ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

                                                                       

                                                                                          Υπόθεση αρ. 3301/2024

                                   

30 Ιανουαρίου 2026

 

[Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

                                          V.B.F

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       Αιτήτρια

και

 

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

 

                                                                                                     Καθ' ων η αίτηση

                                                                                                                          

Χ. Ζηντίλη (κα) για Μ. Παπαλοίζου (κος), Δικηγόρος για την Αιτήτρια

 

Α. Δημητριάδου (κα) για Λ. Βελίκοβα (κα), Δικηγόρος για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π:   Με την προσφυγή της η αιτήτρια, αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 26/06/2024 η οποία της κοινοποιήθηκε στις 02/08/2024 και δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτηση της για παροχή διεθνούς προστασίας, ως παράνομης, άκυρης και στερούμενης οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους Καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των Διευκρινήσεων της παρούσας προσφυγής ως Τεκμήριο 1, η αιτήτρια είναι ενήλικη από την Λιβερία και στις 12/12/2022 υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Στις 25/06/2024 διεξήχθη συνέντευξη στην αιτήτρια από αρμόδιο λειτουργό Υπηρεσίας Ασύλου. Ακολούθως, στις 26/06/2024 ο αρμόδιος λειτουργός ετοίμασε Εισηγητική Έκθεση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου σχετικά με τη συνέντευξη της αιτήτριας και την ίδια ημέρα, ο εξουσιοδοτημένος λειτουργός από τον Υπουργό Εσωτερικών να εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου αποφάσισε όπως να μην παραχωρηθεί στην αιτήτρια καθεστώς διεθνούς προστασίας. Στις 31/07/2024 η Υπηρεσία Ασύλου ετοίμασε επιστολή ενημέρωσης προς την αιτήτρια σχετικά με την απόρριψη του αιτήματος της. Η επιστολή και η αιτιολόγηση της απόφασης, παραλήφθηκε και υπογράφτηκε ιδιοχείρως από την αιτήτρια στις 02/08/2024.

Στη συνέχεια, η αιτήτρια καταχώρησε την υπό εξέταση προσφυγή εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

Ο συνήγορος της αιτήτριας στα πλαίσια της προσφυγής και της γραπτής αγόρευσης, προώθησε διάφορους λόγους ακύρωσης προς υποστήριξη του αιτήματος για ακύρωσης της προσβαλλόμενης πράξης, τους οποίους εν τέλει εγκατέλειψε κατά το στάδιο των διευκρινήσεων και διατήρησε μόνο το λόγο ακύρωσης που αφορά τη μη διεξαγωγή δέουσας έρευνας. Ενόψει των δηλώσεων της ευπαίδευτης συνηγόρου της αιτήτριας, όλοι οι λόγοι ακύρωσης ως καταγράφονται στην προσφυγή, πέραν από το λόγο ακύρωσης που αφορά τη μη δέουσα έρευνα εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση, αποσύρονται και απορρίπτονται.

Οι καθ' ων η αίτηση αντιτάσσουν μέσω της γραπτής αγόρευσής τους ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη, λήφθηκε κατόπιν δέουσας έρευνας και σωστής ενάσκησης των εξουσιών που δίνει ο Νόμος στους καθ΄ ων η αίτηση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και απορρίπτουν τους προωθούμενους ισχυρισμούς ως νόμο και ουσία αβάσιμους.

Επομένως, θα προχωρήσω να εξετάσω τον λόγο ακύρωσης που διατήρησε η συνήγορος της αιτήτριας και αποτελεί τον βασικό άξονα της επιχειρηματολογίας της αιτήτριας, ήτοι τον ισχυρισμό περί μη διενέργειας της δέουσας έρευνας εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση, ο οποίος έχει δικογραφηθεί και έστω ακροθιγώς προωθείται στην γραπτή αγόρευση της αιτήτριας.

Κατά πάγια νομολογία, η επάρκεια της έρευνας, η έκταση και ο τρόπος διεξαγωγής της, ποικίλει ανάλογα με τα υπό διερεύνηση γεγονότα. Προκαθορισμένος τρόπος δεν υπάρχει. Με την προϋπόθεση ότι η έρευνα είναι επαρκής, το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει στον τρόπο που η διοίκηση επέλεξε να διερευνήσει το θέμα, ούτε και υποκαθιστά τα υπ' αυτής διαπιστωθέντα πρωτογενή ευρήματα (βλ. Motorways Ltd v. Υπουργού Οικονομικών κ.ά. (1999) 3 Α.Α.Δ. 447 και Ράφτης ν. Δημοκρατίας κ.ά. (2002) 3 Α.Α.Δ. 345 και Κώστας Γρηγορίου ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1002/2009, ημερ. 27.10.2011).

 

Στη βάση της πιο πάνω υποχρέωσης του αρμόδιου οργάνου για δέουσα έρευνα θεωρώ χρήσιμο να καταγραφούν οι ισχυρισμοί της αιτήτριας σε όλα τα στάδια εξέτασης του αιτήματός της, για να διαφανεί εάν όντως το αρμόδιο όργανο προέβη στη δέουσα υπό τις περιστάσεις έρευνα  και ορθώς αποφάσισε να απορρίψει το αίτημα της αιτήτριας.

 

Στο πλαίσιο του εντύπου της αίτησής της για διεθνή προστασία, η αιτήτρια δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της γιατί είναι ορφανή καθότι και οι δύο γονείς της έχουν αποβιώσει. (βλ. ερ. 1 του Δ.Φ.).

 

Στο πλαίσιο της προσωπικής της συνέντευξης, ζητηθείς να προσδιορίσει τον τόπο καταγωγής και τελευταίας συνήθους διαμονής της, η αιτήτρια δήλωσε ότι ζούσε στην κοινότητα Fiamah στην πόλη Monrovia και ακολούθως τον Σεπτέμβριο του 2007 μετακόμισε στην κοινότητα Duazon στην πόλη Margibi όπου διέμεινε μέχρι να εγκαταλείψει την χώρα της  (βλ. ερ. 30 του Δ.Φ.). Ως προς την πατρική της οικογένεια, οι γονείς της έχουν αποβιώσει. Η αδελφή της διαμένει στην πόλη Monrovia και ο αδελφός της στην επαρχία Bong. Ως προς την οικογενειακή της κατάσταση, έχει μια ανήλικη κόρη, ωστόσο χώρισε με τον πατέρα της κόρης της το 2017 και διατηρεί επικοινωνία μαζί του σχετικά με τα έξοδα του παιδιού. Επίσης, δήλωσε ότι στη κοινότητα Duazon διαμένει η ανήλικη κόρη της μαζί με την κοπέλα που η αιτήτρια αποκαλεί «θεία». Ως προς το εκπαιδευτικό της υπόβαθρο, είναι απόφοιτη Λυκείου και επιπλέον, σπούδαζε υπολογιστές στην πόλη Monrovia, χωρίς ωστόσο να έχει ολοκληρώσει τις σπουδές της. Ως προς το επαγγελματικό της υπόβαθρο, η αιτήτρια δεν εργαζόταν στη Λιβερία και κάλυπτε τα έξοδά της από τις αποταμιεύσεις της μητέρας της.

 

Στο πλαίσιο της προφορικής της συνέντευξης και ως προς τους λόγους για τους οποίους φέρεται να εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής της, η αιτήτρια ανέφερε πως μετά τον θάνατο της μητέρας της δεν είχε υποστήριξη από κανέναν. Ένας ξάδερφος της, τη συμβούλεψε, να μεταβούν στη Κύπρο μαζί με την αδερφή της για να σπουδάσουν και να εργαστούν. Ως εκ τούτου, πούλησαν τη γη που τους άφησε η μητέρα τους, για να μεταβεί στην Κυπριακή Δημοκρατία για να εργαστεί, με σκοπό να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για την ίδια και το παιδί της. (βλ. ερ. 29 του Δ.Φ.).

 

Ερωτηθείσα για το ποιες θα είναι οι συνέπειες σε περίπτωση επιστροφής της στην χώρα καταγωγής της, η αιτήτρια ανέφερε πως δεν θα είναι εύκολο, λόγω του ότι δεν έχει οικονομίες. Επιθυμεί, ωστόσο, να μπορέσει να εργαστεί και να αποταμιεύσει χρήματα πριν επιστρέψει στη Λιβερία, ώστε να ανοίξει τη δική της επιχείρηση στη χώρα της και να εξασφαλίσει μια καλύτερη ζωή για την ίδια και το παιδί της. (βλ. ερ. 29 του Δ.Φ.).

Ο αρμόδιος λειτουργός αξιολογώντας τις δηλώσεις της αιτήτριας, κατά το στάδιο της συνέντευξης της, σχημάτισε δύο (2) ουσιώδεις ισχυρισμούς. Έναν αναφορικά με τη ταυτότητα, τη χώρα καταγωγής, τα προσωπικά στοιχεία και το προφίλ της αιτήτριας και έναν δεύτερο που αφορούσε λόγους σπουδών και εργασίας. Οι προαναφερόμενοι ισχυρισμοί έγιναν αποδεκτοί, καθότι κρίθηκε ότι πληρούται τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική αξιοπιστία των προβληθέντων ισχυρισμών.

Ενόψει των ανωτέρω ευρημάτων, λαμβανομένου υπόψη και του προφίλ της αιτήτριας, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι η αιτήτρια δεν δικαιούται προσφυγικό καθεστώς, μιας και δεν τεκμηριώθηκε φόβος δίωξης συνδεόμενος με την εθνικότητα, τη φυλή, τη θρησκεία, την ιδιότητα μέλους σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα ή την πολιτική γνώμη όπως περιγράφεται στο άρθρο 1Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951, στο άρθρο 10 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και στο άρθρο 3 και 3Δ του Περί Προσφύγων Νόμου. Περαιτέρω, ο αρμόδιος λειτουργός κατέληξε ότι δεν δικαιολογείται αναγνώριση συμπληρωματικής προστασίας στο πρόσωπο της αιτήτριας, καθότι ο κίνδυνος που μπορεί να αντιμετωπίσει η αιτήτρια σε περίπτωση επιστροφής της δεν συνιστά πραγματικό κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης ή βασανιστηρίων ή απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας δυνάμει του άρθρου 15(α) και (β) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (αντίστοιχο του άρθρου 19(2) (α) και (β) του περί Προσφύγων Νόμου). Όσον αφορά το άρθρο 15(γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (αντίστοιχο του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου) ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι, βάσει των διαθέσιμων πληροφοριών για την τρέχουσα κατάσταση στη κοινότητα Duazon της επαρχίας Margibi της Λιβερίας, η αιτήτρια δεν θα αντιμετωπίσει σοβαρή και προσωπική απειλή λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας, καθώς η εν λόγω περιοχή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ευρισκόμενη σε κατάσταση διεθνούς ή εσωτερικής σύρραξης.

 

Ενόψει των ανωτέρω, κρίνω ότι ουδεμία περαιτέρω έρευνα χρειαζόταν για την εξέταση της αίτησης της αιτήτριας και ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίπτεται.

 

Θα προχωρήσω να εξετάσω την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης στη βάση του άρθρου 11 (3) (α) του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν. 73(I)/2018) και ενόψει τούτου να κρίνω αν ορθά το αρμόδιο όργανο απέρριψε το αίτημα του Αιτητή.

 

Προχωρώντας στην αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων στη βάση της εκ του Νόμου παρεχόμενης δικαιοδοσίας, διαπιστώνω ότι ορθώς έγιναν αποδεκτοί αμφότεροι οι ισχυρισμού της αιτήτριας καθώς δήλωσε και εξήγησε με σαφήνεια και περιγραφική λεπτομέρεια ότι οι λόγοι για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της ήταν αποκλειστικά οικονομικοί. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο κάνει δεκτούς τους ισχυρισμούς της αιτήτριας γύρω από τα προσωπικά της στοιχεία και τους αποκλειστικά οικονομικούς λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της.

 

Υπό το φως λοιπόν των πραγματικών περιστατικών της υπό κρίση υπόθεσης που έγιναν αποδεκτά, κρίνεται ότι ορθώς οι Καθ' ων η αίτηση διαπίστωσαν, σύμφωνα και με τα πιο πάνω, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την αναγνώριση της αιτήτριας ως πρόσφυγα, καθώς όπως προκύπτει από το πιο πάνω ιστορικό η αιτήτρια δεν επικαλέστηκε κανένα απολύτως ισχυρισμό που να εμπίπτει στις προϋποθέσεις αναγνώρισης του καθεστώτος του πρόσφυγα στο πρόσωπο της. Το μόνο που επικαλέστηκε είναι τα οικονομικά προβλήματα καθώς και το γεγονός ότι ήρθε στην Κυπριακή Δημοκρατία για να σπουδάσει και να εργαστεί, στοιχεία που δεν θα μπορούσαν να την εντάξουν στην έννοια του πρόσφυγα έτσι όπως αυτή η έννοια ερμηνεύεται στην Σύμβαση της Γενεύης του 1951 και από τον Περί Προσφύγων Νόμο καθότι η αιτήτρια δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 3 του Περί Προσφύγων Νόμου.

Συνακόλουθα η αιτήτρια δεν επικαλέστηκε κανένα ουσιώδη λόγο που να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς της, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη, για να της δοθεί συμπληρωματική προστασία σύμφωνα με το άρθρο 19 του Περί Προσφύγων Νόμου. Ειδικότερα, δεν επικαλέστηκε πραγματικό κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης, ή βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας στην χώρα καταγωγής του, δυνάμει του άρθρου 19(2), εδάφια (α) και (β), του Περί Προσφύγων Νόμου.

Περαιτέρω, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν συντρέχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, η αιτήτρια θα αντιμετωπίσει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, ως οι διατάξεις του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε έγκυρες πηγές πληροφόρησης για τη χώρα της αιτήτριας, προς εξέταση της κατάστασης που επικρατεί σε αυτήν και συγκεκριμένα στην κοινότητα Duazon της επαρχίας Margibi στην Λιβερία, περιοχή στην οποία η αιτήτρια διέμεινε μέχρι την αναχώρησή της από τη χώρα καταγωγής της.

 

Ως αναφέρει το Freedom House στην 2025 έκθεση του αναφορικά με τα γεγονότα του 2024, από τη λήξη του δεύτερου εμφυλίου πολέμου το 2003, η Λιβερία απολαμβάνει δύο δεκαετίες ειρήνης και σταθερότητας, σημειώνοντας σημαντική πρόοδο στην αποκατάσταση της κυβερνητικής ικανότητας, στην επανακαθιέρωση του κράτους δικαίου και στην εξασφάλιση των πολιτικών δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών των πολιτών.[1] Το 2017, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η χώρα γνώρισε ειρηνική μεταβίβαση εξουσίας μεταξύ εκλεγμένων ηγετών, και οι ιδιαίτερα ανταγωνιστικές εκλογές του 2023 οδήγησαν σε άλλη μία δημοκρατική παράδοση εξουσίας στις αρχές του 2024. Ωστόσο, επίμονα προβλήματα παραμένουν, όπως η διαφθορά, η ατιμωρησία, οι πιέσεις στην ελευθερία του Τύπου και η βία κατά των γυναικών.[2]

Τον Σεπτέμβριο, μια μαζική απόδραση από φυλακή στην Kakata ανέδειξε την ανεπαρκή χρηματοδότηση και τους ανεπαρκείς πόρους του σωφρονιστικού συστήματος καθώς και τις σκληρές συνθήκες εντός των φυλακών της χώρας.[3] Περαιτέρω, ξέσπασαν αρκετές διαδηλώσεις που κατέληξαν σε βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία ενώ η διαφθορά και η κακοδιαχείριση εξακολούθησαν να συνιστούν ένα ευρύτερο πρόβλημα.[4]

Σύμφωνα με τοπικά ειδησεογραφικά μέσα, τον Ιούλιο του 2025, η εθνική αστυνομία ενέτεινε την καταστολή των εγκληματικών κρησφύγετων στη Monrovia ως απάντηση σε καταγγελίες κατοίκων για εγκληματικές δραστηριότητες στην κοινότητα Slipway, η οποία πλήττεται από παράνομες δραστηριότητες.[5] Τον Νοέμβριο του 2025, στην προσπάθεια δικαστικής έξωσης κάτοικων/ενοίκων στην κοινότητα «Red Light – Parker Paint» της Paynesville στη Monrovia, ξέσπασε βίαιο επεισόδιο όπου χρησιμοποιήθηκαν πλήθος όπλων, όπως πέτρες, μαχαίρια, ακόμη και αυτοσχέδιες βόμβες (μολότοφ), εναντίον των δυνάμεων ασφαλείας με αποτέλεσμα έναν τραυματισμό και αρκετές συλλήψεις.[6]

Για λόγους πληρότητας της έρευνας θα παρατεθούν (ακολούθως) ποσοτικά δεδομένα αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας στην κοινότητα Duazon της επαρχίας Margibi στην Λιβερία. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία στη βάση δεδομένων ACLED (Armed Conflict Location & Event Data), κατά τους τελευταίους 12 μήνες (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης τις 23/01/2026), καταγράφηκαν συνολικά 3 περιστατικά (που συμπεριλαμβάνουν 2 περιστατικά διαδηλώσεων/διαμαρτυριών), από τα οποία δεν προκλήθηκαν οποιοιδήποτε θάνατοι.^[7] Εξ αυτών, κανένα περιστατικό (ούτε και θάνατος) δεν σημειώθηκε στην κοινότητα Duazon (τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής της Αιτήτριας στη χώρα καταγωγής).^[8]

Σημειώνεται ότι ο πληθυσμός της επαρχίας Margibi σύμφωνα με επίσημα δημογραφικά στοιχεία του 2022 ανήλθε σε 304.946 κάτοικους[9], ενώ για την κοινότητα Duazon ο πληθυσμός ανερχόταν σε 35.000 κατοίκους (σύμφωνα με ανεπίσημα στοιχεία για το 2017[10]). Εκ των ανωτέρω πληροφοριών καθίσταται σαφές ότι ο ανωτέρω αναφερόμενος αριθμός στην εν λόγω περιοχή από περιστατικά ασφαλείας δεν ανέρχεται σε τόσο υψηλά επίπεδα σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό της περιοχής, έτσι ώστε να μπορεί να συναχθεί ότι στην κοινότητα Duazon της επαρχίας Margibi της Λιβερίας επικρατούν συνθήκες αδιακρίτως ασκούμενης βίας κατά των αμάχων στα πλαίσια οιασδήποτε εσωτερικής και/ή διεθνούς ένοπλης σύγκρουσης.

Αποτιμώντας τα προαναφερόμενα δεδομένα, καθίσταται κατανοητό ότι η κοινότητα Duazon της επαρχίας Margibi στην Λιβερία, τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής της αιτήτριας, δεν πλήττεται από συγκρούσεις και περιστατικά βίας οι οποίες πληρούν το όριο του άρθρου 15(γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, ως αυτό ερμηνεύθηκε νομολογιακά στις αποφάσεις C-465/07 - Elgafaji και C‑285/12 - Diakit? του ΔΕΕ^[11]. Πέραν τούτου, λαμβάνοντας υπόψιν και το προσωπικό προφίλ της αιτήτριας, διαπιστώνω ότι απουσιάζουν ιδιαίτερες επιβαρυντικές περιστάσεις, δεδομένου ότι η αιτήτρια συνιστά νεαρή ενήλικη γυναίκα, υγιή, ικανοποιητικού μορφωτικού επιπέδου και πλήρως ικανή προς εργασία, χωρίς στοιχεία ευαλωτότητας. Συμπερασματικά, δεν κρίνω ότι ανακύπτουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι η αιτήτρια θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της.

Επομένως, κρίνω ότι ορθώς κρίθηκε ότι δεν μπορούσε να της παρασχεθεί ούτε προσφυγικό καθεστώς αλλά ούτε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.

Εξάλλου, σύμφωνα με την παράγραφο 62 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ «Μετανάστης είναι το πρόσωπο που για λόγους διαφορετικούς από εκείνους που αναφέρονται στον ορισμό εγκαταλείπει οικειοθελώς τη χώρα του με σκοπό να εγκατασταθεί αλλού. Μπορεί δεν να ωθείται από την επιθυμία για αλλαγή ή για περιπέτεια ή από οικογενειακούς ή άλλους προσωπικούς λόγους. Εάν ωθείται αποκλειστικά από οικονομικά κίνητρα, είναι οικονομικός μετανάστης και όχι πρόσφυγας».

Υπό το φως των απαντήσεων της αιτήτριας κατά τη διάρκεια της συνέντευξης της και των γεγονότων και στοιχείων που είναι καταγεγραμμένα στο Διοικητικό Φάκελο της υπό αναφορά υπόθεσης, κρίνεται ότι στην παρούσα περίπτωση η αιτήτρια, δεν χωρεί αμφιβολία ότι είναι οικονομική μετανάστρια καθότι υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας ωθούμενη από οικονομικά κίνητρα και επομένως δεν υπάγεται στην κατηγορία δικαιούχων διεθνούς προστασίας.

Με βάση το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου τα οποία περιορίζονται στο περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου, αφού ουδεμία περαιτέρω μαρτυρία προσκομίστηκε στα πλαίσια της παρούσας προς υποστήριξη της αιτήσεως και αφού εξέτασα, τόσο τη νομιμότητα όσο και την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης, σύμφωνα με την εξουσία που μου παρέχει το άρθρο 11 (3) (α) του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν. 73(I)/2018), καταλήγω ότι το αίτημα της αιτήτριας εξετάστηκε επιμελώς σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και εύλογα η Υπηρεσία Ασύλου απέρριψε την αίτηση της αιτήτριας.

Η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με €1000 έξοδα υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας.

 

Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.