ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

 Υπόθεση Αρ. 4168/23

 

7 Ιανουαρίου, 2026

 

[X. ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ: 

 

 

                                                          A.C.B.

                                                                                                                   Αιτητή

 

-και-

 

Κυπριακής Δημοκρατίας

Μέσω του Διευθυντού της Υπηρεσίας Ασύλου

 

                                                                                                 Καθ' ων η αίτηση

 

....................

 

Ο αιτητής παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου

 

Κα Κοτονίδου για Δημήτρη Παυλίδη, Δικηγόρος για τον Αιτητή

 

Λίνος Νικολάου για Αντιγόνη Παπαδοπούλου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας για τους καθ' ων η αίτηση

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.:  : Ο αιτητής προσφεύγει με την παρούσα αίτηση ακυρώσεως εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 28/08/2023, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Όπως προκύπτει από την Ένσταση που καταχωρήθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο που εκπροσωπεί τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας τα γεγονότα της υπό εξέταση περίπτωσης έχουν ως κατωτέρω:  Ο αιτητής είναι υπήκοος της Νιγηρίας και υπέβαλε αίτηση για παροχή διεθνούς προστασίας στις 06/12/2022, αφού εισήλθε παράνομα στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές στις 22/11/2021.  Αυθημερόν, ο αιτητής παρέλαβε την Βεβαίωση Υποβολής Αιτήματος Διεθνούς Προστασίας («Confirmation of Submission of an Application for International Protection»).

 

Στις 03/08/2023, πραγματοποιήθηκε η συνέντευξη του αιτητή από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής αναφερόμενος ως «αρμόδιος λειτουργός»). Στις 17/08/2023, αρμόδιος λειτουργός  ετοίμασε Έκθεση - Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου σχετικά με τη συνέντευξη του αιτητή. Στη συνέχεια, στις 28/08/2023, ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου υιοθέτησε την εισήγηση για απόρριψη της αίτησης διεθνούς προστασίας του αιτητή και αποφάσισε την επιστροφή του στη Νιγηρία.

 

Στις 03/10/2023, η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε επιστολή στην οποία συμπεριέλαβε την αιτιολόγηση της απόφασής της σχετικά με το αίτημα του αιτητή, η οποία παραλήφθηκε από τον αιτητή στις 09/10/2023. Στη συνέχεια, ο αιτητής καταχώρισε την υπό εξέταση προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας, αμφισβητώντας την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή στα πλαίσια της Γραπτής του Αγόρευσης προβάλλει ως προς τους λόγους ακυρώσεως της προσβαλλόμενης απόφασης ότι η απόφαση είναι προϊόν μη δέουσας έρευνα, ότι στερείται δέουσας αιτιολογίας και ότι λήφθηκε ως αποτέλεσμα πλάνης περί τα πράγματα.

Η ευπαίδευτη συνήγορος των καθ' ων η αίτηση, μέσω της Γραπτής της Αγόρευσης, αλλά και προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου, υποστηρίζει τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης και αναφέρει πως αυτή έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, κατόπιν δέουσας έρευνας αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά στοιχεία της υπόθεσης και αναφέρει πως η προσβαλλόμενη απόφαση είναι δεόντως αιτιολογημένη. Επιπλέον, εισηγείται ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να αποσείσει το βάρος απόδειξης των λόγων ακυρώσεως και των ισχυρισμών του που θεμελιώνουν το αίτημά του για παραχώρηση διεθνούς προστασίας, καθώς δεν απέδειξε βάσιμο φόβο δίωξης για κάποιον από τους λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου έτσι ώστε να του αναγνωρισθεί το καθεστώς του πρόσφυγα, αλλά ούτε απέδειξε ότι δύναται να του χορηγηθεί το καθεστώς της συμπληρωματικής προστασίας, σύμφωνα με το άρθρο 19 του ιδίου Νόμου. Κατά συνέπεια, εισηγείται πως η υπό εξέταση προσφυγή θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο και να επικυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση.

 

Θα πρέπει να επισημανθεί ότι, σύμφωνα με τον περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμο του 2018 (Ν.73(Ι)/2018), το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας έχει την εξουσία να εξετάσει την παρούσα υπόθεση και επί της ουσίας.  Το γεγονός αυτό, οφείλεται στο ότι η υπό εξέταση υπόθεση αφορά αίτηση που χρονικά εμπίπτει στις προϋποθέσεις του άρθρου 11 του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν.73(Ι)/2018), οι οποίες δίδουν στο Δικαστήριο την υποχρέωση ελέγχου νομιμότητας και ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.

 

Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσον το αρμόδιο όργανο ορθά απέρριψε το αίτημα του αιτητή για χορήγηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Θεωρώ χρήσιμο να καταγραφούν όλοι οι ισχυρισμοί που πρόβαλε ο αιτητής σε όλα τα στάδια της εξέτασης του αιτήματός του, προκειμένου να εξετάσω την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης αλλά και για να διαφανεί εάν το αρμόδιο όργανο αποφάσισε μετά από δέουσα έρευνα, ορθά, νόμιμα και εντός των πλαισίων της σχετικής νομοθεσίας και αν εξέδωσε δεόντως αιτιολογημένη απόφαση.

 

Ο Αιτητής κατά την υποβολή του αιτήματος διεθνούς προστασίας στην Υπηρεσία Ασύλου, δήλωσε ότι εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του γιατί δέχτηκε απειλές θανάτου από τους θείους του λόγω κληρονομικών διαφορών (βλ. ερυθρό 1 του διοικητικού φακέλου).

 

Κατά τη διάρκεια της προφορικής του συνέντευξης και ως προς τα προσωπικά του στοιχεία, ο Αιτητής δήλωσε ότι γεννήθηκε στην περιοχή Abakpa, στην πολιτεία Enugu, όπου διέμεινε μέχρι να εγκαταλείψει την χώρα καταγωγής του (βλ. ερυθ. 29 1χ του διοικητικού φακέλου). Ως προς τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις δήλωσε χριστιανός καθολικός και ως προς την εθνοτική του καταγωγή Igbo. Αναφορικά με την οικογενειακή του κατάσταση δήλωσε άγαμος και άτεκνος. Ως προς την πατρική του οικογένεια, δήλωσε ότι οι γονείς του διαμένουν στην Πολιτεία Enugu, και ότι έχει τέσσερις αδελφές, οι οποίες διαμένουν επίσης εκεί (βλ. ερυθ. 30 1χ του διοικητικού φακέλου). Αναφορικά με το μορφωτικό του επίπεδο, δήλωσε ότι είναι απόφοιτος Πανεπιστημίου στην Πολιτεία Enugu, στον τομέα της Διοίκησης Επιχειρήσεων (βλ. ερυθ. 31 1χ του διοικητικού φακέλου).  Ακολούθως, εργάστηκε ως οδηγός λεωφορείου για διάστημα τριών ετών (βλ. ερυθ. 30 3χ του διοικητικού φακέλου).

 

Αναφορικά με τους λόγους που τον ώθησαν να εγκαταλείψει την χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησης ισχυρίστηκε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του και δεν επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτή λόγω οικογενειακών διαφορών που σχετίζονται με ζητήματα κληρονομιάς. Ανέφερε ότι ο πατέρας του είναι ο πρωτότοκος υιός της οικογένειας και σύμφωνα με τα έθιμα της κοινότητάς τους, δικαιούται μεγαλύτερο μερίδιο γης. Ο ίδιος είναι ο μοναδικός υιός του πατέρα του, ενώ οι δύο αδελφοί του πατέρα του έχουν ο καθένας τέσσερις υιούς. Αυτό προκάλεσε συγκρούσεις και ο Αιτητής δέχθηκε απειλές από τους αδελφούς του πατέρα του. Δήλωσε ότι φοβάται πως σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, ότι οι απειλές θα συνεχιστούν (βλ. ερυθ. 28 1χ του διοικητικού φακέλου).

 

Κατά το στάδιο των διευκρινήσεων δόθηκε η ευκαιρία στον αιτητή μέσω πρόσθετων ερωτήσεων να εμπλουτίσει την επιχειρηματολογία του και να αποσαφηνίσει τα κρίσιμα γεγονότα της αφήγησής του. Ανέφερε ότι οι απειλές αυτές εκδηλώθηκαν κυρίως όταν επισκεπτόταν το χωριό του, γεγονός που τον οδήγησε να αποφεύγει τη διαμονή του στην περιοχή και έτσι επισκεπτόταν το χωριό μόνο όταν ήταν απολύτως απαραίτητο (βλ. ερυθ. 28 1χ του διοικητικού φακέλου).

 

Ο Αιτητής δήλωσε ότι η περιουσία που πρόκειται να κληρονομήσει βρίσκεται στο χωριό Udi, στην Πολιτεία Enugu. Ανέφερε ότι δεν γνωρίζει το ακριβές μέγεθος της γης, αλλά ότι πρόκειται για τέσσερα οικόπεδα.  Όπως ανέφερε, ότι η κληρονομιά μεταβιβάζεται συνήθως μετά τον θάνατο του πατέρα (βλ. ερυθ. 28 2χ του διοικητικού φακέλου).  Ισχυρίστηκε πως τα προβλήματα σε σχέση με την κληρονομιά είχαν αρχίσει εδώ και αρκετό καιρό, χωρίς να είναι σε θέση να προσδιορίσει με ακρίβεια πότε ξεκίνησαν.  Τα ζητήματα άρχισαν πριν ακόμη κληρονομήσει τη γη και πριν τον θάνατο του πατέρα του, καθώς, όπως ανέφερε, αν ο ίδιος δεν βρίσκεται στη ζωή, τότε ο πατέρας του δεν θα έχει κανέναν να κληρονομήσει την περιουσία του. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Αιτητή, ο πατέρας του κληρονόμησε την εν λόγω περιουσία μετά τον θάνατο του δικού του πατέρα. Ανέφερε ότι ο παππούς του απεβίωσε πριν από πολλά χρόνια και ότι ο ίδιος ήταν περίπου 10 με 12 ετών εκείνη την περίοδο (βλ. ερυθ. 28 2χ και 17 1χ του διοικητικού φακέλου).

 

Αναφορικά με τις ισχυριζόμενες απειλές, ο Αιτητής δήλωσε πως δέχθηκε απειλές δύο φορές ενώ βρισκόταν στη Νιγηρία, οι οποίες συνίσταντο σε δολιοφθορά του αυτοκινήτου του κατά τις επισκέψεις του στο χωριό. Ανέφερε ότι τα περιστατικά αυτά συνέβησαν αποκλειστικά όταν επισκεπτόταν το χωριό. Επιπλέον, δήλωσε ότι υπήρξαν και λεκτικές αντιπαραθέσεις, χωρίς να μπορεί να ανακαλέσει συγκεκριμένο περιεχόμενο, καθώς επρόκειτο, όπως ανέφερε, για συνηθισμένους καβγάδες που συνέβησαν πολλές φορές.  Όπως ανέφερε, στις λεκτικές αντιπαραθέσεις που δέχτηκε εμπλέκονταν και τα δύο αδέλφια του πατέρα του.  Όπως διευκρίνισε, την τελευταία φορά που δέχθηκε απειλή ήταν τον Νοέμβριο του 2021 (βλ. ερυθ. 21 του διοικητικού φακέλου)

 

Ο Αιτητής δήλωσε ότι αποφάσισε να ταξιδέψει στην Κύπρο για λόγους ασφάλειας μετά από τροχαίο ατύχημα που είχε με το αυτοκίνητό του κατά την επιστροφή του από το χωριό. Ανέφερε ότι το όχημά του ήταν σε καλή κατάσταση, ότι διανυκτέρευσε στο χωριό και ότι κατά την αναχώρησή του την επόμενη ημέρα, το αυτοκίνητο παρουσίασε βλάβη, με αποτέλεσμα να συγκρουστεί με άλλο όχημα. (βλ. ερυθ. 21 του διοικητικού φακέλου).  Όπως ισχυρίστηκε, το περιστατικό αυτό συνδέεται με την οικογένεια του πατέρα του, καθώς δήλωσε πως ήταν η δεύτερη φορά που αντιμετώπιζε πρόβλημα με το αυτοκίνητό του μετά την επίσκεψή ου στο χωριό. Παρόλο που η τελευταία απειλή έλαβε χώρα τον Νοέμβριο του 2021, αποφάσισε να αναχωρήσει από τη χώρα τον Οκτώβριο του 2022, επειδή η μητέρα του φοβήθηκε και άρχισαν να αναζητούν ασφαλές μέρος για να μεταβεί, με τη διαδικασία αυτή να καθυστερεί μέχρι τον Οκτώβριο του 2022. Ανέφερε ότι δεν διέμενε στο χωριό και ότι τα προβλήματα που αντιμετώπιζε προέκυπταν αποκλειστικά κατά τις επισκέψεις του στο χωριό (βλ. ερυθ. 27 1χ του διοικητικού φακέλου).

 

Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, ο τόπος όπου διέμενε απείχε περίπου τέσσερις ώρες οδικώς από το χωριό του.  Ο αιτητής ανεφερε πως δεν είναι σίγουρος ότι θα μπορούσε να ζει με ασφάλεια στον τόπο συνήθους διαμονής του, χωρίς να επισκέπτεται το χωριό, εφόσον οι συγγενείς του θα μπορούσαν να τον αναζητήσουν και εκτός του χωριού (βλ. ερυθ. 26 του διοικητικού φακέλου).  Αναφορικά με την δυνατότητα εγκατάστασής του σε άλλη περιοχή της Νιγηρίας, όπως για παράδειγμα στο Λάγος ή στην Αμπούτζα, δήλωσε ότι δεν πιστεύει πως θα μπορούσε να ζήσει με μεγαλύτερη ασφάλεια σε περίπτωση επιστροφής του εκεί, καθώς θεωρεί ότι θα μπορούσαν να τον εντοπίσουν. Τέλος, δήλωσε ότι δεν απευθύνθηκε στην αστυνομία για να καταγγείλει τα περιστατικά, διότι δεν διέθετε αποδεικτικά στοιχεία για να παρουσιάσει στις αρχές (Βλ. ερυθ. 26 του διοικητικού φακέλου).

 

Ο αρμόδιος λειτουργός αξιολογώντας τους ισχυρισμούς που παρέθεσε στην αφήγησή του ο αιτητής, διέκρινε στην έκθεση - εισήγησή του δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς, οι οποίοι προκύπτουν από τις δηλώσεις του αιτητή ως κατωτέρω: (1) Τα προσωπικά στοιχεία, την χώρα καταγωγής και τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του αιτητή και το ότι (2) Ο αιτητής ισχυρίστηκε ότι δέχθηκε απειλές λόγω της γης που πρόκειται να κληρονομήσει μετά τον θάνατο του πατέρα του.

Ο αρμόδιος λειτουργός έκανε αποδεκτούς τους ισχυρισμούς του αιτητή ως προς τα προσωπικά του στοιχεία καθώς οι δηλώσεις του αιτητή κρίθηκαν σαφείς, συνεκτικές ενώ διασταυρώθηκαν από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης.  Αντιθέτως, ο αρμόδιος λειτουργός απέρριψε τον δεύτερο ισχυρισμό του Αιτητή, ότι δέχθηκε απειλές λόγω της γης που πρόκειται να κληρονομήσει μετά τον θάνατο του πατέρα του, καθώς έκρινε ότι ο Αιτητής δεν ήταν συνεπής και λεπτομερής στις δηλώσεις του.

 

Ειδικότερα, ο λειτουργός έκρινε ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να δηλώσει πότε απεβίωσε ο παππούς του και πότε ο πατέρας του κληρονόμησε την εν λόγω γη. Δεν επεξήγησε με λεπτομέρεια τις απειλές για τη γη την οποία πρόκειται να κληρονομήσει, δεδομένου ότι ο πατέρας του βρίσκεται ακόμη στη ζωή. Ο αιτητής δεν γνώριζε πότε ξεκίνησαν τα προσωπικά του προβλήματα με την οικογένεια του πατέρα του, ούτε το μέγεθος του οικοπέδου που πρόκειται να κληρονομήσει. Ισχυρίστηκε ότι έχει καλές σχέσεις με τα παιδιά των αδελφών του πατέρα του και ότι αντιμετώπιζε προβλήματα μόνο όταν επισκεπτόταν το χωριό τους, καθώς διέμενε σε άλλη περιοχή με τη δική του οικογένεια. Συνολικά, υπήρξε αόριστος στην περιγραφή της διαφοράς καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης.

 

Αναφορικά με τις απειλές που φέρεται να δέχθηκε, ισχυρίστηκε ότι συνέβησαν δύο φορές, με την τελευταία να λαμβάνει χώρα τον Νοέμβριο του 2021. Ωστόσο, ο αιτητής εγκατέλειψε τη Νιγηρία τον Οκτώβριο του 2022 και όταν κλήθηκε να εξηγήσει το γεγονός ότι αποχώρησε σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, δεν έδωσε ικανοποιητική απάντηση.  Σε σχέση με τις απειλές που έλαβε, δήλωσε ότι, όταν επισκεπτόταν το χωριό του πατέρα του, το αυτοκίνητό του παρουσίαζε βλάβη και ισχυρίστηκε πως αυτό συνέβαινε μόνο όταν επισκεπτόταν το χωριό. Ισχυρίστηκε επίσης ότι δέχθηκε λεκτικές απειλές, ωστόσο και πάλι δεν ήταν σε θέση να τις αναπτύξει με λεπτομέρειες το αφήγημά του.  Η εσωτερική αξιοπιστία των δηλώσεων του αιτητή δεν μπορεί να θεμελιωθεί, λαμβανομένου υπόψη ότι οι δηλώσεις του στερούνταν επαρκών λεπτομερειών και συνοχής.

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού, ο λειτουργός παρείχε πληροφορίες από εξωτερικές πληγές πληροφόρησης, σύμφωνα με τις οποίες, οι διαφορές σχετικά με τη μεταβίβαση και την κληρονομιά περιουσίας από στενούς ή μακρινούς συγγενείς αποτελούν μία από τις κύριες αιτίες συγκρούσεων και διαφωνιών σε πολλές κοινότητες στη Νιγηρία. Ωστόσο, ο λειτουργός αναφέρει πως δεδομένου του προσωπικού χαρακτήρα των δηλώσεων του αιτητή, δεν κατέστη δυνατή η αναζήτηση εξωτερικών πηγών πληροφόρησης αναφορικά με το συγκεκριμένο ζήτημα.  Ενόψει λοιπόν του ότι δεν τεκμηριώθηκε ούτε η εσωτερική αξιοπιστία των δηλώσεων του αιτητή, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός δεν έγινε αποδεκτός.

 

Υπό το φως του μοναδικού αποδεκτού ισχυρισμού σχετικά με τα προσωπικά στοιχεία του Αιτητή, ο αρμόδιος λειτουργός συνήγαγε κατά την αξιολόγηση κινδύνου, αφού παρέθεσε πληροφορίες αναφορικά με την επικρατούσα κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του και λαμβάνοντας υπόψη το ατομικό του προφίλ, ότι δεν υπάρχουν λόγοι να πιστεύεται ότι συντρέχει εύλογη πιθανότητα να αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, σε περίπτωση επιστροφής του στην χώρα καταγωγής του τη Νιγηρία.

 

Ακολούθως, κατά τη νομική ανάλυση κρίθηκε πως δεν προκύπτει βάσιμος φόβος δίωξης βάσει του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου, αλλά ούτε και πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης στο πλαίσιο του άρθρου 19 του Περί Προσφύγων Νόμου. Ειδικότερα, κατά την αξιολόγηση των προϋποθέσεων του άρθρου 19 (2) (α) και (β) του Περί Προσφύγων Νόμου, κρίθηκε πως ο Αιτητής κατά την επιστροφή του στην Νιγηρία, δεν θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης, ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας. Κατά την αξιολόγηση των προϋποθέσεων του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, ο λειτουργός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Αιτητής δεν θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, αφού  η κατάσταση  στην Νιγηρία και συγκεκριμένα στην πολιτεία Enugu, δεν χαρακτηρίζεται από καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης. Το περιεχόμενο της υπό αναφορά Έκθεσης-Εισήγησης, εξέτασε ο αρμόδιος εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών λειτουργός, που εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου και απέρριψε το αίτημα του αιτητή.

 

Στα πλαίσια εξέτασης της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, προχωρώ να εξετάσω κατ' ουσίαν το αίτημα του αιτητή λαμβάνοντας υπόψη βεβαίως όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μου από τους συνηγόρους του, αλλά και από τη συνήγορο που εκπροσωπεί τους καθ' ων η αίτηση.  Με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό, ο οποίος ορθά έγινε αποδεκτός, δεν θεωρώ αναγκαίο να ασχοληθώ, εφόσον μάλιστα δεν αμφισβητείται.  Αναφορικά με το δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, θα πρέπει να αναφέρω πως διαφαίνεται από το αφήγημά του ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να προβάλει τον ισχυρισμό του με συνέπεια και λεπτομέρεια, αφού δεν παρουσίασε με τρόπο συνεκτικό και λεπτομερή τα όσα αφορούν τον πυρήνα του αιτήματός του.  Επιπρόσθετα, ο αιτητής έζησε 11 μήνες στη χώρα του χωρίς να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε πρόβλημα και στήριξε το αίτημά του στην κληρονομιά που πρόκειται μελλοντικά να αποκτήσει.  Ο αιτητής δεν έδωσε επαρκείς πληροφορίες για τον κίνδυνο που διέτρεχε και δεν περιέγραψε τα στοιχεία αυτά που κατά τον ισχυρισμό του θα τον έθεταν σε κίνδυνο σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. Ενόψει των ανωτέρω δεδομένων διαπιστώνω πως η εσωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού του δεν τεκμηριώθηκε, εφόσον στήριξε τον πυρήνα του αιτήματός του σε γενικές και αόριστες αναφορές.

 

Όσον αφορά την εξωτερική αξιοπιστία των δηλώσεων του αιτητή, διαφαίνεται πως τα ζητήματα που θέτει είναι εντελώς προσωπικής φύσεως και δεν δύναται να διασταυρωθούν από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης που αφορούν τη χώρα καταγωγής του.  Κατά τα έτη 2022-2023, στη Νιγηρία καταγράφηκαν αντιπαραθέσεις, λόγω κτηματικών διαφορών, ανταγωνισμού εξαιτίας της μείωσης των πόρων καθώς και εθνοτικών εντάσεων, μεταξύ κτηνοτρόφων Fulani με τους αγρότες κυρίως στις βόρειες περιοχές της χώρας, καθώς και μεταξύ κοινοτήτων, μεταξύ άλλων και στις νότιες περιοχές της χώρας.[1] Στην ίδια πηγή, αναφέρεται επίσης, ως προς την κρατική προστασία, ότι: «Οι παραδοσιακοί μηχανισμοί επίλυσης συγκρούσεων για κτηματικές διαφορές 'έχουν αποδυναμωθεί και η εμπιστοσύνη στις αρχές είναι χαμηλή λόγω της εκτεταμένης αδράνειας και της αντιληπτής μεροληψίας'. Σύμφωνα με αρκετές τοπικές ειδησεογραφικές πηγές, η αστυνομία ή οι δυνάμεις ασφαλείας αναπτύχθηκαν στις περιοχές που επλήγησαν από τη βία που προέκυψε από διαμάχες γης και μεσολάβησαν για την αποκατάσταση της ομαλότητας.».[2]

 

Από πληροφορίες που καταγράφονται σε άλλη πηγή, προκύπτει ότι στη Νιγηρία «το εθιμικό δίκαιο διαφέρει μεταξύ των κοινοτήτων» και «ακόμη και μεταξύ των αστικών περιοχών, οι εθιμικοί νόμοι συνεχίζουν να 'επικρατούν' στο σύστημα κατοχής γης».[3] Από πληροφορίες που επίσης καταγράφονται στην ίδια πηγή, προκύπτει ότι «το κληρονομικό δίκαιο είναι διαφορετικό σε κάθε πολιτεία, αλλά τα 'πλείστα' είναι 'παρόμοια στη φύση'», ενώ «η κληρονομιά 'γενικά' διέπεται από το εθιμικό ή καταστατικό δίκαιο».[4] Ως επίσης αναφέρεται συγκεκριμένα στην πιο πάνω πηγή: «.μετά το θάνατο ενός ιδιοκτήτη γης, οι προσωπικοί εκπρόσωποι αυτού του ατόμου πριν ασκήσουν έλεγχο ή ιδιοκτησία επί της περιουσίας πρέπει να λάβουν τη Χορήγηση Διαθήκης σε περίπτωση που ο θανών άφησε Διαθήκη ή Χορήγηση Επιστολής Διαχείρισης σε περίπτωση που ο αποθανών πέθανε χωρίς διαθήκη. Η Διαθήκη και η Επιστολή Διαχείρισης είναι οι μόνοι έγκυροι τίτλοι για κάθε περιουσία που άφησε πίσω του ο αποθανών.».[5] Επιπλέον, ως καταγράφεται: «...οι εθιμικοί νόμοι σε όλη τη Νιγηρία 'χρησιμοποιούνται για την επίλυση διαφορών και τη ρύθμιση της καθημερινής ζωής', αν και δεν έχουν ενσωματωθεί επίσημα στη νομοθεσία. Πηγές αναφέρουν ότι τα κληρονομικά δικαιώματα σε όλη τη Νιγηρία μπορούν να επηρεαστούν από τους εθιμικούς νόμους και κανόνες και 'ότι η Νιγηρία έχει περισσότερες από 250 εθνοτικές φυλές [που] σημαίνει ότι το πρότυπο κληρονομικότητας σύμφωνα με το εθιμικό δίκαιο [διαφέρει] ανάλογα με κάθε εθνοτική ομάδα'», ενώ δε: «Στις περισσότερες οικογένειες [Igbo], η περιουσία που άφησαν πίσω τους πατέρες μοιράζεται στα άρρενά παιδιά...».[6]

 

 

Από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης διαφαίνεται πως επιβεβαιώνεται μέρος των λεγομένων του αιτητή αλλά ενόψει του ότι δεν τεκμηριώνεται η εσωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός.  Με δεδομένο ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό του, εφόσον προέβη σε αοριστίες και γενικολογίες κατά το αφήγημά του, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός.

 

Θα πρέπει να αναφερθεί πως έλαβα υπόψη μου όλους τους ισχυρισμούς που περιλαμβάνονται στην Γραπτή Αγόρευση αιτητή, όπως επίσης και τις πηγές πληροφόρησης στις οποίες παραπέμπει, οι οποίες όμως αναφέρονται σε άλλη πολιτεία, την πολιτεία Delta και όχι στη πολιτεία Enugu στην οποία αναμένεται να επιστρέψει ο αιτητής.  Ο αιτητής δεν προσκόμισε στοιχεία για να ανατρέψει την εικόνα που δημιουργήθηκε από την Υπηρεσία Ασύλου, ενώ θα μπορούσε να το πράξει μέσω του ορθού δικονομικού διαβήματος.

 

Το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000 προβλέπει πως (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):  «Ως πρόσφυγας αναγνωρίζεται το πρόσωπο που, λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγενείας του και δεν είναι σε θέση, ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής […]».

 

Είναι ξεκάθαρο τόσο από το άρθρο 3 του Ν.6(Ι)/2000, όσο και από το άρθρο 1 Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, πως για να αναγνωριστεί πρόσωπο ως πρόσφυγας, θα πρέπει να αποδεικνύεται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης, του οποίου τόσο το υποκειμενικό, όσο και το αντικειμενικό στοιχείο, πρέπει να εκτιμηθούν από το αρμόδιο όργανο προτού καταλήξει σε απόφαση (Βλ. σχ. παρ.37 και 38 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών).

 

Ως νομολογιακά έχει κριθεί, γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί, καθώς και ισχυρισμοί για κίνδυνο ζωής χωρίς στοιχειοθετημένες και τεκμηριωμένες αναφορές, δεν θεμελιώνουν βάσιμο φόβο δίωξης ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, ώστε να ισοδυναμεί με εκείνη της προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου από τα οποία δεν χωρεί παρέκκλιση και δεν στοιχειοθετεί περιστάσεις, οι οποίες λαμβανομένης υπόψη της εξατομικευμένης κατάστασης του αιτητή να συνιστούν απειλή έτσι ώστε ευλόγως να δύναται να θεωρηθεί ότι ο αιτητής έχει βάσιμο φόβο δίωξης (βλ. απόφασή στην υπόθεση υπ' αριθμόν 121/20, A.S.R. v. Κυπριακή Δημοκρατία, ημερομηνίας 31/7/2020).

 

Βάσει της ανωτέρω ανάλυσης στο σύνολό της, κρίνω ότι δεν υπάρχει κάποιος βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης του αιτητή σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. Κατά συνέπεια, προκύπτει πως ορθά αποφασίστηκε από την Υπηρεσία Ασύλου, ότι δεν συντρέχουν στο πρόσωπο του αιτητή εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία που στοιχειοθετούν δικαιολογημένο φόβο δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 3(1) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000.

 

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έχω αναλύσει ανωτέρω, ορθά κρίθηκε από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου ότι δεν στοιχειοθετούνται ούτε οι προϋποθέσεις του άρθρου 19 του Ν. 6(Ι)/2000, για να παρασχεθεί στον αιτητή το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αναφορικά με τον κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

 

Για τη διαπίστωση αυτού του πραγματικού κινδύνου θα πρέπει να υπάρχουν, όπως ρητά προνοεί το άρθρο 19(1), του Ν. 6(Ι)/2000, «ουσιώδεις λόγοι».  Περαιτέρω, σοβαρή βλάβη ή σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη κατά το εδάφιο (2) του άρθρου 19, του Ν. 6 (Ι)/2000 σημαίνει κίνδυνο αντιμετώπισης θανατικής ποινής ή εκτέλεσης βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας ή να υπάρχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (Βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015), ECLI:CY:AD:2015:D619, ECLI:CY:AD:2015:D619).

 

Ο αρμόδιος λειτουργός, διεξήγαγε έρευνα για την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή, από την οποία προέκυψε ότι δεν υφίστατο εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετώπιζε δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.  Ως εκ τούτου, κρίθηκε πως δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις για παραχώρηση καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.  Σε κάθε περίπτωση, διεξήγαγα περαιτέρω έρευνα σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του αιτητή, σε πρόσφατες πηγές πληροφόρησης, στα πλαίσια βεβαίως της ex nunc δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου και προς εκπλήρωση της υποχρέωσης του Δικαστηρίου για έλεγχο της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.  

Αναφορικά με την πολιτεία Enugu, στην οποία υπάγεται η περιοχή Abakpa, σημειώνονται τα κάτωθι. Σύμφωνα με πρόσφατη Έκθεση της EUAA, που αφορά την περίοδο 1 Ιανουαρίου 2024 έως 31 Αυγούστου 2025, ενώ η κυβέρνηση της πολιτείας Enugu υποστήριξε ότι η Enugu εξακολουθεί να είναι μία από τις ασφαλέστερες πολιτείες της χώρας, η κατάσταση σε ορισμένες περιοχές περιγράφηκε ως χαρακτηριζόμενη από αυξανόμενη «ανασφάλεια». Σύμφωνα με ανώτερο Νιγηριανό σύμβουλο ασφαλείας, από τον οποίο η EUAA έλαβε συνέντευξη τον Ιούλιο του 2025, η ESN έχει περιορίσει, αν όχι εκδιώξει, την παρουσία των Fulani στις περιοχές της Νοτιοανατολικής Νιγηρίας με σημαντική επιτυχία, γεγονός που φαίνεται να συνέβαλε στη μείωση των περιστατικών απαγωγών σε ολόκληρη τη Νοτιοανατολική περιοχή. Ωστόσο, τμήματα της πολιτείας Enugu εξακολουθούσαν να βιώνουν περιστατικά που αφορούσαν εγκληματικές ομάδες.[7] Περαιτέρω, καταγράφεται ότι κατά την περίοδο αναφοράς, άγνωστοι ένοπλοι πραγματοποίησαν πολλαπλές φονικές επιθέσεις με στόχο τις αστυνομικές δυνάμεις και ομάδες αυτοδικίας και δολοφόνησαν τον πρόεδρο της ένωσης εμπόρων της μεγαλύτερης αγοράς της Enugu.[8] Παράλληλα, συγκρούσεις που ξέσπασαν λόγω μακροχρόνιας διαμάχης για γη μεταξύ δύο κοινοτήτων στις τοπικές διοικητικές περιοχές (LGAs) Udi και Enugu South τον Ιούλιο του 2025 άφησαν έναν νεκρό.[9]

 

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED, στην πολιτεία Enugu της Νιγηρίας, στην οποία υπάγεται η περιοχή Abakpa, κατά το τελευταίο έτος, καταγράφηκαν 82 περιστατικά ασφαλείας (που περιλαμβάνουν περιστατικά πολιτικής βίας, διαδηλώσεων, καταστολής, τρομοκρατικών επιθέσεων) τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα 68 απώλειες σε ανθρώπινες ζωές.^[10] Σημειώνεται ότι ο πληθυσμός της πολιτείας Enugu, σύμφωνα με εκτιμήσεις για το έτος 2022, ανερχόταν στα 4.690.100 .[11]

 

Αποτιμώντας τα προαναφερόμενα δεδομένα, δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης, καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του αιτητή όπου αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του εκεί να τεθεί σε κίνδυνο η ζωή του. Εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις του αιτητή, παρατηρώ ότι αυτός είναι άνδρας, υγιής, με ικανοποιητικό μορφωτικό επίπεδο, πλήρως ικανός προς εργασία, χωρίς στοιχεία ευαλωτότητας και με υποστηρικτικό/οικογενειακό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του. Ο αιτητής δεν έχει θέσει οποιαδήποτε ατομικά χαρακτηριστικά στην ενώπιον μου δικαστική διαδικασία, που να υποδηλώνουν ότι μπορεί να έχει τεθεί με οποιονδήποτε τρόπο σε δυσμενή θέση ή σε κίνδυνο δίωξης ή βλάβης.

 

Επιπρόσθετα, λαμβάνεται υπόψη ότι ο Υπουργός Εσωτερικών στα πλαίσια των εξουσιών του  δυνάμει του άρθρου 12 Β τρις του περί Προσφύγων Νόμου (Ν. 6 (Ι)/2000) με την Κ.Δ.Π. 145/2025, καθόρισε τη χώρα καταγωγής του αιτητή ως ασφαλή χώρα ιθαγένειας, εφόσον ικανοποιήθηκε βάσει της νομικής κατάστασης, της εφαρμογής του δικαίου στο πλαίσιο δημοκρατικού συστήματος και των γενικών πολιτικών συνθηκών, ότι στην οριζόμενη χώρα γενικά και μόνιμα δεν υφίστανται πράξεις δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 3Γ, ούτε βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική  μεταχείριση ή τιμωρία, ούτε απειλή η οποία προκύπτει από τη χρήση αδιάκριτης βίας σε κατάσταση διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύγκρουσης.

 

Κατά πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δέουσα έρευνα κρίνεται από το Δικαστήριο ότι έγινε, όταν το αρμόδιο όργανο εξετάζει κάθε σχετικό με την υπόθεση γεγονός (Βλ. Motorways Ltd v. Υπουργού Οικονομικών (1999) 3ΑΑΔ 447).  Ορθή και πλήρης έρευνα θεωρείται αυτή που εκτείνεται στη διερεύνηση των ουσιωδών στοιχείων της υπόθεσης (Βλ. Νικολαΐδη v. Μηνά (1994) 3ΑΑΔ 321, Τουσούνα ν. Δημοκρατίας (2013) 3 Α.Α.Δ. 151, Χωματένος ν. Δημοκρατίας κ.α. (2 Α.Α.Δ. 120).  Η έκταση της έρευνας εξαρτάται πάντοτε από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης (Βλ. Δημοκρατία v. Ευαγγέλου κ.α. (2013) 3ΑΑΔ 414) και το αρμόδιο όργανο οφείλει να βρει τον κατάλληλο τρόπο για να εκπληρώσει την υποχρέωσή του για επαρκή και/ή δέουσα έρευνα. 

 

Οι καθ' ων η αίτηση συνεκτίμησαν και αξιολόγησαν όλα τα στοιχεία που είχαν ενώπιον τους προτού καταλήξουν στην προσβαλλόμενη απόφαση και ενόψει των ισχυρισμών που πρόβαλε ο αιτητής, προέβησαν στη δέουσα υπό τις περιστάσεις έρευνα.  Συνεπώς, ο ισχυρισμός του ευπαίδευτου συνηγόρου του αιτητή περί έλλειψης δέουσας έρευνας της προσβαλλόμενης απόφασης εκ μέρους του αρμόδιου οργάνου, απορρίπτεται στο σύνολό του.

 

Η συνήγορος του αιτητή στα πλαίσια της Γραπτής της Αγόρευσης, προβάλλει πως η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται επαρκούς αιτιολογίας. Η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση αντιτείνει ότι όλες οι ενέργειες των καθ’ ων η αίτηση είναι πλήρως και επαρκώς αιτιολογημένες κατά τρόπο που καθίσταται εφικτός ο δικαστικός έλεγχος.

 

Η αιτιολόγηση των αποφάσεων της διοίκησης είναι επιβεβλημένη για να μπορεί το Δικαστήριο να ελέγξει εάν η απόφαση λήφθηκε σύμφωνα με το Νόμο και για να παρέχεται η δυνατότητα να αντιληφθεί το Δικαστήριο που βασίστηκε το αρμόδιο όργανο για να καταλήξει στην απόφασή του (Γρηγορόπουλος κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, (1997) 4 ΑΑΔ 1414).

 

Μέσα από την αιτιολογία του οργάνου θα πρέπει να διαφαίνεται ο συλλογισμός του, ο οποίος οδήγησε στην προσβαλλόμενη απόφαση ή τουλάχιστον να υπάρχουν στοιχεία στον φάκελο της υπόθεσης που να μπορούν να συμπληρώσουν την αιτιολογία της απόφασης του αρμόδιου οργάνου (βλ. Στέφανος Φράγκου v. Κυπριακή Δημοκρατίας, (1998) 3ΑΑΔ 270).

 

Η αιτιολογία της απόφασης του διοικητικού οργάνου συμπληρώνεται από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου (άρθρο 29 του Ν. 158 (Ι)/1999, Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου κ.α. ν. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 1171 και Διογένους ν. Δημοκρατίας (1999) 4 Α.Α.Δ., 371). Η δυνατότητα αυτή υπάρχει όταν τα στοιχεία που βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου συνδέονται με την απόφαση και αποκαλύπτουν τους λόγους που οδήγησαν στην προσβαλλόμενη απόφαση.

 

Από τα στοιχεία του φακέλου που έχω ενώπιον μου, μπορεί να λεχθεί ότι αυτά βρίσκονται αναπόφευκτα πίσω από την προσβαλλόμενη απόφαση και ούτως ή άλλως διαφαίνεται η αιτιολογία της απόφασης και από το κείμενό της (Ηλιόπουλος ν. Α.Η.Κ., Α.Ε. 2452, ημερομηνίας 21.7.2000, Χρυστάλλα Συμεωνύδου κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, Προσφυγή αρ. 911/93 κ.α., ημερ. 18.4.97). Συνεπώς, από όσα έχω επεξηγήσει ανωτέρω προκύπτει ότι, το αρμόδιο όργανο έλαβε δεόντως και επαρκώς αιτιολογημένη απόφαση και ως εκ τούτου ο προβαλλόμενος ισχυρισμός απορρίπτεται.

 

Ο συνήγορος του αιτητή στα πλαίσια της γραπτής του αγόρευσης, διατείνεται επιπρόσθετα πως το αρμόδιο όργανο κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης ενήργησε υπό πλάνη περί τα πράγματα. Όπως ισχυρίστηκε η συνήγορος του αιτητή, οι καθ’ων η αίτηση παρέλειψαν να λάβουν υπόψη τους τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης. Η ευπαίδευτη συνήγορος των Καθ’ων η αίτηση αντιτείνει πως καμία παρανομία δεν έχει προκύψει που να αποδεικνύει το ενδεχόμενο πλάνης περί τα πράγματα.

 

Καταρχάς θα πρέπει να αναφερθεί πως το βάρος απόδειξης του ισχυρισμού για την ύπαρξη πλάνης το έχει ο αιτητής (βλ. Παπαδόπουλος v. Διευθυντή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων (1190) 3ΑΑΔ 262, 267). Ο προβαλλόμενος ισχυρισμός δεν στοιχειοθετείται επαρκώς από τον αιτητή και είναι γενικόλογος. Από τους ισχυρισμούς του ευπαίδευτου δικηγόρου του αιτητή, δεν στοιχειοθετείται οποιουδήποτε είδους πλάνη, τόσο ως προς την διαδικασία που ακολουθήθηκε, όσο και ως προς τα συμπεράσματα τα οποία κατέληξε η Υπηρεσία Ασύλου με βάση τα στοιχεία που είχε ενώπιον της, αλλά ούτε και ως προς τα γεγονότα που έλαβε η Υπηρεσία Ασύλου υπόψη της.

 

Πλάνη περί τα πράγματα στοιχειοθετείται όταν αποδεικνύεται η αντικειμενική ανυπαρξία γεγονότων που έλαβε υπόψη του το αρμόδιο όργανο για να εκδώσει την προσβαλλόμενη απόφαση (βλ. Σύγγραμμα του Επαμεινώνδα Π. Σπηλιωτόπουλου, «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου» (Τόμος 2, 14^η έκδοση, 2011, σελίδες 136, 137, παράγραφοι 510 και 511). Ο αιτητής δεν παραπέμπει σε γεγονότα τα οποία οι καθ’ων η αίτηση παρέλειψαν να λάβουν υπόψη με αποτέλεσμα να αποφασίσουν κατά πλάνη περί τα πράγματα.  Στη βάση των ανωτέρω, είναι προφανές πως δεν αποδεικνύεται ο ισχυρισμός του αιτητή περί πραγματικής πλάνης ή/και οποιασδήποτε άλλης ουσιώδους πλάνης και ως εκ τούτου απορρίπτεται.

 

Με βάση λοιπόν το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, καταλήγω ότι το αίτημα του αιτητή εξετάστηκε με επάρκεια και επιμέλεια σε όλα τα στάδια και υπήρξε επαρκής αιτιολόγηση της προσβαλλόμενης απόφασης εκ μέρους του αρμόδιου οργάνου. Το περιεχόμενο της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία συμπληρώνεται από την αιτιολογημένη Έκθεση-Εισήγηση του αρμόδιου λειτουργού, στην οποία εκτίθενται λεπτομερώς οι λόγοι της απόρριψης του αιτήματος, αποκαλύπτει ότι η απόφαση είναι  απόλυτα ορθή και στα πλαίσια της σχετικής νομοθεσίας και των εξουσιών του αρμόδιου οργάνου.

 

Ως εκ τούτου, η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση, και εναντίον του αιτητή. 

 

 

 

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.