ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση αρ. 970/2026(K))
20 Οκτωβρίου 2026
[ΓΑΒΡΙΗΛ, Πρόεδρος Δ.Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤA AΡΘΡA 28, 29 KAI 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
GURDHARM SINGH
Αιτητής,
v.
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
ΥΦΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΜΕΣΩ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ
Καθ’ ων η αίτηση.
……………………………
Βασιλεία Νίκου, για τον αιτητή.
Χριστίνα Δημητρίου, για Κίτσιου Δημητρίου Παπανικολάου Δ.Ε.Π.Ε., για τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΓΑΒΡΙΗΛ, Π.Δ.Δ.: Ο αιτητής κατάγεται από την Ινδία. Αφίχθηκε στη Δημοκρατία, κατόπιν άδειας εισόδου ημερομηνίας 22.1.2018, προκειμένου να φοιτήσει στο The Philips College. Στις 8.5.2018, του παραχωρήθηκε προσωρινή άδεια παραμονής στη Δημοκρατία, με ισχύ μέχρι την 28.1.2019, υπό το καθεστώς του φοιτητή. Στις 30.10.2019, υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας, αίτηση η οποία απερρίφθη από την Υπηρεσία Ασύλου στις 17.12.2021 και η οποία του γνωστοποιήθηκε στις 21.12.2021.
Κατά της νομιμότητας της απορριπτικής αυτής διοικητικής αποφάσεως, καταχώρισε ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (ΔΔΔΠ) την προσφυγή 8880/2021, η οποία εξετάστηκε και απορρίφθηκε στις 4.5.2022, επικυρώνοντας την απορριπτική απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου. Ο αιτητής καταχώρισε και μεταγενέστερη αίτηση ασύλου, η οποία απερρίφθη στις 29.9.2022 κατά της νομιμότητας της οποίας, άσκησε την προσφυγή Τ158/2023 ενώπιον του ΔΔΔΠ, η οποία επίσης απορρίφθηκε, ως αποσυρθείσα, στις 7.2.2023.
Στις 24.8.2026 ο αιτητής εντοπίστηκε να οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα, χωρίς άδεια και χωρίς ασφάλεια έναντι τρίτου. Αφού εξετάστηκαν τα στοιχεία του, διαπιστώθηκε πως παραμένει στη Δημοκρατία παράνομα και την ίδια ώρα αυτός συνελήφθη. Αποφασίστηκε να μην ασκηθεί εναντίον του ποινική δίωξη για τα τροχαία αδικήματα και να προωθηθεί η απέλασή του. Εναντίον του εκδόθηκαν τα εδώ προσβαλλόμενα διατάγματα κράτησης και απέλασης ημερομηνίας 24.8.2026, αφού κηρύχθηκε ως απαγορευμένος μετανάστης, δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 6(1)(κ) του Κεφ. 105.
Στις 8.9.2026 καταχωρίστηκε η υπό κρίση προσφυγή και στις 11.9.2026 αυτή επιδόθηκε προς τους καθ’ ων η αίτηση. Μετά την έκδοση των επίδικων διοικητικών αποφάσεων και συγκεκριμένα, μετά από ηλεκτρονικό μήνυμα της δικηγόρου του αιτητή ημερομηνίας 2.9.2026, διαπιστώθηκε η ύπαρξη οικογένειας και συγκεκριμένα η σύζυγος του αιτητή και τα δύο ανήλικα τέκνα του.
Η εκτέλεση του διατάγματος απέλασης αναστάληκε στις 16.9.2026, ενώ στις 11.9.2026 ζητήθηκαν οι απόψεις των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας. Σε σημείωμα ημερομηνίας 11.9.2026, προς τη Διευθύντρια του Τμήματος Μετανάστευσης, επισυνάφθηκε επιστολή ημερομηνίας 4.9.2026, σύμφωνα με την οποία παραχωρήθηκε, μετά από αίτημα, ειδική έγκριση για υποβολή άδειας διαμονής της συζύγου του αιτητή και του ενός εκ των δύο ανήλικων τέκνων τους, νοουμένου ότι θα υποβληθεί στο Τμήμα Μετανάστευσης, αίτηση για έκδοση προσωρινής άδειας παραμονής και απασχόλησης, αφού παρουσιαστεί προς τούτο, σφραγισμένο συμβόλαιο με εργοδότη από το Τμήμα Εργασίας, εντός 60 ημερών.
Η δικηγόρος του αιτητή, στη γραπτή της αγόρευση, εγείρει τέσσερεις λόγους ακύρωσης. Πρώτος λόγος ακύρωσης άπτεται της θέσης πως η επίδικη απόφαση παραβιάζει το συνταγματικό δικαίωμα της ελευθερίας του αιτητή, όπως προστατεύεται από το Άρθρο 11 του Συντάγματος και το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης, σύμφωνα με το άρθρο 9Δ του περί Προσφύγων Νόμου. Υποβάλλεται η θέση πως ο αιτητής έχει δικαίωμα ελεύθερης διακίνησης και διαμονής στη Δημοκρατία.
Ως δεύτερος λόγος ακύρωσης, προβάλλεται η έλλειψη αιτιολογίας και παράβαση των διατάξεων του άρθρου 9ΣΤ(2) του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα, του άρθρου 9ΣΤ(2)(δ), ενώ εγείρεται κι η θέση πως η κράτηση του αιτητή για το χρονικό διάστημα μεταξύ 24.8.2026 και 28.8.2026, υπήρξε αναιτιολόγητη και παράνομη.
Τρίτον, κατά τις εισηγήσεις του αιτητή, δεν προηγήθηκε η δέουσα έρευνα, διότι η έκδοση των προσβαλλόμενων αποφάσεων, στηρίχθηκε στο σημείωμα του Λειτουργού Μετανάστευσης ημερομηνίας 24.8.2026, το καθεστώς της οικογένειας του αιτητή μεταβλήθηκε στις 4.9.2026, από αλλοδαπός σε ειδική έγκριση για άδεια διαμονής, τα διατάγματα στηρίζονται σε λανθασμένη νομική βάση, δεν υπάρχει κίνδυνος διαφυγής, αφού διατηρεί ισχυρισμούς δεσμούς στη Δημοκρατία στην οποία βρίσκονται η σύζυγος και τα δύο ανήλικα τέκνα του, ενώ όπως αναφέρεται, ο εργοδότης του τον χρειάζεται. Κατά τις εισηγήσεις, η έκθεση της ΥΑΜ υπήρξε ημιτελής αφού απουσιάζει κατάθεση του αιτητή.
Ως τέταρτος λόγος ακύρωσης, προωθείται η θέση περί μη εφαρμογής της αρχής της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας και πάλιν με αναφορά στις διατάξεις του άρθρου 9ΣΤ(2) και (3) του περί Προσφύγων Νόμου, δεν εξετάστηκε το κατά πόσον η κράτηση αποτελεί το μοναδικό πρόσφορο μέτρο για τη διασφάλιση της επίτευξης του επιδιωκόμενου σκοπού της προστασίας της δημόσια τάξης, κάνοντας αναφορά και τις Κατευθυντήριες Οδηγίες για την κράτηση των αιτούντων άσυλο.
Τέλος, στις παραγράφους 4.9 έως 4.20, παρατίθενται σε μορφή τίτλων, άρθρα χωρίς υπαγωγή τους στα γεγονότα της υπό κρίση υπόθεσης, χωρίς εξειδίκευση και χωρίς περαιτέρω ανάλυση.
Από την πλευρά της ευπαιδεύτου συνηγόρου της καθ’ ης η αίτηση, τονίζεται η νομιμότητα των προσβαλλόμενων διοικητικών αποφάσεων, τα οποία έχουν ως νομική βάση τις διατάξεις των άρθρων 14 και 6 του Κεφ. 105 και όχι τις διατάξεις του άρθρου 9ΣΤ του περί Προσφύγων Νόμου. Όπως αναφέρεται, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήτοι στις 24.8.2026, ο αιτητής δεν είχε δικαίωμα παραμονής, αφού από της απορρίψεως της προσφυγής που άσκησε ενώπιον του ΔΔΔΠ, δηλαδή από τις 4.5.2022 αυτός διέμενε παράνομα στο έδαφος της Δημοκρατίας. Υπέδειξε πως νομίμως εκδόθηκε και διάταγμα κράτησης, λόγω του ότι ο ίδιος δεν συμμορφώθηκε με προηγούμενη απόφαση επιστροφής και γνώρισε πως όφειλε να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, αφού δεν έλαβε κανένα μέτρο για διευθέτηση της παραμονής του.
Κατά το στάδιο των προφορικών διευκρινίσεων, κατατέθηκαν από την ευπαίδευτη συνήγορος της καθ’ ης η αίτηση, τόσο ο φάκελος του Τμήματος Μετανάστευσης, όσο και της Υπηρεσίας Ασύλου, οι οποίοι σημειώθηκαν ως Τεκμήρια 1 και 2 αντίστοιχα.
Έχοντας μελετήσει τα ενώπιον μου έγγραφα και τους προβαλλόμενους νομικούς ισχυρισμούς, διαπιστώνω καταρχήν πως στο αιτητικό της παραγράφου Α της αίτησης ακυρώσεως, γίνεται από τον αιτητή αναφορά στην κήρυξή του ως απαγορευμένου μετανάστη, δυνάμει απόφασης της διοίκησης ημερομηνίας 4.5.2022. Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1, η κήρυξη του αιτητή ως απαγορευμένου μετανάστη, έλαβε χώρα, μετά τη σύλληψή του, κατά την 24.8.2026 και όχι στις 4.5.2022 που αναφέρεται στην παράγραφο Α του αιτητικού της προσφυγής. Θεωρούμενης της καταγραφής της της ημερομηνίας 4.5.2022, ως γραφικό λάθος, λαμβανομένης υπόψη και της επισύναψης της διοικητικής απόφασης ημερομηνίας 24.8.2026, προχωρώ να εξετάσω τους εγειρόμενους λόγους ακύρωσης.
Αυτό που παρατηρείται από την γραπτή αγόρευση που έχει καταχωρίσει η δικηγόρος του αιτητή, είναι πως όλοι οι εγειρόμενοι ισχυρισμοί, περιστρέφονται γύρω από εσφαλμένη νομοθεσία. Δεν εγείρεται κανένας ισχυρισμός σε σχέση με τις διατάξεις του Κεφ. 105, επί των οποίων ερείδονται οι επίδικες διοικητικές αποφάσεις, παρά μόνον προβάλλονται λόγοι ακύρωσης ωσάν ο αιτητής είναι αιτητής ασύλου, κάνοντας μάλιστα αναφορά στις διατάξεις του άρθρου 9ΣΤ του περί Προσφύγων Νόμου.
Υποβάλλεται η θέση πως ο αιτητής έχει δικαίωμα ελεύθερης διακίνησης, σύμφωνα με το άρθρο 9Δ και πως εσφαλμένα εκδόθηκε διάταγμα κράτησης, κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 9ΣΤ(2)(δ) του περί Προσφύγων Νόμου.
Σύμφωνα όμως με τα γεγονότα που έχω ήδη εκθέσει ανωτέρω, ο αιτητής έπαυσε να είναι αιτητής ασύλου από την 4.5.2022, ημερομηνία που η προσφυγή με αρ. 8880/21 που άσκησε ενώπιον του ΔΔΔΠ, απερρίφθη, επικυρώνοντας την απορριπτική απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου. Ο αιτητής από την εν λόγω ημερομηνία, παραμένει στο έδαφος της Δημοκρατίας παράνομα. Δεν υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση άδειας για προσωρινή παραμονή στη Δημοκρατία, ενώ από τους ισχυρισμούς που προβάλλονται από την δικηγόρο του, προκύπτει αυτός να εργάζεται και παράνομα.
Σε σχέση με τον αιτητή, ουδεμία εφαρμογή έχουν οι διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, αφού σε σχέση με την προσφυγή 8880/2021, που αφορούσε τη νομιμότητα της απορριπτικής απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, υπήρξε απορριπτική κατάληξη.
Ο αιτητής, ως παρανόμως διαμένων υπήκοος τρίτης χώρας, νομίμως κηρύχθηκε ως απαγορευμένος μετανάστης, δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 6(1)(κ) του Κεφ. 105 και συνεπώς, ορθά εκδόθηκε εναντίον του διάταγμα απέλασης ημερομηνίας 24.8.2026. Ομοίως, ορθά εκδόθηκε και διάταγμα κράτησης ημερομηνίας 24.8.2026, αφού όπως αναφέρεται στο σώμα αυτού, ο ίδιος δεν συμμορφώθηκε με προηγούμενη απόφαση επιστροφής, απόφαση που εκδόθηκε από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου, ημερομηνίας 17.12.2021, η οποία του επιδόθηκε στις 21.12.2021 (ερυθρό 82, Τεκμηρίου 2) και του δόθηκε μάλιστα και προθεσμία για οικειοθελή αναχώρηση.
Η δικηγόρος του αιτητή διατείνεται πως υπήρξε παράνομη η κράτηση του αιτητή για το χρονικό διάστημα μεταξύ 24.8.2026 και 28.8.2026. Δεν ευσταθεί η εν λόγω θέση. Η σύλληψη του αιτητή έλαβε χώρα στις 24.8.2026, ημερομηνία που εκδόθηκαν εναντίον του τα επίδικα διατάγματα, αφού ο ίδιος κηρύχθηκε ως απαγορευμένος μετανάστης.
Δεν ευσταθούν ούτε κι οι θέσεις του αιτητή πως η έκδοση των επίδικων αποφάσεων έλαβε χώρα μετά από σημείωμα του Λειτουργού Μετανάστευσης ημερομηνίας 24.8.2026. Η έκδοση των προσβαλλόμενων διοικητικών αποφάσεων, έλαβε χώρα μετά την υποβολή σχετικής έκθεσης από την Υπηρεσία Αλλοδαπών και Μετανάστευσης, ημερομηνίας 24.8.2026, η οποία απεστάλη προς την Διευθύντρια του Τμήματος Μετανάστευσης, για την κατάρτιση της οποίας δεν λαμβάνεται κατάθεση από τον αιτητή, παρά μόνον κατάθεση από τον Αστυφύλακα που τον συλλαμβάνει, στην οποία περιλαμβάνεται κι η απάντηση που δόθηκε από τον ίδιο, όταν αυτός συνελήφθη.
Υποστηρίχθηκε από τη δικηγόρο του αιτητή πως το καθεστώς της οικογένειας του αιτητή μεταβλήθηκε στις 4.9.2026 και από αλλοδαπός, όπως ισχυρίζεται, έλαβε ειδική έγκριση για άδεια διαμονής, αφού στη Δημοκρατία βρίσκονται η σύζυγος και τα δύο ανήλικα τέκνα του.
Πράγματι, καίτοι δεν έγινε καμία αναφορά από τον ίδιο κατά τον χρόνο της σύλληψής του σε ύπαρξη οικογένειας, μετά την έκδοση των επίδικων διοικητικών αποφάσεων και αφού καταχωρίστηκε η υπό κρίση προσφυγή, έγινε γνωστή προς την διοίκηση η ύπαρξη οικογένειας του αιτητή και ειδικότερα της συζύγου του και των δύο ανήλικων τέκνων του, το ένα γεννηθέν στις 13.9.2018 και το άλλο στις 29.11.2025, με το δεύτερο να αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα υγείας.
Είναι σε αυτό το πλαίσιο που παραχωρήθηκε μόνον προς την σύζυγό του αιτητή και μητέρα του ανήλικου τέκνου, καθώς και στο ίδιο το βρέφος, ειδική έγκριση ημερομηνίας 4.9.2026 για σκοπούς υποβολής αίτησης για έκδοση άδειας διαμονής, έτσι ώστε να παραχωρηθεί στο βρέφος δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στο Μακάριο Νοσοκομείο. Στην εν λόγω ειδική έγκριση, δεν περιλαμβάνεται ο αιτητής, το καθεστώς του οποίου κατέστη παράνομο από την 4.5.2022, ο οποίος εξακολουθεί να παραμένει παράνομα στη Δημοκρατία, εδώ και 4,5 χρόνια. Εξάλλου, ουδείς ισχυρισμός προβλήθηκε από την δικηγόρο του σε σχέση με τις διατάξεις του άρθρου 18ΟΖ του Κεφ. 105.
Τέλος, απορριπτέοι κρίνονται, ως εντελώς ατεκμηρίωτοι και αόριστοι, οι ισχυρισμοί που περιλαμβάνονται υπό μορφή τίτλων και μόνον, στις παραγράφους 4.9 έως 4.20 της γραπτής αγόρευσης του αιτητή.
Για όλους τους πιο πάνω λόγους, οι προσβαλλόμενες διοικητικές αποφάσεις, κρίνονται ως νόμιμες.
Η προσφυγή απορρίπτεται με €2.000 έξοδα εναντίον του αιτητή. Οι προσβαλλόμενες διοικητικές αποφάσεις, επικυρώνονται δυνάμει του Άρθρου 146.4(α) του Συντάγματος.
Γαβριήλ, Π.Δ.Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο