ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

         Νομική Αρωγή αρ. 153/2025

14 Ιανουαρίου, 2026

[Ε. ΡΗΓΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΝΟΜΙΚΗΣ ΑΡΩΓΗΣ ΝΟΜΟ ΤΟΥ 2002,

Ν. 168(Ι)/2002 ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΝΟΜΙΚΗΣ ΑΡΩΓΗΣ

ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ (ΑΡ.1) ΤΟΥ 2003

 

ΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ:

Μ.Α.

                                                   από Συρία

 

Ο Αιτητής εμφανίσθηκε αυτοπροσώπως

Για τους Καθ' ων η αίτηση: Αι. Κίτσιου (κα) για Θ. Παπανικολάου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

[ALQAROUT Shahd- Διερμηνέας, για διερμηνεία από την αραβική στην ελληνική και αντίστροφα]                            

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

E. Ρήγα, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.:  Ο Αιτητής, με την καταχωρισθείσα αίτησή του, επιζητά την παροχή δωρεάν νομικής αρωγής δυνάμει του άρθρου 6Β του περί Προσφύγων Νόμου, με σκοπό τον διορισμό δικηγόρου για την προώθηση της προσφυγής που έχει ήδη καταχωρίσει ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας, εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 02.06.2025, με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή του για αναγνώριση καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Η συνήγορος που εμφανίζεται για τον Γενικό Εισαγγελέα καταχώρισε σημείωμα με το οποίο έφερε ένσταση στο αίτημα του Αιτητή παραπέμποντας στα γεγονότα της υπόθεσης και επισυνάπτοντας τα σχετικά στοιχεία επί των οποίων στηρίχθηκαν οι Καθ’ ων η αίτηση για την απόρριψη της αίτησής του για διεθνή προστασία.

 

Από το υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου προκύπτει ότι ο Αιτητής είναι Σύριος υπήκοος, γεννηθείς και ανατραφείς στην πόλη Saraqib της επαρχίας Idlib, όπου διέμενε μέχρι περίπου το έτος 2014. Στη συνέχεια, λόγω της επιδείνωσης της κατάστασης ασφάλειας, μετεγκαταστάθηκε στην περιοχή Bijgaz της ίδιας επαρχίας, όπου διέμεινε μέχρι το έτος 2018, ενώ ακολούθως εγκαταστάθηκε σε καταυλισμό εξαιτίας του πολέμου στην περιοχή Ma’arrat Misrin της επαρχίας Idlib, η οποία αποτέλεσε τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του στη Συρία πριν από την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής του.

 

Σύμφωνα με τα όσα κατέγραψε στην αίτησή του, εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του -δια θαλάσσης- λόγω της έλλειψης ασφάλειας, καθώς υπάρχουν συνεχείς συγκρούσεις μεταξύ διαφορετικών περιοχών και θρησκειών, ενώ δήλωσε ότι δεν είχε προβλήματα υγείας. 

 

Ακολούθως, κατά το κρίσιμο στάδιο της συνέντευξής του, ο Αιτητής δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του λόγω της γενικευμένης κατάστασης ανασφάλειας και της αδυναμίας διαβίωσης σε ασφαλείς και αξιοπρεπείς συνθήκες, ενώ πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη, πρόβλημα υγείας το οποίο, όπως υποστήριξε, επηρεάζει ουσιωδώς την καθημερινή του λειτουργικότητα και την ικανότητά του να επιβιώσει χωρίς συνεχή και σταθερή ιατροφαρμακευτική φροντίδα.

 

Η Υπηρεσία Ασύλου, κατόπιν εξέτασης των ισχυρισμών του Αιτητή και του συνόλου του διοικητικού φακέλου, απέρριψε την αίτησή του τόσο ως προς την αναγνώριση καθεστώτος πρόσφυγα όσο και ως προς την παραχώρηση συμπληρωματικής προστασίας.

 

Ειδικότερα, ως προς το καθεστώς του πρόσφυγα, η Υπηρεσία Ασύλου διαπίστωσε ότι οι ισχυρισμοί του Αιτητή δεν αφορούν στοχοποίηση ή δίωξη εκ μέρους κρατικών ή μη κρατικών δρώντων για λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, πολιτικών πεποιθήσεων ή συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα, κατά την έννοια του άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης και του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου. Έκρινε ότι ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε περιστατικά προσωπικής δίωξης στο παρελθόν ούτε προέβαλε συγκεκριμένα γεγονότα που να καταδεικνύουν εξατομικευμένο και στοχευμένο φόβο δίωξης σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

 

Ως προς τη συμπληρωματική προστασία, η Υπηρεσία Ασύλου εξέτασε τους ισχυρισμούς του Αιτητή υπό το πρίσμα του άρθρου 19 του περί Προσφύγων Νόμου, και ειδικότερα ως προς τον κίνδυνο επιβολής θανατικής ποινής, βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας, καθώς και ως προς τον κίνδυνο σοβαρής και προσωπικής απειλής κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου λόγω αδιάκριτης βίας σε κατάσταση διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης.

 

Στο πλαίσιο αυτό, η Υπηρεσία Ασύλου έλαβε υπόψη τους ισχυρισμούς του Αιτητή περί γενικευμένης ανασφάλειας στην επαρχία Idlib, καθώς και τους ισχυρισμούς του αναφορικά με την κατάσταση της υγείας του, ήτοι τη διάγνωσή του με σακχαρώδη διαβήτη και την ανάγκη συνεχούς ιατροφαρμακευτικής παρακολούθησης. Ωστόσο, κατόπιν αξιολόγησης εκτενών και επικαιροποιημένων διεθνών πηγών πληροφόρησης (COI), η Υπηρεσία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, κατά τον κρίσιμο χρόνο, η κατάσταση ασφάλειας στην επαρχία Idlib, και ειδικότερα στην περιοχή Ma’arrat Misrin, δεν χαρακτηρίζεται από επίπεδο αδιάκριτης βίας τέτοιας έντασης ώστε να συνιστά, από μόνη της, πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης για οποιοδήποτε άτομο επιστρέφει εκεί.

 

Περαιτέρω, σε σχέση με το πρόβλημα υγείας του Αιτητή, η Υπηρεσία Ασύλου έκρινε ότι, βάσει των ίδιων διεθνών πηγών, στη Συρία υφίστανται διαθέσιμες δομές υγείας και δραστηριοποιούνται μη κυβερνητικοί οργανισμοί, όπως η SAMS και άλλες ανθρωπιστικές οργανώσεις, οι οποίες παρέχουν βασική ιατροφαρμακευτική φροντίδα, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη. Υπό το πρίσμα αυτό, έκρινε ότι η κατάσταση της υγείας του Αιτητή, αν και δυσχερής, δεν συνιστά, αυτή καθαυτή, πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης κατά την έννοια του άρθρου 19 του περί Προσφύγων Νόμου, ούτε συνδέεται με οποιαδήποτε μορφή δίωξης ή απαγορευμένης μεταχείρισης.

 

Κατά συνέπεια, η Υπηρεσία Ασύλου κατέληξε ότι, λαμβανομένων υπόψη του προφίλ του Αιτητή, της κατάστασης στην περιοχή καταγωγής και τελευταίας συνήθους διαμονής του, καθώς και των διαθέσιμων πηγών πληροφόρησης, δεν στοιχειοθετείται βάσιμος φόβος δίωξης ούτε πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής του στη Συρία, και ως εκ τούτου απέρριψε την αίτησή του για διεθνή προστασία.

 

Η προϋπόθεση της πραγματικής πιθανότητας επιτυχίας της προσφυγής

 

Ο Αιτητής έχει καταχωρίσει προσφυγή κατά της δυσμενούς απόφασης του Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου η οποία εκδόθηκε δυνάμει του άρθρου 13 του περί Προσφύγων Νόμου 2000 και συνεπώς η εξεταζόμενη περίπτωση εμπίπτει στο άρθρο 6Β(2)(α) του περί Νομικής Αρωγής Νόμου.

 

Λαμβάνοντας υπόψη ότι η υπό κρίση αίτηση αφορά στην πρωτοβάθμια εκδίκαση της προσφυγής και ότι συνεπώς πληρείται η πρώτη προϋπόθεση παραχώρησης δωρεάν νομικής αρωγής ως αυτή θεσπίζεται με το εδάφιο (αα) του άρθρου 6Β(2) (ανωτέρω), κρίσιμη καθίσταται η εξέταση της δεύτερης προϋπόθεσης, θεσπιζόμενης διά του εδαφίου (ββ) της ίδιας διάταξης, την ύπαρξη δηλαδή, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, πραγματικής πιθανότητας επιτυχίας της καταχωρισθείσας προσφυγής του.

 

Σύμφωνα με τη διαμορφωθείσα νομολογία, δίδεται ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να αποφασίσει κατά πόσον, με βάση τα ενώπιον του στοιχεία, η προσφυγή του αιτητή έχει πραγματικές πιθανότητες επιτυχίας^[1].

 

Οι πραγματικές πιθανότητες επιτυχίας θα πρέπει να εξετάζονται και υπό το φως της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου χωρίς να περιορίζεται αυθαίρετα η παροχή της δωρεάν νομικής αρωγής και χωρίς να εμποδίζεται η ουσιαστική πρόσβαση του αιτητή διεθνούς προστασίας στη δικαιοσύνη. Περαιτέρω όμως το Δικαστήριο, θα πρέπει να εξετάσει την αίτηση με βάση το υλικό που έχει ενώπιόν του χωρίς να δίδονται νομικές αρωγές ανεξέλεγκτα σε υποθέσεις που δεν έχουν πιθανότητες επιτυχίας^[2].

 

Σημειώνεται δε, πως το αποτέλεσμα της παρούσας αίτησης για νομική αρωγή, δεν θα επηρεάσει την τελική έκβαση της προσφυγής που έχει ήδη καταχωριστεί από τον Αιτητή, εφόσον το Δικαστήριο στην παρούσα διαδικασία δεν αποφασίζει επί της οριστικής τύχης της προσφυγής^[3].

 

Σημειώνεται εξάλλου ότι, το Δικαστήριο προβαίνει στην αξιολόγηση της βασιμότητας της αίτησης παροχής νομικής αρωγής, στη βάση του υλικού που τίθεται ενώπιον του^[4].

 

Η εκτίμηση του Δικαστηρίου

 

Έχοντας μελετήσει την προσβαλλόμενη απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, την εισηγητική έκθεση, το πρακτικό της συνέντευξης του Αιτητή, καθώς και το σύνολο του διοικητικού φακέλου, διαπιστώνω ότι οι Καθ’ ων προέβησαν σε αναλυτική αξιολόγηση των ισχυρισμών του Αιτητή και στήριξαν την κρίση τους σε εκτενή και επικαιροποιημένη αξιοποίηση διεθνών πηγών πληροφόρησης αναφορικά τόσο με την κατάσταση ασφάλειας στην επαρχία Idlib όσο και με τη λειτουργία βασικών δομών υγείας στη Συρία.

 

Η απόφαση εξετάζει ρητώς τους ισχυρισμούς του Αιτητή περί γενικευμένης ανασφάλειας και περί της κατάστασης της υγείας του, ήτοι τη διάγνωσή του με σακχαρώδη διαβήτη, και αξιολογεί τα εν λόγω στοιχεία υπό το πρίσμα τόσο του καθεστώτος του πρόσφυγα όσο και της συμπληρωματικής προστασίας κατά την έννοια του άρθρου 19 του περί Προσφύγων Νόμου. Οι Καθ’ ων καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν στοιχειοθετείται βάσιμος φόβος δίωξης ούτε πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης, κρίση η οποία, εκ πρώτης όψεως, ερείδεται σε σαφή και διακριτά πραγματικά και νομικά ευρήματα.

 

Ιδιαίτερη σημασία, στο πλαίσιο της παρούσας αίτησης για νομική αρωγή, έχει το γεγονός ότι από τα ίδια τα λεγόμενα του Αιτητή προκύπτει ότι η διάγνωσή του με σακχαρώδη διαβήτη προϋπήρχε της αναχώρησής του από τη Συρία και ότι ο ίδιος έζησε επί σειρά ετών με το εν λόγω χρόνιο νόσημα στη χώρα καταγωγής του, συμπεριλαμβανομένου χρονικού διαστήματος κατά το οποίο διέμενε υπό συνθήκες εσωτερικού εκτοπισμού και επισφαλούς διαβίωσης στην επαρχία Idlib. Δεν προκύπτει, εκ πρώτης όψεως, ότι κατά το διάστημα αυτό η κατάσταση της υγείας του κατέστη απαγορευτική ή ότι αντιμετώπισε τέτοια επιδείνωση που να καθιστά αδύνατη την επιβίωσή του.

 

Υπό το φως των πιο πάνω, η διαπίστωση των Καθ’ ων η αίτηση ότι στη Συρία υφίστανται, έστω και σε περιορισμένο βαθμό, δομές και ανθρωπιστικές οργανώσεις που παρέχουν βασική ιατροφαρμακευτική φροντίδα σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, σε συνδυασμό με το ιστορικό διαβίωσης του ίδιου του Αιτητή υπό παρόμοιες συνθήκες, δεν δύναται να χαρακτηριστεί, εκ πρώτης όψεως, ως αυθαίρετη ή εσφαλμένη.

 

Περαιτέρω, αναφορικά με την κατάσταση ασφάλειας, οι Καθ’ ων η αίτηση προέβησαν σε συγκεκριμένη αξιολόγηση της επαρχίας Idlib και κατέληξαν, βάσει διεθνών πηγών, ότι κατά τον κρίσιμο χρόνο δεν υφίσταται κατάσταση αδιάκριτης βίας τέτοιας έντασης ώστε να δημιουργεί, αυτομάτως και αδιακρίτως, πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης για οποιοδήποτε άτομο επιστρέφει στην εν λόγω περιοχή. Η αξιολόγηση αυτή, εκ πρώτης όψεως, εδράζεται σε τεκμηριωμένα δεδομένα και δεν παρουσιάζει εμφανές νομικό ή πραγματικό σφάλμα.

 

Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, και στο πλαίσιο του περιορισμένου ελέγχου που διενεργείται κατά το στάδιο εξέτασης αίτησης για παροχή δωρεάν νομικής αρωγής, δεν διαπιστώνεται εκ πρώτης όψεως ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει από πρόδηλο νομικό ή ουσιαστικό σφάλμα, ούτε ότι η προωθούμενη προσφυγή εγείρει ζητήματα τέτοιας φύσεως ώστε να θεμελιώνουν πραγματική πιθανότητα επιτυχίας κατά την έννοια και τον σκοπό του άρθρου 6Β του περί Προσφύγων Νόμου.

 

Με βάση λοιπόν το σύνολο των στοιχείων που τέθηκε ενώπιον μου, όπως τα έχω αναφέρει και πιο πάνω, καταλήγω - στο βαθμό που απαιτείται στην παρούσα, η οποία δεν απαιτεί εις βάθος εξέταση της ουσίας της αιτήσεως διεθνούς προστασίας - ότι το αίτημα του Αιτητή για παροχή διεθνούς προστασίας εξετάστηκε επιμελώς και ερευνήθηκε δεόντως από την Υπηρεσία Ασύλου.  Για τους λόγους που έχουν εκτεθεί καταλήγω ότι, βάσει των προνοιών της σχετικής νομοθεσίας, και λαμβανομένων υπόψη των ενώπιόν μου στοιχείων, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η προσφυγή εναντίον της επίδικης απόφασης έχει πραγματικές πιθανότητες επιτυχίας.

 

Ο Αιτητής έχει βεβαίως κάθε δικαίωμα εάν επιθυμεί να προωθήσει την προσφυγή που έχει ήδη καταχωρίσει στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας, με δικά του έξοδα, παρά την απόρριψη της αίτησής του για παραχώρηση σε αυτόν δωρεάν νομικής αρωγής. 

 

Με δεδομένη τη μη ικανοποίηση της απαραίτητης εκ του Νόμου προϋπόθεσης, η αίτηση αναπόφευκτα απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 

 

Τα έξοδα του Διερμηνέα καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Ενόψει του γεγονότος ότι ο Αιτητής εμφανίζεται προσωπικά δεν εκδίδεται καμία άλλη διαταγή για έξοδα.

 

 

 

Ε. Ρήγα,  Δ.Δ.Δ.Δ.Π.