ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση Αρ. 981/2026 (K) iJustice
5 Νοεμβρίου, 2026
[Φ. ΚΑΜΕΝΟΣ, ΔΔΔ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
BRIAN NGUAFAС,
Αιτητής
και
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ
ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ
Καθ' ων η Αίτηση
.........
Αγγελική Λαζάρου Δικηγόρος για Αιτητή
Ανδρέας Φιλίππου, Δικηγόρος για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για Καθ' ων η αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Φ. Καμένος, ΔΔΔ.: Ο Αιτητής, υπήκοος Καμερούν, στις 07.10.2022 υπέβαλε αίτηση ασύλου, η οποία στις 09.02.2024 απορρίφθηκε. Στη συνέχεια, καταχώρησε προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας (ΔΔΔΠ), η οποία απορρίφθηκε στις 15.06.2026. Στις 06.09.2026 συνελήφθη στη Λευκωσία για παράνομη παραμονή στη Δημοκρατία και κηρύχθηκε απαγορευμένος μετανάστης. Την ιδία, 06.09.2026 εκδόθηκαν εναντίον του διατάγματα κράτησης και απέλασης δυνάμει του άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, τα οποία προσβάλλει, υπό τα διάφορα αιτητικά, της προσφυγής του. Συγκεκριμένα με αυτά ζητείται:
«A. Δήλωση και/ή απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι τα Διατάγματα κράτησης και απέλασης ημερομηνίας 06.09.2026 που εκδόθηκαν από τους Καθ' ων η αίτηση εναντίον του Αιτητή δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 6 (1) (Κ) και 18 ΠΓ του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου ΚΕΦ. 105 και του άρθρου 188(3) (γ) του Συντάγματος και του επιδόθηκαν κατά την ίδια ημερομηνία- ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1,είναι άκυρα, αντισυνταγματικά, παράνομα και στερούνται οποιοσδήποτε εννόμου αποτελέσματος
Β. Δήλωση και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάσσον την ακύρωση των Διαταγμάτων κράτησης και Απέλασης ημερ. 06.09.2026 και την άμεση απελευθέρωση του Αιτητή.
Γ. Δήλωση και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή η απόφαση των Καθ' ων η αίτηση για έκδοση των Διαταγμάτων Απέλασης και Κράτησης μέχρι την απέλαση, ημερ. 06.09.2026 η οποία λήφθηκε χωρίς την ενημέρωση του Αιτητή για το δικαίωμα υποβολής μεταγενέστερης αίτησης ασύλου είναι ανυπόστατη, άκυρη, παράνομη, στερημένη οποιοσδήποτε νομικού αποτελέσματος και έχει ληφθεί καθ' υπέρβαση εξουσίας και/ή χωρίς καθόλου δικαιοδοσία και είναι αποτέλεσμα πλάνης και κακής εφαρμογής του Νόμου.
Δ. Δήλωση και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή η απόφαση των Καθ' ων η αίτηση για έκδοση των Διαταγμάτων Απέλασης και Κράτησης μέχρι την απέλαση, ημερ. 06.09.2026 χωρίς να του παρέχουν την έντυπο μεταγενέστερης αίτηση ασύλου έτσι ώστε ληφθούν υπόψιν τα νέα στοιχεία και/ή προσωπικά περιστατικά του Αιτητή.
Ε. Διαζευκτικά με την πιο πάνω θεραπεία και/ή εναλλακτικά με την πιο πάνω θεραπεία, απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου με την οποία να κρίνεται η κράτηση του Αιτητή ως παράνομη και με την οποία να διατάζονται πραγματικά εναλλακτικά της κράτησης του Αιτητή μέτρα και τα οποία δεν συνιστούν κράτηση, κατά τη κρίση του Δικαστηρίου.
ΣΤ. Προσωρινό Διάταγμα με το οποίο να αναστέλλεται η ισχύς των πιο
πάνω Διαταγμάτων κράτησης και απέλασης ημερ. 06.09.2026, μέχρι την τελική εξέταση της Αίτησης Ασύλου της συζύγου του Αιτητή».
Ως προς τα Αιτητικό Β-Δ, με τα οποία αξιώνεται η ακύρωση των διαταγμάτων απέλασης και κράτησης, ως άλλωστε το ίδιο αξιώνεται με το Αιτητικό Α, σημειώνω ότι έχει αποφασιστεί σε αρκετές αποφάσεις του Διοικητικού Δικαστηρίου (βλ. ενδεικτικώς Πρ. Αρ. 640/2017 TΗUY ν Δημοκρατίας απόφαση ημερ. 31.08.2017), ότι η πρακτική να ζητείται η ακύρωση της ίδιας πράξης με πολλαπλά αιτητικά δεν είναι δικονομικώς ορθή και πρέπει να αποφεύγεται. Ασφαλώς, η νομιμότητα των διαταγμάτων, θα εξεταστεί εφόσον προσβάλλεται ήδη με το Αιτητικό Α της προσφυγής. Το ίδιο ισχύει και ως προς το σκέλος του Αιτητικού Ε, με το οποίο ζητείται απόφαση ότι το διάταγμα κράτησης είναι παράνομο.
Περαιτέρω, αμφότερα το σκέλος του Αιτητικού υπό Ε, με το οποίο ζητείται διάταγμα πραγματικών εναλλακτικών της κράτησης μέτρων και το σκέλος του Αιτητικού Β, με το οποίο ζητείται η άμεση απελευθέρωση του Αιτητή, κείνται εκτός της δικαιοδοσίας του παρόντος ως προσδιορίζεται στο Άρθρο 146(4) του Συντάγματος και το άρθρο 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Νόμου του 2015 (Ν. 131(I)/2015) ως εκ τούτου απορρίπτονται. Το Αιτητικό ΣΤ (αναστολή εκτέλεσης) δεν μπορεί να εξεταστεί στα πλαίσια της κυρίως αίτησης και άρα επίσης απορρίπτεται. Σχετική είναι η απόφασή μου στην Υπ. Αρ. 13/2024 AR ν. Δημοκρατίας μέσω Υπουργού Εσωτερικών κ.α. ημερ 14.02.2024, με παραπομπή στη σχετική νομολογία.
Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, προχωρώ στην εξέταση των λόγων ακύρωσης αναφορικά με τα διατάγματα κράτησης και απέλασης.
Εγείρεται καταρχάς ότι οι Καθ΄ων η αίτηση όφειλαν να είχαν αναστείλει το διάταγμα απέλασης βάσει του άρθρου 11Α του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Νόμου του 2015, Ν. 131(1)/2015 εφόσον ενημερώθηκαν για την καταχώριση προσφυγής. Ο συγκεκριμένος λόγος ακύρωσης απορρίπτεται καθότι από την ίδια την ένσταση (παράγραφος 4) προκύπτει ότι στις 17.09.2026 έγινε εισήγηση για αναστολή του Διατάγματος απέλασης του Αιτητή, η οποία από το Κ62, φαίνεται ότι εγκρίθηκε.
Απορρίπτεται επίσης ο ισχυρισμός ότι ο Αιτητής έχει δικαίωμα παραμονής λόγω της, μεταγενέστερης της παρούσας προσφυγής του, αίτησης επανανοίγματος με βάση το άρθρο 16Ε του περί Προσφύγων Νόμου. Εκτός ότι έχει νομολογηθεί (Έφεση ΔΔ Αρ. 126/2021 M. S. A. Limon v. Δημοκρατίας ημερ. 20.04.2022) ότι το παρόν δεν μπορεί να λάβει υπόψη μεταγενέστερα των προσβαλλόμενων γεγονότα για σκοπούς ακύρωσης των εδώ προσβαλλομένων και ότι η μεταγενέστερη αίτηση δε δίδει δικαίωμα νόμιμης παραμονής (Ε.Δ.Δ Αρ. 20/2024 Ruth Nsah v. Κυπριακής Δημοκρατίας ημερ. 22.10.2024), εν πάση περιπτώσει το εν λόγω άρθρο 16Ε του περί Προσφύγων Νόμου, δεν είναι καν δικογραφημένο στα νομικά σημεία της προσφυγής και άρα δεν είναι εξεταστέο.
Απορριπτέος και ο ισχυρισμός περί αναρμοδιότητας της διευθύντριας να εκδώσει το διάταγμα κράτησης δυνάμει του άρθρου 18ΠΣΤ του Κεφ. 105. Αυτό καθότι το πρόσωπο αυτό ήταν δεόντως εξουσιοδοτημένο. Συγκεκριμένα, ως συναφώς κρίθηκε στην Απόφαση του ΑΣΔ ημερ. 30.07.2026 επί της Αίτησης Αρ. 4/26 «το Υπουργικό Συμβούλιο εκχώρησε στον Διευθυντή του Τμήματος Μετανάστευσης (..) τις εξουσίες τις οποίες του παρέχουν τα Άρθρα (..) και 18ΠΣΤ του Νόμου, με ισχύ από τις 26.3.25».
Δε με βρίσκουν σύμφωνο ούτε οι ισχυρισμοί περί πλημμέλειας αιτιολογίας του διατάγματος κράτησης. Τουναντίον στην έκθεση της Υπηρεσίας Αλλοδαπών και Μετανάστευσης (ΥΑΜ), έγγραφο προπαρασκευαστικό του εν λόγω διατάγματος, οι Καθ’ ων η αίτηση αναφέρθηκαν εξατομικευμένα στα δεδομένα του Αιτητή.
Συγκεκριμένα αναφέρθηκαν στο ιστορικό του, ότι δηλαδή αφίχθη στην Κύπρο σε άγνωστη ημερομηνία και χρόνο μέσω του παράνομου αεροδρομίου της Τύμπου και εισήλθε παράνομα στις ελεύθερες περιοχές, ότι απορρίφθηκε η αίτηση ασύλου του όπως και η προσφυγή του εναντίον της πράξης αυτής στο ΔΔΔΠ από τις 15.06.2026 και ότι έκτοτε δεν προέβη σε οποιανδήποτε ενέργεια για διευθέτηση της άδειας παραμονής του και συνέχισε να διαμένει παράνομα στην Δημοκρατία.
Περαιτέρω αναφέρθηκε ότι συνελήφθη και κατόπιν προφορικής συνέντευξης, ανάφερε ότι δεν επιθυμεί να επιστρέψει στην χώρα του καταγράφοντας ακολούθως την εισήγηση, η οποία τελικώς εγκρίθηκε όπως εναντίον του, εκδοθούν διατάγματα κράτησης και απέλασης, καθότι υπάρχει πιθανότητα διαφυγής του, αφού δε συναινεί στον επαναπατρισμό του, γεγονός που υποδηλώνει πρόθεση μη συμμόρφωσης σε ενδεχόμενη απόφαση επιστροφής. Παράλληλα στην έκθεση αναφέρθηκε ότι δεν υπάρχει περιθώριο εναλλακτικών πέραν την κράτησης, μέτρων.
Οι εν λόγω αναφορές καθιστούν την έκδοση του διατάγματος αλλά και τη μη ύπαρξη περιθωρίου εναλλακτικών της κράτησης μέτρων αιτιολογημένη νόμιμη και αναλογικό υπό τις περιστάσεις μέτρο, άλλωστε και η νομολογία έχει δεχτεί ότι η κήρυξη ενός μετανάστη ως απαγορευμένου, ως και ο Αιτητής, εμπεριέχει λογικά και τον κίνδυνο διαφυγής της και δικαιολογεί την έκδοση διατάγματος κράτησης (Πρ. Αρ. 5735/13 Mensah ν. Δημοκρατίας ημ. 09.08.2013).
Στο σημείο αυτό να σημειώσω ότι ούτε οι ισχυρισμοί του Αιτητή περί της πλημμέλειας στην αναφορά επί του διατάγματος κράτησης ότι ο Αιτητής δεν έχει σταθερό τόπο διαμονής, με βρίσκουν σύμφωνο. Καταρχάς το αναφερόμενο από τον Αιτητή (σελ. 12 αγόρευσης Αιτητή) ερυθρό 107 στην ένσταση, δεν εντοπίζεται ούτε το Παράρτημα 3 στην ένσταση αναφέρει οποιαδήποτε διεύθυνση του. Περαιτέρω, ενώ στην αγόρευση Αιτητή (σελ. 16) υπάρχει ισχυρισμός ότι οι Καθ΄ων η αίτηση είχαν την δηλωμένη διεύθυνση διαμονής του προβάλλοντας τη θέση ότι ο Αιτητής συνελήφθη στην κατοικία του, εντούτοις από το μηχανογραφημένο σύστημα Κ6 (μέρος Παραρτήματος 2 σε ένσταση) φαίνεται δηλωθείσα διεύθυνση στην οδό Τσερίου στο Στρόβολο ενώ από το έντυπο σύλληψης (Κ11) προκύπτει ότι συνελήφθη σε άλλη διεύθυνση, στην οδό Χρ. Σώζου στη Λευκωσία. Συνεπώς τα ανωτέρω μάλλον υποστηρίζουν την όποια διαπίστωση περί μη σταθερού τόπου διαμονής παρά το αντίθετο.
Απορριπτέος είναι και ο ισχυρισμός περί παράβασης της αρχής της μη επαναπροώθησης, ο οποίος δεν υποστηρίζεται από οποιοδήποτε σαφές επιχείρημα ώστε να γίνει αντιληπτό πώς εφαρμόζεται η εν λόγω αρχή δεδομένου ότι ο Αιτητής υπέβαλε αίτηση ασύλου, η οποία απερρίφθη από την αρμόδια αρχή ενώ απερρίφθη και η προσφυγή του από το ΔΔΔΠ και την απόφαση του ουδέποτε αμφισβήτησε.
Απορριπτέα τέλος είναι και τα όσα τίθενται ως προς την παράβαση της οικογενειακής ενότητας και του άρθρου 18ΟΖ του Κεφ. 105 λόγω της ισχυριζόμενης αναμενόμενης γέννησης του τέκνου του. Δεν έχει δικογραφηθεί ένας τέτοιος νομικός ισχυρισμός ή το άρθρο 18ΟΖ του Κεφ. 105 και εν πάση περιπτώσει και όλα τούτα είναι ισχυρισμοί μεταγενέστεροι της έκδοσης των εδώ προσβαλλομένων, οι οποίοι ουδέποτε τέθηκαν ενώπιον της διοίκησης άρα δε μπορούν να πλήξουν και τη νομιμότητά των προσβαλλομένων. Σχετική η νομολογία (M. S. A. Limon), στην οποία παρέπεμψα πιο πάνω.
Ουδείς λόγος ακύρωσης ευσταθεί. Η προσφυγή απορρίπτεται με έξοδα 1.500 ευρώ (πλέον ΦΠΑ εάν υπάρχει) υπέρ των Καθ΄ων η αίτηση.
Φ. Καμένος, ΔΔΔ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο