ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.2197/24

 

25 Φεβρουαρίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Ε. N. F.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κα Α. Λαζάρου, Δικηγόρος για Αιτητή

Κα Ε. Παραδεισιώτη, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημ.24/05/24, η οποία κοινοποιήθηκε αυθημερόν, δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτησή διεθνούς προστασίας, ως άκυρης και στερούμενης νομικού αποτελέσματος.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από το Καμερούν, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 11/11/20 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 01/03/21 (ερ.1-3, 26).

Στις 02/01/24 διεξήχθη συνέντευξη με τον αιτητή από την Υπηρεσία προς εξέταση του αιτήματός ασύλου, όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.14-26). Μετά το πέρας της συνέντευξης ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση- Εισήγηση και στις 26/04/24 η αίτηση διεθνή προστασία απορρίφθηκε (ερ.90-106).

Ακολούθως, ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία του δόθηκε διά χειρός στις 24/05/24 σε γλώσσα την οποία κατανοεί (ερ.107, 3).

Κατά την επίδικη αίτηση ο αιτητής ανέφερε ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής λόγω του πολέμου που λαμβάνει χώρα στις αγγλόφωνες περιοχές, εκ του οποίου – ως αναφέρει – απειλείται η ζωή του, καθώς οι αποσχιστές μαχητές απείλησαν να τον σκοτώσουν αν δεν ενταχθεί σ’ αυτούς για να πολεμήσει τον στρατό, το οποίο είναι «ενάντια στη θέληση» του και ο στρατός έκαψε το σπίτι του κατά την αναζήτηση ενός αποσχιστή που πηγαίνει συχνά στο σπίτι του για να τον πείσει να ενταχθεί στις τάξεις τους. Γι’ αυτό και, ως αναφέρει, ο αιτητής, αναζήτησε καταφύγιο και δεν επιθυμεί να επιστρέψει.

Στη συνέντευξη ο αιτητής ανέφερε ότι διέμενε στην Kumba, μαζί με την αδελφή του, από το 2010, έχει άλλες 3 αδελφές και ένα αδελφό, δεν διατηρεί όμως επικοινωνία μαζί τους, οι γονείς του απεβίωσαν, ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και τεχνικό κολλέγιο και εργαζόταν ως οδηγός ταξί από το 2015 μέχρι το 2021, που έφυγε από το Καμερούν.

Αναφορικά με τους λόγους που τον ώθησαν να εγκαταλείψει την χώρα καταγωγής του ο αιτητής ισχυρίστηκε ότι οι αποσχιστές μαχητές απείλησαν να τον σκοτώσουν αν δεν τους ακολουθήσει και επίσης του ζήτησαν αν πληρώσει λύτρα αν δεν ενταχθεί στις τάξεις τους. Ερωτώμενος αν οι αρχές θα του επιτρέψουν να επιστρέψει ο αιτητής ανέφερε πως όχι, καθώς το αυτοκίνητο του είχε κλαπεί από αποσχιστές, οι οποίοι το χρησιμοποίησαν για να σκοτώσουν παιδιά. Ερωτώμενος αν υπήρξε κάποια εξέλιξη από τότε που έφυγε από το Καμερούν ο αιτητής ανέφερε ότι τον Δεκέμβριο 2023 οι αποσχιστές σκότωσαν μαθητές, αφού – ως ανέφερε – εξακολουθούν να τρομοκρατούν τον τοπικό πληθυσμό.

Ερωτώμενος πότε άρχισαν οι απειλές από τους αποσχιστές ο αιτητής ανέφερε πως ήταν το 2016, όταν διέμενε στην Kumba, και αναγκάστηκε να κλείσει το κατάστημα του, λόγω του ότι πήγαιναν και άρπαζαν πράγματα χωρίς να πληρώνουν. Απευθύνθηκε τότε σε ένα φίλο του αδελφού του, ο οποίος τον συμβούλεψε να κλείσει το κατάστημα του, που ήταν αυτός που τον βοήθησε να φύγει από τη χώρα. Ερωτώμενος γιατί αποφάσισε να μείνει στο ίδιο μέρος αφού, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδίου, οι αποσχιστές τον προσέγγισαν και τον απείλησαν 20 φορές ο αιτητής ανέφερε ότι έρχονταν και έπαιρναν πράγματα από το μαγαζί του και γι’ αυτό – ως ανέφερε – ήξερε ότι δεν θα επιβιώσει. Ερωτώμενος πως και δεν του συνέβη κάτι σε όλες αυτές τις φορές που τον απείλησαν ο αιτητής ανέφερε πως τους έδινε χρήματα. Σχετικά με το περιστατικό όπου – ως ανέφερε – έκλεψαν το αυτοκίνητο του και σκότωσαν παιδιά ο αιτητής ανέφερε ότι αυτό έγινε τον Οκτώβριο 2020 και το είπαν στις ειδήσεις και τον ίδιο καιρό ο στρατός τον αναζήτησε σπίτι του, ενόσω ο ίδιος βρισκόταν σε ένα φίλο του. Σε ακόλουθη ερώτηση ο αιτητής διευκρίνισε ότι το μόνο του πρόβλημα, ως ανέφερε, έχει να κάνει με το κλεμμένο του αυτοκίνητο που σχετίζεται με σκοτωμούς, αφού - ως του είπε η αδελφή του – η κυβέρνηση θα αρχίσει να τον αναζητά και δεν υπάρχει διαφυγή. Ερωτώμενος γιατί δεν ανέφερε στη συνέντευξη το ότι έκαψαν το σπίτι του, το οποίο είχε καταγράψει στην επίδικη αίτηση, ο αιτητής ανέφερε ότι το 2018 ο στρατός του έκαψε το σπίτι, χωρίς όμως να θυμάται τον μήνα που έγινε αυτό.

Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας τα λεγόμενα του αιτητή στην αίτηση και τη συνέντευξη, κατέταξαν αυτούς στους ακόλουθους ουσιώδεις ισχυρισμούς.

1.    Ταυτότητα, χώρα καταγωγής, προφίλ και τόπος διαμονής του αιτητή

2.    Οι απειλές των αποσχιστών εναντίον του αιτητή με σκοπό την στρατολόγηση του στις δυνάμεις τους

3.    Ισχυριζόμενα προβλήματα από τον στρατό του Καμερούν

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν τον 1^ον εκ των ως άνω ισχυρισμών, απέρριψαν δε τον 2^ο και 3^ο ισχυρισμό, ως αναξιόπιστους.

Αναφορικά με τον 2^ο ως άνω ισχυρισμό κρίθηκε ότι ο αιτητής υπέπεσε σε αντιφάσεις και τα λεγόμενα του παρουσιάζουν έλλειψη ευλογοφάνειας και επαρκών πληροφοριών. Ως κρίθηκε, ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να αναφέρει πόσες φορές απειλήθηκε, με ποιο τρόπο και τι ακριβώς συνέβη στα περιστατικά αυτά. Ερωτηθείς γιατί δεν μετοίκησε, αφού, ως είχε αναφέρει, δεχόταν συχνά απειλές δεν μπορούσε να εξηγήσει τον λόγο και ούτε ήταν σε θέση να αναφέρει γιατί, δεδομένης της συχνότητας των απειλών, ουδέποτε τελικά του συνέβη κάτι. Οι απαντήσεις που έδωσε περί του ότι έδιδε χρήματα κρίθηκαν ανεπαρκείς, αφού ούτε επί τούτου ήταν σε θέση να δώσεις λεπτομέρειες.

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του ως άνω 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού έγινε έρευνα σε διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ), εκ των οποίων κρίθηκε ότι τα λεγόμενα του συνάδουν με αυτές, δεδομένου ότι κάνουν λόγο για συχνές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απειλές, δολοφονίες και επιθέσεις κατά αμάχων στις αγγλόφωνες περιοχές και από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές (αποσχιστών και στρατού). Όμως, δεδομένης της τρωθείσας εσωτερικής συνοχής του ισχυρισμού, αυτός απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Αναφορικά με τον 3^ο ουσιώδη ισχυρισμό κρίθηκε ότι ο αιτητής, ομοίως προς τα ως άνω, δεν ήταν σε θέση να δώσει ικανοποιητικές λεπτομέρειες ως προς τα όσα ανέφερε περί του ότι έκλεψαν το αυτοκίνητο του αποσχιστές και δολοφόνησαν παιδιά, αφού ουδεμία λεπτομέρεια ήταν σε θέση να αναφέρει ο αιτητής σχετικώς. Επί τούτου, κατόπιν έρευνας που έγινε σε διαθέσιμες ΠΧΚ, έγινε δεκτό ότι το περιστατικό της επίθεσης σε σχολείο τον Οκτώβριο 2018 επιβεβαιώνεται, όμως στις πηγές δεν γίνεται αναφορά σε όχημα ταξί που να εμπλέκεται στο εν λόγω συμβάν, ως ο αιτητής ισχυρίστηκε. Δεδομένων των ως άνω ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Κατά την αξιολόγηση κινδύνου, και επί τη βάσει του ισχυρισμού που έχει γίνει αποδεκτός, ήτοι του προφίλ του, κατόπιν και ανασκόπησης της γενικής κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής (Kumba), οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι, δεδομένου του προφίλ του αιτητή, δεν υφίσταται εύλογη πιθανότητα να εκτεθεί σε κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης κατά την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής.  

Συνεπεία των ως άνω η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε απόφαση επιστροφής του αιτητή στη χώρα καταγωγής του.

Κατά τις διευκρινήσεις η συνήγορος της αιτητή απέσυρε ρητά τους λοιπούς νομικούς ισχυρισμούς προωθώντας μόνο τον ισχυρισμό περί μη δέουσας έρευνας κατά την επίδικη διαδικασία και μη επαρκούς αιτιολογίας της επίδικης απόφασης.

Οι καθ' ων η αίτηση αντέταξαν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη, λήφθηκαν υπόψη και αξιολογήθηκαν άπαντες οι ισχυρισμοί της αιτητή, είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και ορθή επί της ουσίας αυτής, ζητώντας γι’ αυτό απόρριψη της προσφυγής.

Δεδομένου ότι οι μόνοι προωθούμενοι από τον αιτητή ισχυρισμοί συμπλέκονται άρρηκτα με την ορθότητα της επίδικης απόφασης, προχωρώ με επί της ουσίας εξέταση αυτής, εξ υπαρχής και επί όλων των ενώπιον μου στοιχείων, η οποία τελείται σε κάθε περίπτωση (βλ. και Ε.Δ.Δ.Δ.Π. Αρ.107/2023, Q. B. T. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημ.11/02/25).

Προχωρώ λοιπόν με αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων και ισχυρισμών.

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, αναφέρεται στην σελ.98, ότι «[...] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.». Στην σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] οι δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […] Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.»

Ενόψει των ως άνω θα συμφωνήσω με την κατάληξη τους επί της αξιοπιστίας του 2^ου και 3^ου ουσιώδους ισχυρισμού του αιτητή. Τούτο γιατί τα όσα ανέφερε στα πλαίσια των ως άνω ισχυρισμών, ως και οι καθ’ ων η αίτηση καταγράφουν ενδελεχώς στην επίδικη έκθεση (ερ.98-102), στερούνταν σε όλη τους την έκταση κάθε ψήγματος εύλογα αναμενόμενης λεπτομέρειας και βιωματικού στοιχείου και – επιπλέον - έβριθαν κενών, ασαφειών και δεν διατηρούσαν χρονική συνοχή. Σημειώνω ενδεικτικά ότι ουδέν στοιχείο ή λεπτομέρεια ήταν σε θέση να αναφέρει σχετικά με την κατ’ ισχυρισμό αναζήτηση του από τον στρατό αλλά και ουδέν βιωματικό στοιχείο ή επαρκείς λεπτομέρειες ήταν σε θέση να δώσει αναφορικά με τις κατ’ ισχυρισμό απειλές που δεχόταν επί σειρά ετών, επί του οποίου δεν ήταν σε θέση να αναφέρει με εύλογη λεπτομέρεια πως ακριβώς γίνονταν αυτές οι απειλές, πότε, πόσες φορές τον επισκέφτηκαν, πως τελικά ουδέν συνέβη στον ίδιο, αλλά και ποια ποσά και πότε τα έδινε στους αποσχιστές, ως κατά τόπους ανέφερε. Σημειώνω δε, σημείο στο οποίο δίδω ιδιαίτερη βαρύτητα, ενόψει και των όσων πιο πάνω αναφέρω, ότι τόσο το περιστατικό όπου κατ’ ισχυρισμό αναζητήθηκε από τον στρατό, λόγω του ότι – σύμφωνα με τα λεγόμενα του – το ταξί του είχε εμπλακεί σε δολοφονίες μαθητών, όσο και οι απειλές από τους αποσχιστές που οδήγησαν τον αιτητή να πιστέψει ότι «δεν θα [επιβιώσει]», έγιναν τον ίδιο μήνα, ήτοι τον Οκτώβριο 2020. Επ’ ουδενός δε των ισχυρισμών του δεν ήταν σε θέση να προσκομίσει ένα έγγραφο, παρότι θα ήταν εύλογο να είναι σε θέση, κατ’ ελάχιστο, να προσκομίσει έστω ένα δημοσίευμα που να αναφέρεται στην εμπλοκή του αυτοκινήτου του αιτητή στο συμβάν που ο ίδιος ανέφερε.

Ενόψει των ως άνω δεν έχω τίποτε να προσθέσω αναφορικά με την εσωτερική συνοχή των λεγομένων του αιτητή που άπτονται του 2^ου και 3^ου ισχυρισμού, πέραν όσων επί τούτου καταγράφονται στην επίδικη έκθεση και παρατίθενται πιο πάνω, στα πλαίσια της παρούσης, και τα οποία δεν θεωρώ σκόπιμο να επαναλάβω εκ νέου στο σημείο αυτό.

Επί της εξωτερικής αξιοπιστίας των λεγομένων του αιτητή θα πρέπει να σημειωθεί ότι εδώ έγινε έρευνα σε ΠΧΚ (ερ.98-102), στη βάση και των κατευθυντήριων γραμμών.

Σημειώνω και τις πιο κάτω πληροφορίες (ΠΧΚ).

Η Διεθνής Αμνηστία και το Human Rights Watch (HRW) κάνουν λόγο για μη τήρηση και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε εκτεταμένο βαθμό στα πλαίσια της κρίσης στις Αγγλόφωνες επαρχίες.[1]

Αναφορά της οργάνωσης Human Rights Watch εκδοθείσα το 2018, ήτοι το χρόνο που κατ’ ισχυρισμό έλαβαν χώρα τα περιστατικά, αναφέρει την ύπαρξη ισχυρών ενδείξεων ότι οι άμαχοι οι οποίοι εκλαμβάνονται ως συνεργαζόμενοι με την κυβέρνηση στοχοποιούνται από τους αποσχιστές για εκβιασμούς, βασανισμούς και δολοφονίες.[2] Βάσει αναφοράς του ανεξάρτητου ιδρύματος Bertelsmann Stiftung[3], οι αποσχιστές στοχοποιούν αμάχους μεταξύ άλλων ως αντίποινα για αποδιδόμενη συνεργασία με την κυβέρνηση.[4] Άρθρο της εφημερίδας The African Observer, του 2023, αναφέρει ότι οι ένοπλες ομάδες συχνά κατηγορούνται για δολοφονίες, απαγωγές ή και τραυματισμούς αμάχων, τους οποίους κατηγορούν ότι συνεργάζονται με τις αρχές του Καμερούν.[5]

Τα Ηνωμένα Έθνη σημειώνουν υπάρχουν « […] αναφορές για βίαιες ενέργειες που καταλήγουν σε καταστροφή νοσοκομείων, σχολείων και ολόκληρων χωριών στις εν λόγω περιοχές τις οποίες έχουν διαπράξει μη κυβερνητικές ένοπλες ομάδες και μέλη των ενόπλων δυνάμεων του κυβερνώντος κόμματος […]»[6],  ενώ το HRW, σε πρόσφατη Έκθεσή του, και η Διεθνής Αμνηστία επίσης αναφέρουν πως στις ενέργειες αυτές προβαίνουν τόσο κυβερνητικοί και μη κυβερνητικοί δρώντες[7].  Η γεωγραφική τους κατανομή αναφέρεται από τα Ηνωμένα Έθνη: «Στις ΝΔ και ΒΔ επαρχίες, υψηλά επίπεδα ανασφάλειας συνεχίζονταν. Η παρουσία κρατικών σωμάτων ασφαλείας – αστυνομία, χωροφυλακή, στρατός – είναι συγκεντρωμένη κατά μήκος των κύριων οδικών αρτηριών και στις πόλεις, ενώ οι μη κρατικές ένοπλες ομάδες εντοπίζονται κυρίως στις αγροτικές περιοχές.»[8].

Σε COI QUERY του EASO, ημ.14/06/21, αναφέρεται ότι ο εκτοπισμός πληθυσμού από τα σπίτια του είναι συχνό φαινόμενο λόγω της γενικευμένης βίας, οι οποίοι εκτοπισθέντες βρίσκουν συχνά καταφύγιο σε αγροτικές ή δασώδεις εκτάσεις κοντά στον τόπο διαμονής τους:

«According to OCHA 712 180 IDPs were within or displaced in the North-West and South-West regions as of March 2021. Violence in the aforementioned regions resulted in multiple population displacements and over 1 427 people were forced to flee their homes only in March 2021, seeking shelter and safety in nearby bushes, villages and towns. ⁷¹ More than 10 000 people, mainly in Menchum division in the North-West region, were forced to flee their villages in April 2021 and IDPs reached the number of 712 800.⁷² For the same reference period , a UNHCR map depicting the locations of UNHCR persons of concern mentions that as of April 2021 there were 1 032 942 internally displaced persons, the majority of whom seem to be situated in the Far North, North-West and South-West regions.⁷³ »[9]

Πηγές των Ηνωμένων Εθνών αναφέρουν τα εξής:

«Με την κλιμακούμενη βία ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και τις μη-κρατικές ένοπλες ομάδες στις Νοτιοδυτικές και Βορειοδυτικές περιοχές τού Καμερούν κατά το 2019, ο άμαχος πληθυσμός είναι αντιμέτωπος με σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων […] μαζικό εκτοπισμό, επιθέσεις κατά περιουσιών, κάψιμο σπιτιών και χωριών, διαχωρισμός οικογενειών, απώλεια εγγράφων ταυτοποίησης, αυθαίρετη σύλληψη και κράτηση […] έλλειψη πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες που έχουν επηρεασθεί από την κρίση και σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (δολοφονίες, στρατολόγηση παιδιών, απαγωγές, έμφυλη βία, κ.ά. […] Επιθέσεις κατά χωριών, κάψιμο σπιτιών και δολοφονίες έχουν καταγραφεί.».[10]

Εκ των ως άνω ΠΧΚ καθίσταται σαφές ότι τα όσα ανέφερε ο αιτητής περί διώξεως του αγγλόφωνου πληθυσμού από τον στρατό αλλά και τους ίδιους τους αποσχιστές, αλλά και αδιακρίτως ασκούμενης εκατέρωθεν βίας στα πλαίσια συγκρούσεων των κυβερνητικών δυνάμεων με αποσχιστές, συνάδουν με διαθέσιμες πληροφορίες, οι οποίες καταγράφουν μια έκρυθμη κατάσταση, με συχνές ένοπλες συγκρούσεις και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από αμφότερες τις μαχόμενες πλευρές.

Όμως εν προκειμένω η καταφανής έλλειψη εσωτερικής συνοχής των λεγομένων του, ως ανωτέρω – με αναφορές και στην επίδικη έκθεση – λεπτομερώς εξηγείται, δεν μπορεί να υπερκερασθεί από το ότι – ως γενικές πληροφορίες -  επιβεβαιώνεται ότι συμβάντα ως αυτά που ο αιτητής εδώ περιγράφει λαμβάνουν χώρα στο Καμερούν. Ούτε βεβαίως αρκεί ο εντοπισμός αναφορών στο συμβάν με δολοφονίες σε σχολείο, με το οποίο ο αιτητής συνέδεσε το αυτοκίνητο του. Σημειώνω ότι αν το ότι συνάδει μια πληροφορία που δίδει ένας αιτητής με ΠΧΚ θεωρείτο αρκετό από μόνο του ώστε να ανατραπεί ένα εύρημα περί παντελούς ελλείψεως εσωτερικής συνοχής, θα οδηγούσε σε αποδοχή ισχυρισμών που στερούνται κάθε ψήγματος βιωματικού στοιχείου και αναμενόμενων λεπτομερειών και θα απέληγε τελικώς, θεωρώ, σε «αφελή και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης» (βλ. και ανωτέρω απόσπασμα από εγχειρίδιο EASO). Ως εξάλλου στο ίδιο εγχειρίδιο, σελ.97, αναφέρεται «[…] είναι αναγκαία η επαγρύπνηση για καταστάσεις στις οποίες ορισμένοι αιτούντες μπορεί να προσαρμόσουν τους ισχυρισμούς τους ώστε να είναι συνεπείς με συναφείς ΠΧΚ, οι οποίες κατά την άποψή τους θα στηρίξουν την αίτησή τους.» Επίσης, στη σελ.131 τονίζεται σχετικώς ότι «[η] γενικευμένη προσβασιμότητα πολλών πηγών ΠΧΚ, μέσω του διαδικτύου ή άλλων μέσων ενημέρωσης, συνεπάγεται την ανάγκη οι δικαστικοί λειτουργοί να έχουν υπόψη τους την πιθανότητα ορισμένες αιτήσεις διεθνούς προστασίας να έχουν καταρτιστεί κατά τρόπο ώστε να είναι συνεπείς με τις συναφείς ΠΧΚ.»

Ενόψει των ως άνω διαπιστώσεων μου, στην απουσία λοιπόν εδώ περαιτέρω μαρτυρίας που θα συμπλήρωνε τα κενά, αντιφάσεις και ελλείψεις, ως ανωτέρω καταγράφονται, είναι η κατάληξη μου ότι τα πολλά και καίρια σημεία εκ των οποίων διαβρώνεται μοιραία και η αξιοπιστία των λεγομένων του αιτητή παραμένουν και συνεπώς, για τον λόγο αυτό, ουδείς εκ των ισχυρισμών του μπορεί να γίνει εν προκειμένω αποδεκτός, καθότι οι σημαντικές ελλείψεις εσωτερικής συνοχής δεν αφήνουν περιθώριο αποδοχής τους. 

Απομένει εν προκειμένω μια αποτίμηση της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Kumba, Southwest).

Σύμφωνα με την βάση δεδομένων ACLED, κατά το τελευταίο έτος (τελευταία ενημέρωση την 01/11/25) στην Νοτιοδυτική Επαρχία, όπου βρίσκεται τόσο η Kumba, όπου – ως ο ίδιος δήλωσε - διέμενε περί τα 3 χρόνια προτού φύγει από το Καμερούν, καταγράφηκαν 450 περιστατικά πολιτικής βίας (περιλαμβάνει βία κατά αμάχων, απομακρυσμένη βία εκρήξεις, μάχες, εξεγέρσεις, διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 327 θάνατοι. ^[11] Κατά το ίδιο διάστημα σημειώθηκαν στην Kumba, σημειώθηκαν 11 περιστατικά πολιτικής βίας, χωρίς ανθρώπινη απώλεια. Ο πληθυσμός της Νοτιοδυτικής περιφέρειας ανέρχεται περί το 1 ½ εκατομμύριο κατοίκων[12], της δε πόλης Kumba περί τις 150.000. [13]   

Είναι κατάληξη μου, αποτιμώντας τις ως άνω πληροφορίες, ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στην περιοχή όπου διέμενε, και στην οποία εύλογα αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του στην περιοχή. Δεν μπορώ δε να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις που επιτείνουν τον κίνδυνο ειδικώς για τον αιτητή σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό της περιοχής, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας» και λαμβανομένης υπόψη της φύσεως των περιστατικών που καταγράφηκαν, ως εκτίθενται πιο πάνω [14] (βλ. και απόφαση ΔΕΕ, ημ.10/06/21, C-901/19, CF and DN).

Προς τα ως άνω λαμβάνω υπόψη και συνυπολογίζω ότι ο αιτητής είναι υγιής, ενήλικας, περί των 35 ετών σήμερα, έζησε από το 2010 στην Kumba, διαθέτει επαρκή μόρφωση και εργασιακή εμπειρία και οικογενειακό δίκτυο (αδέλφια), με τα οποία, δεδομένων των σύγχρονων μέσων επικοινωνίας και δικτύωσης, θεωρώ μάλλον απίθανο να μην μπορεί να ανακτήσει επικοινωνία και να τα εντοπίσει σε περίπτωση επιστροφής του, τα οποία και επιτρέπουν να θεωρηθεί ότι θα λάβει – προσωρινή έστω - στήριξη, παρά τις όποιες αντιξοότητες ήθελε αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή, μέχρι αυτός να είναι σε θέση να βιοποριστεί και να εξασφαλίσει τα προς το ζην.

Έπεται λοιπόν ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» αλλά και ότι δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα άρθρα 3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου.

Τα ως άνω σφραγίζουν και την τύχη της προσφυγής.

Για τους πιο πάνω λόγους η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.