Q. B. T. ν. Κυπριακή Δημοκρατία μέσω Υπηρεσίας Ασύλου, Υπoθ. Αρ.: 6934/2021, 9/8/2023
print
Τίτλος:
Q. B. T. ν. Κυπριακή Δημοκρατία μέσω Υπηρεσίας Ασύλου, Υπoθ. Αρ.: 6934/2021, 9/8/2023
Παραπομπή:
ECLI:CY:DDDP:2023:1111

ECLI:CY:DDDP:2023:1111

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

Υπoθ. Αρ.: 6934/2021

 

09 Αυγούστου, 2023 

[Α.Α.ΑΓΡΟΤΗ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.] 

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος 

Μεταξύ: 

Q. B. T.

Αιτήτρια 

-και- 

 

Κυπριακή Δημοκρατία μέσω 

Υπηρεσίας Ασύλου 

Καθ' ων η Αίτηση 

 

Α.Ιωαννίδου (κα)  για Γ. Στυλιανού & Συνεργάτες ΔΕΠΕ, Δικηγόροι Αιτήτριας

Στ Σταύρου (κα) Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η Αίτηση.  

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η 

 

Α.Α.ΑΓΡΟΤΗ Δ ΔΔΔΠ:  Με την παρούσα προσφυγή, η Αιτήτρια προσβάλλει (Α) την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, ημερομηνίας 04/10/2021 σύμφωνα με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά της για παραχώρηση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας και (Β) την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, ίδιας ημερομηνίας, σύμφωνα με την οποία δεν αναγνωρίστηκε σε αυτήν καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας και καλεί το Δικαστήριο όπως κηρύξει αυτήν άκυρη, παράνομη, στερημένη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος.

 

Όπως προκύπτει τόσο από την Ένσταση, αλλά και από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, που αποτελεί τεκμήριο Α στην παρούσα διαδικασία, τα ουσιώδη γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση είναι τα ακόλουθα:

 

Η Αιτήτρια είναι ενήλικη, υπήκοος της Δημοκρατίας του Καμερούν (εφεξής Καμερούν) και κάτοχος δελτίου ταυτότητας της Δημοκρατίας του Καμερούν με ημερομηνία έκδοσης την 19/03/2012 και ημερομηνία λήξης την 19/03/2022.

 

Την 19/10/2019, σύμφωνα με δική της δήλωση, η Αιτήτρια εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής και μέσω Τουρκίας μετέβη στις κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου από όπου στη συνέχεια διήλθε παράτυπα στις ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές. Την 22/10/2019 συμπλήρωσε και υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας παραλαμβάνοντας αυθημερόν βεβαίωση υποβολής αίτησης διεθνούς προστασίας.

 

Την 09/08/2021 διενεργήθηκε προφορική συνέντευξη της Αιτήτριας από λειτουργό της Υπηρεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο  (E.U.A.A. – πρώην EASO), παρέχοντάς της δωρεάν βοήθεια διερμηνέα. Την 26/08/2021 o αρμόδιος λειτουργός της EUAA συνέταξε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου, με την οποία εισηγείται την απόρριψη του αιτήματος της Αιτήτριας. Ακολούθως, την 03/09/2021 συγκεκριμένη λειτουργός, δεόντως εξουσιοδοτημένη από τον Υπουργό Εσωτερικών να εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου, ενέκρινε την εισήγηση και απέρριψε την αίτηση της Αιτήτριας.

 

Η απορριπτική απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου η οποία περιέχεται σε επιστολή ημερομηνίας 04/10/2021, μαζί με την αιτιολογία αυτής, στην μητρική γλώσσα της Αιτήτριας, ήτοι την αγγλική, παραλήφθηκε δια χειρός από την τελευταία αυθημερόν θέτοντας την υπογραφή της

 

Εμπρόθεσμα, η Αιτήτρια καταχώρησε την με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο προσφυγή εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

Η Αιτήτρια μέσω της αγόρευσης των συνηγόρων της, γενικά υποβάλλει ισχυρισμούς περί έλλειψης αιτιολόγησης και έλλειψης δέουσας έρευνας εκ μέρους των Καθ’ ων η αίτηση η οποία οδήγησε σε πλάνη περί τα πράγματα, ότι η απόφαση στηρίχθηκε σε παρερμηνεία και μη ορθή απόδοση των όσων ανέφερε η Αιτήτρια κατά τη συνέντευξή της ενώπιον του αρμόδιου λειτουργού καθώς επίσης ότι δεν δόθηκε στην Αιτήτρια το ευεργέτημα της αμφιβολίας. Τέλος, υποβάλλει η Αιτήτρια ότι παραβιάστηκε η αρχή της μη επαναπροώθησης.

 

Από την πλευρά τους οι Καθ’ ων η αίτηση, μέσω της δικής τους αγόρευσης, υπεραμύνονται της νομιμότητας και της ορθότητας της υπό εξέταση απόφασης. Αποτελεί θέση τους ότι η επίδικη απόφαση έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του Συντάγματος και των Νόμων, μετά από δέουσα έρευνα και σωστή ενάσκηση των εξουσιών που δίνει ο Νόμος στους Καθ’ ων η αίτηση και αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης και η περίπτωση της Αιτήτριας εξετάστηκε ορθά και δίκαια. Τέλος, ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη, καλούν δε το Δικαστήριο όπως απορρίψει όλους τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας οι οποίοι δεν αναπτύσσονται επαρκώς στην γραπτή της αγόρευση καθότι αυτοί θεωρούνται νομολογιακά εγκαταλειφθέντες και δεν συνάδουν με τις πρόνοιες των Διαδικαστικών Κανονισμών του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962. Καταλήγοντας, οι Καθ’ ων η αίτηση προβάλλουν ότι η Αιτήτρια δεν κατάφερε να αποσείσει το αναλογούν βάρος απόδειξης, με αποτέλεσμα οι Καθ’ ων η αίτηση να έχουν ορθώς απορρίψει το αίτημα της Αιτήτριας για διεθνή προστασία.

 

Κατά το στάδιο των διευκρινήσεων ενώπιον του Δικαστηρίου, οι συνήγοροι των μερών περιορίστηκαν να υιοθετήσουν τους προβαλλόμενους στις γραπτές του αγορεύσεις ισχυρισμούς.

 

Έχω μελετήσει με μεγάλη προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου από τους συνηγόρους των διαδίκων. Κατ΄ αρχήν συμφωνώ με τη συνήγορο για τους Καθ’ ων η αίτηση ότι πλείστοι από τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας που περιέχονται στην αίτηση ακυρώσεως είναι γενικοί, αόριστοι και χωρίς την απαιτούμενη εξειδίκευση, κυρίως όμως δεν φαίνεται να προωθούνται στην συνέχεια μέσω της αγόρευσης για την Αιτήτρια. Παραπέμπω στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατά απόφασης του ΔΔΔΠ 29/21, ΑΝΤΙΚ ν Δημοκρατίας ημερ. 04/10/2021 όπου γίνεται ανασκόπηση ως προς την εμβέλεια του κανονισμού 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962. Ακολουθώντας την ισχύουσα νομολογία, οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας οι οποίοι περιέχονται στη αίτηση ακυρώσεως θα εξεταστούν στο βαθμό που αυτοί προωθούνται και εξειδικεύονται στην γραπτή της αγόρευση.  Σε σχέση με τους λοιπούς ισχυρισμούς κρίνω ότι αυτοί θα πρέπει να απορριφθούν και απορρίπτονται.

 

Σε κάθε περίπτωση και δεδομένου ότι το παρόν Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου  11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018, Ν. 73(Ι)/2018, κέκτηται εξουσίας όπως εξετάσει πέραν από την νομιμότητα της προσβαλλόμενης πράξης και την ορθότητα αυτής, ήτοι εξέταση επί της ουσίας του αιτήματος της Αιτήτριας, θεωρώ χρήσιμο όπως καταγραφούν όλοι οι ισχυρισμοί που αυτή προέβαλε σε όλα τα στάδια εξέτασης του αιτήματος της, προκειμένου να εξετάσω την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης αλλά και για να διαφανεί εάν οι Καθ’ ων η αίτηση αποφάσισαν μετά από δέουσα έρευνα, ορθά, νόμιμα και εντός της διακριτικής τους ευχέρειας, εξετάζοντας παράλληλα και τους εγειρόμενους από την Αιτήτρια ισχυρισμούς.

 

Με την αίτησή της για παροχή διεθνούς προστασίας, η Αιτήτρια ανέφερε ως λόγους που την οδήγησαν να εγκαταλείψει την χώρα καταγωγής της, πρώτον, την κρίση η οποία εξελίσσεται στη χώρα καταγωγής και δεύτερον όσα βίωσε η ίδια και η μητέρα της την 22η Νοεμβρίου 2018. Συγκεκριμένα, η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι τη συγκεκριμένη ημέρα εισέβαλαν στην οικία που διέμενε στην πόλη Bamenda 5 ή 6 στρατιωτικοί του ενόπλων Δυνάμεων του Καμερούν, κακοποίησαν τη μητέρας της σωματικά και σεξουαλικά, ενώ και η ίδια έπεσε θύμα βιασμού από το σύνολο των στρατιωτών, οι οποίοι, συν τοις άλλοις, της έσπασαν το χέρι. Αφότου οι στρατιώτες αναχώρησαν από το σπίτι που διέμενε η Αιτήτρια, εκείνη εντόπισε την ταυτότητα ενός εκ εξ αυτών το όνομα του οποίου είναι E. J. C. και μετέβη στην αστυνομία προκειμένου να καταγγείλει το γεγονός, πλην όμως διαπίστωσε ότι την αναζητούσε και ο στρατός και ως εκ τούτου αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα.

 

Στα πλαίσια της συνέντευξής της με αρμόδιο λειτουργό της EUAA, η Αιτήτρια ανέφερε ότι γεννήθηκε στην πόλη Mutengene στο νοτιοδυτικό τμήμα του Καμερούν ωστόσο επισήμανε ότι κατάγεται από το βορειοδυτικό τμήμα της χώρας. Διευκρίνισε ότι σε ηλικία δύο ετών μετακόμισε με τη μητέρα της στο χωριό Esu, το οποίο αποτελεί τον τόπο καταγωγής των γονέων της, ωστόσο λίγους μήνες πριν εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής εγκαταστάθηκε στην πόλη Bamenda λόγω των γεγονότων που έλαβαν χώρα στο χωριό Εsu. Αναφορικά με το μορφωτικό της επίπεδο, η Αιτήτρια ανέφερε ότι έχει ολοκληρώσει τη φοίτησή της στο σχολείο αλλά δεν έχει σπουδάσει. Δήλωσε επίσης ότι ανήκει στην εθνοτική ομάδα Εsu, ενώ ομιλεί την αντίστοιχη διάλεκτο καθώς και αγγλικά. Ως προς το θρήσκευμά της, η Αιτήτρια δήλωσε χριστιανή καθολική. Αναφορικά με την πατρική της οικογένεια, η Αιτήτρια δήλωσε ότι ο πατέρας της απεβίωσε πριν από 21 χρόνια, ενώ η μητέρα της ζει στην περιοχή Bauru, η οποία βρίσκεται στα σύνορα του Καμερούν με τη Νιγηρία. H Αιτήτρια δήλωσε ότι δεν έχει αδέλφια ενώ ως προς την οικογενειακή της κατάσταση δήλωσε άγαμη και άτεκνη.

 

Η Αιτήτρια ανέφερε ότι δεν έχει επικοινωνήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα με τη μητέρα της καθότι ερχόταν σε επικοινωνία μαζί της μέσω του θείου της, ωστόσο το τηλέφωνο του θείου κατά το χρόνο διεξαγωγής της συνέντευξης δεν λειτουργούσε με αποτέλεσμα η Αιτήτρια να έχει χάσει κάθε επαφή μαζί τους. Επιπρόσθετα, η Αιτήτρια δήλωσε ότι η μητέρα της και ο θείος της αποτελούν τους μοναδικούς της συγγενείς στη χώρα καταγωγής. Σχετικά με την εργασία της, η Αιτήτρια δήλωσε ότι διατηρούσε κατάστημα λιανικού εμπορίου ένδυσης και υπόδησης στο χωριό Esu ενώ στην πόλη Bamenda πωλούσε με τη μητέρα της έτοιμα γεύματα.

 

Αναφορικά με τους λόγους που την οδήγησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής, κατά την ελεύθερη αφήγησή της, η Αιτήτρια δήλωσε ότι η κρίση η οποία εξελίσσονταν στο δυτικό τμήμα της χώρας δεν είχε επηρεάσει το χωριό Esu εκείνο το χρονικό διάστημα, όταν όμως δολοφονήθηκε ένας διοικητής της χωροφυλακής, ο στρατός του Καμερούν κατέφθασε στο χωριό της διαπράττοντας πλήθος δολοφονιών με αποτέλεσμα η ίδια και η μητέρα της να εγκατασταθούν στην πόλη Bamenda του βορειοδυτικού Καμερούν, όπου ήδη διέμενε ο θείος της. Εκεί ασχολήθηκαν με την πώληση γευμάτων, τα οποία μαγείρευαν εντός της οικίας τους και τα πωλούσαν έξω από αυτή. Η Αιτήτρια δήλωσε ότι την 22/11/2018, στρατιώτες του Καμερούν κατηγόρησαν τη μητέρα της ότι πουλάει φαγητό στους ένοπλους αυτονομιστές Ambazonians λόγω του ότι, ζητώντας οι ίδιοι να αγοράσουν φαγητό,  η μητέρα της τους ενημέρωσε ότι το φαγητό είχε τελειώσει. Στη συνέχεια, η Αιτήτρια δήλωσε πως το βράδυ της ίδιας ημέρας εισέβαλαν στο σπίτι της πέντε ή έξι στρατιωτικοί, βίασαν τη μητέρα της, ένας από αυτούς έσπασε το χέρι της ίδιας ενώ στο τέλος έπεσε και η ίδια θύμα βιασμού από το σύνολο των στρατιωτών. Η Αιτήτρια προσέθεσε ότι, μόλις οι συγκεκριμένοι στρατιώτες εγκατέλειψαν την οικία της, η ίδια εντόπισε την ταυτότητα ενός εξ αυτών και μετά από παρότρυνση του θείου της, μετέβη στο αστυνομικό τμήμα της πόλης Bamenda προκειμένου να καταγγείλει το εν λόγω περιστατικό. Παρόλα αυτά, ο αστυνομικός στον οποίο η Αιτήτρια κατήγγειλε το περιστατικό την κατηγόρησε πως είχε εντοπίσει την ταυτότητα με διαφορετικό από τον καταγγελθέν τρόπο και ότι ήθελε να κατηγορήσει αδίκως τον κάτοχο της ταυτότητας. Μετά το ανωτέρω περιστατικό η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι εγκατέλειψε το αστυνομικό τμήμα και κρύφτηκε στο σπίτι του θείου της, έως ότου πληροφορήθηκε από τους γείτονες ότι την αναζήτησε ο στρατός του Καμερούν και ότι έκαψαν το σπίτι που νοίκιαζε. Τότε η Αιτήτρια μετέβη στο χωριό Bauru, όπου, μέσω του θείου της, γνώρισε ένα πάστορα ο οποίος τη βοήθησε να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής της.

 

Κατά το στάδιο των διευκρινιστικών ερωτήσεων η Αιτήτρια δήλωσε ότι τα γεγονότα στο χωριό Εsu έλαβαν χώρα τον Αύγουστο του 2018 πλην όμως η ίδια δε στοχοποιήθηκε προσωπικά. Σχετικά με τη διαμονή της στην πόλη Bamenda, η Αιτήτρια ανέφερε ότι εγκαταστάθηκε εκεί προσωρινά έως ότου βελτιωθεί η κατάσταση ασφαλείας στο χωριό Esu για να μπορέσει να επιστρέψει εκεί.

 

Αναφορικά με το περιστατικό κατά το οποίο η μητέρα της Αιτήτριας φέρεται να κατηγορήθηκε από στρατιωτικούς λόγω του ότι πωλούσε γεύματα στους μαχητές Ambazonians, η Αιτήτρια δεν γνώριζε πολλές λεπτομέρειες καθότι δεν ήταν παρούσα, ανέφερε ωστόσο ότι η μητέρα της απάντησε στους στρατιώτες πως δεν ήταν δυνατό να γνωρίζει ποιοι εκ των πελατών της ανήκαν στους μαχητές Ambazonians.  Σχετικά με το λόγο που οι στρατιώτες κατηγόρησαν τη μητέρα της ότι προσφέρει φαγητό στους Ambazonians, η Αιτήτρια δήλωσε άγνοια ως προς το λόγο που οδήγησε του στρατιωτικούς σε αυτό το συμπέρασμα, προσέθεσε ωστόσο ότι εκείνη την χρονική στιγμή υπήρχαν ήδη  προβλήματα ανάμεσα στις ένοπλες δυνάμεις του Καμερούν και του μαχητές Ambazonians. Ερωτηθείσα σχετικώς, η Αιτήτρια δήλωσε ότι αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη, δική της ή της μητέρας της, με τους μαχητές Ambazonians.

 

Η Αιτήτρια περιέγραψε το περιστατικό που συνέβη εντός της οικίας της, αναφέροντας ότι τα άτομα που εισήλθαν εντός αυτής είχαν μαζί τους όπλα και πως η ταυτότητα που εντόπισε στο πάτωμα επιβεβαίωσε ότι επρόκειτο για στρατιωτικούς. Ακολούθως, η Αιτήτρια δήλωσε ότι δε είναι σε θέση να τους αναγνωρίσει διότι το περιστατικό συνέβη νύχτα, ενώ κατέστησε σαφές ότι δεν θα μπορούσε να αναγνωρίσει το στρατιώτη του οποίου την ταυτότητα εντόπισε αργότερα στο πάτωμα του σπιτιού της. Ερωτηθείσα σχετικώς, η Αιτήτρια προσδιόρισε ότι το όνομα του στρατιώτη που αναγραφόταν στην ταυτότητα που βρήκε εντός της οικίας της ήταν E. J. C. και πως δε θα το ξεχάσει ποτέ. Παρόλα αυτά δήλωσε ότι δεν θυμάται οποιαδήποτε άλλη αναγραφείσα στην ταυτότητα λεπτομέρεια καθότι δεν είχε χρόνο να την διαβάσει.  Επίσης, η Αιτήτρια δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει το χρονικό διάστημα για το οποίο οι στρατιώτες παρέμειναν εντός της οικίας της διότι βρισκόταν σε κατάσταση σοκ. Προσέθεσε ότι κανένας δεν προθυμοποιήθηκε να βοηθήσει την ίδια και την μητέρα της παρά το γεγονός ότι η ίδια φώναζε και έκλαιγε,  ισχυριζόμενη ότι οι γείτονές της ήταν φοβισμένοι. Ερωτηθείσα για το αν χρειάστηκε ιατρική φροντίδα λόγω των τραυμάτων της, η Αιτήτρια ανέφερε ότι σκόπευε να μεταβεί στο νοσοκομείο μετά την επίσκεψή της στο αστυνομικό τμήμα της πόλης Bamenda, πλην όμως μετά από όσα διαδραματίστηκαν εκεί, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Bamenda. Ζητηθείσα να περιγράψει την κατάσταση της μητέρας της μετά τα εν λόγω περιστατικά, η Αιτήτρια ανέφερε πως κάποτε είναι καλά και κάποτε όχι. Η Αιτήτρια προσέθεσε ότι η μητέρα της δεν γνωρίζει ότι η ίδια εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής, γεγονός το οποίο της απέκρυψε γιατί αν το μάθει (η μητέρα της), θα χειροτερέψει η κατάσταση της υγείας της. Ερωτηθείσα σχετικώς, η Αιτήτρια αποκρίθηκε πως τη νύχτα του εν λόγω περιστατικού, οι στρατιωτικοί δεν της είπαν οτιδήποτε καθώς τέτοιου είδους επιθέσεις συμβαίνουν συχνά στο Καμερούν.  Σε σχέση με την φερόμενη καταγγελία του ανωτέρω περιστατικού στις αστυνομικές αρχές, η Αιτήτρια δήλωσε ότι δε γνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο η αστυνομία χειρίζεται παρόμοιες υποθέσεις και δε γνωρίζει ούτε το όνομα ούτε τί θέση κατείχε το πρόσωπο με το οποίο μίλησε στο αστυνομικό τμήμα. Επιπρόσθετα, η Αιτήτρια ανέφερε πως κανένα άλλο πρόσωπο δεν ήταν παρόν στο διάλογο που είχε με τον αστυνομικό. Σχετικά με τον τρόπο που διέφυγε από το αστυνομικό τμήμα, η Αιτήτρια ανέφερε ότι όταν ο αρμόδιος αστυνομικός χρειάστηκε να λείψει για λίγο εξαιτίας ενός ζητήματος που ανέκυψε με άλλους προσαχθέντες, η ίδια αποφάσισε να φύγει χωρίς να δώσει συνέχεια στο θέμα, λόγω των δηλώσεων του αστυνομικού στον οποίο κατήγγειλε το περιστατικό. Ερωτηθείσα εάν ο εν λόγω αστυνομικός την αναζήτησε μετά την αναχώρησή της από το αστυνομικό τμήμα, η Αιτήτρια απάντησε ότι εκείνος, συνοδευόμενος από δύο στρατιώτες, επισκέφτηκαν τη γειτονιά της και ρωτούσαν γιατί η ίδια και η μητέρα της σταμάτησαν να μαγειρεύουν, υποθέτοντας ότι ο αστυνομικός εντόπισε τον κάτοχό της ταυτότητας και μαζί με αυτόν αναζήτησαν την Αιτήτρια.

 

Από τις 22/11/2018 οπότε και έλαβε χώρα το περιστατικό έως τον Οκτώβριο του 2019, χρόνο κατά τον οποίο εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής, η Αιτήτρια δήλωσε ότι κρυβόταν στους θάμνους, αν και μόλις έφυγε από το αστυνομικό σταθμό φιλοξενήθηκε για δύο ημέρες στο σπίτι του θείους της. Ερωτηθείσα σχετικώς, η Αιτήτρια ανέφερε ότι δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα κατά τη διαδικασία έκδοσης του διαβατηρίου της όπως και κατά την αναχώρησή της από τη χώρα καταγωγής.

 

Σε σχέση με τι φοβάται ότι θα της συμβεί σε περίπτωση επιστροφής της στο Καμερούν, η Αιτήτρια δήλωσε ότι δεν θέλει να βιώσει εκ νέου παρόμοια περιστατικά.  

 

Ο αρμόδιος λειτουργός της EUAA στην εισηγητική του έκθεση σχημάτισε τέσσερις ουσιώδης ισχυρισμούς με βάση τις δηλώσεις της Αιτήτριας. Ο μεν πρώτος αφορά την ταυτότητα, το προφίλ και τη χώρα καταγωγής της Αιτήτριας, ο δεύτερος το ότι εγκατέλειψε το χωριό Esu λόγω της κατάστασης ασφαλείας που είχε διαμορφωθεί εκεί μετά από τη δολοφονία ενός διοικητή της χωροφυλακής και την άφιξη των δυνάμεων ασφαλείας του Καμερούν, ο τρίτος αφορά την κατηγορία που δέχθηκε η μητέρα της από στρατιωτικούς ότι πωλούσε γεύματα στους μαχητές Ambazonians με αποτέλεσμα την ίδια νύχτα 5 ή 6 εκ των στρατιωτών να βιάσουν την ίδια και τη μητέρα της, ενώ ο τέταρτος ισχυρισμός αφορά τις δηλώσεις της Αιτήτριας περί του ότι μετέβη στο αστυνομικό τμήμα της Bamenda για να καταγγείλει το εν λόγω περιστατικό και ο αστυνομικός την κατηγόρησε ότι προσβάλλει την κυβέρνηση, την απείλησε ότι θα της δώσει ένα μάθημα και η ίδια δραπέτευσε για να αποφύγει την αντίδρασή του.

 

O πρώτος ισχυρισμός έγινε αποδεκτός καθότι ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε τις δηλώσεις της Αιτήτριας σαφείς και συγκεκριμένες, ενώ οι δηλώσεις της επιβεβαιώθηκαν και/ή εντοπίστηκαν σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης. Παρατηρείται ωστόσο ότι ο αρμόδιος λειτουργός δεν εντόπισε σε διεθνείς πηγές χαρτογράφησης τον αρχικό τόπος συνήθους διαμονής της Αιτήτριας, ήτοι το χωριό Εsu.

 

Αποδεκτός έγινε και ο δεύτερος ισχυρισμός της Αιτήτριας, αφού σύμφωνα με τον αρμόδιο λειτουργό, η Αιτήτρια περιέγραψε με σαφήνεια και ευλογοφάνεια τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε η κατάσταση ασφαλείας στο χωριό Esu, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι του χωριού να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, συνθήκη η οποία, όπως η Αιτήτρια δήλωσε, παραμένει ίδια. Όσον αφορά την εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού, ο λειτουργός παρέθεσε εξωτερικές πηγές οι οποίες επιβεβαιώνουν ότι, κατά τη διάρκεια της Αγγλόφωνης κρίσης στη χώρα καταγωγής, πολλά χωριά έχουν υποστεί επιδρομές από τις στρατιωτικές δυνάμεις του Καμερούν, πιθανολογώντας ότι το χωριό της Αιτήτριας είναι ένα από αυτά.

 

Ο τρίτος ουσιώδης ισχυρισμός, ωστόσο, έτυχε απόρριψης ως αναξιόπιστος. Πιο συγκεκριμένα, ο λειτουργός έκρινε ότι η Αιτήτρια δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει το λόγο για τον οποίο οι στρατιωτικοί κατηγόρησαν την ίδια και τη μητέρα της ότι είχαν πωλήσει όλα τους τα γεύματα στους μαχητές Ambazonians, δεδομένου ότι, όπως η ίδια δήλωσε, αυτή και η μητέρα της δεν είχαν καμία ανάμειξη με τους μαχητές Ambazonians. Επιπρόσθετα, η Αιτήτρια δε μπόρεσε να προσδιορίσει το λόγο για τον οποίο οι στρατιωτικοί εισήλθαν εντός της οικίας της και βίασαν τόσο την ίδια όσο και στη μητέρα της. Ο λειτουργός έκρινε επίσης ότι οι εξηγήσεις της Αιτήτριας σχετικά με τις πράξεις που διαπράχθηκαν εναντίον της δεν ήταν ικανοποιητικές και οι δηλώσεις της δεν χαρακτηρίζονταν από το προσωπικό στοιχείο καθότι δεν ήταν σε θέση να περιγράψει τους άνδρες που της επιτέθηκαν, ούτε να παράσχει περισσότερες λεπτομέρειες για τα άτομα που εισήλθαν στο σπίτι της.  Ως στερούμενη συνοχής κρίθηκε και η δήλωση της Αιτήτριας ότι δεν είχε χρόνο να διαβάσει την ταυτότητα την οποία εντόπισε στο σπίτι της. Επίσης, δεν κρίθηκε ως ευλογοφανής η δήλωση της Αιτήτριας πως οι στρατιώτες που εισήλθαν εντός της οικίας της δεν μίλησαν καθόλου όσο παρέμειναν εντός της οικίας της. Συν τοις άλλοις, ο λειτουργός έκρινε ότι η Αιτήτρια δεν κατάφερε να στοιχειοθετήσει επαρκώς τη σύνδεση ανάμεσα στο λόγο που έλαβε χώρα η φερόμενη επίθεση και τις κατηγορίες που φέρεται να δέχτηκε η μητέρα της από τους στρατιώτες. Τέλος, δεδομένου ότι η Αιτήτρια δήλωσε ότι κατανόησε τόσο τις ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν όσο και τη γλώσσα στην οποία διεξήχθη η συνέντευξη, ο λειτουργός κατέληξε πως οι απαντήσεις της ήταν αόριστες και ανεπαρκείς, όχι όμως εξαιτίας κάποιου προβλήματος που αντιμετώπιζε κατά τη διάρκεια της συνέντευξής της. Όσον αφορά την εξωτερική αξιοπιστία, ο λειτουργός παρέθεσε πληροφορίες από εξωτερικές πηγές οι οποίες επιβεβαιώνουν ότι κατά τη διάρκεια της ένοπλης σύρραξης στο Αγγλόφωνο τμήμα του Καμερούν οι στρατιώτες των ενόπλων δυνάμεων της χώρας προχώρησαν σε πλήθος παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων και  βιασμών άμαχων γυναικών. Παρόλα αυτά, ο λειτουργός έκρινε ότι η εσωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού δεν θεμελιώθηκε λόγω του ότι η Αιτήτρια δεν κατάφερε να στοιχειοθετήσει αιτιώδη συνάφεια ανάμεσα στο λόγο που αυτή και η μητέρα της κατηγορήθηκαν από τους στρατιώτες και το φερόμενο περιστατικό σεξουαλικής κακοποίησης αμφοτέρων ενώ αμφότερα τα περιστατικά κρίθηκαν ως μη αξιόπιστα.

 

Ο τέταρτος ουσιώδης ισχυρισμός έτυχε επίσης απόρριψης από τον αρμόδιο λειτουργό. Αναφορικά με την εσωτερική αξιοπιστία, ο λειτουργός επεσήμανε, αρχικά, ότι δεν έγινε αποδεκτό το περιστατικό το οποίο αποτελεί γενεσιουργό αιτία του υπό εξέταση ισχυρισμού και ως εκ τούτου η αξιοπιστία του υπό εξέταση ισχυρισμού παρουσιάζεται κλονισθείσα εκ προοιμίου. Προχωρώντας ωστόσο σε περαιτέρω αξιολόγηση, ο λειτουργός έκρινε ότι οι δηλώσεις της Αιτήτριας σχετικά με τη συμπεριφορά του αστυνομικού δεν ήταν λεπτομερείς και δεν αποδόθηκαν με συνοχή. Συγκεκριμένα, οι απαντήσεις της Αιτήτριας κρίθηκαν γενικόλογες και ασαφείς καθώς η Αιτήτρια δήλωσε ότι μετέβη στον αστυνομικό σταθμό, ο αστυνομικός δεν της συστήθηκε, ότι δεν υπήρξαν μάρτυρες καθώς ο συγκεκριμένος την οδήγησε στο γραφείο του και όταν εκείνη διέφυγε, δεν έγινε αντιληπτή. Η Αιτήτρια δήλωσε αόριστα ότι, αφού κατέθεσε το συμβάν στον αστυνομικό, εκείνος την κατηγόρησε ότι η ταυτότητα περιήλθε με διαφορετικό, από τον καταγγελθέν, τρόπο στην κατοχή της και προσπαθεί να στοχοποιήσει τον κάτοχό της. Η απάντησή της κρίθηκε ως μη ολοκληρωμένη καθότι δεν προσδιορίζεται ο λόγος για τον οποίο ο αστυνομικός είχε αυτή τη συμπεριφορά και ποιος ήταν ο ρόλος και τα καθήκοντά του. Εκτός αυτού, η Αιτήτρια υπέθεσε, κατά δική της παραδοχή,  ότι ο αστυνομικός εντόπισε τον κάτοχο της ταυτότητας και την αναζήτησαν από κοινού. Με βάση τα ανωτέρω, ο αρμόδιος λειτουργός κατέληξε πως οι απαντήσεις της Αιτήτριας δεν ήταν ικανοποιητικές καθώς, πλην της έλλειψης περιγραφικής λεπτομέρειας και συνοχής, οι δηλώσεις της τελευταίας συνίσταντο  σε προσωπικές τις υποθέσεις  και/ή εικασίες. Επίσης, ο λειτουργός κατέληξε πως, παρά τον ισχυρισμό της ότι δεν είχε τη δυνατότητα να απευθυνθεί σε άλλο αστυνομικό σταθμό, κάτι το οποίο δεν επιβεβαιώνεται, το γεγονός ότι ένας κυβερνητικός υπάλληλος/αστυνομικός την απείλησε δεν οδηγεί στο συμπέρασμα πως όλο το αστυνομικό σύστημα δεν είναι πρόθυμο να την προστατεύσει. Σε σχέση με την εξωτερική αξιοπιστία,  ο λειτουργός κατέληξε πως οι δηλώσεις της Αιτήτριας δεν επιβεβαιώνονται από εξωτερικές πηγές καθώς πρόκειται για ιδιωτικού χαρακτήρα περιστατικό, αν και στη χώρα καταγωγής καταγράφονται παρόμοια περιστατικά τα οποία εκκρεμούν ενώπιον της δικαιοσύνης. Επιπρόσθετα, έχουν παρατηρηθεί περιστατικά κατάχρησης εξουσίας κατά τη διάρκεια της εν εξελίξει κρίσης στο Καμερούν, ωστόσο αυτές οι πληροφορίες δεν τεκμηριώνουν τον ισχυρισμό της Αιτήτριας σε προσωπικό επίπεδο.

 

Προχωρώντας στην αξιολόγηση κινδύνου ο λειτουργός έκρινε ότι, επί τη βάσει των αποδεκτών εξ εκείνου ισχυρισμών, δεν προέκυψαν βάσιμοι λόγοι να πιστεύεται ότι σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής, η Αιτήτρια  θα αντιμετωπίσει βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης λόγω φυλής, θρησκείας, εθνοτικής καταγωγής, πολιτικών της πεποιθήσεων και/ή συμμετοχής σε οποιοδήποτε κοινωνική ομάδα, υπό την έννοια του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου. Σε σχέση με το ενδεχόμενο η Αιτήτρια να διατρέξει κίνδυνο σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής λόγω της επικρατούσας κατάστασης ασφαλείας, ο λειτουργός ανέτρεξε σε αξιόπιστες πηγές εκ των οποίων επιβεβαιώθηκε ότι στις Αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν επικρατούν συνθήκες εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, πλην όμως τα επίπεδα αδιακρίτως ασκούμενης βίας δεν φτάνουν σε τέτοιο επίπεδο προκειμένου να συναχθεί ότι η Αιτήτρια, ως άμαχη, θα κινδυνεύσει αποκλειστικά λόγω της φυσικής παρουσίας εκεί, ειδικότερα από τη στιγμή που η Αιτήτρια δεν φέρει οποιαδήποτε επιβαρυντική περίσταση. Ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι το προφίλ της Αιτήτριας δε φέρει οποιαδήποτε ευαλωτότητα καθώς τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει δεν επηρεάζουν την καθημερινότητά της. Ως εκ τούτου, το αίτημα της Αιτήτριας απορρίφθηκε και ως προς το ενδεχόμενο υπαγωγής στο άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου.

 

Μελετώντας προσεκτικά το σύνολο των ενώπιον μου στοιχείων και δη του διοικητικού φακέλου, θα προχωρήσω στην εξ’ υπαρχής αξιολόγηση των ισχυρισμών της Αιτήτριας, προκειμένου να καταλήξω σε συμπέρασμα αναφορικά με την αξιοπιστία τους. Λόγω αιτιώδους συνάφειας του τρίτου και τέταρτου διακεκριμένων ισχυρισμών της Αιτήτριας, το Δικαστήριο κρίνει ορθό όπως αυτοί ενοποιηθούν.

 

Συνεπώς,  οι ισχυρισμοί που θα αξιολογηθούν είναι 1) τα προσωπικά στοιχεία της Αιτήτριας, ο τόπος καταγωγής και αυτός της τελευταίας συνήθους διαμονής της, 2) οι δηλώσεις της σχετικά με το ότι εγκατέλειψε το χωριό Εsu λόγω της επικρατούσας κατάστασης ασφαλείας και 3) οι δηλώσεις της Αιτήτριας περί του ότι έπεσε θύμα βιασμού από στρατιώτες των ενόπλων δυνάμεων του Καμερούν, γεγονός το οποίο κατήγγειλε στην αστυνομία πλην όμως απειλήθηκε από το αρμόδιο αστυνομικό όργανο.

 

Σε σχέση με την εσωτερική αξιοπιστία του πρώτου ισχυρισμού, παρατηρώ, συμφωνώντας με τον αρμόδιο λειτουργό, ότι οι δηλώσεις της Αιτήτριας διέπονται από σαφήνεια, περιγραφική λεπτομέρεια και συνοχή καθώς δεν προέκυψαν στοιχεία περί του αντιθέτου. Σε σχέση με την εξωτερική αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού, παρά το ότι ο αρμόδιος λειτουργός της EUAA δεν κατάφερε να εντοπίσει το χωριό Esu[1],[2], το Δικαστήριο, κατόπιν σχετικής έρευνας, κατάφερε να εντοπίσει το συγκεκριμένο χωριό στη βορειοδυτική περιφέρεια του Καμερούν, κοντά στα σύνορα με τη Νιγηρία και σε απόσταση 69 χιλιόμετρα από την πόλη Bamenda. Ως εκ τούτου, ο υπό εξέταση ισχυρισμός γίνεται αποδεκτός.  

 

Σε σχέση με τον δεύτερο ισχυρισμό της Αιτήτριας και δη την αξιολόγηση της εσωτερικής του αξιοπιστίας, παρατηρώ ότι οι σχετικές οι δηλώσεις της διέπονται από χρονική και νοηματική συνέπεια, οι περιγραφές της είναι λεπτομερείς και οι απαντήσεις της σαφείς. Συγκεκριμένα, η Αιτήτρια περιέγραψε λεπτομερώς την καθημερινότητά της δηλώνοντας ότι στο χωριό Esu διατηρούσε κατάστημα πώλησης ενδυμάτων, ότι προμηθευόταν αγαθά από τη γειτονική Νιγηρία και ότι ουδέποτε αντιμετώπισε κάποιο πρόβλημα καθώς η κρίση δεν είχε επηρεάσει τη συγκεκριμένη περιοχή του Καμερούν. Αναφορικά με το λόγο που διαταράχθηκε η κατάστασης ασφαλείας στη συγκεκριμένη περιοχή, η Αιτήτρια προσδιόρισε με σαφήνεια ότι όλα ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 2018, όταν δολοφονήθηκε ένας διοικητής της χωροφυλακής. Σε σχέση με τις συνθήκες που ακολούθησαν, η Αιτήτρια δήλωσε ότι ο στρατός του Καμερούν εισήλθε εντός του χωριού και άρχισε να δολοφονεί αδιακρίτως τον άμαχο πληθυσμό με αποτέλεσμα η ίδια και η μητέρα της να διαφύγουν στους θάμνους προκειμένου να προστατευτούν, ενώ προσδιόρισε ότι διέμειναν εκεί για 5 ημέρες πριν, εν τέλει, καταφύγουν στην πόλη Bamenda όπου ήδη διέμενε ο θείος της. Προσθέτοντας περαιτέρω βιωματικά στοιχεία στον ισχυρισμό της, η Αιτήτρια δήλωσε ότι σκοπός της ήταν να διαμείνει στην Bamenda μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση και να επιστρέψει στο χωριό Esu. Βάσει όλων των ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει τον  ισχυρισμό της Αιτήτριας ως εσωτερικά αξιόπιστο.

 

Προχωρώντας στην αξιολόγηση της εξωτερικής αξιοπιστίας του ισχυρισμού, δεδομένης της αδυναμίας του λειτουργού να εντοπίσει επακριβώς το χωρίο της Αιτήτριας το Δικαστήριο, προχώρησε σε σχετική έρευνα εκ της οποίας επιβεβαιώθηκαν πλήρως οι δηλώσεις της Αιτήτριας. Ειδικότερα, αξιόπιστα άρθρα που δημοσιεύτηκαν τον Αύγουστο του 2018 ανέφεραν ότι πέντε αστυνομικοί σκοτώθηκαν σε νέα επεισόδια βίας στο δυτικό Καμερούν, το οποίο οι αγγλόφωνοι αυτονομιστές ανακήρυξαν ανεξάρτητο κράτος. Τέσσερις χωροφύλακες σκοτώθηκαν στο Esu, ένα χωριό κοντά στην πόλη Wum στη βορειοδυτική περιοχή, όταν η μονάδα τους δέχτηκε επίθεση την Κυριακή, δήλωσε πηγή προσκείμενη στις περιφερειακές υπηρεσίες ασφαλείας. Οι κάτοικοι του Esu τράπηκαν σε φυγή μετά την επίθεση, πολλοί άνθρωποι φοβήθηκαν τόσο πολύ που κρύφτηκαν στους θάμνους ενώ άλλοι προσπάθησαν να φτάσουν στην πόλη Bamenda[3]. Λόγω του ότι οι παρατεθείσες πληροφορίες αντικατοπτρίζουν με ακρίβεια τις δηλώσεις της Αιτήτριας, το Δικαστήριο δεν θα προχωρήσει σε περαιτέρω έρευνα και ο ισχυρισμός γίνεται δεκτός βασιζόμενος στην εδραίωση τόσο της εσωτερικής όσο και της εξωτερικής αξιοπιστίας.

 

Προχωρώντας στην αξιολόγηση του τρίτου και τελευταίου ισχυρισμού, αρχικά θα πρέπει να σημειωθεί ότι αυτός αποτελείται από τρία σκέλη. Το πρώτο αφορά τις κατηγορίες που φέρεται να δέχθηκε η μητέρα της Αιτήτριας από τους στρατιώτες του Καμερούν γιατί της είχε τελειώσει το φαγητό και δεν μπόρεσε να τους εξυπηρετήσει, το δεύτερο σκέλος αφορά τη φερόμενη επίθεση που φέρονται να δέχτηκαν η Αιτήτρια και η μητέρα της εντός της οικίας του από τους στρατιώτες του Καμερούν στην πόλη Bamenda και το τρίτο αφορά την κατ’ ισχυρισμό της Αιτήτριας καταγγελία του ανωτέρου περιστατικού στο Αστυνομικό τμήμα της ίδιας πόλης.  

 

Σε σχέση με το λόγο που οι στρατιώτες του Καμερούν κατηγόρησαν τη μητέρα της Αιτήτριας ότι προσφέρει φαγητό στους μαχητές Ambazonians, οι δηλώσεις της Αιτήτριας παρουσιάζονται περιορισμένες και στερούμενες περιγραφικής λεπτομέρειας, γεγονός ωστόσο που, εν μέρει,  δικαιολογείται εξαιτίας του ότι η ίδια δεν ήταν παρούσα όταν το συγκεκριμένο περιστατικό έλαβε χώρα. Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, η απάντηση της μητέρας της όπως αυτή μεταφέρθηκε από την Αιτήτρια, ήτοι ότι η πρώτη απάντησε στους στρατιώτες ότι δεν γνωρίζει ποιοι από τους πελάτες της ανήκαν στους μαχητές Ambazonian, αυτός κρίνεται μεν ευλογοφανής πλην όπως κρίνεται ότι απορρέει από την κοινή λογική καθώς θα αναμενόταν ευλόγως από οποιονδήποτε βρισκόταν στην θέση της μητέρας της να δώσει τη συγκεκριμένη απάντηση. Συν τοις άλλοις, ερωτηθείσα να παραθέσει περαιτέρω πληροφορίες αναφορικά με το συγκεκριμένο περιστατικό, η Αιτήτρια απέφυγε να απαντήσει αφού αφενός επανέλαβε την ως άνω απάντηση της μητέρας της προς τους στρατιώτες, αφετέρου δήλωσε χωρίς συνοχή και νοηματική συνέπεια ότι η ίδια ήρθε στην Κύπρο γιατί έχει προβλήματα και ότι κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσης της αιμορραγεί για 3 με 4 μήνες (ερ. 35 διοικητικού φακέλου).

 

Προχωρώντας στην εσωτερική αξιοπιστία του περιστατικού κατά το οποίο η Αιτήτρια και η μητέρα της φέρονται να δέχθηκαν επίθεση και να έπεσαν θύματα βιασμού εντός της οικίας τους από τους στρατιώτες του Καμερούν, οι δηλώσεις τις Αιτήτριας κρίνονται αόριστες και γενικόλογες καθώς η Αιτήτρια κατά την ελεύθερη αφήγησή της παρέθεσε επιφανειακά μια σειρά των γεγονότων ισχυριζόμενη ότι την ίδια ημέρα που έλαβε χώρα το περιστατικό με το φαγητό, εισήλθαν εντός της οικίας της στις 2 το βράδυ 5 με 6 στρατιώτες και άρχισαν να χτυπούν τη μητέρα της, όταν η ίδια ξύπνησε είδε τη μητέρα της στο έδαφος και τους στρατιώτες από πάνω της, η ίδια πήγε να τη βοηθήσει, ένα στρατιώτης την χτύπησε με το όπλο του σπάζοντας το χέρι της και στη συνέχεια την βίασε το σύνολο των στρατιωτών.  Οι συγκεκριμένες πληροφορίες δεν παρουσιάζονται επαρκείς δεδομένου ότι κατά τη διάρκεια των διερευνητικών ερωτήσεων, οι απαντήσεις της Αιτήτριας κρίνονται ασαφείς, χωρίς συνοχή και χωρίς νοηματική συνέπεια. Ειδικότερα, όταν η Αιτήτρια ρωτήθηκε εάν θα μπορούσε να αναγνωρίσει τους στρατιώτες που εισήλθαν εντός της οικίας της, αυτή απάντησε αρνητικά επικαλούμενη το γεγονός ότι ήταν νύχτα. Περαιτέρω αμφιβολίες προκαλεί και η δήλωση της Αιτήτριας ότι ούτε η μητέρα της δεν θα μπορούσε να αναγνωρίσει τους συγκεκριμένους στρατιώτες. Οι συγκεκριμένες δηλώσεις στερούνται συνοχής και ευλογοφάνειας καθώς το Δικαστήριο κρίνει αφενός ότι το υπό εξέταση περιστατικό δεν θα μπορούσε να λάβει χώρα υπό συνθήκες απόλυτου σκότους ενώ, επιπρόσθετα η Αιτήτρια δήλωσε ότι όταν οι συγκεκριμένοι στρατιώτες εισήλθαν εντός της οικίας της η μητέρα της ετοίμαζε το φαγητό της επόμενης ημέρας, διαδικασία η οποία δεν θα μπορούσε επίσης να λάβει χώρα υπό συνθήκες σκότους. Περαιτέρω αμφιβολίες ως προς την αξιοπιστία του περιστατικού δημιουργούν και οι αντιφατικές δηλώσεις της Αιτήτριας σε σχέση με το ότι δεν θα ξεχάσει ποτέ το όνομα του στρατιώτη του οποίου την ταυτότητα βρήκε στο πάτωμα, πλην όμως δεν θα μπορούσε να αναγνωρίσει τον ίδιο και δεν θυμάται οποιοδήποτε άλλο αναγραφέν επ’ αυτής στοιχείο. Θα αναμενόταν ευλόγως από εκείνη είτε να μπορεί να τον αναγνωρίσει αφού είχε την ταυτότητά του για κάποιες ώρες στα χέρια της,  ή έστω να αναφέρει ένα άλλο στοιχείο  που διέκρινε επ’ αυτής αφού, σύμφωνα με τις δηλώσεις της,  η επιβεβαίωσή της εκτίμησής της ότι οι συγκεκριμένοι στρατιώτες ανήκαν στις ένοπλες δυνάμεις του Καμερούν ήταν η εύρεση της συγκεκριμένης ταυτότητας. Παράλληλα, ως μη ευλογοφανείς κρίνεται και η δήλωση της Αιτήτριας ότι εισερχόμενοι εντός της οικίας της, οι στρατιώτες δεν είπαν τίποτα. Θα αναμενόταν ευλόγως, κατά τη διάρκεια του υπό εξέταση περιστατικού οι φερόμενοι ως βιαστές της μητέρας της και της ίδιας, εφόσον ήταν 5 με 6, κάποιος εξ αυτών να έχει πει κάτι στην Αιτήτρια ή την μητέρα της. Επίσης αντιφατικές παρουσιάζονται οι δηλώσεις της Αιτήτριας σε σχέση με τον τρόπο που οι στρατιώτες φέρονται να εγκατέλειψαν την οικία της. Παρατηρώ σχετικώς ότι αν και κατά την ελεύθερη αφήγησή της, η Αιτήτρια δήλωσε ότι άκουσε ένα αυτοκίνητο να φεύγει (ερ. 37, 1Χ διοικητικού φακέλου), κατά τη διερεύνηση των ισχυρισμών της και ερωτηθείσα να περιγράψει τον τρόπο που αυτοί αναχώρησαν εκ της οικίας της, η Αιτήτρια απάντησε ότι αυτή και η μητέρα της δεν άκουσαν τίποτα και υπέθεσαν πως οι στρατιώτες έφυγαν, ενώ προσέθεσε ότι δεν άκουσε κάποιο αυτοκίνητο και επειδή η κατάσταση ησύχασε αποφάσισαν με τη μητέρα της να κινηθούν (ερ. 34 διοικητικού φακέλου). Η Αιτήτρια δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει, έστω κατά προσέγγιση, το χρόνο που διήρκησε το υπό εξέταση περιστατικό αφού ερωτηθείσα σχετικά, αυτή απέφυγε να απαντήσει επικαλούμενη τον τραυματισμό της. Σε σχέση με το συγκεκριμένο περιστατικό, παρατηρώ επίσης ότι δεν προκύπτει κανένα στοιχείο ικανό να στοιχειοθετήσει επαρκώς τη σύνδεση ανάμεσα στην επίθεση που κατ’ ισχυρισμό δέχτηκαν η ίδια και η μητέρα της,  με τις κατηγορίες που κατ’ ισχυρισμό αποδόθηκαν στη μητέρα της από τους στρατιώτες νωρίτερα την ίδια ημέρα. Σε σχέση με την ταυτότητα του στρατιώτη την οποία φέρεται να βρήκε, οι δηλώσεις της Αιτήτριας κρίνονται επίσης χωρίς συνοχή αφού δήλωσε ότι δεν είχε χρόνο για να την επεξεργαστεί επειδή την προσκόμισε στο αστυνομικό τμήμα προκειμένου να καταγγείλει το περιστατικό. Η συγκεκριμένη δήλωση κρίνεται ως στερούμενη συνοχής και ευλογοφάνειας, καθώς δεδομένου του ότι, όπως η ίδια δήλωσε, δε θα ξεχάσει ποτέ το αναγραφόμενο όνομα, θα αναμενόταν ευλόγως από εκείνη να θυμάται κάποιο έτερο αναγραφέν στοιχείο ή χαρακτηριστικό της εν λόγω ταυτότητας. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού πλήττεται και από το γεγονός ότι η Αιτήτρια δεν ήταν σε θέση να περιγράψει την κατάσταση της μητέρας της μετά τη φερόμενη επίθεση εις βάρος της, καθώς όταν ο λειτουργός ζήτησε από την αυτήν  να την περιγράψει, αυτή περιορίστηκε στην περιγραφή της παρούσας κατάστασης της υγείας της μητέρας της. Τέλος, δεδομένου ότι κατά το συγκεκριμένο περιστατικό η Αιτήτρια φέρεται να έπεσε θύμα βιασμού από 5 με 6 άνδρες αλλά και να έχει υποστεί μία σοβαρή και επίπονη σωματική βλάβη (σπάσιμο χεριού), η δήλωσή της ότι δεν πήγε στο νοσοκομείο καθώς ήθελε πρώτα να καταγγείλει το περιστατικό στην Αστυνομία κρίνεται ως μη ευλογοφανής καθώς θα αναμενόταν ευλόγως να έχει επισκεφτεί πρώτα το νοσοκομείο προκειμένου να παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες στην ίδια αλλά κυρίως στην μητέρα της η οποία φέρεται να είχε επίσης ξυλοκοπηθεί και βιαστεί από τους ίδιους στρατιώτες. Παρατηρώ επίσης ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξή της, η Αιτήτρια δεν ανέφερε οποιαδήποτε επίσκεψη, είτε δική της ή της μητέρας της, σε νοσοκομείο και/ή γιατρό, γεγονός που θα αναμενόταν ευλόγως λόγω του ότι αμφότερες κατ’ ισχυρισμό να κακοποιήθηκαν σωματικά και σεξουαλικά.

 

Αναφορικά τώρα με την καταγγελία του συγκεκριμένου περιστατικού στο αστυνομικό τμήμα της πόλης Bamenda, οι δηλώσεις της Αιτήτριας κρίνονται επιφανειακές καθώς η Αιτήτρια παρέθεσε ένα γενικόλογο αφήγημα σε σχέση με τον τρόπο που εξελίχθηκε το εν λόγω περιστατικό, ενώ στη συνέχεια παρέθεσε μη ευλογοφανείς δηλώσεις αναφορικά με τον τρόπο που φέρεται να εγκατέλειψε το αστυνομικό τμήμα. Συγκεκριμένα, η Αιτήτρια δήλωσε ότι ο αστυνομικός στον οποίο κατήγγειλε το περιστατικό βγήκε εκτός του κτηρίου καθώς αφήχθη ένα όχημα το οποίο μετέφερε τραυματισμένους άνδρες οι οποίοι αρνήθηκαν να  αποβιβαστούν από το όχημα της αστυνομίας, και έτσι η ίδια βρήκε την ευκαιρία να αναχωρήσει από το κτήριο. Οι συγκεκριμένες δηλώσεις κρίνονται μη ευλογοφανείς καθώς δεν θα αναμενόταν ευλόγως η Αιτήτρια είναι σε θέση να διακρίνει τόσες λεπτομέρειες για ένα όχημα το οποίο βρισκόταν εκτός του γραφείου στο οποίο η ίδια βρισκόταν. Σε σχέση δε με τη δήλωση της Αιτήτριας ότι ο εν λόγω αστυνομικός την αναζήτησε με άλλους δύο στρατιώτες στην οικία της, αυτές δεν κρίνονται σαφείς δεδομένου ότι η Αιτήτρια δήλωσε αορίστως ότι το έμαθε από τους γείτονές της. Άλλωστε, η δήλωσή της περί του ότι ο ένας εκ των δύο στρατιωτών που συνόδευαν τον αστυνομικό ήταν ο κάτοχος της ταυτότητας που η ίδια βρήκε εντός της οικίας της κρίνεται ως ανυπόστατη, καθώς η Αιτήτρια υπέθεσε ότι ο αστυνομικός εντόπισε τον κάτοχο της ταυτότητας και επισκέφτηκαν μαζί την οικία της. Συν τοις άλλοις, δεδομένου ότι το εν λόγω περιστατικό φέρεται να έλαβε χώρα την 22/11/2018 και η Αιτήτρια εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής τον Οκτώβριο του 2019, η δήλωσή της ότι κατά το συγκεκριμένο χρονικό η ίδια κρυβόταν στους θάμνους κρίνεται ως ασαφής και μη αληθοφανής. Βάσει της ανωτέρω αξιολόγησης, το Δικαστήριο κρίνει ότι ο ισχυρισμός της Αιτήτριας δεν διέπεται από εσωτερική αξιοπιστία.

 

Προχωρώντας στην αξιολόγηση της εξωτερικής αξιοπιστίας του εν λόγω ισχυρισμού, το Δικαστήριο προχώρησε σε σχετική έρευνα αναφορικά με τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο βορειοδυτικό Καμερούν εκ της οποίας διαπιστώθηκε ότι οι στρατιώτες του Καμερούν σκότωσαν τουλάχιστον 10 άτομα και διέπραξαν μια σειρά άλλων καταχρήσεων μεταξύ 24 Απριλίου και 12 Ιουνίου του 2022, κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων κατά των ανταρτών στη βορειοδυτική περιοχή, σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Τα στρατεύματα έκαψαν επίσης 12 σπίτια, κατέστρεψαν και λεηλάτησαν εγκαταστάσεις υγείας, συνέλαβαν αυθαίρετα τουλάχιστον 26 άτομα και εικάζεται ότι εξαφάνισαν βίαια έως και 17 άλλα. «Αντί να προστατεύουν τον πληθυσμό από απειλές από ένοπλες ομάδες, οι δυνάμεις ασφαλείας του Καμερούν έχουν διαπράξει σοβαρές παραβιάσεις εναντίον αμάχων, με αποτέλεσμα πολλοί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους» δήλωσε η Laria Allegrozzi, ανώτερη ερευνήτρια του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Κεντρική Αφρική. Οι παραβιάσεις διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον ένοπλων αυτονομιστικών ομάδων που επιδιώκουν την ανεξαρτησία για τις δύο αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν, Βορειοδυτικά και Νοτιοδυτικά. Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει επίσης τεκμηριώσει σοβαρές καταχρήσεις από αυτονομιστές μαχητές κατά την ίδια περίοδο, συμπεριλαμβανομένων των δολοφονιών και απαγωγών αμάχων και επιθέσεων σε μαθητές, δασκάλους και σχολεία[4].

 

Επιπλέον η Διεθνής Αμνηστία κατηγόρησε τους στρατιώτες του Καμερούν για αχαλίνωτες φρικαλεότητες, συμπεριλαμβανομένου του βιασμού τουλάχιστον 15 γυναικών στην κορύφωση της αγγλόφωνης κρίσης. Η έκθεση της διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποκαλύπτει εγκλήματα που διαπράχθηκαν από ένοπλους αυτονομιστές, πολιτοφυλακές και μέλη των δυνάμεων άμυνας και ασφάλειας στη χώρα από το 2020. Αντιδρώντας σε αυτό, η Samira Daoud, Περιφερειακή Διευθύντρια της Διεθνούς Αμνηστίας για τη Δυτική και Κεντρική Αφρική, κάλεσε τις αρχές του Καμερούν να διερευνήσουν καταγγελίες για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο πλαίσιο της ένοπλης βίας στις αγγλόφωνες περιοχές και να τιμωρήσουν, σύμφωνα με το εσωτερικό δίκαιο, τους υπεύθυνους για τέτοιες παραβιάσεις[5].

 

Σε σχέση τώρα με τη δυνατότητα κρατικής προστασίας στην περιοχή του Βορειοδυτικού Καμερούν, σε έκθεση σχετικά με το Καμερούν το 2020, το Υπουργείο Εσωτερικών του Η.Β. ανέφερε ότι το σώμα της Αστυνομίας παρέμεινε αναποτελεσματικό, ελάχιστα εκπαιδευμένο και διεφθαρμένο, καταλήγοντας ότι η ατιμωρησία συνέχισε να είναι πρόβλημα[6].

Βάσει της ανωτέρω ανάλυσης, το Δικαστήριο κρίνει πως οι δηλώσεις της Αιτήτριας βρίσκουν, όσον αφορά το σκέλος που δύναται να διασταυρωθεί,  έρεισμα στις αντληθείσες πληροφορίες, ωστόσο η έλλειψη εσωτερικής αξιοπιστίας δεν επιτρέπει την αποδοχή του ισχυρισμού καθώς κρίνεται ότι οι δηλώσεις της Αιτήτριας δεν αντικατοπτρίζουν βιωματικό περιστατικό. Ως εκ τούτου, ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίπτεται στο σύνολό του ως μη αξιόπιστος.

 

Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Ν.6(Ι)/2000, «πρόσφυγας αναγνωρίζεται το πρόσωπο, που λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγένειας του και δεν είναι σε θέση ή λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής». Είναι καθόλα κατανοητό, ότι για να αναγνωριστεί πρόσωπο ως πρόσφυγας, θα πρέπει να αποδεικνύεται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης, του οποίου τόσο το υποκειμενικό όσο και το αντικειμενικό στοιχείο πρέπει να εκτιμηθούν από το αρμόδιο όργανο προτού καταλήξει σε απόφαση.

 

Εν προκειμένω, από το ιστορικό της Αιτήτριας όπως αυτό φαίνεται πιο πάνω, στη βάση των δεδομένων του διοικητικού φακέλου και από την ανωτέρω αξιολόγηση των ισχυρισμών της, προκύπτει ότι, πληρούται μεν το υποκειμενικό στοιχείο του φόβου της, πλην όμως λόγω του ότι δε στοιχειοθέτησε κανένα απολύτως ισχυρισμό που να εμπίπτει στις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα, δεν πληρούται και το αντικειμενικό στοιχείο του φόβου της Αιτήτριας. Τα όσα ανέφερε δεν θα μπορούσαν να την εντάξουν στην έννοια του πρόσφυγα, όπως αυτή ερμηνεύεται από τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951 και από το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6(Ι)/2000.

 

Σε σχέση με το ενδεχόμενο σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής, η Αιτήτρια να αντιμετωπίσει κίνδυνο σοβαρής βλάβης στο πλαίσιο των άρθρων 19 (1) και (2) (α) και (β) του ιδίου Νόμου, δεν προέκυψαν στοιχεία εκ των οποίων να συνάγεται ότι σε περίπτωση επιστροφής της Αιτήτριας στο Καμερούν, θα της επιβληθεί θανατική ποινή ή εκτέλεση ή άλλως θα κινδυνεύσει με βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία.

 

Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο θα διερευνήσει την πιθανή πλήρωση των προϋποθέσεων του άρθρου 19 (2) (γ) του περί Προσφύγων Νόμου. Ως προς τους παράγοντες που δύνανται να ληφθούν υπόψιν ως προς την αξιολόγηση του συστατικού στοιχείου της αδιάκριτης βίας, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: το ΔΕΕ) επεσήμανε σε απόφασή του ότι συνιστούν «[…]μεταξύ άλλων, η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργάνωσης των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων και η διάρκεια της σύρραξης ως στοιχεία λαμβανόμενα υπόψη κατά την εκτίμηση του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 15, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2011/95 (πρβλ. απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakité, C‑285/12, EU:C:2014:39, σκέψη 35), καθώς και άλλα στοιχεία όπως η γεωγραφική έκταση της κατάστασης αδιάκριτης άσκησης βίας, ο πραγματικός προορισμός του αιτούντος σε περίπτωση επιστροφής στην οικεία χώρα ή περιοχή και οι τυχόν εκ προθέσεως επιθέσεις κατά αμάχων εκ μέρους των εμπόλεμων μερών» (ΔΕΕ, C-901/19, ημερομηνίας 10.6.2021, CF, DN κατά Bundesrepublic Deutschland, σκέψη 43).

 

Περαιτέρω, ως προς τον προσδιορισμό του επιπέδου της ασκούμενης αδιάκριτης βίας, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (στο εξής: το ΕΔΔΑ) στην απόφασή του Sufi and Elmi (ΕΔΔΑ, απόφαση επί των προσφυγών  8319/07 και 11449/07, ημερομηνίας 28.11.2011) αξιολόγησε, διευκρινίζοντας ότι δεν κατονομάζονται εξαντλητικά, τη χρήση μεθόδων και τακτικών πολέμου εκ μέρους των εμπόλεμων πλευρών, οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο αμάχων θυμάτων ή ευθέως στοχοποιούν αμάχους, εάν η χρήση αυτών είναι διαδεδομένη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, και, τελικά, τον αριθμό των αμάχων που έχουν θανατωθεί, τραυματιστεί και εκτοπιστεί ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

Επιπλέον, όπως διευκρίνισε το ΔΕΕ, «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές, οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας» (Βλ. Απόφαση στην υπόθεση C-465/07, Meki Elgafaji, Noor Elgafaji κ. Staatssecretaris van Justitie, ημερ.17.2.2009). Ιδίως ως προς την εφαρμογή της αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας, το ΔΕΕ στην ως άνω απόφαση διευκρίνισε ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών της καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας».

 

Ως προς τον κίνδυνο που ενδέχεται να αντιμετωπίσει η Αιτήτρια λόγω αδιακρίτως ασκούμενης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, θα πρέπει αρχικά να καταστεί σαφής ο τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής της Αιτήτριας, αφού εξετάζοντας το διοικητικό φάκελο διαπιστώνω ότι οι Καθ’ ων η αίτηση δεν τον προσδιορίζουν ευκρινώς.

 

Παρά το ότι η Αιτήτρια δήλωσε ως τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής της την πόλη Bamenda, ο ισχυρισμός της ότι εγκατέλειψε το χωριό Εsu λόγω των εχθροπραξιών που έλαβαν χώρα εκεί το 2018, ο οποίος έγινε αποδεκτός τόσο από τον λειτουργό όσο και από το Δικαστήριο, καθιστά την Αιτήτρια ως εσωτερικώς εκτοπισθείσα και ως εκ τούτου ως τελευταίος τόπος συνήθους διαμονής τεκμαίρεται το χωριό Esu. Το γεγονός ότι η Αιτήτρια, πριν εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής, διέμεινε για μερικούς μήνες στην πόλη Bamenda δεν καθιστά τη συγκεκριμένη πόλη ως τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής της αφού, ούτως ή άλλως, η ίδια η Αιτήτρια δήλωσε ότι στην πόλη Bamenda διέμεινε προσωρινά, αποσκοπώντας στην επιστροφή της στο χωριό Esu μόλις το επιτρέψει η κατάσταση ασφαλείας. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο προχώρησε σε σχετική έρευνα αναφορικά με τις συνθήκες που επικρατούν στο χωριό Esu, το οποίο βρίσκεται στο βορειοδυτικό Καμερούν πλησίον, τόσο της πόλης Bamenda, όσο και των συνόρων του Καμερούν με τη Νιγηρία.

 

Αρχικά, παρατηρείται ότι βάσει του portal RULAC (Rule of Law in Armed Conflict)[7], στις περιοχές Northwest (Βορειοδυτικά) και Southwest (Νοτιοδυτικά), αναφέρεται αριθμός αγγλόφωνων αποσχιστικών ομάδων, οι οποίοι μάχονται έναντι της κυβέρνησης για την ανεξαρτησία των περιοχών[8].  Οι ένοπλες ομάδες των αυτονομιστών φαίνεται να πολλαπλασιάζονται και να αποκτούν οικονομική και αποφασιστική αυτονομία έναντι της διασποράς στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, η οποία έδιδε πολιτική κατεύθυνση σε αυτές[9]. H στρατιωτική ικανότητα των αυτονομιστών αξιολογείται περί τις δύο με τέσσερις χιλιάδες μαχητές[10]. Περαιτέρω, ως προς τις χρησιμοποιούμενες τακτικές, μεθόδους, μέσα και όπλα πολέμου αξιολογούνται τα κάτωθι. Το 2021 φαίνεται να έλαβε χώρα στρατιωτική αναδιοργάνωση εντός των αποσχιστικών ομάδων, οι οποίες προκρίνουν την τακτική της φθοράς και στοχεύουν συγκεκριμένα το στρατό[11]. Πιο συγκεκριμένα, αντί να χτυπούν τα αστικά κέντρα προς δημιουργία χάους, προκρίνουν κατά προτεραιότητα τη στοχοποίηση του στρατού από την αρχή της χρονιάς[12]. Ένας περισσότερο τελειοποιημένος εξοπλισμός και ελαφρύς οπλισμός, ο οποίος καθιστά δυσχερή την αναγνώριση των αυτονομιστών έχει βοηθήσει στη στρατηγική αυτή[13]. Κατά τη διάρκεια των επιθέσεών τους στο στρατό, οι αυτονομιστές χρησιμοποιούν αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς, καθώς και περισσότερο προηγμένα όπλα, όπως εκτοξευτές αντιαρματικών[14].

 

Σε σχέση με τις ένοπλες κυβερνητικές δυνάμεις, το 2022, συνέχισαν τη διάπραξη παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων παράνομων δολοφονιών, στις αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν και στην περιοχή του Άπω Βορρά. Συνεχίζοντας η κρίση για έκτη συναπτή χρονιά, τον Αύγουστο του 2022 μετατοπίστηκαν εσωτερικά της χώρας 598.000 άνθρωποι και τουλάχιστον δύο εκατομμύρια χρειάστηκαν ανθρωπιστική βοήθεια. Οι αυτονομιστές μαχητές συνέχισαν να σκοτώνουν, να βασανίζουν, να επιτίθενται και να απαγάγουν αμάχους. Συνέχισαν επίσης τις επιθέσεις τους κατά των μαθητών, των δασκάλων και της εκπαίδευσης, στερώντας από χιλιάδες μαθητές το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Οι δυνάμεις ασφαλείας απάντησαν στις αυτονομιστικές επιθέσεις, στοχεύοντας συχνά αμάχους σε όλες τις αγγλόφωνες περιοχές[15].

 

Πλην της ένοπλης σύρραξης που λαμβάνει χώρα στο Βορειοδυτικό Καμερούν ανάμεσα στους Αγγλόφωνους αυτονομιστές και τις ένοπλες δυνάμεις του Καμερούν, από άλλες πηγές διασταυρώνεται ότι τον Απρίλιο του 2022, αυτονομιστές μαχητές επιτέθηκαν σε σπίτια που ανήκαν σε μέλη της κοινότητας Mbororo, μιας ημινομαδικής κτηνοτροφικής ομάδας της καταγωγής Fulani ή Fulbe, σε ένα χωριό στη βορειοδυτική περιοχή του Καμερούν. Η επίθεση είχε ως αποτέλεσμα δώδεκα σπίτια να πυρποληθούν και τουλάχιστον άλλα τόσα άτομα να σκοτωθούν. Μια πολιτοφυλακή που ανήκε στο εξαιρετικά διχασμένο αγγλόφωνο αυτονομιστικό κίνημα ανέλαβε την ευθύνη, ισχυριζόμενη ότι είχε στόχο το σπίτι ενός Mbororo που συνεργαζόταν με τον στρατό του Καμερούν. Η επίθεση σημειώθηκε μόλις ένα μήνα μετά τη δολοφονία ενός παραδοσιακού ηγεμόνα από την κοινότητα Esu, επίσης στο βορειοδυτικό Καμερούν. Η επίθεση πιστεύεται ότι πραγματοποιήθηκε από νέους της εθνοτικής κοινότητας Mbororo και είχε ως αποτέλεσμα ντόπιοι νεαροί Esu να βάλουν φωτιά σε σπίτια, επιχειρήσεις και αγροκτήματα που ανήκουν στην εθνική ομάδα Mbororo. Ο στρατός του Καμερούν ανέπτυξε απροσδιόριστο αριθμό στρατευμάτων για να καταπνίξει την αναταραχή στην ήδη στρατιωτικοποιημένη περιοχή. Η πρόσφατη βία είναι απλώς το πιο πρόσφατο παράδειγμα μακροχρόνιων εντάσεων, ορατών στα βορειοδυτικά, μεταξύ των τοπικών κοινοτήτων και των Mbororo. Οι Mbororo, οι οποίοι είναι κτηνοτρόφοι και μουσουλμάνοι, θεωρούνται εδώ και πολύ καιρό από τους χωρικούς, που είναι κυρίως καθολικοί αγρότες και χριστιανοί, ως ξένοι που δεν είναι ντόπιοι εκεί που κατοικούν και βόσκουν τα βοοειδή τους. Οι εντάσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων υπάρχουν για περισσότερο από έναν αιώνα, αλλά πρόσφατα έχουν καταστεί πολύ πιο θανατηφόρες. Οι συγκρούσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων στο πλαίσιο της αγγλόφωνης κρίσης οδήγησαν σε κατηγορίες ότι η σύγκρουση περιλαμβάνει πλέον θρησκευτικές διαστάσεις, με τους μουσουλμάνους Mbororo να εμπλέκονται σε μάχες με χριστιανούς αυτονομιστές που οδηγούνται από θρησκευτικά κίνητρα[16].

 

Επιπρόσθετα, κατόπιν περαιτέρω έρευνας του Δικαστηρίου, διασταυρώθηκε ότι τον Ιανουάριο του 2023 οι βοσκοί Fulani σκότωσαν σχεδόν 10 άτομα στο χωριό Esu στα βορειοδυτικά, σε λιγότερο από μία εβδομάδα αφότου εξαπέλυσαν ένα κύμα επιθέσεων προς τη συγκεκριμένη κοινότητα. Το χωριό Esu και άλλα μέρη της επαρχίας Menchum έχουν υποστεί διακοινοτικές συγκρούσεις εδώ και αρκετό καιρό, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν αρκετοί άνθρωποι. Η κοινότητα Esu κάλεσε την κυβέρνηση να λάβει συγκεκριμένα μέτρα για να εμποδίσει τους βοσκούς Fulani από το να σκοτώνουν τους ανθρώπους τους, άλλως προειδοποίησαν ότι θα πάρουν τον νόμο στα χέρια τους[17]. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το κράτος του Καμερούν να αναπτύξει στρατεύματα σε ένα χωριό Esu, καθώς οι αρχές ισχυρίζονται ότι μέλη της εθνοτικής ομάδας Esu έκαψαν πολλά σπίτια και κτίρια αφού ένας ένοπλος άνδρας που ανήκει στην εθνοτική ομάδα Mbororo φέρεται να σκότωσε τον παραδοσιακό ηγεμόνα των Esu επειδή απέτυχε να εμποδίσει τη νεολαία της κοινότητας Esu να ενταχθεί στους αγγλόφωνους αυτονομιστές[18].

 

Βάσει των ανωτέρω πληροφοριών, επιβεβαιώνονται τόσο οι συνθήκες εσωτερικής ένοπλης σύρραξης που επικρατούν στον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής της Αιτήτριας, ήτοι το χωριό Esu της περιφέρειας Menchum στο Βορειοδυτικό Καμερούν, ανάμεσα στις ένοπλες δυνάμεις του Καμερούν και τους Αγγλόφωνους αποσχιστές, όσο και το γεγονός ότι η συγκεκριμένη σύρραξη έχει πυροδοτήσει περαιτέρω διαφυλετικές συγκρούσεις ανάμεσα στην εθνοτική κοινότητα Esu και αυτή των Mbororo. Επιπρόσθετα, η ασταθής κατάσταση ασφαλείας στον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής της Αιτήτριας επιτείνεται και από τις επιθέσεις των βοσκών Fullani εξαιτίας των ανωτέρω διαφυλετικών κινήτρων.   

 

Ως προς τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας από την βάση δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project) κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ 28/07/22 - 28/07/23 στην Βορειοδυτική περιφέρεια του Καμερούν καταγράφηκαν από την εν λόγω βάση δεδομένων συνολικά 188 περιστατικά ασφαλείας εκ των οποίων προέκυψαν 309 απώλειες. Πιο αναλυτικά, 59 εξ αυτών καταγράφηκαν ως μάχες (με 164 θύματα), 113 ως περιστατικά χρήσης βίας κατά των πολιτών (με 124 θύματα), 6 ως εκρήξεις ή εξ αποστάσεως ασκηθείσα βία (με 12 θύμα) και 10 ως ταραχές (με 9 θύματα)[19]. Δεδομένου ότι ο πληθυσμός της Βορειοδυτικής Περιφέρειας καταγράφεται στους 1.990.114 κατοίκους κατά το τρέχον έτος[20], διαπιστώνεται ότι παρόλο που στον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής της Αιτήτριας λαμβάνουν χώρα επιθέσεις αυτονομιστών και στρατιωτικών ομάδων, διακοινοτικές συρράξεις καθώς και επιθέσεις των βοσκών Fullani, ο αριθμός των επεισοδίων και της αδιάκριτης βίας δεν φτάνουν, αναλογικά, το βαθμό κατά τον οποίο να τεκμηριώνεται ότι και μόνη η παρουσία της Αιτήτριας στο έδαφος της εν λόγω περιοχής, εν προκειμένω στο χωριό Esu, την εκθέτει σε πραγματικό κίνδυνο βλάβης.

 

Αποσκοπώντας σε πλήρη και εξατομικευμένη αξιολόγηση, το Δικαστήριο οφείλει ωστόσο να λάβει υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις της Αιτήτριας. Παρατηρείται συναφώς ότι η Αιτήτρια συγκεντρώνει σημαντικό αριθμό προσωπικών επιβαρυντικών περιστάσεων, τα οποία εντείνουν τον ανωτέρω κίνδυνο. Ειδικότερα, η Αιτήτρια συνιστά γυναίκα, γεγονός που την καθιστά πιο ευάλωτη σε φαινόμενα έμφυλης βίας, ηλικίας σχεδόν 50 ετών σε μια χώρα στην οποία, βάσει επίσημων στοιχείων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), το μέσο προσδόκιμο ζωής το 2019 ήταν 62,4 έτη[21], με μειωμένο μορφωτικό επίπεδό και περιορισμένα επαγγελματικά προσόντα, χωρίς να διαθέτει ούτε ανδρικό, ούτε οικογενειακό υποστηρικτικό δίκτυο στον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής της, ενώ βάση προσκομισθέντων ιατρικών εγγράφων εκδοθέντων από τις Ιατρικές Υπηρεσίας και Υπηρεσίας Δημόσιας Υγείας της Δημοκρατίας έχει διαγνωσθεί από αναιμία και πολλαπλή ίνωση με αποτέλεσμα να παρουσιάζει μητρορραγίες.

 

Κρίνοντας απαραίτητη την περαιτέρω σχετική έρευνα, το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι βίαιες εκστρατείες που υποκινήθηκαν από τους αυτονομιστές και τις στρατιωτικές δυνάμεις του Καμερούν στη Νοτιοδυτικές και της Βορειοδυτικές περιφέρειες έχουν οδηγήσει σε σημαντικές ανθρωπιστικές ανάγκες, ιδιαίτερα σε σχέση με τα τρόφιμα και την υγειονομική περίθαλψη, καθώς έχουν πληγεί τουλάχιστον 3 εκατομμύρια άνθρωποι[22]. Εντοπίστηκε επίσης άρθρο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα το οποίο τονίζει ότι σχεδόν ένας στους πέντε χώρους υγειονομικής περίθαλψης δεν λειτουργεί πλέον σε αυτές τις δύο περιοχές λόγω της συνεχιζόμενης κρίσης, ενώ περισσότεροι από 700.000 άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί. Αυτά τα δύο στατιστικά στοιχεία συνδυάζονται για να δημιουργήσουν μια δύσκολη πραγματικότητα για άτομα που χρειάζονται ουσιαστική ιατρική φροντίδα. Η μειωμένη πρόσβαση σε ιατρικές εγκαταστάσεις, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι πολλοί δεν μπορούν να καλύψουν οικονομικά τις ανάγκες παροχής υγειονομικής περίθαλψης που παρέχεται από το κράτος, σημαίνει ότι ακόμη και σε αστικά περιβάλλοντα, η λήψη θεραπείας αποτελεί πρόκληση.[23]

 

Επιπροσθέτως, το γεγονός ότι η Αιτήτρια συνιστά γυναίκα αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο να εκτεθεί σε φαινόμενα έμφυλης βίας, ενώ το γεγονός ότι δεν διαθέτει οικογενειακό και δη ανδρικό υποστηρικτικό δίκτυο στη χώρα καταγωγής, αναμένεται ευλόγως να μειώσει την ικανότητά της να αντιδράσει σε περίπτωση που κινδυνεύσει η ζωή της και/ή σωματική της ακεραιότητα δεδομένης της ηλικίας και της κατάστασης της υγείας της.

 

Ως εκ τούτου, εφαρμόζοντας την «αναπροσαρμοζόμενη κλίμακα» (βλ. και απόφαση ΔΕΕ, ημ.10/06/21, C-901/19 CF and DN)[24] και δεδομένου του ότι, βάσει των πληροφοριών που αντλήθηκαν ανωτέρω, το χωριό Esu φέρεται να βρίσκεται συχνά στο επίκεντρο εσωτερικών συρράξεων, ένοπλων και μη, παρά το ότι δεν αποτελεί κάποιο αστικό ή διοικητικό κέντρο, σε συνδυασμό με το σημαντικό αριθμό επιβαρυντικών περιστάσεων που φέρει το προφίλ της Αιτήτριας, προκύπτουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι αυτή, ως άμαχη η οποία θα επιστρέψει στο χωριό Esu, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας της εκεί και μόνο, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή υπό την έννοια του Άρθρου 19 (2) (γ) του περί Προσφύγων Νόμου.

 

Περαιτέρω, ως προς το ενδεχόμενο εσωτερικής μετεγκατάστασης της Αιτήτριας θα εξεταστούν δύο περιοχές, η πόλη Bamenda, η οποία δεν αποτελεί τον τόπο συνήθους διαμονής της Αιτήτριας ωστόσο διέμεινε εκεί για λίγους μήνες πριν εγκαταλείψει το Καμερούν και η πόλη Yaounde, για την οποία άλλωστε ρωτήθηκε σχετικώς κατά την προφορική της συνέντευξη.

Το άρθρο 12Γ του περί Προσφύγων Νόμου[25] προνοεί ότι η δυνατότητα εσωτερικής μετεγκατάστασης αποκλείει την παροχή διεθνούς προστασίας. Προκειμένου λοιπόν να στοιχειοθετηθεί αυτή η δυνατότητα μετεγκατάστασης, θα πρέπει να τεκμηριωθούν στη βάση των διαθέσιμων πληροφοριών για τη χώρα καταγωγής, ότι «(α) δεν υπάρχει βάσιμος φόβος ότι θα υποστεί δίωξη ή ότι διατρέχει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, ή (ii) έχει πρόσβαση σε προστασία κατά της δίωξης ή της σοβαρής βλάβης, όπως η εν λόγω προστασία ορίζεται στο άρθρο 3Β και ο αιτητής μπορεί νόμιμα και με ασφάλεια να ταξιδέψει και να γίνει δεκτός σε εκείνο το τμήμα της χώρας και μπορεί εύλογα να αναμένεται να εγκατασταθεί εκεί.»

 

Στο εγχειρίδιο του EASO, Προϋποθέσεις Χορήγησης Διεθνούς Προστασίας (οδηγία 2011/95/ΕΕ), Δικαστική Ανάλυση, σελ.83 αναφέρονται τα εξής:

 

«Το άρθρο 8 παράγραφος 1 στοιχείο α) απαιτεί να μην υπάρχει για τον αιτούντα βάσιμος φόβος ότι θα υποστεί δίωξη ή ότι θα διατρέχει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης στο τμήμα της χώρας στο οποίο προτείνεται να παρασχεθεί εγχώρια προστασία. Η αρχική ή οποιαδήποτε νέα μορφή δίωξης ή σοβαρής βλάβης σε τμήμα της χώρας εμποδίζει την εφαρμογή της έννοιας της εγχώριας προστασίας [εκτός εάν υπάρχει πρόσβαση σε προστασία βάσει του άρθρου 8 παράγραφος 1 στοιχείο β)]. Η ερμηνεία αυτή μπορεί να υποστηριχθεί περαιτέρω, τηρουμένων των αναλογιών, από τις διαπιστώσεις του ΔΕΕ στην υπόθεση Abdulla, η οποία αφορούσε την ερμηνεία του άρθρου 11 παράγραφος 1 στοιχείο ε) της ΟΕΑΑ [επίσης άρθρο 11 παράγραφος 1 στοιχείο ε) της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση)] σχετικά με την παύση. Το ΔΕΕ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όχι μόνο δεν πρέπει να υφίστανται πλέον οι αρχικές περιστάσεις που δικαιολογούσαν τον φόβο του ενδιαφερομένου ότι θα υποστεί δίωξη, αλλά «δεν [πρέπει να] υφίστανται άλλοι λόγοι που να του προκαλούν φόβο ότι θα "υποστεί δίωξη"».»

Στην σελ.88 του ίδιου εγχειριδίου αναφέρονται τα εξής:

 

«Βάσει της νομολογίας του Ηνωμένου Βασιλείου (475), ο όρος «λογικά» σημαίνει ότι δεν πρέπει να είναι αδικαιολόγητα δύσκολο να αναμένεται ότι ο αιτών θα μετεγκατασταθεί. Η House of Lords (Βουλή των Λόρδων) του Ηνωμένου Βασιλείου εξέτασε διάφορα κριτήρια «λογικής προσδοκίας». Στην υπόθεση Januzi, ο λόρδος Bingham περιέγραψε την προσέγγιση ως εξής:

Ας υποθέσουμε ότι ένα πρόσωπο υφίσταται στη χώρα ιθαγένειάς του δίωξη για λόγους που προβλέπονται στη Σύμβαση. Η χώρα είναι φτωχή. Το επίπεδο κοινωνικής προστασίας είναι χαμηλό. Το επίπεδο στερήσεων και ελλείψεων είναι υψηλό. Ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι ελάχιστος. [……….]

Θα μπορούσε, χωρίς φόβο δίωξης, να ζήσει αλλού στη χώρα ιθαγένειάς του, αλλά θα υφίστατο εκεί όλα τα μειονεκτήματα της ζωής σε μια φτωχή και καθυστερημένη χώρα. Θα ήταν παράξενο εάν το τυχαίο γεγονός της δίωξης του παρείχε τη δυνατότητα να διαφύγει όχι μόνο από τη συγκεκριμένη δίωξη, αλλά και από τις στερήσεις που γνωρίζει η χώρα καταγωγής του. Φυσικά, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά εάν η έλλειψη σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δημιουργούσε απειλές για τη ζωή του ή τον εξέθετε σε κίνδυνο απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας (476).».

 

Σε σχέση με το εύλογο της μετεγκατάστασης στην συγκεκριμένη περιοχή, στην σελ.90 του ίδιου εγχειριδίου αναφέρονται τα εξής:

 

«Στην υπόθεση MYH, το ΕΔΔΑ έλαβε υπόψη τέτοιες προσωπικές περιστάσεις των αιτουσών, όπως τη χριστιανική θρησκεία, την προχωρημένη ηλικία, την κακή κατάσταση της υγείας, το γεγονός ότι ήταν γυναίκες, καθώς και τους λιγοστούς οικονομικούς και κοινωνικούς δεσμούς με την περιοχή του Κουρδιστάν, αλλά έκρινε ότι ούτε η γενική κατάσταση στην εν λόγω περιοχή ούτε οποιαδήποτε από τις προσωπικές περιστάσεις των αιτουσών υποδείκνυε την ύπαρξη πραγματικού κινδύνου κακομεταχείρισης.»

Αρχικά, ως προς την πόλη Bamenda, δεδομένου ότι απέχει μόλις 69 χιλιόμετρα από τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής της Αιτήτριας, ανήκουσα στην ίδια διοικητική περιοχή, ήτοι αυτή του Βορειοδυτικού Καμερούν, βάσει των πληροφοριών που παρατέθηκαν στην αξιολόγηση κινδύνου και τη νομική ανάλυση πιο πάνω, διαπιστώνεται ότι δεν κρίνεται εύλογη η δυνατότητα εσωτερικής μετεγκατάστασης εκεί αφού, όπως και στο χωριό Esu, επικρατούν συνθήκες εσωτερικής σύρραξης.

 

Σε κάθε περίπτωση, κατόπιν περεταίρω έρευνας του Δικαστηρίου αναφορικά με τις επικρατούσες συνθήκες στην πόλη Bamenda, εντοπίστηκαν αξιόπιστες πληροφορίες οι οποίες αναφέρουν ότι η Bamenda είναι σχεδόν μια νεκρή πόλη. Μόνο το εμπόριο φέρετρων ανθεί. Τα πτώματα απορρίπτονται τακτικά σε όλη την πόλη - σε νεκροτομεία, σε δρόμους και σε ποτάμια. Σε μόλις πέντε χρόνια, η σύγκρουση κόστισε δεκάδες χιλιάδες ζωές, ενώ ανάγκασε περισσότερους από ένα εκατομμύριο να καταφύγουν σε γαλλόφωνες περιοχές και άλλους 80.000 να καταφύγουν στη Νιγηρία. Τις Δευτέρες, η πόλη γίνεται «πόλη-φάντασμα» με τους δρόμους άδειους και τις αγορές κλειστές, ως αποτέλεσμα  μιας εκστρατείας πολιτικής οικονομικής ανυπακοής που χρονολογείται πριν από τον ένοπλο αγώνα. Αυτές τις μέρες, οι κάτοικοι που τολμούν να αγνοήσουν το απαγορευτικό διακίνησης [lockdown] είτε πυροβολούνται είτε βλέπουν τα καταστήματά τους να καίγονται. Ο στρατός και η αστυνομία εξαφανίζονται επίσης από τους δρόμους, ώστε να μην γίνουν εύκολοι στόχοι για τους αυτονομιστές μαχητές που έχουν ισχυρή παρουσία στην πόλη. Μετά από μια νύχτα πυροβολισμών, οι κάτοικοι πρέπει να κάνουν πολλές κλήσεις και να ακούσουν την κυκλοφορία των οχημάτων για να ελέγξουν ότι η κατάσταση είναι ασφαλής, πριν βγουν έξω[26].

 

Άλλωστε, πληροφορίες αναφορικά τα προβλήματα που ενδεχομένως θα αντιμετωπίσει η Αιτήτρια σε περίπτωση επιστροφής της στην πόλη Bamenda λόγω του ότι είναι γυναίκα, πηγές αναφέρουν ότι στα πλαίσια της κρίσης που πλήττει τις ένοπλες περιοχές του Καμερούν, πηγές αναφέρουν ότι οι γυναίκες και τα κορίτσια αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος των εκτοπισμένων. Οι περισσότερες από αυτές πρέπει να τα βγάλουν πέρα μόνες τους, αναγκασμένες να διαπραγματευτούν την πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες, στέγαση και απασχόληση. Η σεξουαλική κακοποίηση από τα αντιμαχόμενα μέρη είναι ανεξέλεγκτη, με ορισμένους να χρησιμοποιούν τον βιασμό για να τιμωρούν γυναίκες που θεωρούν ότι υποστηρίζουν τους αντιπάλους τους[27].

 

Τούτων λεχθέντων, το Δικαστήριο κρίνει ως μη εύλογη τη δυνατότητα εσωτερικής μετεγκατάστασης της Αιτήτριας στην πόλη Bamenda, λόγω της εκεί επικρατούσας κατάστασης ασφαλείας σε συνδυασμό με τις επιβαρυντικές προσωπικές περιστάσεις της Αιτήτριας, τα οποία είτε συνδυαζόμενα είτε αυτοτελώς μπορούν να επιφέρουν περαιτέρω φόβο να υποστεί δίωξη ή να κινδυνεύσει με σοβαρή βλάβη.  

 

Ως προς τη δυνατότητα εσωτερικής μετεγκατάστασης στην πρωτεύουσα Younde, πόλη για την οποία η Αιτήτρια άλλωστε ρωτήθηκε εάν θα μπορούσε να εγκατασταθεί και να ζήσει εκεί με ασφάλεια σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής, παρατηρώ αρχικά ότι η Αιτήτρια απάντησε αρνητικά επικαλούμενη αορίστως την έλλειψη ασφαλείας.

 

Προχωρώντας στην διερεύνηση της δυνατότητας εσωτερικής μετεγκατάστασης στην πόλη Younde, το Δικαστήριο προχώρησε σε σχετική έρευνα εκ της οποίας διασταυρώθηκε ότι το Υπουργείο Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου (UK Home Office), σε έκθεση Δεκέμβριου 2020, τονίζει αρχικά ότι οι περιοχές έξω από τις ζώνες συγκρούσεων στις Βορειοδυτικές και Νοτιοδυτικές περιοχές του Καμερούν είναι σταθερές και προσφέρουν σχετική ασφάλεια. Ένα άτομο που επιστρέφει σε αυτές τις περιοχές, συμπεριλαμβανομένων των κύριων πόλεων Douala και Yaoundé, δεν θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί απειλή για τη ζωή ή το άτομό του και παραβίαση του άρθρου 15(c) QD (βλ. Κατάσταση των Αγγλόφωνων εκτός των ΝΔ και ΒΔ περιοχών[28].

 

Παρόλα αυτά, το Δικαστήριο εντόπισε πληροφορίες σύμφωνα με τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν τα εσωτερικώς εκτοπισθέντα άτομα και ειδικότερα οι γυναίκες οι οποίες επιστρέφουν στην πόλη Younde χωρίς να διαθέτουν οικογενειακό και/ή υποστηρικτικό δίκαιο και προέκυψαν πληροφορίες οι οποίες επιβεβαιώνουν ότι αυτές ενδέχεται να αντιμετωπίσουν σειρά προβλημάτων και δυσχερειών. Σύμφωνα με έκθεση του Γραφείου Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων («OCHA») το 2020, τα άτομα που επιστρέφουν στην Younde αντιμετωπίζουν συγκεκριμένους κινδύνους και ευπάθειες όσον αφορά την προστασία, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που σχετίζονται με την ταυτοποίησή τους, την ασφάλεια των περιουσιών τους και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη καθώς και την πρόσβαση σε βασικές κοινωνικές υπηρεσίες[29]. Η ίδια πηγή αναφέρει ότι 1.033 γυναίκες και κορίτσια-πρόσφυγες έχουν εντοπιστεί σε κατάσταση κινδύνου στις πόλεις  Douala και Yaoundé. Αυτοί οι κίνδυνοι πλήττουν τις ανύπαντρες γυναίκες, τις γυναίκες αρχηγούς μονογονεϊκών οικογενειών και της επιζήσασες έμφυλης βίας[30]. Τα κορίτσια και οι γυναίκες αποτελούν στόχο σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης κατά τη διάρκεια της μετατόπισης και παραμονής τους στις κοινότητες υποδοχής[31]. Επιπρόσθετα, το Freedom House επιβεβαιώνει ότι οι εκτοπισμένες γυναίκες είναι ευάλωτες στην έμφυλη βία[32]. Η ίδια πηγή ανέφερε ότι κατά τη διάρκεια του 2020 «κάποιες εσωτερικά εκτοπισμένες γυναίκες έχουν επίσης καταφύγει στην πορνεία στις πόλεις Douala και Yaoundé»[33].

 

Σε σχέση τώρα με το γεγονός ότι η Αιτήτρια δεν μιλάει τη γαλλική γλώσσα, κατόπιν έρευνας διασταυρώθηκε ότι στις γαλλόφωνες περιοχές, όπως η Douala και Yaoundé, οι οποίες φιλοξενούν μεγάλες κοινότητες αγγλόφωνων, τα γαλλικά είναι συχνά η μόνη γλώσσα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πρόσβαση σε ζωτικές δημόσιες υπηρεσίες[34].

 

Βάσει των ανωτέρω πληροφοριών και σχετικά με το εύλογο της μετεγκατάστασης της Αιτήτριας στην πόλη Yaoundé, ενδιαφέρουσα καθοδήγηση παρέχει και η απόφαση του Εφετείου του Ην. Βασιλείου, το οποίο, στην υπόθεση AS (Afghanistan) v SSHD [2019] EWCA Civ 873 [17], ημ.24/05/19, παραθέτοντας τις κατευθυντήριες οδηγίες της UNHCR, οι οποίες υιοθετήθηκαν και από τον λόρδο Bingham στην υπόθεση Januzi[35], επισημαίνει ότι επί δυνατότητας εσωτερικής μετεγκατάστασης στα πλαίσια υποθέσεων ασύλου θα πρέπει να εξετάζεται αν ο αιτητής, σε περίπτωση επιστροφής του, θα διάγει μία σχετικά φυσιολογική ζωή χωρίς υπέρμετρες δυσκολίες. Η εσωτερική μετεγκατάσταση εξακολουθεί να είναι εύλογη ακόμη κι αν οι συνθήκες είναι χειρότερες σε σχέση με την χώρα ασύλου.

 

Στην ανωτέρω απόφαση, παρ.47, αναφέρεται, σε ελεύθερη μετάφραση, ότι «Όσο σκληρό και αν ακούγεται, και παρ' όλη την συμπάθεια που ένας αναπόφευκτα νιώθει προς αυτούς που υπέφεραν ως οι εφεσείοντες (και οι δεκάδες χιλιάδες όμοιοι τους), η Σύμβαση για τους Πρόσφυγες, όπως επιχείρησα να εξηγήσω, έχει πραγματικά σκοπό να προστατεύσει μόνο αυτούς που απειλούνται με συγκεκριμένες μορφές δίωξης. Δεν είναι γενικό ανθρωπιστικό μέτρο. [.] Με δεδομένο ότι μπορούν να επιστρέψουν με ασφάλεια στη χώρα τους, μόνο απόδειξη ότι οι ζωές τους μετά την επιστροφή τους θα ήταν πολύ απλά ανυπόφορες, συγκρινόμενες ακόμα και στα προβλήματα και τις στερήσεις τόσων άλλων συμπατριωτών τους, θα μπορούσε να τους καταστήσει δικαιούχους προσφυγικού καθεστώτος.».

 

Εν προκειμένω, βάσει των στοιχείων που παρατέθηκαν ανωτέρω σε σχέση με τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι εσωτερικώς εκτοπισθείσες γυναίκες χωρίς οικογενειακό και/ή υποστηρικτικό δίκτυο καθώς και τα άτομα που μιλάνε αποκλειστικά την Αγγλική γλώσσα στην πόλη Yaounde, το Δικαστήριο κρίνει ότι σε περίπτωση επιστροφής της στην πόλη Younde, η Αιτήτρια δεν θα απολαύσει ένα εύλογα αποδεκτό επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης λόγω των, σωρευτικώς ενεργούντων εις βάρος της, παραγόντων της ηλικίας της, του περιορισμένου μορφωτικού της επιπέδου, των μειωμένων επαγγελματικών της προσόντων, της κατάστασης της υγείας της, της απουσίας κάθε είδους υποστηρικτικού δικτύου στην πόλη Yaoundé και του ότι έχει κόψει κάθε δεσμό με τη χώρα καταγωγής λόγω του ότι ζει εκτός αυτής εδώ και 5 χρόνια. Συμπερασματικά, δεν καταδεικνύεται ως εύλογη η πιθανότητα μετεγκατάστασής της Αιτήτριας στην πόλη Yaounde, αφού λόγω των προσωπικών της συνθηκών αναμένεται να αντιμετωπίσει προβλήματα και δυσχέρειες μεγαλύτερα από αυτά που αντιμετωπίζει ο τοπικός πληθυσμός στην καθημερινότητα του.

 

Ως εκ τούτου, το ενδεχόμενο εσωτερικής μετεγκατάστασης της Αιτήτριας είτε στην πόλη Bamenda ή στην πόλη Yaounde, σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής, απορρίπτεται καθώς δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 12Γ του περί Προσφύγων Νόμου.

 

Έχοντας προβεί στην πιο πάνω εκτεταμένη ανάλυση καταλήγω ότι οι Καθ΄ ων η αίτηση λανθασμένα αξιολόγησαν ότι δεν δύναται να χορηγηθεί στην Αιτήτρια συμπληρωματική προστασία, δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου ενόψει της κατάστασης ασφαλείας στην χώρα καταγωγής της σε συνδυασμό βεβαίως με τις προσωπικές της περιστάσεις. Δεδομένης της κατάληξης μου αυτής παρέλκει η εξέταση οποιουδήποτε άλλου προβαλλόμενου ισχυρισμού.

 

Ως εκ τούτου με βάση το άρθρο 146(4)(δ) του Συντάγματος και του άρθρου 11(3)(β) του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου (Ν. 73(Ι)/18) η προσφυγή επιτυγχάνει ως προς την αιτούμενη θεραπεία (Β) και απορρίπτεται ως προς την αιτούμενη θεραπεία (Α).

 

Η επίδικη πράξη τροποποιείται αναγνωρίζοντας την Αιτήτρια ως δικαιούχο συμπληρωματικής προστασίας κατά την έννοια του άρθρου 19 του περί Προσφύγων Νόμου.

 

Ακολουθώντας τον γενικό κανόνα επιδικάζονται έξοδα υπερ του επιτυχόντα διαδίκου, εδώ της Αιτήτριας στο ποσό των €1.000 και εναντίον των Καθ’ ων η αίτηση.

 

 

Α. ΑΓΡΟΤΗ, Δ. ΔΔΔΠ

 

 

 



[1] Cameroon, Nord, Esu, διαθέσιμο σε http://www.fallingrain.com/world/CM/07/Essu.html, (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 03/08/2023)

[2] Googlemaps, Cameroon, Esu, διαθέσιμο σε https://www.google.com/maps/place/Essu,+Cameroon/@6.5715895,10.066094,14z/data=!3m1!4b1!4m6!3m5!1s0x1058c34a2e804539:0xc3f561c4ed23a89a!8m2!3d6.5669933!4d10.0863269!16s%2Fg%2F11c0rgwvbx?entry=ttu, (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 03/08/2023)

 

[3] Vanguard, Five police killed in strife-torn anglophone Cameroon, August 2018, διαθέσιμο σε https://www.vanguardngr.com/2018/08/five-police-killed-in-strife-torn-anglophone-cameroon/amp/, (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 03/08/2023)

[4] Human Rights Watch, Cameroon: Army Killings, Disappearances, in North-West Region, August 2022, διαθέσιμο σε https://www.hrw.org/news/2022/08/11/cameroon-army-killings-disappearances-north-west-region, (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 03/08/2023)

[5] Hum Angle, Amnesty International Accuses Cameroon Military Of Rape During Operations, July 2023, διαθέσιμο σε https://humanglemedia.com/amnesty-international-accuses-cameroon-military-of-rape-during-operations/, (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 03/08/2023)

[6] Ηome Office, Country Policy and Information Note Cameroon: Actors of protection, December 2020, διαθέσιμο σε https://www.justice.gov/eoir/page/file/1349551/download, (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 03/08/2023)

[7] https://www.rulac.org/browse/countries/cameroon,  (ημερομηνία πρόσβασης 03/08/2023)

[8] https://www.rulac.org/browse/countries/cameroon, (ημερομηνία πρόσβασης 03/08/2023) Σύμφωνα με το ως άνω portal η βία στις αγγλόφωνες περιοχές δεν εξικνείται σε μη διεθνή ένοπλη σύρραξη, το RULAC ωστόσο χρησιμοποιεί κριτήρια του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου https://www.rulac.org/about#collapse2accord,  υπό What Methodology is Used (ημερομηνία πρόσβασης 26/6/2023). Για την αυτοτελή ωστόσο ερμηνεία της έννοιας της μη διεθνούς ένοπλης σύρραξης στο  πλαίσιο του άρθρου 15γ' της Οδηγίας 2004/83/ΕΚ (και κατ' αντιστοιχία της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ) βλ. σχετικά ΔΕΕ, C‑285/12, ημερ. 30/01/2014, σκ. 21 επ., (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 23/07/2023)

[9] CGVS/CGRA (Belgium), 'COI Focus CAMEROUN CRISE ANGLOPHONE: SITUATION SECURITAIRE' (19.11.2021), 7-8 διαθέσιμο σε https://coi.euaa.europa.eu/administration/belgium/PLib/COI_Focus_Cameroun_Crise_anglophone_situation_s%C3%A9curitaire_%2020211119.pdf,  (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 23/07/2023)

[10] CGVS/CGRA (Belgium), 'COI Focus CAMEROUN CRISE ANGLOPHONE: SITUATION SECURITAIRE' (19.11.2021), 36 διαθέσιμο σε https://coi.euaa.europa.eu/administration/belgium/PLib/COI_Focus_Cameroun_Crise_anglophone_situation_s%C3%A9curitaire_%2020211119.pdf,  (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 23/07/2023)

[11] https://www.rfi.fr/fr/afrique/20210923-cameroun-la-nouvelle-strat%C3%A9gie-des-s%C3%A9paratistes,  (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 23/07/2023)

[12] https://www.rfi.fr/fr/afrique/20210923-cameroun-la-nouvelle-strat%C3%A9gie-des-s%C3%A9paratistes,  (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 23/07/2023)

[13] GVS/CGRA (Belgium), 'COI Focus CAMEROUN CRISE ANGLOPHONE: SITUATION SECURITAIRE' (19.11.2021), 12 διαθέσιμο σε https://coi.euaa.europa.eu/administration/belgium/PLib/COI_Focus_Cameroun_Crise_anglophone_situation_s%C3%A9curitaire_%2020211119.pdf,  (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 23/7/2023)

[14] https://www.rulac.org/browse/conflicts/non-international-armed-conflict-in-cameroon#collapse2accord,  (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 23/07/2023),

[15] Human Rights Watch (2023) Cameroon - Events of 2022 < https://www.hrw.org/world-report/2023/country-chapters/cameroon#:~:text=Government%20forces%20subjected%20Cameroonian%20asylum,thus%20impeding%20freedom%20of%20movement%2C (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 03/08/23).

[16] Foreign Policy, Ethnic Clashes in Cameroon Aren’t About Religion, May 2022, διαθέσιμο σε https://foreignpolicy.com/2022/05/06/cameroon-anglophone-mbororo-ethnic-clashes-history-religion/, (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 03/08/23).

[17] Mimimefo, Menchum-Northwest: Esu in turmoil as Fulani grazers unleash killing spree, January 2023, διαθέσιμο σε https://mimimefoinfos.com/menchum-northwest-esu-in-turmoil-as-fulani-grazers-unleash-killing-spree/, (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 03/08/23).

[18] VOANEWS, Troops Deployed to Contain Cameroon Communal Clashes, January 2023, διαθέσιμο σε https://www.voanews.com/a/troops-deployed-to-contain-cameroon-communal-clashes/6479085.html, (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 03/08/23).

 

[19] Cameroon, Soud West, reference period 28/07/2022-28/07/2023 [ημερ. πρόσβασης 04/08/2023], διαθέσιμο σε https://acleddata.com/dashboard/#/dashboard, [ημερ. πρόσβασης 04/08/2023]

[20] North-West Region, Cameroon — statistics , διαθέσιμο σε https://zhujiworld.com/cm/1218528-north-west-region/, [ημερ. πρόσβασης 04/08/2023]

[21] World Health Organisation, Cameroon, Life expectancy, n.d., διαθέσιμο σε https://data.who.int/countries/120, [ημερ. πρόσβασης 04/08/2023]

[22] Acaps, CAMEROON: EDUCATION CRISIS IN NORTH WEST AND SOUTH WEST REGIONS, February 2021, διαθέσιμο σε https://www.acaps.org/fileadmin/Data_Product/Main_media/20210219_acaps_thematic_report_cameroon_education_crisis_north_west_south_west_regions.pdf, [ημερ. πρόσβασης 04/08/2023]

[23] MSF, Access to healthcare in Cameroon severely limited as violence and unrest rule, July 2021, διαθέσιμο σε https://www.msf.org/violence-continues-cameroon-access-healthcare-remains-seriously-limited, [ημερ. πρόσβασης 04/08/2023]

[24] Εγχειρίδιο EASO, Άρθρο 15 στοιχείο γ) της οδηγίας για τις ελάχιστες απαιτήσεις ασύλου (2011/95/ΕΕ) Δικαστική ανάλυση, σελ.26-28, διαθέσιμο εδώ: https://euaa.europa.eu/sites/default/files/publications/Article-15c-QD_a-judicial-analysis-EL.pdf, [ημερ. πρόσβασης 04/08/2023]

 

[25] Το οποίο μεταφέρει το άρθρο 8 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ

[26] BBC, Cameroon's Bamenda, where only the coffin trade is booming, August 2022, διαθέσιμο σε https://www.bbc.com/news/world-africa-61871027, [ημερ. πρόσβασης 04/08/2023]

 

[27] The guardian, Women are suffering in Cameroon’s war, but they also hold the key to peace, Μάρτιος 2022, διαθέσιμο σε https://www.theguardian.com/global-development/commentisfree/2022/mar/09/women-suffering-cameroon-war-anglophone-separatists-but-hold-key-peace, [ημερ. πρόσβασης 04/08/2023]

[28] UK Home Office, 'Country Police and Information Note, Cameroon: North-West/South-West crisis', December 2020, Par. 2.4.30, p. 13, Available: https://www.ecoi.net/en/file/local/2042244/Cameroon_-_North-West_South-West_crisis_-_CPIN_-_v2.0_.pdf, [ημερ. πρόσβασης 04/08/2023]

[29] OCHA, Humanitarian Response Plan Cameroon, 27 March 2020, https://reliefweb.int/sites/reliefweb.int/files/resources/Cameroon%20-%20Humanitarian%20response%20plan%20-%20Issued%20March%202020.pdf, [ημερ. πρόσβασης 04/08/2023]

[30] 0OCHA, Humanitarian Needs Overview, Cameroon, 7 April 2021, https://reliefweb.int/sites/reliefweb.int/files/resources/Cameroon%20Humanitarian%20Needs%20Overview%202021%20%28issued%20Mar%202021%29.pdf, [ημερ. πρόσβασης 04/08/2023]

[31] Όπ.π.

[32] 4 Freedom House, Freedom in the World 2021, Cameroon, 3 March 2021, https://freedomhouse.org/country/cameroon/freedom-world/2021, [ημερ. πρόσβασης 04/08/2023]

[33] Όπ.π.

[34] The conversation, Cameroon: how language plunged a country into deadly conflict with no end in sight, March 2022, διαθέσιμο σε https://theconversation.com/cameroon-how-language-plunged-a-country-into-deadly-conflict-with-no-end-in-sight-179027, [ημερ. πρόσβασης 04/08/2023]

[35] UK - House of Lords, Januzi v Secretary of State for the Home Department & Ors, 15 February 2006, available at: https://www.asylumlawdatabase.eu/en/case-law/uk-house-lords-15-february-2006-januzi-v-secretary-state-home-department-ors-2006-ukhl-5#content,  [ημερ. πρόσβασης 04/08/2023]

 


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο