ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.:  2770/25

 

30 Ιανουαρίου 2026

 

[Β.ΚΟΥΡΟΥΖΙΔΟΥ ΚΑΡΛΕΤΤΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρα 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

H.D.από τη Συρία

Αιτητής

-και-

     Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                             Καθ' ων η Αίτηση

 

Ο Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως

Θεοφανώ Βασιλάκη, Δικηγόρος για τους Καθ' ων η Αίτηση.

Ο Αιτητής παρών.

(Παρούσα η διερμηνέας κα Nour Habib για πιστή μετάφραση από τα Αραβικά στα Ελληνικά και αντίστροφα)

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Με την παρούσα προσφυγή ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση των Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 09/10/2025, η οποία του κοινοποιήθηκε στις 17/10/2025 και με την οποία τον πληροφορούν ότι το αίτημα του για διεθνή προστασία ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου απορρίπτεται και ότι  αποφασίστηκε η επιστροφή του στην χώρα καταγωγής του. Η αίτηση τους απορρίφθηκε καθότι δεν πληρούνται, οι απαιτούμενες προϋποθέσεις του άρθρου 3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμο.

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

O Αιτητής είναι υπήκοος Συρίας. Στις 17/09/2025 υπέβαλε αίτηση για παροχή Διεθνούς Προστασίας, αφού αφίχθηκε παράνομα στη Κυπριακή Δημοκρατία περί τις 23/08/2025, μετά την αναχώρηση του από τη χώρα καταγωγής του περί τις 22/08/2025. Στις 30/09/2025 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή στην Υπηρεσία Ασύλου. Την 07/10/2025 αρμόδιος λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου ετοίμασε έκθεση/εισήγηση με την οποία εισηγείτο την απόρριψη του αιτήματος του Αιτητή και στις 09/10/2025, ο εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών αρμόδιος λειτουργός ενέκρινε την εν λόγω έκθεση/εισήγηση και αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης. Στις 17/10/2025, η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή μαζί με την αιτιολόγηση της απόφασης της σχετικά με το αίτημα του Αιτητή, η οποία παραλήφθηκε και υπογράφηκε ιδιοχείρως από τον Αιτητή αυθημερόν.

 

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

 

Εκ προοιμίου, παρατηρώ ότι ο Αιτητής αναφέρει στο πλαίσιο του εισαγωγικού δικογράφου της παρούσας διαδικασίας την επιθυμία του να υποβάλει ένσταση κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου. Περαιτέρω προβάλλει ότι δεν μπορεί να επιστρέψει στη χώρα του λόγω ασφάλειας.

 

Δεδομένου του γεγονότος ότι ο Αιτητής εμφανίζεται ενώπιον του Δικαστηρίου άνευ συνηγόρου, ο Κανονισμός 7 του Διαδικαστικού Κανονισμούς του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962 δεν τυγχάνει εφαρμογής στην περίπτωσή τους. Αυτό συνεπάγεται ότι ο Αιτητής δεν είναι υποχρεωμένος να θέσει με την προσφυγή του τα νομικά σημεία επί των οποίων αυτή στηρίζεται και να τα αιτιολογήσουν πλήρως.

 

Κατά το στάδιο των διευκρινήσεων ημερομηνίας 15/01/2026, ο Αιτητής αναφέρει πως δεν δύναται να επιστρέψει στη Συρία, καθώς δεν υπάρχει ασφάλεια εκεί.  

 

Οι Καθ' ων η αίτηση υιοθέτησαν τα ευρήματα της Υπηρεσίας Ασύλου και παρέπεμψαν το Δικαστήριο στην έκθεση εισήγηση του αρμόδιου λειτουργού.

 

 

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

 

Ο Αιτητής  κατά την υποβολή της αίτησης του για διεθνή προστασία, δήλωσε ότι κατάγεται από το Idlib της Συρίας. Με την έναρξη του πολέμου αναγκάστηκε να μετακομίσει στη Hama. Μετά το τέλος των εχθροπραξιών επέστρεψε στο Idlib, όπου διαπίστωσε ότι η κατοικία του είχε καταστραφεί. Δηλώνει ότι κινδυνεύει ο ίδιος, καθώς δέχεται απειλές από τον τους ομοεθνής του  λόγω της πεποίθησης ότι υποστηρίζει την προηγούμενη κυβέρνηση Άσαντ και γι’ αυτό αναχώρησε από τη χώρα καταγωγής του. (ερ. 5 του Δ.Φ)

 

Κατά τη συνέντευξη του ημερομηνίας 30/09/2025, δήλωσε ως προς το θρήσκευμα του ότι ασπάζεται τον Μουσουλμανισμό και το δόγμα των Σουνιτών. Ως προς το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο, φοίτησε μέχρι τη δεύτερη τάξη στη πρωτοβάθμια εκπαίδευση και ομιλεί Αραβικά. Ως προς την εργασιακή του εμπειρία, απασχολείτο από την ηλικία των 11 ετών σε τομείς όπως η γεωργία, η εκτροφή ζώων και οι οικοδομικές εργασίες. Ως ανέφερε, γεννήθηκε στο χωριό Zardana της πόλης Idlib, όπου διέμεινε μέχρι το 2012, και το 2021 μετοίκησε στην πόλη Salamiya της επαρχίας Hama για διάστημα 2 ετών. Το 2014 μετοίκησε στο Λίβανο όπου διέμεινε και εργαζόταν μέχρι το 2020. Στη συνέχεια ανέφερε πως επέστεψε στη Συρία και διέμενε στη πόλη Salamiya της επαρχίας Hama και με τη πτώση του καθεστώτος του 2025, επέστρεψε στο χωριό Zardana. Ανέφερε πως έπειτα της επιστροφής του στο χωριό μετοίκησε ξανά στον Λίβανο για διάστημα 3 μηνών και έπειτα επέστρεψε στο χωριό Zardana μέχρι και την αναχώρηση του από την χώρα.

Αναφορικά με την πατρική του οικογένεια, οι γονείς του, τα τέσσερα αδέλφια του, καθώς και συγγενείς από την πλευρά της μητέρας του, διαμένουν στο χωριό Zardana της επαρχίας Idlib. Όσον αφορά την οικογενειακή του κατάσταση, δήλωσε ότι είναι έγγαμος και πατέρας δύο ανήλικων κοριτσιών, τα οποία διαμένουν με τη μητέρα τους, μαζί με την οικογένειά του, στο χωριό Zardana.

 

Ως προς τους λόγους που τον οδήγησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι αποχώρησε λόγω  του πολέμου και επειδή νόμιζαν ότι ήταν κατάσκοπος. (ερυθρό 36 του Δ.Φ.)

 

Ερωτηθείς να περιγράψει την κατάσταση στην Idlib κατά τη διάρκεια του πολέμου, δήλωσε ότι αυτή ήταν εξαιρετικά δυσχερής, καθώς η περιοχή βρισκόταν υπό συνεχή στοχοποίηση και επιθέσεις τόσο από το καθεστώς όσο και από ρωσικές δυνάμεις. Όταν του ζητήθηκε να περιγράψει τη ζωή του στη Hama, δήλωσε ότι οι συνθήκες διαβίωσής του ήταν δυσμενείς και ο μισθός του ιδιαίτερα χαμηλός. Ερωτηθείς αν συνέβη κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό σε βάρος του ίδιου ή της οικογένειάς του λόγω του πολέμου, απάντησε αρνητικά. Δήλωσε ότι η σοβαρότερη απειλή που αντιμετώπισε σημειώθηκε όταν πέντε άτομα, κινούμενα με μοτοσικλέτες, τον προσέγγισαν και του ανέφεραν ότι έπρεπε να τους ακολουθήσει για μια «σύντομη ανάκριση». Ερωτηθείς αν συνέβη κάποιο περιστατικό σε βάρος του ίδιου ή της οικογένειάς του κατά το χρονικό διάστημα από το 2020 έως το 2025, απάντησε αρνητικά.

 

Ερωτηθείς πώς εξηγείται ότι, σύμφωνα με στοιχεία της Υπηρεσίας Ασύλου, άνω των 2.000 Σύριων υπηκόων παραιτήθηκαν από το καθεστώς προστασίας ή απέσυραν τις αιτήσεις τους, ο Αιτητής απάντησε ότι ελπίζει όλοι οι Σύριοι να επιστρέψουν στη χώρα τους, ωστόσο γνωρίζει άτομα που επέστρεψαν στη Συρία και μετανιώνουν για την απόφασή τους. (ερυθρό 34 3χ του Δ.Φ.).

 

Ερωτηθείς τι θα του συμβεί σε περίπτωση επιστροφής του στη Συρία, και συγκεκριμένα στο Idlib, δήλωσε ότι η κατάσταση θα είναι ιδιαίτερα δυσχερής, πέραν των απειλών που αντιμετωπίζει, καθώς δεν έχει πού να μεταβεί. Επιπλέον, οι ευκαιρίες εργασίας είναι περιορισμένες και δεν διαθέτει σταθερό εισόδημα για τη στήριξη της οικογένειάς του. (ερυθρό 33 1χ του Δ.Φ.).

 

Τέλος, ερωτηθείς ποιο είναι το πλάνο του για το μέλλον, δήλωσε ότι έχει έναν εύλογο και μετριοπαθή στόχο, ο οποίος είναι να ζήσει μια φυσιολογική ζωή με την οικογένειά του, κάτι που θεωρεί αδύνατο εκτός αν μεταβεί στο εξωτερικό. Επιπλέον, σκοπεύει να συγκεντρώσει χρήματα και να τα στείλει στην οικογένειά του για την ανοικοδόμηση του σπιτιού του και, όταν η οικονομική του κατάσταση βελτιωθεί, να επιστρέψει στη Συρία. (ερυθρό 33 2χ του Δ.Φ.).

Υπό το φως των ως άνω πληροφοριών, ως αυτές προκύπτουν από τα πρακτικά των συνεντεύξεων και τα λοιπά στοιχεία του διοικητικού φακέλου, ο αρμόδιος λειτουργός της Υπηρεσίας σχημάτισε την εισήγησή του επί τη βάση των εξής τριών (3) ουσιωδών ισχυρισμών: α) Υπήκοος Συρίας, γεννηθείς στο χωριό Zardana, της πόλης Idlib, όπου διέμενε για το μεγαλύτερο διάστημα παραμονής του στη χώρα καταγωγής του. β) Γενική κατάσταση ανασφάλειας στη χώρα καταγωγής του, γ) Η στοχοποίηση του Αιτητή από χωρικούς. Οι πρώτοι δύο ισχυρισμοί του Αιτητή έγιναν δεκτοί ως εσωτερικά και εξωτερικά αξιόπιστοι. Αντιθέτως, ο τρίτος ισχυρισμός δεν έγινε αποδεκτός.

Όσο αφορά τον τρίτο ισχυρισμό περί της στοχοποίησης του από χωρικούς, ο Αιτητής ισχυρίστηκε πως οι χωρικοί τον ρωτούσαν σχετικά με τη ζωή του στη επαρχία Hama, ενώ δήλωσε ότι η σοβαρότερη απειλή που αντιμετώπισε σημειώθηκε όταν πέντε άτομα, κινούμενα με μοτοσικλέτες, τον προσέγγισαν και του ανέφεραν ότι έπρεπε να τους ακολουθήσει για μια «σύντομη ανάκριση». Στη συνέχεια, με βάση τα λεγόμενα του, μετέβη στην οικία του ξαδέλφου του και στη συνέχεια μετέβη στον Λίβανο για διάρκεια (3) τριών μηνών. Ωστόσο δεν άντεξε στον Λίβανο και επέστρεψε πίσω στην Συρία, για (1) ένα μήνα μέχρι που αποχώρησε οριστικά από την χώρα.

Αναφορικά με την εσωτερική αξιοπιστία, παρατηρείται ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παράσχει λεπτομερή περιγραφή των απειλών προς το πρόσωπο του, παρά μόνο στη γενική κατάσταση η οποία επικρατούσε στη χώρα του. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ πολλοί άνθρωποι κατείχαν όπλα χωρίς κανέναν έλεγχο. Πρόσθεσε ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου πολλοί έχασαν συγγενικά τους πρόσωπα και, ως αποτέλεσμα, επιθυμούσαν εκδίκηση. Επεσήμανε ότι για τον λόγο αυτό δεχόταν απειλές από τα άτομα αυτά, απλώς και μόνο επειδή διέμενε σε περιοχές που τελούσαν υπό τον έλεγχο της προηγούμενης κυβέρνησης.

Οι ισχυρισμοί του είναι γενικευμένοι και αόριστοι ενώ ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να παράσχει λεπτομερή περιγραφή των απειλών προς το πρόσωπο του, παρά μόνο στη γενική κατάσταση η οποία επικρατούσε στη χώρα του. Ερωτηθείς κατά πόσο υπέστη το οτιδήποτε κατά την παραμονή του στο χωριό Zardana, και κατά το διάστημα 2020-2025 απάντησε αρνητικά, πλήττοντας τον αρχικό του ισχυρισμό περί απειλών προς το πρόσωπο του.

Ως αποτέλεσμα, παρουσιάζεται μη συνοχή στα λεγόμενα του, αφού ο λόγος για τον οποίο εγκατέλειψε τη χώρα του, ανέφερε πως είναι η στοχοποίηση του από τους χωρικούς, παρ’ όλα αυτά ο ίδιος ανέφερε πως δεν υπέστη το οτιδήποτε τα τελευταία 5 έτη που διέμενε στη Συρία, πλην των τριών μηνών που διέμενε στο Λίβανο.

Όσο αφορά την εξωτερική αξιοπιστία, ο αρμόδιος λειτουργός ανέφερε ότι οι εξωτερικές πηγές, δεν συνάδουν με τους ισχυρισμούς του Αιτητή. Πιο συγκεκριμένα, ο λειτουργός κατέγραψε αναφορικά με την περίοδο Νοεμβρίου 2024 και Φεβρουαρίου 2025, και σχετικά με τους θανάτους αμάχων, πως οι κύριοι υπεύθυνοι ήταν άγνωστοι, συμπεριλαμβανομένων ναρκών άγνωστης προέλευσης και πυροβολισμών, βομβαρδισμών και δολοφονιών από αγνώστους, και οι κυβερνητικές δυνάμεις του Άσαντ. Υπό το φως των ανωτέρω, ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίφθηκε στο σύνολό του.

Εν συνεχεία,  στη βάση του συνόλου των ισχυρισμών που κρίθηκαν αποδεκτοί, δεν διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν εύλογοι λόγοι να πιστεύεται ότι συντρέχει εύλογη πιθανότητα να αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, σε περίπτωση επιστροφής του στο κυβερνείο Idlib. Ο αρμόδιος λειτουργός, παρέπεμψε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με τη γενική κατάσταση ασφαλείας στη Συρία, για την εθελοντική επιστροφή Σύρων στη περιοχή διαμονής τους, σχετικά με τις ενέργειες συνεργασίας και ανοικοδόμησης της χώρας, την υποστήριξη στους επιστρέφοντες καθώς και την ανθρωπιστική δράση διάφορων ΜΚΟ και σχετικά με τη τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στο κυβερνείο Idlib. Εξέτασε περαιτέρω, τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, καταλήγοντας πως πρόκειται για άμαχο πολίτη, ενήλικα άνδρα, έγγαμο, πατέρα δύο τέκνων τα οποία διαμένουν με την μητέρα τους και την οικογένεια του Αιτητή στο Idlib, χωρίς προβλήματα υγείας, ομιλεί την αραβική (μητρική γλώσσα), σουνίτης μουσουλμάνος, με εργασιακό υπόβαθρο και με οικογενειακό υποστηρικτικό δίκτυο.

Ακολούθως, κατά τη νομική ανάλυση κρίθηκε πως δεν προκύπτει βάσιμος φόβος δίωξης βάσει του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου, εφόσον διαπιστώθηκε πως δεν πληρούνται τα αναγκαία υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία του φόβου δίωξης.

Συνεπώς, υπό το φως των ανωτέρω, τάσσομαι υπέρ της κρίσης της Υπηρεσίας Ασύλου ότι δεν πληρείται η γενική αξιοπιστία του Αιτητή και δεν θεμελιώνεται βάσιμος φόβος δίωξης, ώστε να υπαχθεί αυτός στο προσφυγικό καθεστώς βάσει του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου.

Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω κρίνω ότι ο λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου, στην έκθεση-εισήγηση, αξιολόγησε κάθε έκαστο ισχυρισμό του Αιτητή  και για τους λόγους που εκτενώς καταγράφηκαν στην εισήγησή του και  εύλογα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αξιοπιστία του δεν κρίνεται ως ικανοποιητική και ως εκ τούτου ορθά δεν παραχωρήθηκε το ευεργέτημα της αμφιβολίας, όπως αυτό καθορίζεται στην παράγραφο 204 του Εγχειριδίου για τις διαδικασίες και τα κριτήρια καθορισμού του καθεστώτος των προσφύγων.

Έχει, πολλάκις, νομολογηθεί ότι κρίση επί της αξιοπιστίας του αιτητή και έγκριση κωλύματος έγκρισης αίτησης για το λόγο αναξιοπιστίας ως προς τα προβαλλόμενα από τον αιτητή είναι επιτρεπτή (AMIRI  ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ Κ.Α. (2009 3 Α.Α.Δ. 358

Αναφορικά δε με τις προϋποθέσεις υπαγωγής σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, με βάση τους ισχυρισμούς του Αιτητή, το προσωπικό του προφίλ και την αξιολόγηση κινδύνου διαπιστώθηκε ότι δεν θεωρείται ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (α), ή άλλως βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (β).  Ειδικότερα, κατά την αξιολόγηση των προϋποθέσεων του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, κρίθηκε πως η ένταση της αδιάκριτης βίας στη περιοχή Idlib δεν είναι τόσο υψηλή ώστε ένας άμαχος να κινδυνεύει λόγω της παρουσίας του και μόνο και λαμβάνοντας υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, έκρινε ότι δεν δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ώστε να προκύπτουν βάσιμοι λόγοι να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής του ή της σωματικής του ακεραιότητας λόγω άσκησης αδιάκριτης βίας εκ της παρουσίας του και μόνον στην εν λόγω περιοχή στην οποία αναμένεται να επιστρέψει.

 

Έπειτα από ενδελεχή εξέταση του διοικητικού φακέλου και όπως προκύπτει από τα στοιχεία που βρίσκονται σε αυτόν, κρίνω ως ορθή από τους Καθ' ων η αίτηση την αποδοχή των ουσιωδών ισχυρισμών του Αιτητή, ήτοι των προσωπικών στοιχείων και της γενικής κατάστασης ανασφάλειας στη χώρα καταγωγής του και ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν βρίσκει λόγο διαφοροποίησης επί των ανωτέρω ευρημάτων των Καθ'ων η αίτηση. Περαιτέρω κρίνω ότι η έρευνα της διοίκησης σε επίσημες πήγες πληροφόρησης είναι επαρκής, πλήρης και επίκαιρες, ώστε να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα και ο αρμόδιος λειτουργός ορθά κατέληξε ότι δεν στοιχειοθετείται εύλογος βαθμός ύπαρξης μελλοντικού κινδύνου. 

 

Αναφορικά με την αποδοχή του πρώτου ουσιώδους ισχυρισμού, ο οποίος και αφορά την ταυτότητα και τα προσωπικά στοιχεία τoυ Αιτητή, κρίνω ως ορθή την αποδοχή από τους Καθ' ων η αίτηση. Περαιτέρω, ως προς το θρήσκευμα του Αιτητή, σουνίτη μουσουλμάνου, σημειώνω τα ακόλουθα:

 

Εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφέρουν πως o πληθυσμός των 22,9 εκατομμυρίων εκτιμάται σε 87% μουσουλμάνοι, εκ των οποίων το 74% είναι σουνίτες, ενώ οι αλαουίτες, οι ισμαηλίτες και οι σιίτες μουσουλμάνοι αποτελούν συνολικά το 13%.^[1] Oι Σουνίτες Άραβες αποτελούν τη μεγαλύτερη εθνοθρησκευτική ομάδα στη Συρία και ζουν σε ολόκληρη τη χώρα, δεν μπορούν, ωστόσο, να θεωρηθούν ομοιογενής ομάδα, καθώς διαφέρουν ανάλογα με την πολιτική τους προσήλωση, τις πρακτικές και την ταυτότητά τους, καθώς και τις περιφερειακές και φυλετικές τους συμμαχίες. Εθνοθρησκευτικές μειονότητες αποτελούν οι Κούρδοι, Αλουίτες (Alawites), Ισμαηλίτες (Ismailis), Δρούζοι (Druze), χριστιανοί, Dom και Παλαιστίνιοι. Η κυβέρνηση Άσαντ είχε επενδύσει πολύ στην «δημιουργία στρατηγικών δεσμών με εξέχουσες σουνιτικές οικογένειες και θρησκευτικές αρχές» προκειμένου να εδραιώσει την εξουσία της, ωστόσο, η πλειοψηφία των ανώτερων αξιωματικών του συριακού στρατού και των υπηρεσιών ασφαλείας ήταν Αλαουίτες γεγονός που δημιούργησε ένα αίσθημα αδικίας στους Σουνίτες της Συρίας, οι οποίοι ένιωθαν παραγκωνισμένοι. Η μεταβατική Κυβέρνηση κυριαρχείται από υπουργούς σουνιτικής αραβικής καταγωγής και οι ηγετικές θέσεις στην αστυνομία, τις Γενικές Υπηρεσίες Ασφαλείας (GSS) και τον στρατό καλύπτονται σε μεγάλο βαθμό από Σουνίτες Άραβες και το νέο συμβούλιο Fatwa αποτελείται εξ ολοκλήρου από σουνιτικά μέλη. Οι επιθέσεις των ανταρτών από τις αλαουιτικές πολιτοφυλακές του Άσαντ εναντίον της μεταβατικής κυβέρνησης και των σουνιτικών κοινοτήτων έχουν μειωθεί και πλέον συμβαίνουν με μικρότερη συχνότητα από ό,τι τον Μάρτιο του 2025, όταν έφτασαν στο αποκορύφωμά τους. Σύμφωνα με τον Οδηγό της EUAA, Δεκεμβρίου 2025, «σε περίπτωση που ένας σουνίτης Άραβας γίνει στόχος, αυτό θα σχετίζεται με άλλες περιστάσεις και όχι απλώς με το γεγονός ότι είναι σουνίτης Άραβας.»^[2]

 

Περαιτέρω, συμφωνώ με την αξιολόγηση κινδύνου στην οποία προέβη ο λειτουργός στη βάση των αποδεκτών ουσιωδών ισχυρισμών, καθώς και με το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε αναφορικά με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων αναγνώρισης προσφυγικού καθεστώτος καθώς ο Αιτητής δεν κατάφερε να στοιχειοθετήσει βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης για ένα από τους πέντε λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο  Άρθρο  3(1) του περί Προσφύγων Νόμου και του Άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων και πως δεν πληρούνται και οι προϋποθέσεις υπαγωγής του Αιτητή στα άρθρα 19 (2) (α) και (β) περί συμπληρωματικής προστασίας, καθώς δεν προέκυψαν στοιχεία εκ των οποίων μπορεί να συναχθεί ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (α), ή άλλως βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (β).

 

Περαιτέρω συντάσσομαι επίσης με την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου σε σχέση με την αξιολόγηση και νομική ανάλυση του αρμόδιου λειτουργού αναφορικά με το άρθρο 19(2) (γ).

 

Αναφορικά δε με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων παροχής συμπληρωματικής προστασίας προς το πρόσωπο του Αιτητή υπό την έννοια του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου ή άλλως του άρθρου 15 (γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, κρίνω σκόπιμο να παρατεθούν αρχικά τα κάτωθι:

 

Αρχίζοντας από το βασικό σημείο της ένοπλης σύρραξης, ως έχει αναφερθεί στην υπόθεση του ΔΕΕ, ΔΕΕ C - 285/12 Aboubacar Diakite κατά Commissaire g?n?ral aux r?fugi?s et aux apatrides, υφίσταται ένοπλη σύρραξη, για σκοπούς εφαρμογής του Άρθρου 15 (γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ «όταν οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή όταν δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους (παρ. 35)».

 

Στην υπόθεση του ΔΕΕ Elgafaji C-465/07 κατά Staatssecretaris van Justitie, καθορίστηκε ότι:

«33   [.] η κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας βλάβη, καθόσον συνίσταται σε «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας» του αιτούντος, αναφέρεται σε ένα γενικότερο κίνδυνο βλάβης.

34   Συγκεκριμένα, η βλάβη αυτή αφορά, ευρύτερα, «απειλή [.] κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας» αμάχου και όχι συγκεκριμένες πράξεις βίας. Επιπροσθέτως, η απειλή αυτή είναι συμφυής με μια γενική κατάσταση «διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης». Τέλος, η βία από την οποία προέρχεται η εν λόγω απειλή χαρακτηρίζεται ως «αδιακρίτως» ασκούμενη, όρος που σημαίνει ότι μπορεί να επεκταθεί σε άτομα ανεξαρτήτως των προσωπικών περιστάσεών τους.

35  Στο πλαίσιο αυτό, ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας.

[.]

37 [.] η απλή αντικειμενική διαπίστωση κινδύνου απορρέοντος από τη γενική κατάσταση μιας χώρας δεν αρκεί, καταρχήν, για να γίνει δεκτό ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, συντρέχουν ως προς συγκεκριμένο πρόσωπο, εντούτοις, καθόσον η αιτιολογική αυτή σκέψη χρησιμοποιεί τον όρο «συνήθως», αναγνωρίζει το ενδεχόμενο υπάρξεως μιας εξαιρετικής καταστάσεως, χαρακτηριζομένης από έναν τόσο υψηλό βαθμό κινδύνου, ώστε να υπάρχουν σοβαροί λόγοι να εκτιμάται ότι το πρόσωπο αυτό θα εκτεθεί ατομικώς στον επίμαχο κίνδυνο.

[.]

39   Συναφώς, πρέπει να διευκρινισθεί ότι όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών της καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας.»

 

Όπως προκύπτει από τη σχετική Έκθεση-Εισήγηση, ο αρμόδιος λειτουργός αφού διαπίστωσε σύμφωνα με εξωτερικές πηγές ότι η Συρία εμπλέκεται σε διεθνείς και μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις με αποτέλεσμα να προκύπτουν περιστατικά αδιακρίτως ασκούμενης βίας, κατόπιν συνεκτίμησης των προσωπικών περιστάσεων του Αιτητή αλλά και της κατάστασης ασφαλείας στη πόλη Idlib, έκρινε ότι δεν δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ώστε να προκύπτουν βάσιμοι λόγοι να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής του ή της σωματικής του ακεραιότητας λόγω άσκησης αδιάκριτης βίας εκ της παρουσίας του και μόνον στη περιοχή Idlib, στην οποία αναμένεται να επιστρέψει.

 

Εφαρμόζοντας τα ανωτέρω κριτήρια, το Δικαστήριο προέβη σε ανεξάρτητη επικαιροποιημένη έρευνα σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης για την κατάσταση ασφαλείας στο κυβερνείο Idlib, περιοχή καταγωγής και συνήθους διαμονής του Αιτητή, από την οποία προέκυψαν τα ακόλουθα:

 

Όσον αφορά στην τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στη Συρία, η χώρα εξακολουθεί να βρίσκεται σε διεθνείς και μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις. Οι ένοπλες συγκρούσεις στη Συρία συνέχισαν να προκαλούν σημαντικές ζημίες σε άμαχους μέσω άμεσων και αδιάκριτων επιθέσεων, περιλαμβανομένων μαζικών δολοφονιών σε κοινότητες Αλαουιτών και Δρούζων, τις οποίες η νέα κυβέρνηση δεν κατάφερε να αποτρέψει. Άμαχοι έγιναν στόχος σε κατοικημένες και αγροτικές περιοχές, ενώ νάρκες και αυτοσχέδια εκρηκτικά μηχανισμούς προκαλούσαν καθημερινά θύματα, μεταξύ των οποίων και παιδιά. Αεροπορικές επιδρομές και πυροβολισμοί από πυροβόλα όπλα έπλητταν τακτικά σπίτια, αγορές, σχολεία, νοσοκομεία, φράγματα, αεροδρόμια και πολιτιστικούς και θρησκευτικούς χώρους. Οι επιπτώσεις ήταν η διακοπή βασικών υπηρεσιών και η μαζική εκτόπιση πληθυσμών. Άτομα που βρισκόταν υπό την εξουσία των εμπλεκόμενων μερών στις συγκρούσεις δολοφονήθηκαν, βασανίστηκαν και υπέστησαν σεξουαλική βία, αυθαίρετη κράτηση και αναγκαστική εξαφάνιση, εν μέσω αργών και αμφισβητούμενων προσπαθειών μεταβατικής δικαιοσύνης.^[3]

 

Σύμφωνα με τη πλατφόρμα ACLED, (The Armed Conflict Location & Event Data Project), ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού με έργο τη συλλογή, ανάλυση και χαρτογράφηση δεδομένων σχετικά με τις ημερομηνίες, τους δρώντες, τις τοποθεσίες, τους θανάτους και τους τύπους όλων των καταγεγραμμένων γεγονότων πολιτικής βίας και διαμαρτυρίας σε παγκόσμια κλίμακα, το 2025 ήταν μια χρονιά-σταθμός για τη Συρία. Μετά το τέλος της διακυβέρνησης Άσαντ, ο Ahmed al-Sharaa, ηγέτης της Hayat Tahrir al-Sham (HTS), ανακήρυξε τον εαυτό του μεταβατικό πρόεδρο της Συρίας, ο οποίος ηγήθηκε των προσπαθειών για την ενίσχυση της διεθνούς θέσης της Συρίας και την κατάργηση του καθεστώτος κυρώσεων. Η συνολική βία μειώθηκε κατά 44% σε σύγκριση με το 2024, ωστόσο, αυτή η μείωση δεν ήταν ομοιόμορφη και ο συνδυασμός πολιτικού ανταγωνισμού, θρησκευτικής βίας και ξένης παρέμβασης μαρτυρά τη εύθραυστη μετάβαση της Συρίας. Σε μεγάλο μέρος της χώρας, η καθημερινή βία μειώθηκε σε μεγάλο βαθμό επειδή η μεταβατική κυβέρνηση κατάφερε να εδραιώσει την εξουσία της στις περιοχές που ελέγχει. Η μεταβατική κυβέρνηση αναδιοργάνωσε τον μηχανισμό ασφάλειας, ενοποιώντας τις δυνάμεις των ανταρτών και τις πρώην μονάδες του HTS σε μια επίσημη ιεραρχία διοίκησης, που αναπτύχθηκε σε όλη τη βόρεια και κεντρική Συρία. Σε επαρχίες όπως το  Aleppo, Idlib, Hama, και Raqqa, οι ένοπλες ομάδες που έχουν πλέον ενσωματωθεί στη δομή ασφάλειας της μεταβατικής κυβέρνησης έχουν αναλάβει την υπεράσπιση του εδάφους, εστιάζοντας στην τοπική αστυνόμευση.  Ωστόσο, αυτή η σταθεροποίηση δεν επεκτάθηκε στις περιοχές όπου κυριαρχούν μειονότητες, όπου το κράτος δυσκολεύτηκε να επιβάλει την εξουσία του. Πέντε επαρχίες όπου σημειώθηκαν βίαιες συγκρούσεις και δολοφονίες των κοινοτήτων των Δρούζων και των Αλαουιτών είναι η Lattakia, al-Suwayda, Tartous, Hama, και Homs. ^[4]

 

Τα νεότερα ποσοτικά δεδομένα της πλατφόρμας ACLED, σε ολόκληρη τη χώρα, κατά την περίοδο του τελευταίου έτους (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 29/01/2026) καταγράφηκαν 6342 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 7505 θάνατοι.^[5]

 

Ωστόσο, το κυβερνείο Idlib, βρίσκεται σχεδόν εξ ολοκλήρου υπό τον έλεγχο της μεταβατικής Κυβέρνησης, αν και οι δυνάμεις της παραμένουν κατακερματισμένες. Μεταξύ των κυρίαρχων παραγόντων συγκαταλέγονται η Hay’at Tahrir al-Sham (HTS) και ένοπλες ομάδες εντός του Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA). Μερικές μικρές περιοχές στα νότια και δυτικά σύνορα χαρακτηρίζονται από «παρουσία ανταρτών υπέρ του καθεστώτος». Αναφορές υποδεικνύουν επίσης την παρουσία ξένων τζιχαντιστών. Στις αρχές Μαρτίου 2025, οι δυνάμεις της μεταβατικής κυβέρνησης ξεκίνησαν στοχευμένες επιχειρήσεις ασφαλείας και δημιούργησαν σημεία ελέγχου σε ολόκληρη την επαρχία για να ενισχύσουν την ασφάλεια στην περιοχή. Τον Μάρτιο του 2025, οι δυνάμεις της μεταβατικής Κυβέρνησης ξεκίνησαν επιχειρήσεις ασφαλείας και εγκατέστησαν σημεία ελέγχου για να ενισχύσουν τον έλεγχο. Το Κέντρο Harmoon χαρακτήρισε το Idlib ως «σχετικά σταθερό» σε σύγκριση με άλλες επαρχίες, με τις νέες δυνάμεις ασφαλείας να διατηρούν σταθερό έλεγχο παρά τις περιστασιακές εξωτερικές απειλές. Οι αντάρτες που υποστηρίζουν τον Άσαντ πραγματοποίησαν επιθέσεις εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων, προκαλώντας αντίποινα εναντίον των υποστηρικτών του καθεστώτος και των συνεργατών του. Μέχρι τα μέσα Απριλίου, οι αρχές φέρεται να βελτίωσαν τις σχέσεις τους με τον τοπικό πληθυσμό και να ξεκίνησαν τοπικές προσλήψεις.^[6]

 

Σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα του ACLED, στο κυβερνείο Idlib, κατά την περίοδο του τελευταίου έτους (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 29.01.2026) καταγράφηκαν 202 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence",που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 194 θάνατοι.^[7]

 

Τέλος, σύμφωνα με προβλέψεις ο πληθυσμός του κυβερνείου Idlib τον Μάρτιο του 2025, ήταν 2.848.168, συμπεριλαμβανομένων των κατοίκων, των εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων και των επαναπατριζόμενων από το εξωτερικό, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΔΟΜ.^[8]

 

Σύμφωνα με τον Οδηγό της EUAA, Δεκεμβρίου 2025, συμπεραίνεται πως  στο κυβερνείο Idlib λαμβάνει χώρα αδιάκριτη βία, χωρίς ωστόσο να φθάνει σε υψηλό επίπεδο.^[9]

 

Εκ των ανωτέρω πληροφοριών που παρατέθηκαν, διαπιστώνεται ότι στη χώρα υπάρχουν σοβαρά περιστατικά ασφαλείας και ενδείξεις αδιάκριτης βίας, ωστόσο η περιοχή καταγωγής και συνήθους διαμονής του Αιτητή, η πόλη Idlib, στο κυβερνείο Idlib, ο αριθμός των επεισοδίων αυτών και ο βαθμός αδιάκριτης βίας κατά των αμάχων δεν φτάνει το βαθμό κατά τον οποίο να τεκμηριώνεται ότι και μόνη η παρουσία του Αιτητή στην εν λόγω περιοχή, τον εκθέτει σε πραγματικό κίνδυνο βλάβης, κατά την έννοια της διάταξης του Άρθρου 15(γ) της Οδηγίας, με συνέπεια να απαιτούνται ορισμένα προσωπικά χαρακτηριστικά που θα αύξαναν το ρίσκο του αμάχου συγκριτικά με τον μέσο πληθυσμό της περιοχής.

 

Με βάση το σύνολο των στοιχείων που τέθηκε ενώπιον μου, καταλήγω ότι το αίτημα του Αιτητή εξετάστηκε επιμελώς σε κάθε στάδιο της διοικητικής διαδικασίας και εύλογα η Υπηρεσία Ασύλου απέρριψε την αίτηση για παροχή διεθνούς προστασίας του Αιτητή. Η απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, αποτελεί  προϊόν δέουσας και/ή επαρκούς έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των δεδομένων και στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του αρμόδιου διοικητικού οργάνου, σύμφωνα και με το Νόμο.

 

Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω  ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι νόμιμη και  εύλογη και λήφθηκε κατ' ορθή ενάσκηση της νόμιμης διακριτικής ευχέρειας των Καθ' ων η Αίτηση, οι οποίοι ενήργησαν σύννομα και συνεκτίμησαν όλα τα ενώπιον τους στοιχεία. Δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε ούτως ώστε να δικαιολογείται επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου. Αντιθέτως, κρίνω ότι με σαφήνεια καταδεικνύεται στην υπό εξέταση περίπτωση και για τους λόγους που έχουν ήδη εκτεθεί, ότι τα πραγματικά περιστατικά δεν στοιχειοθετούν και δεν στηρίζουν τις υπό του περί Προσφύγων Νόμου (άρθρα 3-3Δ) και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, αναγκαίες προϋποθέσεις για την υπαγωγή του εν λόγω Αιτητή στο προστατευτικό καθεστώς του πρόσφυγα. Ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, όπως αυτοί οι λόγοι εξαντλητικά προνοούνται στο άρθρο 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου. Επίσης, δεν απέδειξε ότι μπορεί να του αναγνωριστεί το καθεστώς  συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου άρθρο 19(1) του προαναφερθέντος  πάνω Νόμου, καθότι ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη με την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του, ως καθορίζεται στο άρθρο 19(2) του ιδίου Νόμου.

 

Η προσφυγή απορρίπτεται με €800 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση.

 

                                 

 

 

                                            Βούλα Κουρουζίδου - Καρλεττίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.