ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση Αρ. 645/2026 iJustice
9 Νοεμβρίου, 2026
[Φ. ΚΑΜΕΝΟΣ, ΔΔΔ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
PATRICK LIENOU NGAYE από το Καμερούν
Αιτητή
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, μέσω
1. ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
2. ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ
Καθ' ων η Αίτηση
.........
Διονύσιος Νικολετόπουλος για Ανδρέα Τσαγγαρίδη, για Αιτητή
Χαράλαμπος Καστάνας, Δικηγόρος για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για Καθ' ων η αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Φ. Καμένος, ΔΔΔ.: Ο Αιτητής είναι υπήκοος Καμερούν, ο οποίος στις 11.02.18 αφίχθηκε στην Δημοκρατία με άδεια φοιτητή. Μέχρι τις 11.02.20, κατείχε άδεια διαμονής ως φοιτητής. Έκτοτε παρέμεινε στη Δημοκρατία παράνομα χωρίς να έχει διευθετημένη την παραμονή του. Στις 01.07.2025 του επιδόθηκε απόφαση επιστροφής δυνάμει των άρθρων 18ΟΗ και 18ΟΘ του Κεφ. 105 (Παράρτημα 2 σε ένσταση) λόγω της παράνομης παραμονής του, πράξη την οποία δεν προσέβαλε δικαστικώς αλλά ακολούθως ανέχωρησε οικειοθελώς από την Δημοκρατία και στις 05.11.2025 τα στοιχεία του καταχωρήθηκαν στο stop list. Ως επιβεβαιώνεται από την αίτηση ακυρώσεως (παράγραφοι 12-15 γεγονότων) ο Αιτητής, παρά ότι το αίτημα του να επιστρέψει στη Δημοκρατία, απορρίφθηκε και το πληροφορήθηκε από τις προξενικές αρχές, επανήλθε στην Κύπρο και εισήλθε στη Δημοκρατία παράνομα μέσω κατεχομένων στις 28.05.2026.
Κατά τον ισχυρισμό του, όταν μετέβη στην Υπηρεσία Αλλοδαπών και Μετανάστευσης έχοντας ως πρόθεση την καταχώριση αίτησης ασύλου, συνελήφθη.
Στις 04.06.2026 ο Αιτητής κηρύχθηκε απαγορευμένος μετανάστης και εναντίον του εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης δυνάμει των σχετικών προνοιών του Κεφ. 105.
Ως προκύπτει τον διοικητικό φάκελο (κ. 189/210 Τεκμηρίου 1) το διάταγμα κράτησης ακυρώθηκε ενώ το διάταγμα απέλασης ανεστάλη. Η προσφυγή παρέμεινε εκκρεμής για σκοπούς απόσυρσής της (στις 08.07.2026 είχε αναφερθεί ότι παρέμενε το θέμα των εξόδων), όταν τελικώς, ο συνήγορος του Αιτητή στις 07.10.2026 ανέφερε ότι θέλει να παραμείνει η προσφυγή επειδή θεωρούσε ότι παρέμεινε (προς εξέταση) το θέμα του απαγορευμένου μετανάστη.
Με την αγόρευσή του ο Αιτητής καταρχάς παραδέχεται την ορθότητα των γεγονότων της ένστασης[1] και συγκεκριμένα ότι:
«Σύμφωνα με την έκθεση γεγονότων των καθ'ών η αίτηση,, τα γεγονότα της υπόθεσης είναι τα ακόλουθα:
2.1. Ο Αιτητής είναι ο Patrick Lienou υπήκοος Καμερούν με ημερομηνία γέννησης την 23/7/1990. Στις 11/2/18 αφίχθηκε στην Δημοκρατία με άδεια φοιτητή. Μέχρι τις 11/2/20, ο αιτητής κατείχε άδεια διαμονής ως φοιτητής. Παράρτημα 1 (ερ.79-78, ερ.74)
2.2. Στις 01/7/25 ο αιτητής ανέχωρησε οικειοθελώς από την Δημοκρατία και στις 5/11/25 τα στοιχεία του καταχωρήθηκαν στο stop list .Παράρτημα 2 (ερ.84-80,ερ.89)
2.3. Στις 03/06/2026 συνελήφθηκε για παράνομη παραμονή στην
Δημοκρατία, στην Λευκωσία. Παράρτημα 3 (ερ.93-91)
2.4. Στις 04/06/26 εκδόθηκε διάταγμα κράτησης και απέλασης κατά του αιτητή δυνάμει του άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και
Μετανάστευσης νόμου, Παράρτημα 4 (ερ.96-94)
2.5. Στις 19/06/2026 γίνεται εισήγηση για αναστολή του Διατάγματος
Απέλασης, λόγω ανασταλτικού χαρακτήρα της παρούσας προσφυγής,
Παράρτημα 5 (ερ.117)
2.6. Δεν τίθεται ζήτημα οικογενειακής ενότητας καθώς η φερόμενη
σύζυγος του διαμένει παράνομα στην Δημοκρατία».
Κατά τα λοιπά, με την αγόρευση αφού αναφέρονται κάποια προσωπικά δεδομένα του Αιτητή και παρατίθενται διάφορες νομοθετικές πρόνοιες του περί Προσφύγων Νόμου (Κεφάλαιο Γ1 αγόρευσης αιτητή), ο κ. Τσαγγαρίδης επιχειρηματολογεί υποβάλλοντας ότι η «άρνηση των Καθ'ών η αίτηση να επιτρέψουν στον αιτητή να υποβάλει αίτηση ασύλου και η επακόλουθη προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει κατάφορα το άρθρο 7 του Ν.6(1)/2000» και ότι «οι καθ'ών η αίτηση δεν εξέτασαν το αίτημα του αιτητή για πολιτικό άσυλο, ούτε έδωσαν σημασία στις προσπάθειες του και εξέδωσαν την προσβαλλόμενη απόφαση και διατάγματα με αιτιολογία η οποία ήταν ελλιπή και παράνομη εξ αιτίας της προθυμίας του για υποβολή αίτησης ασύλου ούτε ερεύνησαν και δεν έδωσαν σημασία στα δικαιώματα του αιτητή σε σχέση με την αρχή της μη επαναπροώθησης, της οικογενειακής ενότητας».
Στη βάση των ανωτέρω προχωρεί στην ανάπτυξη των λόγων ακύρωσης περί ελλιπούς έρευνας, ελλιπούς αιτιολογίας, παραβίασης του περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6(1)/2000, παραβίασης του άρθρου 18ΟΖ του Κεφ. 105, της αρχής της χρηστής διοίκησης, και του δικαιώματος ακρόασης.
Από την μεριά του, ο συνήγορος των Καθ΄ων η αίτηση, απορρίπτει τις θέσεις και ισχυρισμούς του Αιτητή εγείροντας εισαγωγικά ένσταση ότι όλοι οι ισχυρισμοί δεν είναι δεόντως δικογραφημένοι και είναι αόριστοι και πρέπει να απορριφθούν.
Εξέτασα τα επιχειρήματα των μερών και καταλήγω στα ακόλουθα:
Με τους πρώτους δυο λόγους ακύρωσης (κεφάλαια Γ2 και Γ3 αγόρευσης) εγείρεται πλημμέλεια έρευνας και αιτιολογίας επειδή κατά τον ισχυρισμό του Αιτητή, όταν μετέβη στην ΥΑΜ με πρόθεση να υποβάλλει αίτηση ασύλου, δεν τον εξυπηρέτησαν και αντ’ αυτού τον συνέλαβαν και εξέδωσαν τις προσβαλλόμενες, ότι δεν ασχολήθηκαν με τα ανήλικα τέκνα του ούτε με το ότι η σύζυγός του υπέβαλε αίτηση επανανοίγματος αλλά ούτε και εξηγούν ποιες είναι οι προθέσεις τους ως προς τα τέκνα του.
Οι εν λόγω ισχυρισμοί απορρίπτονται ως αόριστοι, οι οποίοι δεν δύνανται να οδηγήσουν σε κατανοητό συμπέρασμα για ποιο λόγο τίθεται ζήτημα πλημμέλειας έρευνας και αιτιολογίας λόγω μη λήψης υπόψη των, εκ μέρους του Αιτητή, ισχυριζόμενων γεγονότων. Είναι αντιληπτό και έχει νομολογηθεί ότι δεν μπορεί, βασίμως να γίνεται λόγος για πλημμελή έρευνα ή αιτιολογία (ή πλάνη περί τον νόμο γενικώς) χωρίς να δικογραφείται το νομικό πλαίσιο που η προσβαλλόμενη παραβιάζει. Αναμένεται δηλαδή ότι για να μπορεί να υποστηριχθεί πλημμελής έρευνα, αιτιολογία ή πλάνη στη διοικητική απόφαση πρέπει το ελάχιστον να δικογραφηθεί η νομοθετική πρόνοια που παραβιάζεται.
Στην απόφασή στην Υπ. Αρ. 1021/2021 Sarabjit Kaur ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπουργού Εσωτερικών κ.α. ημερ. 04.12.2025 εξετέθη εκτενέστερα το θέμα με αναφορά σε νομολογία και του Ανωτάτου Δικαστηρίου [βλ. Svetlana Shalaeva (2010) 3 ΑΑΔ 598] και αναφέρθηκε (υπογράμμιση του παρόντος):
«Καταρχάς, σε συμφωνία με τη θέση των Καθ΄ ων η αίτηση ως προς τη πλημμελή δικογράφηση, δεν μπορεί, θεωρώ, βασίμως να γίνεται λόγος για πλημμελή έρευνα ή αιτιολογία ή πλάνη περί τον νόμο της προσβαλλόμενης χωρίς να δικογραφείται το νομικό πλαίσιο που αυτή παραβιάζει, παρά μόνο να γίνεται επίκληση νομολογίας. Αναμένεται ότι για να μπορεί να υποστηριχθεί πλημμελής έρευνα, αιτιολογία ή πλάνη στη διοικητική απόφαση που εκδίδεται επί (οποιουδήποτε) νομίμου αιτήματος, πρέπει το ελάχιστον να διατυπωθεί η νομοθετική πρόνοια που υποστηρίζει το αίτημα αυτό ή η νομοθετική πρόνοια που παραβιάζεται. Αυτό στην παρούσα, δεν γίνεται.
(…)
Και η Υπόθεση Αρ. ΔΚ 904/2023 S A ν. Κυπριακής Δημοκρατίας δια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης ημερ. 04.08.2023 όπου με αναφορά στην απόφαση Svetlana Shalaeva (2010) 3 ΑΑΔ 598, την οποία επικαλείται (επί άλλου σημείου, το οποίο σχολιάζω πιο κάτω) και η συνήγορος της Αιτήτριας, αναφέρθηκε:
Με τα δεδομένα αυτά, ακόμα κι αν δεν ετίθετο το καθοριστικό ζήτημα της μεταγενέστερης αποστολής των νεώτερων προσωπικών του στοιχείων στη διοίκηση (ως εκτέθηκε ανωτέρω), και πάλι δεν θα μπορούσε τελικά ο Αιτητής να επιτύχει στα επιχειρήματά του περί πλάνης, έλλειψης δέουσας έρευνας και αιτιολογίας από τη στιγμή που ο ίδιος τελικά δεν ανέπτυξε συγκεκριμένους λόγους ακυρότητας περί παράβασης του Νόμου. Στην απόφαση Κυπριακή Δημοκρατία ν. Svetlana Shalaeva (2010) 3 ΑΑΔ 598, στην οποία παραπέμπει και η ευπαίδευτη συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση, αναφέρθηκε (υπογράμμιση του Δικαστηρίου):
«Για το λόγο ακύρωσης που αφορούσε στην πλάνη, δύο ήταν τα θέματα που εν πάση περιπτώσει ηγέρθηκαν πρωτοδίκως στη γραπτή αγόρευση του δικηγόρου της Εφεσίβλητης: (α) πλάνη ως προς την έλλειψη αρμοδιότητας του κ. Πηλαβά και (β) έλλειψη δέουσας έρευνας σε σχέση με την ύπαρξη έγκυρου γάμου. Σε σχέση με το πρώτο θέμα, έγινε αναφορά στο Άρθρο 71 του Νόμου 92(Ι)/2003. Όμως καμιά άλλη διασύνδεση του πιο πάνω Νόμου δεν έγινε με άλλα ζητήματα και κατά την άποψή μας δεν έπρεπε η υπόθεση να κριθεί στη βάση του πιο πάνω Νόμου. Δεν υπήρχε ενώπιον του δικαστηρίου ένα τέτοιο επίδικο θέμα, αφού όχι μόνο δεν τέθηκε ως νομικό σημείο στην προσφυγή, αλλά ούτε και υπήρξε οποιαδήποτε αιτιολόγηση που έστω και χαλαρά να θεωρηθεί ότι εγείρει ένα τέτοιο ζήτημα. Ούτε στην γραπτή αγόρευση του δικηγόρου της Εφεσίβλητης υπήρξε πρωτοδίκως οποιαδήποτε αναφορά (πλην του Άρθρου 71) στο ότι ο Νόμος εφαρμόζεται στην περίπτωση της Εφεσίβλητης και ότι η διοίκηση παρέβη συγκεκριμένες πρόνοιές του».
Όπως προκύπτει από το πιο πάνω δεσμευτική για το παρόν Δικαστήριο νομολογία, για να θεωρηθεί ως επίδικο ένα ζήτημα πρέπει όχι μόνον να εγείρεται στην αίτηση ακυρώσεως αλλά και να αναπτύσσεται στην Αγόρευση, η δε οποιαδήποτε κρίση ως προς την εφαρμογή ή παράβαση ενός συγκεκριμένου νόμου, τότε μόνον είναι δυνατόν να διαπιστωθεί δικαστικώς, όταν ακριβώς ο αιτητής έχει δικογραφήσει και αναπτύξει τις νομοθετικές πρόνοιες που επιθυμεί στα ευεργετήματά τους να προστρέξει. Σημειώνεται μάλιστα ότι στη Shalaeva, οι Καθ' ων η αίτηση δεν είχαν καν εγείρει πρωτοδίκως οποιεσδήποτε προδικαστικές ενστάσεις αναφορικά με ζητήματα δέουσας δικογράφησης ή ανάπτυξης λόγων ακύρωσης παρ' όλα αυτά το Ανώτατο Δικαστήριο δέχθηκε τους λόγους έφεσης των Καθ' ων η αίτηση για το ζήτημα αυτό.
Με την ίδια συνεπώς συλλογιστική, δεν θα μπορούσε το παρόν Δικαστήριο να κρίνει την υπόθεση στη βάση ενός ουσιαστικά εικαζόμενου ισχυρισμού μη δέουσας έρευνας ή διερεύνησης των προϋποθέσεων εφαρμογής συγκεκριμένων άρθρων του Νόμου εφόσον η παράβασή τους ουδέποτε αναπτύχθηκε ώστε να αποτελέσει επίδικο ζήτημα ενώπιόν του. Και άρα και στη βάση αυτής της προσέγγισης και πάλι οι σχετικοί ισχυρισμοί του Αιτητή είναι καταδικασμένοι σε απόρριψη».
Ασφαλώς η αρχή που διατυπώνει η πιο πάνω απόφαση Shalaeva ως προς τη δέουσα δικογράφηση και ανάπτυξη των λόγων ακύρωσης παραμένει αναλλοίωτη, διαχρονική και εφαρμόζεται στην παρούσα».
Στην απόφαση ΕΕΔ Αρ. 20/2024 Ruth Nsah v. Δημοκρατίας ημερ. 22.10.2024[2] αναφέρθηκαν τα ακόλουθα (υπογράμμιση του παρόντος):
«η Εφεσείουσα ναι μεν προσβάλλει και τις τρεις διοικητικές πράξεις (ήτοι, την κήρυξή της ως απαγορευμένης μετανάστριας, το διάταγμα απέλασης και το διάταγμα κράτησης), πλην όμως προβάλλει αόριστα την παράβαση της οικείας νομοθεσίας καθώς και το ότι η από πλευράς της υποβολή μεταγενέστερης αίτησης «παρείχε αναστολή στην έκδοση νέας απόφασης μέχρι την ολοκλήρωση της εξέτασης της προσφυγής του [sic] από το Διεθνές Δικαστήριο».
Αυτή η ασάφεια φρονώ ότι καθιστά θνησιγενή τον προβαλλόμενο λόγο ακύρωσης, ως δικονομικά απαράδεκτο, καθότι δεν αρκεί η επικαλούμενη παράβαση γενικά της νομοθεσίας (Δημοκρατία ν. Ευγενίου κ.ά. (2005) 3 Α.Α.Δ. 257· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 134/2018 Δημοκρατία ν. Τσιγαρίδa, απόφαση ημερ. 5.6.2024).
Οπότε, η πρωτόδικη Αίτηση ακύρωσης έπρεπε καταρχάς να προσδιορίσει τη νομοθετική διάταξη η οποία χορηγεί στην Εφεσείουσα δικαίωμα παραμονής το οποίο κατ' ισχυρισμό παραβιάστηκε και, εν συνεχεία, να στοιχειοθετήσει πως αυτή η νομοθετική διάταξη παραβιάστηκε στη βάση των επίδικων γεγονότων (LATOMIA ESTATES ν. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 672· Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 95/2012 Χριστοδουλίδης ν. Πανεπιστημίου Κύπρου, απόφαση ημερ. 6.7.2018)».
Περαιτέρω βέβαια οι πιο πάνω ισχυρισμοί του Αιτητή είναι σε κάθε περίπτωση απορριπτέοι διότι αποτελούν προσπάθεια εισαγωγής μαρτυρίας, η οποία δεν έχει τεθεί δεόντως ενώπιον του Δικαστηρίου. Από το Παράρτημα 3, ήτοι την έκθεση της ΥΑΜ και την κατάθεση του αστυνομικού, δεν προκύπτει ο Αιτητής να ανέφερε οτιδήποτε περί συζύγου και τέκνων, επανανοίγματος αίτησης ασύλου της ισχυριζόμενης συζύγου κτλ. Από την άλλη μεριά, η εξωτερίκευση περί πρόθεσης ή επιθυμίας για καταχώριση οποιασδήποτε αίτησης (ασύλου εν προκειμένω), δε σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι τελικώς η πρόθεση θα υλοποιηθεί ούτε ότι υπήρξε παρεμπόδιση στην άσκηση δικαιώματος. Πάντως από τον φάκελο της διαδικασίας δεν προκύπτει ο Αιτητής πριν τις εδώ προσβαλλόμενες να είχε υποβάλλει αίτηση ασύλου κάτι που διαπιστώνεται και από το ΔΔΔΠ στην προσφυγή του Αιτητή, εναντίον του διατάγματος κράτησης που ακολούθησε την ακύρωση του εκδοθέντος στις 04.06.2026 (κ.255 Τεκμηρίου 1).
Κατόπιν της απόρριψης των δύο πρώτων λόγων ακύρωσης, εκ των πραγμάτων απορριπτέοι είναι και οι επόμενοι λόγοι ακύρωσης υπό Γ4 και Γ5.
Με τον λόγο ακύρωσης υπό Γ4 εγείρεται παράβαση του περί Προσφύγων Νόμου, που όμως δε δικογραφείται στην αίτηση ακυρώσεως άρα δεν είναι εξεταστέος και απορρίπτεται.
Με τον λόγο ακύρωσης υπό Γ5 γίνεται επίκληση του άρθρου 18ΟΖ και δη ότι ο Αιτητής είναι πατέρας δύο ανήλικων παιδιών που ζουν και διαμένουν μόνιμα στη Δημοκρατία με την μητέρα τους, η οποία είναι αιτητής ασύλου με αίτημα για επανάνοιγμα του φακέλου της. Ως όμως ανέφερα τα εν λόγω στοιχεία δεν ετέθησαν ενώπιον της διοίκησης προ της έκδοσης των προσβαλλομένων και άρα δε θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη από το παρόν για να τις πλήξουν και σε κάθε περίπτωση, εκτός ότι εισάγουν ανεπίτρεπτα μαρτυρία, η οποία δε μπορεί να ληφθεί υπόψη από το παρόν, είναι και αντιφατικά με την παραδοχή και μη αμφισβήτηση (βλ. παράγραφος 2.6 και Γ1 σε σελ. 7 αγόρευσης Αιτητή) ότι «Δεν τίθεται ζήτημα οικογενειακής ενότητας καθώς η φερόμενη σύζυγος του διαμένει παράνομα στην Δημοκρατία».
Συνεπώς ο ίδιος ο Αιτητής αναγνώρισε ότι η φερόμενη σύζυγός του παραμένει παράνομα στη Δημοκρατία και άρα δεν μπορεί να τίθεται ζήτημα ύπαρξης οικογενειακής ενότητας στη Δημοκρατία εφόσον κατά την έκδοση των εδώ προσβαλλόμενων, αμφότεροι ήταν παρανόμως διαμένοντες. Σχετική η απόφαση του Εφετείου στην Ε.Δ.Δ αρ.14/25 Israel Maweja ν. Δημοκρατίας ημερομηνίας 15.09.2025, όπου αναφορικά με την ισχυριζόμενη παράβαση του άρθρου 18ΟΖ του Κεφ. 105, με αναφορά στη σχετική νομολογία [βλ. Kedum ν. Δημοκρατίας (2005) 3 Α.Α.Δ. 505, ΕΔΔ αρ. 126/2011 Limon ν. Δημοκρατίας, μεταξύ άλλων] ανέφερε (υπογράμμιση του παρόντος):
Με παραπομπή δε σε σχετική νομολογία (βλ. Limon ν. Δημοκρατίας, Έφεση κατά απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου αρ. 126/2011, ημερομηνίας 20/04/2022, Kedum ν. Δημοκρατίας (2005) 3 Α.Α.Δ. 505, Joudine ν. Δημοκρατίας (2006) 3 Α.Α.Δ. 500), ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε ότι δεν ευσταθούσαν οι ισχυρισμοί του Εφεσείοντα ότι παραβιάζεται το δικαίωμα στην οικογενειακή ζωή, για τους λόγους που επεξηγούνται στην πρωτόδικη Απόφαση (ανωτέρω), οι οποίοι κρίνονται καθόλα ορθοί, χωρίς να αφήνονται περιθώρια παρέμβασης μας.
(…)
Ειδικότερα στην υπόθεση Kedum ν. Δημοκρατίας (2005) 3 ΑΑΔ 505 η Ολομέλεια αποφάσισε ότι νόμιμα είχε εκδοθεί διάταγμα απέλασης αλλοδαπού ως συνέπεια της παράνομης παραμονής του στην Κύπρο και επιπρόσθετα ότι με την απέλαση του δεν παραβιάστηκε το δικαίωμα στην οικογενειακή ζωή (Άρθρο 15 του Συντάγματος) αφού το παιδί του που γεννήθηκε στην Κύπρο δεν απέκτησε κυπριακή υπηκοότητα. Το Ανώτατο Δικαστήριο κατέληξε ως άνω, διαφοροποιώντας την περίπτωση από τις αποφάσεις του ΕΔΔΑ στις οποίες παραπέμφθηκε[1] διότι οι αποφάσεις εκείνες αφορούσαν σε περιπτώσεις όπου «.υπήρχαν πρόσωπα, στις χώρες στις οποίες δεν δόθηκε παράταση άδειας παραμονής ή από τις οποίες διατάχθηκε η απέλαση, τα οποία είχαν αυτοτελή δικαιώματα παραμονής στις χώρες εκείνες, και τα οποία πρόσωπα ήταν δεδομένο πως θα παρέμεναν στις χώρες στις οποίες είχαν νόμιμο δικαίωμα παραμονής, με αποτέλεσμα να διακόπτονται οι οικογενειακοί δεσμοί του μέλους της οικογενείας που είχε αυτοτελές δικαίωμα παραμονής στη χώρα, με το μέλος της οικογένειας που δεν είχε τέτοιο δικαίωμα. Στην κρινόμενη όμως έφεση η σύζυγος και τα τρία παιδιά του εφεσείοντος δεν έχουν οποιοδήποτε αυτοτελές δικαίωμα παραμονής στην Κύπρο. Η σύζυγος και τα δύο πρώτα παιδιά του ήλθαν στην Κύπρο μαζί του και τους δόθηκε δικαίωμα παραμονής εφόσον ο σύζυγος και πατέρας τους αντίστοιχα εξασφάλισε άδεια παραμονής και εργασίας στην Κύπρο. Όσον αφορά το τρίτο παιδί, που γεννήθηκε στην Κύπρο, συμφωνούμε με το πρωτόδικο δικαστήριο πως η γέννηση του στην Κύπρο από μόνη της δεν του δίδει αυτόματο και αυτοτελές δικαίωμα παραμονής του στην Κύπρο.»
Η εφεσείουσα έλαβε άδεια εισόδου και παραμονής στην Κύπρο για να εργοδοτηθεί ως οικιακή βοηθός στην εν λόγω οικία μέχρι τις 18.6.2014. Αντ' αυτού από τις αρχές Μαρτίου 2011 παραμένει παράνομα στην Κύπρο. Ούτε η ίδια, ούτε η εφεσείουσα 2 έχουν αποκτήσει αυτοτελές δικαίωμα παραμονής. Υπ' αυτές τις περιστάσεις οι εφεσίβλητοι άσκησαν την ευρεία διακριτική ευχέρεια που τους παρέχει ο Νόμος. Δεν έχει στοιχειοθετηθεί κακή πίστη εκ μέρους της διοίκησης. Το πρωτόδικο δικαστήριο ορθά δεν αμφισβήτησε περαιτέρω την επίδικη απόφαση της.»
Απορρίπτεται συναφώς ως αόριστος ο λόγος ακύρωσης υπό Γ7 εφόσον, πέραν της ονομαστικής επίκλησης της αρχής της χρηστής διοίκησης δεν γίνεται αντιληπτό ούτε παρατίθεται οποιοδήποτε συγκεκριμένο περιστατικό δεικνύον να παραβιάστηκε στην συγκεκριμένη περίπτωση η εν λόγω αρχή.
Ούτε όμως μπορεί να γίνει λόγος και απορρίπτεται ο ισχυρισμός για παραβίαση του δικαιώματος ακρόασης του Αιτητή. Ο Αιτητής εξέθεσε τις απόψεις του πριν την έκδοση των προσβαλλομένων, εφόσον έτυχε συνέντευξης από τις αρχές (παράρτημα 3 σε Ένσταση Καθ’ ων η αίτηση), διαδικασία που συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά παροχής δικαιώματος ακρόασης (C166/13 Mukarubega, την οποία σχολιάζει και ο συνήγορος του Αιτητή) και, ασφαλώς, η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Αναθ. Έφεση Αρ. 89/2015 Α.Ν. v. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπουργείου Εσωτερικών κ.α. ημερ. 03.06.2022) έχει ήδη αποφανθεί ως προς το δικαίωμα ακρόασης σε διαδικασίες ως η παρούσα, με απορριπτική για τις θέσεις του Αιτητή έκβαση.
Δεδομένων των πιο πάνω, ουδείς εκ των προτασσόμενων λόγων ακύρωσης ευσταθεί ως εκ τούτου η προσφυγή απορρίπτεται.
Παρά την απόρριψη των λόγων ακύρωσης, υπό τύπον έστω σχολίου, πρέπει να αναφέρω ότι είναι θεωρώ προβληματική και η λυσιτέλεια της παρούσας προσφυγής ακόμα περισσότερο από τη στιγμή που από την πλευρά του Αιτητή θεωρείται ότι αυτό που παρέμεινε προς εξέταση είναι η κήρυξή του Αιτητή ως απαγορευμένου μετανάστη. Αυτό διότι η κήρυξη του ως απαγορευμένου μετανάστη είναι πράξη άμεσα συνδεόμενη με την προηγούμενη απόφαση επιστροφής ημερ. 01.07.2025, η οποία εξεδόθη στη βάση του ευρήματος περί παράνομης παραμονής και τον οδήγησε σε οικειοθελή αναχώρηση από τη Δημοκρατία πριν από λιγότερο από ένα έτος από την έκδοση των εδώ προσβαλλομένων (μέρος του Παραρτήματος 2 σε ένσταση). Έχει νομολογηθεί (Αίτηση Αρ. 4/26 ημερ. 30.07.2026) ότι εκείνη η πράξη δύναται να ταυτίζεται με την κήρυξη αλλοδαπού ως απαγορευμένου, εφόσον «η απόφαση επιστροφής αναγκαστικά οφείλει να περιέχει διάγνωση της παρανομίας της παραμονής ενός αλλοδαπού», όπως άλλωστε είχε γίνει στην απόφαση ημερ. 01.07.2025. Όμως ουδέποτε ο Αιτητής προσέβαλε την πράξη εκείνη άρα δε βλέπω πως το ζήτημα της κρίσης του Αιτητή ως απαγορευμένου μετανάστη λόγω παράνομης παραμονής του, θα μπορούσε να επανακριθεί στα πλαίσια της παρούσας, αγνοώντας ότι δεν την είχε αμφισβητήσει αλλά την αποδέχτηκε αναχωρώντας οικειοθελώς λίγους μόνο μήνες προηγουμένως.
Η προσφυγή απορρίπτεται με έξοδα €1.500 (πλέον ΦΠΑ εάν υπάρχει) υπέρ των Καθ΄ ων η αίτηση. Οι προσβαλλόμενες πράξεις επικυρώνονται.
Φ. Καμένος, ΔΔΔ
[1] Στη σελ. 7 στο Γ1 αναφέρεται:
«Όπως προκύπτει από τα γεγονότα της ένστασης, τα οποία επί της ουσίας δεν αμφισβητούνται»
[2] Παρατίθεται απόσπασμα από την απόφαση μειοψηφίας. Στην απόφαση πλειοψηφίας η κρίση του Εφετείου ήταν επί της ουσίας όμως δε διατύπωσε αντίθετες ή διαφορετικές αρχές ως προς τη δικογράφηση.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο