ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση αρ. 674/2019
16 Νοεμβρίου, 2026
[Στ. ΜΑΞΟΥΤΗ, Δ/στής Δ.Δ.]
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Χριστάκη Κυριάκου
Αιτητή
v.
Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω
Αρχηγού Αστυνομίας
Καθ’ ων η αίτηση
Κασσάνδρα Κουπαρή για Δημοσθένη Στεφανίδη, για τον αιτητή
Κυριακή Χριστοφή για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η αίτηση
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Στ. ΜΑΞΟΥΤΗ, Δ.Δ.Δ.: Ο αιτητής υπέβαλε μαζί με ακόμα τρεις (3) αιτητές την παρούσα αίτηση ακύρωσης, αξιώνοντας ακύρωση της απόφασης των Καθ’ ων η Αίτηση, η οποία τους κοινοποιήθηκε με επιστολή, ως προς τον αιτητή, ημερομηνίας 15/02/2019 της οποίας έλαβε γνώση στις 25/02/2019 και «με την οποία, κατά πρόδηλη άνιση μεταχείριση με συναδέλφους τους, με τους οποίους εγγράφηκαν την ίδια μέρα στην Αστυνομία, στις 12.11.1997 αλλά και συναδέλφους τους που εγγράφηκαν σε μεταγενέστερα έτη στην Αστυνομία, ήτοι τα έτη 1998, 1999 και 2000 και εν συνεχεία οι εγγραφέντες την ίδια ημερομηνία μαζί τους στην Αστυνομία προήχθησαν σε Λοχίες στις 22.12.2017 ενώ οι αιτητές προήχθησαν σε Λοχίες στις 5.11.2011, απορρίφθηκε το αίτημά τους για ίση και/ή ανάλογη και/ή αντίστοιχη μισθοδοτική τοποθέτηση και στις δυο θέσεις, Αστυνομικού, κατά την 1.7.2018 και εντεύθεν και Λοχία, κατά την 1.3.2018 και εντεύθεν».
Στις 13/04/2022, εκδόθηκε απόφαση από το Διοικητικό Δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση), με την οποία η αίτηση ακύρωσης απορρίφθηκε ως προς τον αιτητή αρ. 1, Χριστάκη Κυριάκου, λόγω ευρήματος περί εκπρόθεσμης εκ μέρους του καταχώρησης της αίτησης ακύρωσης, ενώ, ως προς τους υπόλοιπους τρεις (3) αιτητές η αίτηση ακύρωσης πέτυχε και η προσβαλλόμενη απόφαση, που περιέχεται στις προς αυτούς επιστολές, ακυρώθηκε.
Στις 10/05/2022, ο αιτητής υπέβαλε την Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου αρ. 79/2022 αμφισβητώντας το μέρος της πρωτόδικης απόφασης ημερομηνίας 13/04/2022 με το οποίο απορρίφθηκε ως προς τον ίδιο η αίτηση ακύρωσης λόγω εκπρόθεσμης καταχώρησης.
Στις 28/01/2026, εκδόθηκε απόφαση από το Διοικητικό Εφετείο με την οποία:
«η πρωτόδικη απόφαση παραμερίζεται, ως προς το αιτιολογικό και την κρίση ότι η Προσφυγή ως προς τον Εφεσείοντα ασκήθηκε εκπρόθεσμα καθώς και ως προς τον πρωτόδικο καταλογισμό εξόδων εναντίων του Εφεσείοντος και υπέρ της Εφεσίβλητης. (Κατά τα λοιπά, όσον αφορά τους υπόλοιπους αιτητές που συνάσκησαν με τον Εφεσείοντα την Προσφυγή, η πρωτόδικη κρίση παραμένει αλώβητη από την ενώπιον μας διαδικασία).
Η Προσφυγή του Εφεσείοντος τεκμαίρεται ότι ασκήθηκε εμπρόθεσμα.
Η υπόθεση επιστρέφεται στο πρωτόδικο Δικαστήριο προς εξέταση των υπόλοιπων εγερθέντων ζητημάτων.»
Στη βάση τούτου, η παρούσα υπόθεση, ως προς τον αιτητή Χριστάκη Κυριάκου, τέθηκε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου προς εξέταση των υπόλοιπων εγερθέντων ζητημάτων.
Κατά το στάδιο των Διευκρινίσεων και μετά από σχετικό ερώτημα του Δικαστηρίου επιβεβαιώθηκε εκ μέρους των Καθ’ ων η αίτηση ότι το ακυρωτικό μέρος της απόφασης του Διοικητικού Δικαστηρίου ημερομηνίας 13/04/2022 δεν εφεσιβλήθηκε ούτε αμφισβητήθηκε με οποιονδήποτε τρόπο.
Επί των υπό εκδίκαση ζητημάτων, τα οποία εγέρθηκαν με ενιαίο τρόπο και με μία ενιαία γραπτή και απαντητική γραπτή αγόρευση από τον δικηγόρο του αιτητή (και των τότε υπόλοιπων αιτητών που είχαν καταχωρήσει την παρούσα αίτηση ακύρωσης) και τα οποία απαντήθηκαν επίσης ενιαία και με μία ενιαία γραπτή αγόρευση εκ μέρους των Καθ’ ων η αίτηση για όλους τους τότε αιτητές, το Διοικητικό Δικαστήριο αποφάσισε ως ακολούθως στην απόφασή του ημερομηνίας 13/04/2022:
«Με βάση τα όσα αναφέρονται στην ένσταση των καθ' ων η αίτηση, αλλά και στην γραπτή αγόρευση της συνηγόρου τους, είναι σαφές ότι για την διαμόρφωση της επίδικης απόφασης, καίριο ρόλο διαδραμάτισε και/ή διαδραμάτισαν σχετική γνωμάτευση και/ή γνωματεύσεις του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται τόσο στην ένσταση όσο και στην αγόρευση της συνηγόρου των καθ' ων η αίτηση, το γεγονός ότι τοποθετήθηκαν σε υψηλότερη (σε σχέση με αυτήν των αιτητών) βαθμίδα της κλίμακας Α8 συνάδελφοι των αιτητών που είχαν εγγραφεί στην Αστυνομία σε μεταγενέστερα έτη, ήτοι κατά τα έτη 1998, 1999 και 2000, και εν συνεχεία προήχθησαν στον βαθμό του Λοχία στις 22.12.2017, οφείλεται «κατά κύριο λόγο στην αναδρομική προαγωγή των μελών αυτών στην Κλίμακα Α7+2 κατά την περίοδο της παγοποίησης»: συγκεκριμένα, σύμφωνα πάντα με τα όσα αναφέρονται στην ένσταση των καθ' ων η αίτηση, τα μέλη της Αστυνομίας που είχαν εγγραφεί μέχρι τις 25.2.2002 στην συνδυασμένη θέση Αστυφύλακα Κλίμακας Α3-Α5 με Προαγωγή στην Α7+2, «μετά από γνωμάτευση της Νομικής Υπηρεσίας», προήχθησαν κατά την περίοδο από 1.1.2012 μέχρι 31.12.2016 αναδρομικά στην Κλίμακα Α7+2. Επιπρόσθετα, όπως αναφέρεται στη γραπτή αγόρευση της συνηγόρου των καθ' ων η αίτηση (σελ. 7), με βάση τις διατάξεις του Νόμου 192(Ι)/2011, μεταξύ της περιόδου από 1.1.2012 μέχρι 31.12.2016, καμία προσαύξηση δεν παραχωρήθηκε «και με βάση τη Γνωμοδότηση της Νομικής Υπηρεσίας ημερομηνίας 16/05/2017 οι αιτητές οι οποίοι δεν συγκαταλέγονται στην κατηγορία συνδυασμένων κλιμάκων, δεν είναι δυνατή η αναδρομική προαγωγή τους».
Ωστόσο, πουθενά δεν έχω εντοπίσει οποιαδήποτε γνωμάτευση (ούτε στην ένσταση, ούτε στη γραπτή αγόρευση επισυνάπτεται, ενώ ούτε και σε οποιονδήποτε από τους διοικητικούς φακέλους που κατατέθηκαν κατά τις διευκρινίσεις περιέχεται), που να υποστηρίζει τα ως αμέσως πιο πάνω, υπό της συνηγόρου των καθ' ων η αίτηση, αναφερόμενα. Ούτε και καθίσταται αντιληπτό κατά πόσον η γνωμάτευση για την οποία γίνεται αναφορά στην ένσταση των καθ' ων η αίτηση, είναι η ίδια με αυτήν που επικαλείται η κα Κυριακίδου στην γραπτή της αγόρευση, ή αν τελικά υπήρξαν δυο γνωματεύσεις. Σε κάθε περίπτωση, ουδεμία γνωμάτευση έχει τεθεί ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου.
Ως εκ των πιο πάνω, εύλογα εγείρεται από την πλευρά των αιτητών ζήτημα ως προς την πληρότητα του υποβάθρου και/ή το νομικό έρεισμα επί του οποίου στηρίχθηκε η επίδικη απόφαση, εφόσον δε χωρεί αμφιβολία ότι καίριας σημασίας για τη διαμόρφωση της επίδικης κρίσης των καθ' ων η αίτηση και τη διαφοροποίηση της περίπτωσης των αιτητών από αυτές των συναδέλφων τους ως προς την μισθολογική τους μεταχείριση, υπήρξε/αν η γνωμάτευση και/ή οι γνωματεύσεις που επικαλείται η συνήγορος των καθ' ων η αίτηση. Ωστόσο, είναι άγνωστο στο Δικαστήριο τούτο το περιεχόμενο οποιασδήποτε τέτοιας γνωμάτευσης. Είναι, ωστόσο, δεδομένη και έχει κατ' επανάληψη τονιστεί μέσα από τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου η υποχρέωση της Διοίκησης να θέτει ενώπιον του Δικαστηρίου το σύνολο των εγγράφων και/ή στοιχειών που σχετίζονται άμεσα με τη λήψη της επίδικης απόφασης και τα οποία φαίνεται ότι αποτέλεσαν το υπόβαθρο για τη λήψη της επίδικης απόφασης (βλ. Westpark Ltd v. Δήμου Πάφου (Αρ.1) (1997) 3 Α.Α.Δ. 63, Dome Investments Ltd. v. Συμβουλίου Βελτιώσεως Αγίας Νάπας, Υποθ. Αρ. 551/87, ημερ. 7.4.1989, αλλά και την απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου στην Χατζηγεωργίου ν. Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας (Ε.Ε.Υ.), Υποθ. Αρ. 644/2016, ημερ. 3.9.2018). Σε αντίθετη περίπτωση, η προσβαλλόμενη διοικητική πράξη υπόκειται σε ακύρωση ως στερούμενη του αναγκαίου ερείσματος. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο σύγγραμμα του Ιωάννη Σαρμά «Η Συνταγματική και Διοικητική Νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας», Β' Έκδοση, σελ. 394-
«Επειδή η Διοίκησις βαρύνεται δια της υποχρεώσεως όπως θέση υπ' όψιν του Συμβουλίου της Επικρατείας ολόκληρον το πραγματικόν υλικόν όπερ κατά τον νόμον στηρίζει την προσβαλλόμενην πράξιν και τυγχάνει αναγκαίον δια τον υπό του Δικαστηρίου ακυρωτικόν έλεγχον, επί παραλείψει δε αυτής όπως προσαγάγη τα δι' αποφάσεως του Δικαστηρίου αιτηθέντα στοιχεία, η προσβαλλόμενη πράξις παρίσταται στερουμένη του αναγκαίου κατά νόμον ερείσματος και είναι τούτο τω λόγω ακυρωτέα».
Συνεπώς, δεδομένης της παντελούς απουσίας οποιασδήποτε γνωμάτευσης, η οποία φαίνεται να συνέβαλε στη διαμόρφωση της επίδικης κρίσης των καθ' ων η αίτηση, διαπιστώνεται πράγματι κενό και/ή ανεπάρκεια ως προς το έρεισμα επί του οποίου οι καθ' ων η αίτηση στηρίχθηκαν για να λάβουν την επίδικη απορριπτική απόφασή τους.
Επιπρόσθετα, τα πιο πάνω, ως αφορώντα ευθέως στο έρεισμα επί του οποίου λήφθηκε η απόφαση των καθ' ων η αίτηση, συνδέονται άρρηκτα και με την αιτιολογία της επίδικης απόφασης, παρόλο που ζήτημα αιτιολογίας δεν τέθηκε άμεσα από τον κ. Στεφανίδη, εφόσον η αιτιολόγηση έκαστης απόφασης της Διοίκησης αποτελεί εν πολλοίς και το έρεισμα αυτής.
Εξετάζοντας λοιπόν την επίδικη απόφαση, ως αυτή περιέχεται στις επιστολές που εστάλησαν στους αιτητές, διαπιστώνω ότι, πλην της αναφοράς στο ιστορικό της πορείας κάθε αιτητή στην Αστυνομία και της αναφοράς στο Νόμο 192(Ι)/2011 που αποτέλεσε τον λόγο για την μη παραχώρηση προσαυξήσεων για την περίοδο από 1.1.2012 μέχρι 31.12.2016, δεν αποκαλύπτεται μέσα από το περιεχόμενό της ο λόγος και/ή το σκεπτικό των καθ' ων η αίτηση όσον αφορά στη διαφοροποίηση των αιτητών από τους συναδέλφους τους ως προς τη μισθολογική τους μεταχείριση, που τελικά οδήγησε στην απόρριψη του αιτήματός τους, παρόλο που, επαναλαμβάνω, δια των προαναφερθεισών επιστολών τους, οι αιτητές ζητούσαν να πληροφορηθούν τους λόγους για την εν λόγω διαφοροποίηση. Και, βεβαίως, η γενικόλογη αναφορά στις εν λόγω επιστολές ότι όσον αφορά στος συναδέλφους των αιτητών, οι οποίοι είχαν εγγραφεί μαζί τους, «η ανέλιξη τους γίνεται με βάση τα μισθολογικά δεδομένα του κάθε μέλους, τηρουμένων πάντα των προνοιών της σχετικής Νομοθεσίας και των σχετικών Κανονισμών», δεν είναι σε καμία περίπτωση επαρκής, προκειμένου να στοιχειοθετήσει πλήρη αιτιολόγηση της επίδικης απόφασης των καθ' ων η αίτηση και να καταστήσει εφικτή τη διενέργεια του απαιτούμενου δικαστικού ελέγχου, ως η νομολογία πάγια και διαχρονικά απαιτεί (βλ. Στέφανος Φράγκου ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 270).
Απαιτείτο εν προκειμένω η συμπερίληψη, στο σώμα της επίδικης απόφασης, και της νομικής της βάσης αυτής, ήτοι η συγκεκριμένη και σαφής αναφορά στη σχετική νομοθεσία, στην οποία γενικά και αόριστα αναφέρθηκαν οι καθ' ων η αίτηση, προκειμένου να διαπιστωθεί το σκεπτικό και το εύλογο της διαφοροποίησης των περιπτώσεων των αιτητών από αυτές των συναδέλφων τους και, γενικότερα, η υπαγωγή σε αυτήν των δεδομένων της υπό εξέταση περίπτωσης, ούτως ώστε να καταστεί εφικτή η διενέργεια του δικαστικού ελέγχου της τελικής κρίσης των καθ' ων η αίτηση.
Έχει κατ' επανάληψη νομολογηθεί η ανάγκη για σαφή αιτιολόγηση της διοικητικής πράξης, ούτως ώστε να μην αφήνονται αμφιβολίες ως προς το ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος που οδήγησε το διοικητικό όργανο στη λήψη της απόφασης (βλ. και άρθρο 28(1) του Νόμου 158(Ι)/1999). Θα πρέπει, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει εν προκειμένω, να παρατίθενται όχι μόνο οι πραγματικοί, αλλά και οι νομικοί λόγοι που αποτέλεσαν το έρεισμα της διοικητικής απόφασης (βλ. Φράγκου, ανωτέρω). Αντίθετα, αιτιολογία που διατυπώνεται κατά τρόπο γενικό και αόριστο, ούτως ώστε να μην προκύπτει πως και στη βάση ποιών νομοθετικών/κανονιστικών διατάξεων διαμορφώθηκε η κρίση της Διοίκησης, είναι αόριστη και ελλιπής, εφόσον το Δικαστήριο δεν έχει στη διάθεσή του συγκεκριμένα στοιχεία επιδεκτικά δικαστικής εκτίμησης και άσκησης δικαστικού ελέγχου (βλ. Χρίστος Πετρώνδας ν. Δημοκρατίας (1969) 3 Α.Α.Δ. 214 και Παπαγεωργίου ν. Δημοκρατίας (1984) 3 Α.Α.Δ. 1348).
Επιπρόσθετα, ως ήδη ελέχθη, στην υπό κρίση περίπτωση το κενό αιτιολόγησης επιτείνεται από την απουσία της γνωμάτευσης ημερομηνίας 16.5.2017 και/ή των γνωματεύσεων στις οποίες αναφέρθηκαν οι καθ' ων η αίτηση στην ένσταση και στην γραπτή τους αγόρευση και οι οποίες, σύμφωνα πάντα με τους καθ' ων, συνέβαλαν στη διαμόρφωση της επίδικης κρίσης.
Βεβαίως, δεν παραγνωρίζω ότι τόσο στην ένσταση των καθ' ων η αίτηση όσο και στη γραπτή αγόρευση της ευπαιδεύτου συνηγόρου τους γίνεται ρητή αναφορά σε συγκεκριμένους Κανονισμούς, οι οποίοι, ως αναφέρει η κα Κυριακίδου, τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση. Συγκεκριμένα, η συνήγορος των καθ' ων η αίτηση ανέφερε ότι, ελλείψει οποιασδήποτε νομοθετικής ρύθμισης στον περί Αστυνομίας Νόμο και στους εξ' αυτού απορρέοντες Κανονισμούς, η μισθοδοτική τοποθέτηση των μελών της Αστυνομίας, η χορήγηση των ετήσιων προσαυξήσεων και η μισθοδοσία των μελών που προάγονται, διενεργούνται με βάση τους περί Δημόσιας Υπηρεσίας (Απολαβές, Επιδόματα και άλλα Οικονομικά Ωφελήματα των Δημοσίων Υπαλλήλων) Κανονισμούς του 1995 (Κ.Δ.Π. 175/95). Σύμφωνα με την κα Κυριακίδου, κατ' εφαρμογή αυτών των Κανονισμών, οι συνάδελφοι των αιτητών, στους οποίους οι τελευταίοι αναφέρθηκαν και για τους οποίους ζήτησαν πληροφορίες ως προς τη μισθολογική τους τοποθέτηση, τοποθετήθηκαν στην ανάλογη βαθμίδα της κλίμακας Α8+2. Επιπρόσθετα, στην γραπτή της αγόρευση η συνήγορος των καθ' ων η αίτηση, με εκ νέου αναφορά σε γνωμάτευση της Νομικής Υπηρεσίας, αλλά και σε διατάξεις του περί της Απαγόρευσης Πλήρωσης Κενών Θέσεων στο Δημόσιο και Ευρύτερο Τομέα (Ειδικές Διατάξεις) Νόμου του 2013 (Ν. 21(Ι)/2013) και του Νόμου 192(Ι)/2011, καθώς και σε Απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ημερομηνίας 12.5.1983, επιχειρεί να αιτιολογήσει την διαφοροποίηση, ως προς το μισθολογικό καθεστώς, μεταξύ των αιτητών και των συναδέλφων τους, προκειμένου να καταδείξει ότι ουδεμία ανισότητα υφίσταται μεταξύ αυτών και, κατά συνέπεια, ότι ορθά και νόμιμα απορρίφθηκε το αίτημα των αιτητών.
Ωστόσο, οι εν λόγω ισχυρισμοί της κας Κυριακίδου συνιστούν απόπειρα εισαγωγής αιτιολογίας εκ των υστέρων, η οποία βεβαίως και είναι ανεπίτρεπτη. Κατά πάγια νομολογία, η αιτιολογία της διοικητικής πράξης θα πρέπει να δίδεται κατά το χρόνο λήψης και/ή έκδοσης της εν λόγω πράξης από το αρμόδιο διοικητικό όργανο και το περιεχόμενο της γραπτής αγόρευσης της δικηγόρου των καθ' ων η αίτηση και γενικότερα ισχυρισμοί που προβάλλονται από τους δικηγόρους δεν μπορούν να αποτελέσουν μέρος της αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης (βλ. Στέφανος Φράγκου, ανωτέρω, Ελπινίκη Γεωργίου ν. Δημοκρατίας (1991) 4 Α.Α.Δ. 4104, Μαρούλλα Αχιλλέως ν. Δημοκρατίας (1992) 3 Α.Α.Δ. 565 και Χριστίνα Τσιαντή κ.α. ν. Διευθυντή Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως (2008) 4 Α.Α.Δ. 824),
Απαιτείτο, επαναλαμβάνω, ρητή και σαφής συμπερίληψη στο σώμα της επίδικης απόφασης, των διατάξεων του νόμου ή/και των κανονισμών, στη βάση των οποίων ενήργησαν εν προκειμένω οι καθ' ων η αίτηση και έλαβαν την επίδικη απόφαση να απορρίψουν το αίτημα των αιτητών, προκειμένου να διαπιστωθεί η ορθή υπαγωγή των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης στο συγκεκριμένο νομοθετικό/κανονιστικό πλαίσιο και να καταστεί αντιληπτό το σκεπτικό και/ή ο συλλογισμός της Διοίκησης, επιτρέποντας ωσαύτως τη διενέργεια του απαιτούμενου δικαστικού ελέγχου. Τα όσα αναφέρονται στις επιστολές που οι καθ' ων η αίτηση απέστειλαν στους αιτητές, όπου και περιέχεται η επίδικη απόφαση, δεν ανταποκρίνονται στις πιο πάνω επιταγές, με αποτέλεσμα να παρατηρείται κενό αιτιολόγησης της προσβαλλόμενης πράξης, το οποίο, για τους λόγους που έχουν προεκτεθεί, ουδόλως μπορεί να συμπληρωθεί από τα ενώπιον μου τεθέντα στοιχεία, περιλαμβανομένων και αυτών του διοικητικού φακέλου. Υπενθυμίζεται, συναφώς, ότι κατά πάγια νομολογία, η συμπλήρωση της αιτιολογίας από το διοικητικό φάκελο επιτρέπεται μόνον όταν τα απαιτούμενα στοιχεία προκύπτουν από το φάκελο κατά τρόπο βέβαιο και αναντίλεκτο (βλ. Χρίστος Παναγιωτίδης ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 342). Εν προκειμένω, δεν έχει τεθεί ενώπιον μου οποιοδήποτε στοιχείο των διοικητικών φακέλων, το οποίο να συμπληρώνει την αιτιολογία της επίδικης απόφασης, ούτε και η συνήγορος για τους καθ' ων η αίτηση με παρέπεμψε σε οποιοδήποτε έγγραφο και/ή στοιχείο εντός των διοικητικών φακέλων, που κατατέθηκαν ως τεκμήρια κατά το στάδιο των διευκρινίσεων, από το οποίο, πράγματι, θα μπορούσε να διαπιστωθεί η συμπλήρωση της αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης. Ούτε, βεβαίως, και συνιστά έργο του Δικαστηρίου η συλλογή και πρωτογενής αξιολόγηση των στοιχείων του φακέλου για να εντοπίσει τη νομική βάση της προσβαλλόμενης απόφασης και/ή να κρίνει αν η απόφαση της Διοίκησης είναι επαρκώς αιτιολογημένη (βλ. Συμεωνίδου κ.α. ν. Κυπριακή Δημοκρατία (1997) 3 Α.Α.Δ. 145). Tο Δικαστήριο δεν είναι υπόχρεο να ανατρέξει στον διοικητικό φάκελο χωρίς να έχει γίνει και οποιαδήποτε συγκεκριμένη παραπομπή από τους καθ' ων η αίτηση σε στοιχεία εντός του εν λόγω φακέλου, προκειμένου να διαπιστώσει την επάρκεια της αιτιολόγησης της επίδικης απόφασης. Αυτά, μεταξύ άλλων, υπογραμμίστηκαν και στην πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Κ.A. Preston v. Υπουργείου Εσωτερικών, Έφεση κατά απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου αρ.189/19, ημερ. 10.12.2020, όπου, με αναφορά στη Συμεωνίδου, ανωτέρω, τονίστηκε εκ νέου ότι δεν συνιστά έργο του Δικαστηρίου η πρωτογενής αξιολόγηση των στοιχείων του φακέλου, για να κρίνει αν η απόφαση της Διοίκησης είναι επαρκώς αιτιολογημένη (βλ. και πρόσφατη απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου στην M.S.Q. TRADING LTD ν. Οργανισμός Γεωργικής Ασφάλισης, Υποθ. Αρ. 921/2017, ημερ. 15.4.2021).
Παρόμοια ισχύουν και εν προκειμένω και δεδομένα το Δικαστήριο δεν είναι υπόχρεο να ανατρέξει στον διοικητικό φάκελο, ελλείψει οποιαδήποτε παραπομπής σε στοιχεία εντός αυτού από την πλευρά των καθ' ων η αίτηση, και να διενεργήσει πρωτογενή αξιολόγηση, προκειμένου να διαπιστώσει την επάρκεια της αιτιολόγησης της επίδικης απόφασης, ειδικότερα δε ως προς τη νομική βάση αυτής, όπου και εντοπίζεται κενό αιτιολογίας. Κάτι τέτοιο, υπό το φως και της προεκτεθείσας νομολογίας, θα εξέφευγε των ορίων και της ίδιας της φύσης του αναθεωρητικού ελέγχου του Δικαστηρίου τούτου.
Ενόψει όλων των πιο πάνω, καταλήγω ότι υφίσταται κενό αιτιολόγησης της επίδικης απόφασης, το οποίο αναπόφευκτα οδηγεί στην ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης.»
Η πιο πάνω πρωτόδικη κρίση παρέμεινε αλώβητη και ισχυρή και τα σχετικώς αποφασισθέντα, τα οποία οι Καθ’ ων η αίτηση ουδέποτε αμφισβήτησαν, υιοθετούνται και εν προκειμένω αναφορικά με την αίτηση ακύρωσης υπό του αιτητή, Χριστάκη Κυριάκου, η οποία επιτυγχάνει για τους ίδιους λόγους για τους οποίους πέτυχε η παρούσα αίτηση ακύρωσης ως προς τους υπόλοιπους αιτητές.
Για τους πιο πάνω λόγους, δια της παρούσης, η αιτούμενη θεραπεία ως προς τον αιτητή Χριστάκη Κυριάκου επιτυγχάνει με €600 έξοδα πλέον Φ.Π.Α. (εάν υπάρχει), υπέρ του αιτητή και εναντίον των Καθ’ ων η αίτηση.
Η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε στον αιτητή με επιστολή ημερομηνίας 15/02/2019 ακυρώνεται, δυνάμει του Άρθρου 146.4(β) του Συντάγματος.
Στ. Μαξούτη, Δ.Δ.Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο