ECLI:CY:DDDP:2023:595

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.:  2066/2021

28 Απριλίου 2023

[E.ΡΗΓΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

M.K.S.S

από Γουινέα

                            Αιτητής

-και-

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω της Υπηρεσίας Ασύλου

 

Δικηγόροι για Αιτητή: Α. Κιρακόζοβα (κα) για Ν. Χαραλαμπίδου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ

Δικηγόρος για Καθ’ ων: Σ. Πλατής, Δικηγόρος της Δημοκρατίας

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Ε.ΡΗΓΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Με την υπό κρίση προσφυγή, ο Αιτητής στρέφεται εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 27.11.2020, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για άσυλο, καθότι κρίθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου του 2000, Ν. 6(Ι)/2000, ως έχει τροποποιηθεί (στο εξής αναφερόμενος ως «ο περί Προσφύγων Νόμος»).

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

 

Προτού εξεταστούν οι εκατέρωθεν ισχυρισμοί, επιβάλλεται η σκιαγράφηση των γεγονότων που περιβάλλουν την υπό κρίση υπόθεση, όπως αυτά προκύπτουν από την αίτηση του Αιτητή, την Ένσταση των Καθ' ων η αίτηση αλλά και από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου ο οποίος κατατέθηκε στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας στο πλαίσιο των διευκρινήσεων και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 1 (στο εξής αναφερόμενος ως «ο δ.φ.» ή «ο διοικητικός φάκελος»).

 

Ο Αιτητής κατάγεται από την Γουινέα, την οποία εγκατέλειψε τον Μάρτιο του 2019 και στις 21.04.2019 αφίχθηκε στις ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές μέσω των μη ελεγχόμενων περιοχών, υποβάλλοντας στις  22.04.2019 αίτηση για παροχή καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Στις 27.08.2020 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη στον Αιτητή από αρμόδιο λειτουργό της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Υποστήριξης για το Άσυλο (στο εξής αναφερόμενη ως «η EASO»), ο οποίος υπέβαλε στις 27.10.2020 Έκθεση/Εισήγηση προς  τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου εισηγούμενος την απόρριψης της υποβληθείσας αίτησης. Ακολούθως, o ασκών καθήκοντα Προϊσταμένου υπάλληλος της Υπηρεσίας Ασύλου ενέκρινε στις 27.11.2020 την Εισηγητική Έκθεση, αποφασίζοντας την απόρριψη της αίτησης διεθνούς προστασίας του Αιτητή, απόφαση η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 23.03.2021 μέσω σχετικής επιστολής της Υπηρεσίας Ασύλου ημερ. 8.03.2021. Με την υπό κρίση προσφυγή ο Αιτητής αμφισβητεί τη νομιμότητα και ορθότητα της εν λόγω απόφασης.

 

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

 

Εξειδικεύοντας και περιορίζοντας στα πλαίσια της γραπτής αγόρευσης της ευπαίδευτης συνηγόρου του, τους εγειρόμενους στην προσφυγή λόγους ακυρώσεως, ο Αιτητή ισχυρίζεται κατά πρώτον πως η Υπηρεσία Ασύλου δεν προέβη σε δέουσα έρευνα με αποτέλεσμα η επίδικη απόφαση να αποτελεί προϊόν πλάνης και κατάχρησης εξουσίας. Κατά δεύτερον, πως η συνέντευξη διεξήχθη κατά παράβαση των σχετικών άρθρων του Νόμου και χωρίς να πραγματοποιηθεί επαναληπτική συνέντευξη. Ως τρίτος λόγος ακύρωσης προβάλλεται η αναρμοδιότητα του οργάνου το οποίο εξέδωσε την απόφαση και η έλλειψη του πρακτικού λήψης της προσβαλλόμενης απόφασης. Περαιτέρω, ως τέταρτος λόγος προωθείται η ελλιπής αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης και ως πέμπτος η καταστρατήγηση των προνοιών του άρθρου 18 εδάφια 7Β και 7Ε, καθώς, ως ο ισχυρισμός, η απόφαση εκδόθηκε σε γλώσσα μη κατανοητή για τον Αιτητή.

 

Από την πλευρά τους οι Καθ΄ ων η αίτηση επισημαίνουν καταρχάς, ότι παρατηρείται παντελής έλλειψη εξειδίκευσης και/ή τεκμηρίωσης των λόγων ακυρώσεως που προωθεί ο Αιτητής κατά παραβίαση του Κανονισμού 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962, υποβάλλοντας ότι για το λόγο αυτό δεν θα πρέπει να τύχουν εξέτασης από το Δικαστήριο. Πέραν τούτου, οι Καθ' ων η αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας της επίδικης πράξης, εξετάζοντας και αντικρούοντας ένα έκαστο ισχυρισμό του Αιτητή, υποβάλλοντας ότι αυτή λήφθηκε κατόπιν ενδελεχούς έρευνας όλων των σχετικών στοιχείων της υπόθεσης, εύλογα και εντός των ορίων της διακριτικής τους ευχέρειας εφαρμόζοντας το Νόμο και ότι αυτή είναι δεόντως αιτιολογημένη.

 

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΙΣΧΥΡΙΣΜΩΝ

 

Καταρχάς, δεν θα συμφωνήσω με τη θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι οι λόγοι ακυρώσεως προωθούνται με γενικόλογη και αόριστη σειρά επιχειρημάτων, χωρίς να δίδονται οποιαδήποτε στοιχεία ή επιχειρήματα, που να τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς του Αιτητή κατά παράβαση του Κανονισμού 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962. Τουναντίον, παρατηρώ ότι τα εγειρόμενα νομικά σημεία, σε συνάρτηση με τους ειδικούς ισχυρισμούς που προωθεί ο Αιτητής καθώς και τα γεγονότα που προβάλλει τόσο στο εισαγωγικό δικόγραφο της διαδικασίας όσο και στα πλαίσια της γραπτής του αγόρευσης, αποτελούν επαρκή εξειδίκευση των νομικών σημείων αυτή προωθεί. Περαιτέρω, παραθέτει επαρκή επιχειρηματολογία προς υποστήριξη εκάστου νομικού λόγου, με παραπομπή και σε σχετική νομολογία, ενώ, δομικά, η αγόρευση του συνάδει και με την επιταγή του Κανονισμού 8 του περί της Λειτουργίας του  Διοικητικού  Δικαστηρίου  Διαδικαστικού  Κανονισμού (Αρ.1) του 2015[1], ως προς τη συνοπτική παρουσίαση του «σκελετού» των επιχειρημάτων στη βάση των νομικών σημείων που προσδιορίζονται στο δικόγραφο της προσφυγής της.

 

Ωστόσο, η λυσιτέλεια προώθησης των λόγων ακυρώσεως είναι ζήτημα διάφορο από την συμμόρφωση με τους υπό αναφορά κανονισμούς. Ειδικότερα, ως έχει πλειστάκις λεχθεί από το παρόν Δικαστήριο, η δικαιοδοσία αυτού διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στο λυσιτελές της προβολής συγκεκριμένων ισχυρισμών, αφού ως δικαστήριο ουσίας το οποίο δικάζει την υπόθεση που άγεται ενώπιον του πλήρως και από τούδε και στο εξής (ex nunc), κατά το νόμο και κατά την ουσία, δεν περιορίζεται μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά προχωρεί παραπέρα και εξετάζει την ουσιαστική ορθότητα της επίδικης πράξεως (στο πλαίσιο πάντα που καθορίζουν οι ισχυρισμοί του εκάστοτε αιτητή). Αυτός είναι και ο λόγος που το Συμβούλιο της Επικρατείας παγίως δέχεται πως είναι αλυσιτελής η προβολή λόγων σε δίκη επί διοικητικής προσφυγής ουσίας που αφορούν στη νομιμότητα ή την επάρκεια της αιτιολογίας της προσβαλλόμενης πράξεως[2], την πλάνη περί τα πράγματα, την κακή χρήση της διακριτικής ευχέρειας. Συνεπώς, η απλή επίκληση τέτοιων ισχυρισμών δεν επαρκούν από μόνοι τους για να ανατρέψουν την επίδικη απόφαση χωρίς ταυτόχρονα να προωθούνται ισχυρισμοί οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Συνεπώς, οι ισχυρισμοί περί πλάνης, κατάχρησης εξουσίας, μη πραγματοποίησης επαναληπτικής συνέντευξης, ελλιπούς αιτιολογίας και ο ισχυρισμός περί έκδοσης της απόφασης σε γλώσσα μη κατανοητή από τον Αιτητή, εγείρονται αλυσιτελώς, στην παρούσα υπόθεση, καθώς ακόμα και αν γίνουν αποδεκτοί, καμία επίδραση δεν θα έχουν στο νομικό αποτέλεσμα που επήλθε με την προσβαλλόμενη απόφαση αν ο Αιτητής δεν προβάλει ειδικούς και τεκμηριωμένους ισχυρισμούς που να δικαιολογούν την υπαγωγή του σε καθεστώς διεθνούς προστασίας που είναι και το κρίσιμο στα πλαίσια της έκτασης του ελέγχου του παρόντος δικαστηρίου[3]. Οι λόγοι αυτοί λοιπόν δεν δύναται να εξεταστούν καθώς είναι παγίως θεμελιωμένο ότι τα δικαστήρια δε λειτουργούν επί ματαίω επιλύοντας ακαδημαϊκά ζητήματα, η επίλυση των οποίων δεν θα καταλήξει σε οποιοδήποτε πρακτικό αποτέλεσμα[4].

 

Ανεξαρτήτως της ως άνω κατάληξης μου, ενόψει ακριβώς της υποχρέωσης που έχει το παρόν Δικαστήριο να προβαίνει σε έλεγχο τόσο της νομιμότητας όσο και της ορθότητας κάθε προσβαλλόμενης απόφασης, εξετάζοντας πλήρως και από τούδε και στο εξής (ex nunc) τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα που τη διέπουν, θα προχωρήσω να εξετάσω τα ζητήματα αναρμοδιότητας που εγείρονται, τα οποία ελέγχονται και αυτεπαγγέλτως και ακολούθως θα εξετάσω την ουσία της υπόθεσης αυτή, σε συνάρτηση και με τον ισχυρισμό περί έλλειψης δέουσας έρευνας.

 

Επί του λόγου ακυρώσεως περί αναρμοδιότητας

 

Προέχει βεβαίως, λόγω της φύσης του αλλά και ως θέμα λογικής προτεραιότητας, η εξέταση του ισχυρισμού περί αναρμοδιότητας του οργάνου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και ο οποίος προωθείται με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως. Ο εν λόγω ισχυρισμός εξετάζεται σε κάθε περίπτωση αυτεπαγγέλτως, ως ζήτημα δημόσιας τάξης, ακόμα και αν δεν είναι δεόντως δικογραφημένος. 

 

Με αναφορά στο άρθρο 18 του περί Προσφύγων Νόμου, η ευπαίδευτη συνήγορος του Αιτητή προωθεί στα πλαίσια της γραπτής της αγόρευσης, τη θέση ότι ο λειτουργός ο οποίος διεξήγαγε τη συνέντευξη στον Αιτητή, είναι το ίδιο πρόσωπο που υπογράφει την επίδικη Έκθεση-Εισήγηση, ενώ ο λειτουργός Γ.Γ.[5] είναι το πρόσωπο που εξέδωσε και υπέγραψε την προσβαλλόμενη απόφαση, προσθέτοντας περαιτέρω ότι πουθενά δεν προκύπτει η παρουσία της Προϊσταμένης της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία ήταν και το μόνο αρμόδιο πρόσωπο για την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης. Παράλληλα με τον ίδιο λόγο ακυρώσεως, προωθείται η θέση ότι δεν φαίνεται να υπάρχει το πρακτικό λήψης της προσβαλλόμενης απόφασης, από το οποίο θα προέκυπτε το πρόσωπο που έλαβε πραγματικά την προσβαλλόμενη απόφαση.

 

Δεν μπορώ να συμφωνήσω με τις αιτιάσεις της συνηγόρου του Αιτητή. Σε συμφωνία με τα όσα υποβάλλουν και οι Καθ' ων η αίτηση, διαπιστώνω ότι η υποβληθείσα στην υπό κρίση υπόθεση Έκθεση-Εισήγηση του αρμόδιου λειτουργού  της EASO (Βλ. συναφώς ερυθρά 93-104 του δ.φ.) ημερομηνίας 27.10.20, φέρει στο πάνω μέρος της πρώτης σελίδας αυτής, σφραγίδα με την ένδειξη «Η εισήγηση σας για απόρριψη της αίτησης ασύλου εγκρίνεται», ημερομηνία 27.11.2020, μία μονογραφή και ακριβώς από κάτω το όνομα «Α.Γ.[6]».

 

Ως εκ τούτου, στην παρούσα περίπτωση όπου προκύπτει ευκρινώς το όνομα του προσώπου που προβαίνει στην μονογραφή, ήτοι Α.Γ., υπάρχει μονογραφή πλησίον του ονόματος που λογικώς ανήκει στο πρόσωπο  το οποίο προβαίνει στην έγκριση καθώς και ειδική σφραγίδα ότι η εν λόγω εισήγηση εγκρίνεται, κρίνω ότι η εν λόγω πράξη ικανοποιεί όλα τα εξωτερικά στοιχεία που την καθιστούν έγκυρη. Το βάρος ανατροπής του τεκμηρίου αυτού της κανονικότητας της επίδικης απόφασης φέρει ο ίδιος ο Αιτητής, ο οποίος δεν έχει προσκομίσει οτιδήποτε το οποίο να το ανατρέπει[7].

 

Ο κύριος Α.Γ., είναι λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος ως προκύπτει από αντίγραφο επιστολής/εξουσιοδότησης του Υπουργού Εσωτερικών, το οποίο έχει επισυναφθεί στην ένσταση των Καθ' ων η αίτηση και βρίσκεται κατατεθειμένο στο διοικητικό φάκελο της παρούσας προσφυγής (Βλ. ερυθρό 105 του δ.φ.) είναι εξουσιοδοτημένος να εκδίδει αποφάσεις επί αιτημάτων διεθνούς προστασίας. 

 

Η παραχώρηση της σχετικής εξουσιοδότησης είναι επιτρεπτή δυνάμει ρητής διάταξης νόμου, ήτοι του ερμηνευτικού άρθρου 2 του περί Προσφύγων Νόμου, ως επιβάλλει το εδάφιο (4) του άρθρου 17 του περί Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου, Ν. 158 (Ι)/1999, σε συνδυασμό και με το άρθρο 3(2) του περί Εκχωρήσεως της ενασκήσεως των Εξουσιών των Απορρεουσών εκ τινός Νόμου του 1962 (Ν. 23/1962). Συνάγεται ευθέως από το ερμηνευτικό άρθρο 2, ότι πρόσωπο το οποίο έχει εξουσία να εκδίδει αποφάσεις επί αιτήσεων ασύλου, είναι και οποιοσδήποτε αρμόδιος λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου που εξουσιοδοτείται από τον Υπουργό, για να ασκεί όλες ή οποιεσδήποτε από τις εξουσίες ή να εκτελεί όλα ή οποιαδήποτε από τα καθήκοντα του Προϊσταμένου.  Τέτοια εξουσιοδότηση εντοπίζεται και στην υπό κρίση υπόθεση, ως έχει επεξηγηθεί ανωτέρω και συνεπώς οι σχετικοί ισχυρισμοί του Αιτητή στερούνται βασιμότητας και ως εκ τούτου απορρίπτονται^[8].

 

Απορριπτέος όμως είναι και ο ισχυρισμός της συνηγόρου του Αιτητή, ότι δεν ταυτοποιείται το πρόσωπο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, αφού ως έχω αναφέρει και ανωτέρω, κάτω από τη μονογραφή που τέθηκε επί της Έκθεσης-Εισήγησης, εντοπίζεται σφραγίδα με το πλήρες όνομα του Α.Γ. ο οποίος είχε εξουσιοδοτηθεί, ως επίσης αναφέρθηκε, από τον Υπουργό Εσωτερικών, ώστε να εκδίδει αποφάσεις επί αιτημάτων διεθνούς προστασίας[9] .

 

Περαιτέρω, απολύτως θεμιτή είναι και η έγκριση της εισήγησης του λειτουργού της EASO, η οποία αποτελεί την αιτιολογική βάση και της εκδιδόμενης απόφασης, χωρίς να καθίσταται αναγκαία η επανάληψη της αιτιολογίας σε ξεχωριστό έγγραφο και χωρίς αυτό να θεωρείται εγκατάλειψη της δική του αποφασιστικής αρμοδιότητας. Όπως συναφώς προβλέπει το  άρθρο 17(8) του Ν.158(Ι)/1999, δε συνιστά αποχή από άσκηση αρμοδιότητας η υιοθέτηση ενός σημειώματος ή μιας πρότασης που υποβάλλεται από υφιστάμενο υπάλληλο ή όργανο στο αρμόδιο διοικητικό όργανο, αν το σημείωμα ή η πρόταση περιέχει συγκεκριμένη εισήγηση και από το σύνολο της όλης διοικητικής ενέργειας προκύπτει ότι το αρμόδιο όργανο άσκησε ουσιαστικά την αποφασιστική του αρμοδιότητα. Εν προκειμένω, η υιοθέτηση της Έκθεσης-Εισήγησης, η οποία εμπεριέχει πολύ συγκεκριμένη ανάλυση και εισήγηση, δεν συνιστά αποχή από την άσκηση της εξουσίας του αποφασίζοντος οργάνου αλλά με την έγκρισή της εκδόθηκε η επίδικη πράξη και το περιεχόμενη της εισήγησης καθίσταται παράλληλα  η αιτιολογική βάση της επίδικης απόφασης^[11].

 

Όσον αφορά στον ισχυρισμό της συνηγόρου του Αιτητή ότι την επίδικη απόφαση έλαβε ο λειτουργός Γ.Γ. ο οποίος απέστειλε την επιστολή απόρριψης της αίτησης του Αιτητή και ο οποίος δεν είχε καμία εμπλοκή και/ή ρόλο στην εξέταση της υπόθεσής, αυτός απορρίπτεται, καθότι από τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου διαφαίνεται ότι το πρόσωπο που άσκησε αποφασιστική αρμοδιότητα, εγκρίνοντας την εισήγηση του αρμόδιου λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου, ήταν ο κος Α.Γ. (Βλ. ερυθρό 104 του δ.φ.) ο οποίος είχε και την απαραίτητη εξουσιοδότηση από τον Υπουργό Εσωτερικών για την έκδοση τέτοιων αποφάσεων.

 

Προκύπτει περαιτέρω ότι ο λειτουργός Γ.Γ. υπογράφει την επιστολή απόρριψης για τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου, (For Head of the Asylum Service) γεγονός που καταδεικνύει ότι δεν ενήργησε αυτοβούλως αλλά κατόπιν οδηγιών του Προϊστάμενου της Υπηρεσίας Ασύλου. Σχετικά είναι τα λεχθέντα στην υπόθεση αρ.6447/2013, Μενέλαος Χειμώνας ν. Δημοκρατίας, μέσω του Υπ. Εσωτερικών, ημερ. 30.09.2015, η οποία με παραπομπή στην Εμμανουήλ ν. Δημοκρατίας (2013) 3 Α.Α.Δ. 29, όπου απερρίφθη παρόμοιο επιχείρημα, επισήμανε ότι η ένθεση υπογραφής ή υπόδειξης ότι αυτή γίνεται «για», εκ μέρους δηλαδή προσώπου, δεν υποδηλώνει απεμπόληση εξουσίας. Η άσκηση εξουσιών γίνεται από  οποιονδήποτε έχει εξουσιοδότηση, η δε υπογραφή αυτού του είδους, παραπέμπει στο  ουσιαστικό όργανο που έλαβε την απόφαση από το οποίο και εκπορεύεται αυτή, χωρίς να ενέχει σημασία η ταυτότητα του προσώπου που υπέγραψε τη διοικητική πράξη, αλλά η ταυτότητα του προσώπου που έλαβε την απόφαση. Σύμφωνα με το τεκμήριο της νομιμότητας θεωρείται ότι η κατ' εξουσιοδότηση αποστολή επιστολής, και που αυτό υποδηλώνει το «για», γίνεται εντός του πλαισίου της κανονικής λειτουργίας της διοίκησης[10]. 

 

Όπως άλλωστε έχει κατ' επανάληψη νομολογηθεί, η υπογραφή λειτουργού τμήματος «για τον Διευθυντή» ή, εν πάση περιπτώσει, για τον διοικητικό προϊστάμενο του τμήματος συνάδει και δεν είναι αντίθετη με  το τεκμήριο της νομιμότητας που υπάρχει υπέρ των πράξεων της Διοίκησης, εφόσον είναι σαφές ότι η απόφαση εξακολουθεί να προέρχεται από το αρμόδιο διοικητικό όργανο[11]. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η εξουσία και απόφαση δεν εκχωρείται από τον Διευθυντή σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Αντίθετα, ο διευθυντής, στην παρούσα περίπτωση ο Προϊστάμενος, «ήταν και παρέμεινε ο αρμόδιος φορέας εξουσίας, εξ' ονόματος του οποίου και μόνο, διεκπεραιώνονταν οι διάφορες πράξεις» (βλ. Φάνη Α. Γεωργιάδη κ.α. ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 2412/2006, ημερ. 16.7.2009). Εν προκειμένω, η περιεχόμενη σε επιστολόχαρτο της Υπηρεσίας Ασύλου απόφαση και υπογραφή «For the Head of the Asylum Service», υποδηλώνει ακριβώς την εκ μέρους του ίδιου Προϊσταμένου αναγκαία ενέργεια, η οποία και εκφράζεται μέσω της αρμόδιας λειτουργού. Σύμφωνα δε με το τεκμήριο της κανονικότητας, που υπάρχει υπέρ των πράξεων της Διοίκησης και το οποίο δεν έχει ανατραπεί, θεωρείται ότι νομίμως και κατ' εξουσιοδότηση έγιναν οι διάφορες ενέργειες και απεστάλη η επίδικη επιστολή στον Αιτητή, εξ' ονόματος του Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

Επιπρόσθετα, θα πρέπει να λεχθεί ότι αυτού του είδους οι πράξεις, οι οποίες άπτονται άμεσα της φύσης και/ή της λειτουργίας των διοικητικών οργάνων, αντιμετωπίζονται διαχρονικά με γνώμονα την ομαλή λειτουργία της Διοίκησης και την αρχή της συνέχειας και συνέπειας που θα πρέπει να διέπει την εν λόγω λειτουργία, καθώς και την ασφάλεια δικαίου προς όφελος του διοικούμενου. Συνεπώς, όπως ελέχθη και στην υπόθεση Φάνη Α. Γεωργιάδη (ανωτέρω), δε νοείται λογικά να θεωρείται η έννοια του Διευθυντή και/ή διοικητικού προϊσταμένου του εκάστοτε τμήματος της Διοίκησης, εν προκειμένω του Προϊσταμένου, ως ταυτοποιημένη με το φυσικό πρόσωπό του, αλλά με το θεσμό και την εξουσία που συναρτάται με τη θέση του. Σχετική είναι και η απόφαση στην Ανδρέας Παναγή κ.α. ν. Συμβουλίου Εφέσεων, Υποθ. Αρ. 1226/2014, ημερ. 11.3.2014, στην οποία τονίστηκε ότι η εκάστοτε διοικητική ενέργεια «δεν απεκδύεται το θεσμικό της μανδύα, παραμένουσα μόνο στα πρόσωπα που αποφασίζουν» καθώς και ότι τα φυσικά πρόσωπα, «όταν λαμβάνουν αποφάσεις, το πράττουν ως εντεταλμένοι εκ του Νόμου ιθύνοντες και όχι ως απλά πρόσωπα, ασύνδετα, άσχετα και έξω από το κρινόμενο κατά περίπτωση αντικείμενο.». Επισημαίνεται δε περαιτέρω ότι την ίδια προσέγγιση επί του υπό συζήτηση θέματος ακολούθησε το Διοικητικό Δικαστήριο τόσο στην I. K. PRINT DIRECT LTD ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 381/2014, ημερ. 31.10.2016, όσο και στην Μαρία Ξάνθου ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 907/2015, ημερ. 21.08.2018.

 

Εν προκειμένω, όπως παρομοίως λέχθηκε και στις ως άνω αποφάσεις, η περιεχόμενη σε επιστολόχαρτο της Υπηρεσίας Ασύλου απόφαση και υπογραφή «For Head of the Asylum Service», υποδηλώνει ακριβώς την εκ μέρους του ίδιου του Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου αναγκαία ενέργεια, η οποία και εκφράζεται μέσω του αρμόδιου λειτουργού. Σύμφωνα δε με το τεκμήριο της κανονικότητας, που υπάρχει υπέρ των πράξεων της Διοίκησης και το οποίο δεν έχει ανατραπεί, θεωρείται ότι νομίμως και κατ' εξουσιοδότηση έγιναν οι διάφορες ενέργειες και απεστάλη η επίδικη επιστολή στον Αιτητή, εξ' ονόματος του Προϊσταμένου[12].

 

 

Επί της ουσίας της υπόθεσης σε συνάρτηση και με τον ισχυρισμό περί  έλλειψης δέουσας έρευνας

 

Αναφορικά με τη θέση του Αιτητή, ως αυτή προωθείται με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, περί έλλειψης δέουσας έρευνας επισημαίνεται ότι, το Δικαστήριο στα πλαίσια ελέγχου της προσβαλλόμενης απόφασης εξετάζει κατά πόσον το αρμόδιο όργανο ερεύνησε όλα εκείνα τα στοιχεία που όφειλε να ερευνήσει και να συνεκτιμήσει για να καταλήξει στην απόφασή του σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου. Η έρευνα θεωρείται πλήρης όταν το διοικητικό όργανο συλλέξει και εξετάσει όλα τα ουσιώδη στοιχεία μιας υπόθεσης, ώστε να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα. Το είδος και η έκταση της έρευνας εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια του αποφασίζοντας οργάνου και διαφέρει κατά περίπτωση[13].

 

Ως εκ τούτου, προσέγγισα το θέμα με βάση τα ενώπιόν μου στοιχεία και το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου. Διαπιστώνω ότι ο Αιτητής, στην αίτηση του για διεθνή προστασία κατά την καταγραφή των λόγων που τον ώθησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, ανέφερε ότι έπραξε τούτο για λόγους ασφαλείας, επειδή η ζωή του απειλήθηκε πολλές φορές.

 

Ωστόσο, κατά το κρίσιμο στάδιο της συνέντευξής του,  ο  Αιτητής  δήλωσε ότι ήλθε στη Δημοκρατία λόγω του ότι η Γουινέα έχει περιέλθει σε εθνοτικό πρόβλημα που έχει γίνει πολιτικό και ο ίδιος είναι μέλος μίας μειονοτικής κοινότητας της Γουινέας, της εθνοτικής ομάδας επονομαζόμενης ως  Peul. Υποστήριζε ως ανέφερε, μια οργάνωση με την ονομασία «Section Motar» η οποία υποστηρίζει τον ηγέτη της αντιπολίτευσης, ήτοι τον Seloudame Diallo, ο οποίος είναι πρόεδρος του κόμματος UFDG. Σκοπός της οργάνωσης αυτής ήταν να καθοδηγεί τον πρόεδρο στις μετακινήσεις του (in his movement), ενώ οργάνωσαν την εκστρατεία του χρησιμοποιώντας μοτοσικλέτες. Ο Αιτητής άνηκε στην επιτροπή οργάνωσης των μετακινήσεων (commission of organization for movement).  Κατά τη διάρκεια μίας πορείας του Νοεμβρίου 2018 δεχθήκανε επίθεση, ο ίδιος συνελήφθη και τον οδήγησαν στη φυλακή Surete του Καλούνγκου. Στην κοινότητά τους Gatouma, από την έλευση του προέδρου Aloha Conde, έχουν γίνει περισσότερες από 120 δολοφονίες μόνο των Peuls και μοναδικός λόγος για τις ενέργειες αυτές, ήταν επειδή υποστηρίζουν τον μεγαλύτερο ηγέτη της αντιπολίτευσης στη χώρα, ο οποίος είναι επίσης Peul και ζει επίσης στην Gatouma. Όταν απελευθερώθηκε, ενημερώθηκε ότι η μητέρα του μετακόμισε στο χωριό επειδή δεχόταν επιθέσεις από την αστυνομία, καθώς κάθε φορά που γίνονταν πορείες η αστυνομία συνήθιζε να εισβάλλει στα σπίτια. Μπορούσαν να χτυπάνε γυναίκες και παιδιά και να οδηγούν νέους άνδρες στη φυλακή. Έτσι, μετακόμισε στο χωριό. Όταν οι νέοι Peuls συλλαμβάνονται, οδηγούνται στη φυλακή. Ακόμη και όταν πρόεδρος της UFDG ζήτησε την απελευθέρωσή τους, η κυβέρνηση δεν το έπραξε. Ήθελαν οι οικογένειές τους να πάνε και να πληρώσουν χρήματα προκειμένου να τους απελευθερώσουν. Ως εκ τούτου, δολοφόνησαν κάποιους ενώ κάποιους άλλους τους συνέλαβαν. Τους είπανε ότι αυτοί -οι Peul- δεν έχουνε το δικαίωμα να κυβερνήσουνε στη Γουινέα επειδή είναι βοσκοί και έμποροι. Όταν απελευθερώθηκε από τη φυλακή, ο άνθρωπος που τον βοήθησε να αποφυλακιστεί είχε ήδη μιλήσει με τη μητέρα του γιατί μετά τον θάνατο του πατέρα του, τους βοήθησε πολύ καθώς η μητέρα του έχει πρόβλημα υγείας (με την καρδία της). Είπε στη μητέρα του ότι αν μπορέσει να παραμείνει ζωντανός στη φυλακή και να βγει από αυτήν, θα ήταν καλύτερα να φύγει από τη χώρα για να μην τον σκοτώσουν όπως τον πατέρα του. Έτσι αποφάσισε να τον βοηθήσει, επειδή η κατάστασή του δεν ήταν καλή ως νέος χωρίς μόρφωση και ως Peul.  Η θέση του Αιτητή στην οργάνωση, στην οποία ανήκε, ήταν θέση ευθύνης και οι περισσότεροι από τους νέους που δολοφονούν είναι μορφωμένοι νέοι, μέλη της εθνοτικής ομάδας Peul. Οπότε, κατά τον ίδιο, ή θα τον σκότωναν ή θα έφευγε από τη χώρα. Γι' αυτό έφυγε από τη χώρα. Eρωτηθείς εάν υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο γεγονός στη Γουινέα που τον έκανε να αποφασίσει να φύγει από τη χώρα, αναφέρθηκε σε ένα περιστατικό, την ημερομηνία του οποίου δεν θυμόταν, όπου πυροβόλησαν τον μεγαλύτερο ηγέτη της αντιπολίτευσης, τον Saloudame Diallo και ότι αυτό το περιστατικό, πραγματικά τον τρόμαξε.

 

Στην Εισηγητική του Έκθεση (Recommendation Report), ο λειτουργός EASO κατέγραψε τρεις ουσιώδεις ισχυρισμούς:

 

(α) ο πρώτος, αφορά την ταυτότητα, χώρα καταγωγή και συνήθους διαμονή του Αιτητή, ο οποίος και έγινε αποδεκτός. Το Δικαστήριο δεν εντοπίζει οποιονδήποτε λόγο διαφοροποίησης από την κατάληξη αυτή.  

 

(β) Ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός αφορούσε το κατ’ ισχυρισμό έντονο ενδιαφέρον του Αιτητή για την πολιτική κατάσταση της χώρας του καθώς και ότι αυτός ήταν μέλος της πολιτικής οργάνωσης «Section Motard». Και ο ισχυρισμός αυτός, αφού αξιολογήθηκε, έγινε αποδεκτός καθώς κρίθηκε ότι ο Αιτητής:

 

·         επέδειξε πολλές φορές τη λεπτομερή γνώση και το ενδιαφέρον του για την πολιτική κατάσταση της χώρας του, αναφέροντας και περιγράφοντας  διάφορα βασικά στοιχεία και ονόματα που σχετίζονται με τη χώρα του·

 

·         περιέγραψε με δικά του λεγόμενα αλλά με λεπτομερή τρόπο τους στόχους του κόμματος UFDG και εξήγησε επίσης με συνοχή τη σημασία του εθνοτικού πλαισίου στο πολιτικό πλαίσιο της χώρας του·

 

·         περιέγραψε με συνοχή πώς ξεκίνησε η εμπλοκή του με το "Section Motard" και πώς εξελίχθηκε εντός της οργάνωσης·

 

·         παρείχε επαρκείς πληροφορίες σχετικά με τις δραστηριότητές του ως μέλος της Επιτροπής Κίνησης·

 

·         υπογράμμισε με συνοχή ότι η θέση του δεν περιλάμβανε καμία σημαντική λήψη αποφάσεων, καθώς το τμήμα τους (η επιτροπή οργάνωσης) δεν αλληλεπιδρούσε με το προεδρείο όπου λαμβάνονταν όλες οι αποφάσεις.

 

Εξωτερικές πηγές πληροφόρησης κατά το λειτουργό, αναφέρουν την ύπαρξη του τμήματος Morad, το οποίο συνδέεται στενά με την Ένωση Δημοκρατικών Δυνάμεων της Γουινέας (UFDG). Σε έκθεση του ecoi.net υπογραμμίστηκε η παρουσία του UFDG ως κύριου πολιτικού παράγοντα και αντιπάλου στη Γουινέα, καθώς και η εθνοτική του βάση. Το BBC επιβεβαίωσε τις δηλώσεις του αιτούντος, καθώς το 2015 ο Άλφα Κόντε κέρδισε δεύτερη θητεία στην προεδρία. Αρκετές εξωτερικές πηγές επιβεβαίωσαν  ότι την επίθεση που απευθυνόταν στον επικεφαλής της UFDG, τον Οκτώβριο του 2018, δηλαδή πέντε μήνες πριν από την αναχώρηση του αιτούντος από τη Γουινέα. Δεδομένων των ανωτέρω, ο ισχυρισμός αυτός έγινε αποδεκτός.

 

Έχοντας εξετάσει λεπτομερώς τα όσα καταγράφονται ως προς τον ισχυρισμό αυτό στα ερυθρά 101-90, συμφωνώ με το καταληκτικό συμπέρασμα του λειτουργού EASO και φρονώ πως ορθώς αυτός έγινε αποδεκτός ως αξιόπιστος.

 

(γ) Ο τρίτος ουσιώδης ισχυρισμός, αφορούσε την θέση του Αιτητή ότι συμμετείχε σε διαμαρτυρία και συνελήφθη, ο οποίος απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος. Εξετάζοντας το περιεχόμενο της Εισηγητικής Έκθεσης (ερ. 98-95), συνταυτίζομαι με τα γραφόμενα του λειτουργού EASO και είναι και η δική μου κατάληξη ότι ο ισχυρισμός του αυτός είναι αναξιόπιστος για τους ακόλουθους λόγους:

 

·         αναφορικά με την πορεία διαμαρτυρίας του Νοεμβρίου 2018, ο Αιτητής παρουσίασε έλλειψη εξειδίκευσης και λεπτομερειών (Έρ.34 1χ), ενώ δεν ήταν σε θέση να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την ημέρα που αυτή έλαβε χώρα αλλά και τι είχε τότε συμβεί. Ήταν αναμενόμενο ότι ο Αιτητής, ως μέλος της επιτροπής κίνησης, ο οποίος μάλιστα ήταν υπεύθυνος για τη σύνταξη του καταλόγου των ατόμων που συνόδευαν την πορεία και που συμμετείχε τα τελευταία τρία χρόνια στην ίδια θέση, θα έπρεπε να ήταν σε θέση να κατονομάσει έστω κάποιους -αν όχι τους περισσότερους- από τους μοτοσικλετιστές που συμμετείχαν στην πορεία. Τουναντίον, οι απαντήσεις του Αιτητή επί του περιστατικού αυτού ήταν γενικευμένες και αόριστες·

 

·         Επιπλέον, ο Αιτητής δεν κατάφερε να επεξηγήσει με επαρκείς λεπτομέρειες, ποιες ήταν οι συνθήκες στη φυλακή αλλά και πως έφυγε από αυτή (Έρ.32 2χ,31 1χ). Οι αναφορές του Αιτητή ότι ένα φίλος του πατέρα του πλήρωσε για να αφεθεί αυτός ελεύθερος δεν παρατέθηκαν με επαρκή συνοχή, ο ίδιος δεν γνώριζε τι ποσό καταβλήθηκε για να αφεθεί ελεύθερος, ποια μέρα αυτός αφέθηκε ελεύθερος ενώ περαιτέρω δεν ήταν σε θέση να περιγράψει τα συναισθήματα του κατά την έξοδο του από την φυλακή και τι συνέβη εκείνη την ημέρα.

 

Επισημαίνω ότι, εξωτερικές πηγές επιβεβαίωσαν τις δηλώσεις του Αιτητή ως προς τη διαμαρτυρία του Νοεμβρίου 2018, καθώς την περίοδο εκείνη πραγματοποιήθηκαν διάφορες διαδηλώσεις στις οποίες συμμετείχε η UFGD διαμαρτυρόμενη κατά της κυβέρνησης (Έρ.64 και 63). Πλην όμως, παρά το γεγονός ότι τα εξωτερικά στοιχεία συνδυάζονται με τα εσωτερικά, η έλλειψη λεπτομερειών, η εξειδίκευση και η ασυνέπεια της δήλωσης του αιτούντος δεν επέτρεψαν την εδραίωση της εσωτερικής του αξιοπιστίας. Δεν μπορώ συνεπώς να δεχθώ τον ισχυρισμό αυτό.

 

Κατά την αξιολόγηση του κινδύνου σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του, ο αρμόδιος λειτουργός σημειώνει αρχικά ότι από τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς του, διαφάνηκε ότι δε συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου για αναγνώρισή του ως πρόσφυγα. Στο ίδιο συμπέρασμα κατέληξε και ως προς την συνδρομή των προϋποθέσεων (α) και (β) του άρθρου 15 της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ. Προχωρώντας στην εξέταση των προϋποθέσεων του άρθρου 15(γ), ο αρμόδιος λειτουργός επισήμανε ότι δεν υπάρχει καμία σύγκρουση στη Γουινέα, και ειδικότερα στη πρωτεύουσα Conakry (τόπος συνήθους διαμονής του αιτητή)  η οποία να φθάνει στο επίπεδο αδιάκριτης στοχοποίησης αμάχων, μόνο λόγω της παρουσίας τους. Ως εκ τούτου, η κατάληξη ήταν ότι ο Αιτητής δεν πληροί τις προϋποθέσεις ούτε για παραχώρηση συμπληρωματικής προστασίας.

 

Υπό το φως των ανωτέρω, και έχοντας ενώπιόν μου τον διοικητικό φάκελο της υπόθεσης, την ίδια την επίδικη απόφαση και τις δηλώσεις του Αιτητή στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, δεν διαπιστώνω να υφίσταται οποιαδήποτε πλημμέλεια σε σχέση με αυτήν. Κρίνω δε ότι ορθώς και κατόπιν δέουσας έρευνας οι Καθ΄ ων η αίτηση κατά την έκδοση της επίδικης απόφασής τους κατέληξαν ότι οι ισχυρισμοί 1 και 2 που προέβαλε ο Αιτητής, παρά το γεγονός ότι αυτοί κρίθηκαν αξιόπιστοι, ωστόσο δεν θα μπορούσαν καθ' αυτοί να οδηγήσουν σε υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς των άρθρων 3 ή 19 του περί Προσφύγων Νόμου.

 

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

 

Λαμβάνοντας υπόψη τα όσα ανωτέρω αναπτύχθηκαν, είναι η κατάληξή μου ότι ορθώς  κρίθηκε και επί της ουσίας ότι ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων του, σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά του πρόσφυγα, όπως διατυπώνονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου ή με το άρθρο 1Α της Σύμβασης της Γενεύης. Περαιτέρω, εύλογα  θεωρήθηκε ότι δεν κατάφερε να τεκμηριώσει την ύπαρξη ουσιωδών λόγων  να πιστεύεται ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη, ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται από την οικεία νομοθεσία.

 

Ειδικότερα, ως προς την εξέταση των προϋποθέσεων για συμπληρωματική προστασία, φρονώ πως στην προκείμενη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό του Αιτητή δεν προκύπτει ότι, ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής ή ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

 

Παρ’ όλα αυτά, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι έχει παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα από την πρωτοβάθμια εξέταση της αίτησής του Αιτητή, έκρινα σκόπιμο όπως προχωρήσω σε έρευνα σε σχέση με την γενική κατάσταση ασφαλείας της χώρας καταγωγής του, από την οποία προέκυψαν τα ακόλουθα σημαντικά:

 

·         Ο πρώην πρόεδρος της χώρας Alpha Conde κυβέρνησε την Γουινέα μετά τις πρώτες, από την ανεξαρτησία της χώρας, εκλογές του 2010 και επανεκλέχθηκε το 2015. Όταν τον Μάρτιο του 2020 προχώρησε σε τροποποίηση του Συντάγματος, ώστε να ανανεώσει για τρίτη φορά την θητεία του, προκάλεσε κύμα αντιδράσεων από τους πολιτικούς του αντιπάλους και κυρίως από το κόμμα UFDG. Ήδη το 2019, με τις σχετικές για τροποποίηση ανακοινώσεις, το FNDC (Front National pour la Défense de la Constitution), οργάνωσε πολλές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας[14]. Κατά το διάστημα μεταξύ Νοεμβρίου του 2019 και Ιανουαρίου του 2021, που έλαβαν χώρα διαδηλώσεις από αντιπάλους του Alpha Conde προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την τροποποίηση του Συντάγματος, σημειώθηκαν πολλοί θάνατοι ως αποτέλεσμα βίας από τις δυνάμεις ασφαλείας και πολλές αυθαίρετες κρατήσεις, στα πλαίσια των διαδηλώσεων αυτών. Σύμφωνα με το UFDG, ενενήντα εννέα  άτομα σκοτώθηκαν  κατά το διάστημα Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου του 2020. Σύμφωνα με την τοπική ΜΚΟ, το διάστημα του δημοψηφίσματος για την τροποποίηση του Συντάγματος, σημειώθηκαν πολλές συγκρούσεις από μέλη κοινοτήτων που πυροδότησαν και φυλετικές διαφορές, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 36 άτομα, 129 να τραυματιστούν, 127 να συλληφθούν και 83 κτήρια να καταστραφούν. Σύμφωνα με τον οργανισμό Guinean Organization for the Defense of Human and Citizen's Rights (OGDH), από τον Οκτώβριο του 2019 σημειώθηκαν τουλάχιστον 60 δολοφονίες κατά τις διαδηλώσεις του FNDC, την απεργία του Συνδικάτου Διδασκόντων, τις βουλευτικές εκλογές, το δημοψήφισμα του Μαρτίου και τις βιαιοπραγίες που ακολούθησαν τις προεδρικές εκλογές Οκτωβρίου[15].

 

·         Σε μελέτη του Συμβουλίου Μετανάστευσης και Προσφύγων του Καναδά του 2014 αναφέρεται ότι όντως η εθνοτικη ομάδα στην οποία ο Αιτητής ανήκει (Peul) υπόκειτο δίωξη από τις αρχές και διακρίσεις εις βάρος των μελών της με ανοχή αλλά και συμμετοχή της κυβέρνησης Alpha Conde, ως φαίνεται και από το ακόλουθο απόσπασμα:

 

«According to Human Rights Watch, in the course of election-related protests and violence in 2010, some members of the security forces reportedly used "ethnic slurs" against Peul people and "collaborated" with government supporters looting and stealing from those perceived as opposition supporters (29 Nov. 2010). A report on the use of torture in Guinea was released in 2011 by four human rights NGOs, including Action des chrétiens pour l'abolition de la torture (ACAT-France), a Christian organisation that assists people in detention around the world and fights against cruel treatment, torture, capital punishment, disappearances, war crimes, and crimes against humanity (ACAT-France n.d.). In the report, it is stated that during protests in 2010 and 2011, people from the Peul community were perceived to be "pro-opposition" by security forces, and were sometimes subjected to violence, ethnic slurs and pillaging of homes and shops by members of the security forces (ACAT-France et al. Nov. 2011, 22, 24). Country Reports 2012 reports that, in 2012, "security force personnel used violence to quell demonstrations and punish participants and leaders, resulting in deaths and numerous injuries" as well as the disappearances of two UFDG members (US 19 Apr. 2013, 2-3). »[16]

 

·         Σε σχέση με τη φυλή Peul (ή Fula ή Fulani) το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού της Γουϊνέας ανήκει στην φυλή αυτή με ποσοστό 33,9%, δεύτερη είναι η φυλή Malinke με ποσοστό 31,1% και ακολουθούν οι Soussou με ποσοστό 19,1%. Υπάρχουν φυλετικές διαμάχες μεταξύ Peul και Malinke, οι οποίες επεκτείνονται και στην πολιτική καθώς οι περισσότεροι οπαδοί του UFDG είναι Peul ενώ του RPG (κόμμα του Alpha Conte) είναι Malinke. Αν και οι Peul είναι η πληθυσμιακά επικρατούσα φυλή και «εκπροσωπούν την κύρια πνευματική, οικονομική και θρησκευτική δύναμη», «η ομάδα εκλαμβάνεται ως απειλή από άλλες κοινότητες». Από την ανεξαρτησία της χώρας το 1958, ο πρόεδρος άνηκε, είτε στην φυλή Malinke είτε στην φυκη Soussou. Ήδη κατά την θητεία του πρώτου δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου μετά την ανεξαρτησία της χώρας, Sekou Ahmed Touré, εφαρμόστηκε διακριτική πολιτική σε βάρος των Peul, που οδήγησε πολλούς να εγκαταλείψουν την χώρα. Αναφορές για διακρίσεις βάσει φυλής γίνονται σε σχέση με την εργασία και τον τόπο διαμονής ενώ διακοινοτικές εντάσεις σημειώνονται κατά τις περιόδους εκλογών[17] .

 

Ωστόσο, παρά την ενδελεχή έρευνα, δε βρέθηκαν πληροφορίες συγκεκριμένα ως προς τη μεταχείριση των Peul από το νέο στρατιωτικό καθεστώς.

·         Στην έκθεση World Report 2021 - Guinea του οργανισμού HRW - Human Rights Watch αναφέρεται ότι εθνοτική βία συνεχίστηκε και μετά την 3η επανεκλογή του προέδρου Alpha Conde το 2021: «Violence often ran along ethnic lines with groups of armed Guerzé, an ethnic group seen as sympathetic to the opposition, facing off with armed ethnic Konianké and Malinké, largely considered ruling party supporters. Some of the victims were apparently targeted based on their ethnic identity. Many were shot, hacked, or beaten to death, and at least one was burned alive. »

 

·         Στις 05.09.2021 έγινε πραξικόπημα από τον συνταγματάρχη Mamady Doumbouya, ο οποίος κατηγόρησε τον έκπτωτο πρόεδρο Alpha Conde για διαφθορά, παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κακή διαχείριση. Ο συνταγματάρχης, ως αρχηγός των ειδικών δυνάμεων και πραξικοπηματιών, σχημάτισε την καλούμενη Εθνική Επιτροπή Συμφιλίωσης (National Committee of Reconciliation and Development), της οποίας προεδρεύει, ανακήρυξε τη διάλυση της κυβέρνησης και του συντάγματος και ανακοίνωσε της έναρξης μιας 18μηνης περιόδου για την μετάβαση στη δημοκρατία[18].

 

·         Στις 28.09.2021, οι νέες στρατιωτικές αρχές υιοθέτησαν έναν μεταβατικό χάρτη  στον οποίο εκτίθενται η αποστολή και τα καθήκοντα της μεταβατικής κυβέρνησης και προβλέπεται η σύνταξη νέου Συντάγματος καθώς και η διεξαγωγή εκλογών. Την 01.10.2021, ο Mamadi Doumbouya ορκίστηκε Πρόεδρος ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Περαιτέρω, όρισε πρωθυπουργό, διέταξε την απελευθέρωση 79 πολιτικών κρατουμένων και επέτρεψε την επιστροφή 4 εξόριστων πολιτικών αντιπάλων του Alpha Conde. Έθεσε μάλιστα τον Alpha Conde υπό κράτηση, ωστόσο, τον Ιανουάριο του 2022 του επετράπη να μεταβεί στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για ιατρική παρακολούθηση εξαιτίας προβλημάτων υγείας. Με την επιστροφή του τον Απρίλιο, του επετράπη να διαμείνει υπό περιορισμό στο σπίτι της συζύγου του[19].

·         Το UFDG, το FNDC και γενικότερα ο λαός καλωσόρισε τον Mamady Doumbouya και την αλλαγή του καθεστώτος. Το πραξικόπημα καταδικάστηκε από τη διεθνή κοινότητα, συγκεκριμένα από τον ΟΗΕ, Αφρικανική Ένωση και Δυτικοαφρικανική Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ECOWAS). Στις 30.04.22, ο στρατηγός Doumbouya ανακοίνωσε ότι η μεταβατική περίοδος για την αποκατάσταση της δημοκρατίας θα διαρκέσει 39 μήνες, ενώ στις 11.05.2022, το διάστημα αυτό μειώθηκε στους 36 μήνες. Σημειώνεται ότι η ECOWAS είχε θέσει προθεσμία εντός της οποίας το στρατιωτικό καθεστώς θα έπρεπε να απαντήσει ως προς το χρονοδιάγραμμα για άμεση αποκατάσταση της δημοκρατίας[20].

 

·         Σύμφωνα με δημοσίευμα του Al Jazeera στις 04.05.2022 ο γενικός εισαγγελέας της Γουινέας διέταξε έναρξη ποινικών διαδικασιών εναντίον του πρώην Προέδρου και πρώην μελών της κυβέρνησης με κατηγορίες που περιλαμβάνουν εγκλήματα, δολοφονίες, καταστροφή περιουσιών και πράξεις βίας κατά τη διάρκεια της θητείας του. Το δημοσίευμα αναφέρει ότι η κίνηση αυτή του γενικού εισαγγελέα ήρθε κατόπιν καταγγελίας που υπέβαλε το FNDC (National Front for the Defence of the Constitution)[21]. 

 

Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω και σε συνάρτηση με τα πραγματικά γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση του Αιτητή, και ειδικότερα την αλλαγή καθεστώτος από την αποχώρηση του από τη Γουινέα, το γεγονός ότι δεν έγινε στόχος μετά την αποφυλάκιση του και ότι από την άφιξη του στη Δημοκρατία εγκατέλειψε, ως ο ίδιος δήλωσε, τις πολιτικές του δραστηριότητες, καταδεικνύεται ότι δεν εντοπίζονται παράγοντες που θα μπορούσαν να προκαλέσουν φόβο σε άτομα εκ μόνου του λόγου ότι προέρχονται από τη φυλή Peul, στην οποία ανήκει και ο Αιτητής.

 

Ειδικότερα, η ως άνω κατάληξη μου επιβεβαιώνεται και από την έκθεση της κατάστασης ασφαλείας στη Γουινέα, και δη στη πρωτεύουσα Conakry, τόπος καταγωγής και μόνιμης διαμονής του Αιτητή. Από ανάλυση των δεδομένων που καταγράφηκαν σε έγκυρη πηγή[22] όσον αφορά τα περιστατικά βίας και ασφαλείας στην Γουινέα κατά τους τελευταίους 12 μήνες (συγκεκριμένα για την περίοδο 21.04.2022-21.04.2023), παρατηρείται ότι συνολικά στην χώρα υπήρξαν 151 περιστατικά και 45 ανθρώπινες απώλειες κατά την πιο πάνω περίοδο. Από αυτά, 7 περιστατικά που αφορούσαν μάχες (με 4 ανθρώπινες απώλειες), 121 περιστατικά που αφορούσαν εξεγέρσεις (με 32 ανθρώπινες απώλειες), και 12 περιστατικά που αφορούσαν βία εναντίον πολιτών (με 9 ανθρώπινες απώλειες). Όσον αφορά την πρωτεύουσα Conakry της Γουινέας κατά τους τελευταίους 6 περίπου μήνες (συγκεκριμένα για την περίοδο 21.11.2022-21.04.2023), παρατηρείται ότι συνολικά στην εν λόγω πόλη καταγράφηκαν 18 περιστατικά βίας και ασφαλείας και 5 ανθρώπινες απώλειες κατά την πιο πάνω περίοδο[23]. Τα εν λόγω περιστατικά βίας και ασφαλείας είχαν ως εξής:

 

·         14 περιστατικά που αφορούσαν εξεγέρσεις (με 5 ανθρώπινες απώλειες)

·         4 περιστατικά που αφορούσαν βία εναντίον πολιτών ( χωρίς ανθρώπινη απώλεια)

 

Επισημαίνω πως, ιδίως ως προς τους παράγοντες που δύνανται να ληφθούν υπόψιν κατά την αξιολόγηση του συστατικού στοιχείου της αδιάκριτης βίας, το ΔΕΕ έκρινε ότι λαμβάνονται υπόψη «[.]μεταξύ άλλων, η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργάνωσης των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων και η διάρκεια της σύρραξης ως στοιχεία λαμβανόμενα υπόψη κατά την εκτίμηση του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 15, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2011/95[24], καθώς και άλλα στοιχεία όπως η γεωγραφική έκταση της κατάστασης αδιάκριτης άσκησης βίας, ο πραγματικός προορισμός του αιτούντος σε περίπτωση επιστροφής στην οικεία χώρα ή περιοχή και οι τυχόν εκ προθέσεως επιθέσεις κατά αμάχων εκ μέρους των εμπόλεμων μερών.»[25]

 

Περαιτέρω, ως προς τον προσδιορισμό του επιπέδου της ασκούμενης αδιάκριτης βίας, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην απόφασή του Sufi and Elmi (ΕΔΔΑ, απόφαση επί των προσφυγών  8319/07 and 11449/07, ημερομηνίας 28.11.2011) αξιολόγησε, διευκρινίζοντας ότι δεν κατονομάζονται εξαντλητικά, τη χρήση μεθόδων και τακτικών πολέμου εκ μέρους των εμπόλεμων πλευρών οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο αμάχων θυμάτων ή ευθέως στοχοποιούν αμάχους, εάν η χρήση αυτών είναι διαδεδομένη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, και, τελικά, τον αριθμό των αμάχων που έχουν θανατωθεί, τραυματιστεί και εκτοπιστεί ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης[26].

 

Όπως διευκρίνισε το ΔΕΕ «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας.»[27]. Ιδίως ως προς την εφαρμογή της αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας, το ΔΕΕ στην ως άνω απόφαση διευκρίνισε ότι « όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών της καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας.».

 

Έχοντας αξιολογήσει συνεπώς τα περιστατικά της υπό κρίση υπόθεσης υπό το φως της ως άνω νομολογίας του ΔΕΕ, δεν προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο Αιτητής, ακόμα κ<ι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή[28].

 

Είναι συνεπώς η κατάληξη μου ότι δεν τεκμηριώνεται εν προκειμένω βάσιμος φόβος «καταδίωξης του [αιτητή] για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα άρθρα 3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου του 2000 (Ν. 6(I)/2000) αντίστοιχα.

 

Συνακόλουθα, η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση  επικυρώνεται, με έξοδα €1000 υπέρ των Καθ' ων η αίτηση, και εναντίον του Αιτητή.

 

 

 

Ε. Ρήγα,  Δ.Δ.Δ.Δ.Π.