέλασης ως ασυμβίβαστη με αρχή μη επαναπροώθησης κτλ) ουσιαστικά εμπεριέχεται στο υπό Β Αιτητικό, στο οποίο ζητείται η ακύρωση του διατάγματος απέλασης. Έχει αποφασιστεί (βλ. ενδεικτικώς Πρ. Αρ. 640/2017 TΗUY ν Δημοκρατίας ημερ. 31.8.2017), ότι η πρακτική να ζητείται η ακύρωση της ίδιας πράξης με πολλαπλά αιτητικά δεν είναι δικονομικώς ορθή και πρέπει να αποφεύγεται. Βεβαίως η νομιμότητα του διατάγματος απέλασης θα εξεταστεί εφόσον προσβάλλεται με το Αιτητικό Β της προσφυγής. Προχωρώ λοιπόν ως προς τα Αιτητικά Α -Γ και καταλήγω στα ακόλουθα:
Θα απορρίψω τους ισχυρισμούς περί πλάνης και πλημμελούς αιτιολογίας λόγω ότι κατά τον ισχυρισμό του ο Αιτητής παραμένει αιτητής ασύλου και/ή έχει δικαίωμα παραμονής στην Δημοκρατία εφόσον η προσφυγή επί της τρίτης μεταγενέστερης αίτησης του ακόμη εκκρεμεί. Απορρίπτονται και καθότι δικογραφικά, ο ισχυρισμός δεν αναπτύσσεται σε σύνδεση με παράβαση οποιασδήποτε νομοθετικής πρόνοιας και ασφαλώς η επίκληση σφάλματος αιτιολογίας και πλάνης δεν είναι επαρκής [σχ. Ε.Δ.Δ Αρ. 20/2024 Ruth Nsah v. Κυπριακής Δημοκρατίας ημερ. 22.10.2024 (βλ. ιδίως απόφαση μειοψηφίας) και Πρ. Αρ. ΔΚ 904/2023 S A ν. Κυπριακής Δημοκρατίας ημερ. 04.08.2023 με παραπομπή στην απόφαση του ΑΔ στην Svetlana Shalaeva (2010) 3 ΑΑΔ 598]. Ανεξάρτητα βέβαια της δικογράφησης, το ζήτημα, σε κάθε περίπτωση, έχει ξεκαθαρίσει με τη δεσμευτική για το παρόν απόφαση του Εφετείου στην Ε.Δ.Δ Αρ. 20/2024 Ruth Nsah v. Κυπριακής Δημοκρατίας ημερ. 22.10.2024 (βλ. απόφαση πλειοψηφίας), στην οποία παραπέμπει η ευπαίδευτη συνήγορος των Καθ΄ων η αίτηση και παρέλκει περαιτέρω ανάπτυξη εκ μέρους του παρόντος. Ούτε βέβαια η μη ενασχόληση με το κατ’ ισχυρισμό οφθαλμολογικό πρόβλημα του Αιτητή συνιστά σφάλμα αιτιολογίας του προσβαλλόμενου διατάγματος κράτησης άλλωστε ο εν λόγω ισχυρισμός τέθηκε αορίστως στην αγόρευση και εν πάση περιπτώσει χωρίς εξειδίκευση του λόγου που η κράτηση του Αιτητή επηρεάζει την κατάσταση υγείας του.
Ειδικότερα δε, ως προς την αιτιολογία, στην έκθεση/εισήγηση της Υπηρεσίας Αλλοδαπών και Μετανάστευσης- ΥΑΜ (Παράρτημα 4 σε ένσταση, Κ. 101-100), η οποία υπεγράφη από τη Διευθύντρια των Καθ΄ων η αίτηση προπαρασκευάζοντας το προσβαλλόμενο διάταγμα κράτησης αναφέρθηκε το όλο ιστορικό του Αιτητή και παράνομο της παραμονής του, ότι δεν επιθυμεί να επιστρέψει στην χώρα του και η διαπίστωση των Καθ΄ων η αίτηση ότι υπάρχει πιθανότητα διαφυγής του αφού ο Αιτητής δε συναινεί στον επαναπατρισμό του, γεγονός που υποδηλώνει πρόθεση μη συμμόρφωσης σε ενδεχόμενη απόφαση επιστροφής με αποτέλεσμα να μην υπάρχει περιθώριο εναλλακτικών πέραν την κράτησης, μέτρων, καθώς και ότι δεν παραβιάζεται η αρχή της μη επαναπροώθησης.
Οι εν λόγω αναφορές καθιστούν την έκδοση των διαταγμάτων (περιλαμβανομένου του διατάγματος κράτησης) αλλά και τη μη ύπαρξη περιθωρίου εναλλακτικών της κράτησης μέτρων πλήρως αιτιολογημένη, άλλωστε και η νομολογία έχει δεχτεί ότι η κήρυξη ενός μετανάστη ως απαγορευμένου, ως και ο Αιτητής, εμπεριέχει λογικά και τον κίνδυνο διαφυγής του και δικαιολογεί την έκδοση διατάγματος κράτησης (Πρ. Αρ. 5735/13 Mensah ν. Δημοκρατίας ημ. 09.08.2013).
Εδώ παρεμβάλλω ότι η ονομαστική και μόνο επίκληση παράβασης της αρχής της μη επαναπροώθησης δε θα μπορούσε να οδηγήσει σε οποιοδήποτε ακυρωτικό εύρημα και σε κάθε περίπτωση όλες οι μεταγενέστερές αιτήσεις του Αιτητή απορρίφθηκαν ενώ έτυχε ήδη δύο φορές κρίσης και από το ΔΔΔΠ με απορριπτική έκβαση, συνεπώς δε βλέπω πως τελικά με τα επίδικα διατάγματα παραβιάζεται η αρχή της μη επαναπροώθησης.
Ούτε όμως διαπιστώνω οι Καθ’ ων να ενήργησαν κακόπιστα και/ή με πλάνη περί τα πράγματα και/ή το νόμο. Αντιθέτως δεδομένου του παράνομου της παραμονής του Αιτητή, οι Καθ΄ων η αίτηση ορθά και σύμφωνα με την απαίτηση της Οδηγίας 2008/115 εξέδωσαν τα προσβαλλόμενα διατάγματα. Η διαπίστωση του παράνομου της παραμονής ενός αλλοδαπού έχει εξάρχουσα συνέπεια ότι το κράτος πρέπει πλέον υποχρεωτικά να εκδώσει εναντίον του απόφαση επιστροφής το συντομότερο δυνατό (βλ. C-430/11 Sagor ημερ. 06.12.2012 σκέψη 43 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία, υπόθεση C-38/14 Samir Zaizoune σκ. 30-34), άρα δε μπορεί να γίνει δεκτός ο ισχυρισμός περί κακοπιστίας ή πλάνης της διοίκησης λόγω της εφαρμογής σαφών νομοθετικών απαιτήσεων που υπαγορεύουν την άμεση απομάκρυνση του Αιτητή ως παρανόμως διαμένοντος αλλοδαπού. Παγίως δε, έχει νομολογηθεί ότι η αρχή καλής πίστης δε συναρτάται με τον υπερακοντισμό της νομιμότητας στη λειτουργία της διοίκησης [Δημοκρατία ν. Φώτη Παπαφώτη (1997) 3 ΑΑΔ 191].
Ως εκ των ανωτέρω, ότι ουδείς λόγος ακύρωσης μπορεί να επιτύχει. Η προσφυγή απορρίπτεται και οι προσβαλλόμενες επικυρώνονται με €1.500 έξοδα πλέον ΦΠΑ εάν υπάρχει εναντίον του Αιτητή.
Φ. Καμένος, ΔΔΔ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο