ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 4386/24

25 Φεβρουαρίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

M.L.

Αιτητού

και

            Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊστάμενου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

Ο Αιτητής είναι παρών

Κ. Κουπαρή (κα), Δικηγόρος για τον Αιτητή

Κ. Σάββα (κα), για τους Καθ' ων η αίτηση

Ρ. Ευαγγέλου (κος) για πιστή διερμηνεία από την γαλλική στην ελληνική και αντίστροφα

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποία να κηρύσσεται άκυρη, παράνομη και στερούμενη οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος, η απόφαση των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 30.9.2024, με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή του για διεθνή προστασία, και αποφασίστηκε η επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του.

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από τη Δημοκρατία της Γουινέας (στο εξής: η Γουινέα). Εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία από τις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση περιοχές και περί της 23.9.2024 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 2.10.2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό, ο οποίος στις 4.10.2024 υπέβαλε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή και επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο αυθημερόν. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 31.10.2024, αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             Ο Αιτητής, διά του συνηγόρου του, προβάλλει ότι η επίδικη απόφαση συνιστά προϊόν πλημμελούς αξιολόγησης εκ μέρους των Καθ’ ων η αίτηση, καθόσον δεν προηγήθηκε δέουσα και επαρκής έρευνα, ενώ εμφιλοχώρησε πλάνη περί τα πράγματα κατά την κρίση της Διοίκησης. Ως προς την ουσία της αίτησής του, υποστηρίζει ότι διατρέχει κίνδυνο δίωξης λόγω της πολιτικής ανάμιξης του πατέρα του στο κίνημα Front National pour la D?fense de la Constitution (FNDC), ο οποίος, κατά τους ισχυρισμούς του, δολοφονήθηκε από μέλη του Comit? National du Rassemblement pour le D?veloppement (CNRD). Υπό τα ανωτέρω, εισηγείται την υπαγωγή του σε καθεστώς διεθνούς προστασίας.

 

3.             Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η αίτηση, στους οποίους δόθηκαν οδηγίες να αγορεύσουν προφορικώς, υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της επίδικης απόφασης, την οποία, κατά τους ίδιους, εξέδωσαν κατόπιν δέουσας, ενδελεχούς και εξατομικευμένης έρευνας. Παραπέμπουν στα επιμέρους ευρήματά τους κατά τη διοικητική διαδικασία, καθώς και στις δηλώσεις του Αιτητή ενώπιον του Δικαστηρίου, από τις οποίες, κατά την κρίση τους, προκύπτει ότι ο Αιτητής στερείται αξιοπιστίας ως προς τον πυρήνα των ισχυρισμών του. Περαιτέρω, υποστηρίζουν ότι, λαμβανομένης υπόψη της κατάστασης ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του, σε συνάρτηση με το προσωπικό του προφίλ, δεν τεκμηριώνεται πραγματικός, παρών και εξατομικευμένος κίνδυνος δίωξης ή σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής του και κατά συνέπεια δεν πληροί τις προϋποθέσεις υπαγωγής του σε καθεστώς διεθνούς προστασίας.

 

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des trait?s des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

 

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έως 2023 έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας  από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ΄ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2025 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

 

7.             Το άρθρο 3 του των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (στο εξής: ο περί Προσφύγων Νόμος) καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

 

8.             Το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποχρεώσεις Αιτητή κατά την εξέταση της αίτησης και συναφής υποχρέωση αρμόδιων αρχών

16.-(1) Κατά την εξέταση της αίτησής του, ο Αιτητής οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία Ασύλου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) του εδαφίου (2).

(2) Ιδίως, ο Αιτητής οφείλει-

(α) να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης, τα οποία στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του Αιτητή και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο Αιτητής στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, καθώς και το ιστορικό των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την ιθαγένεια, τη χώρα και το μέρος προηγούμενης διαμονής του, τις προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, το δρομολόγιο που ακολούθησε, το δελτίο ταυτότητας και τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία∙ [...]».

 

9.             Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

 

Κατάληξη

10.          Ως προς τους προωθούμενους λόγους προσφυγής επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι η δικαιοδοσία του παρόντος δικαστηρίου διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στο λυσιτελές της προβολής των λόγων προσφυγής. Ειδικότερα, το παρόν Δικαστήριο ως δικαστήριο ουσίας δικάζει την υπόθεση που άγεται ενώπιον του εξ υπαρχής, κατά το νόμο και κατά την ουσία, δεν περιορίζεται μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά προχωρεί και εξετάζει και την ουσιαστική ορθότητα της de novo και ex nunc (Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024). Ο εκάστοτε Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, η Αιτήτρια εκπροσωπούμενη και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς της και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

 

11.           Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα τα εδάφια (2) και (3) αυτού. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320) αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου (Βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010). Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του (Βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

 

12.          Προχωρώντας στην κατ’ ουσίαν εξέταση των ισχυρισμών του Αιτητή, σημειώνεται ότι, κατά την καταγραφή της αίτησής του για διεθνή προστασία, αυτός δήλωσε ότι ο πατέρας του δραστηριοποιείτο πολιτικά στο κίνημα FNDC και εργαζόταν με τον προηγούμενο Πρόεδρο της χώρας. Κατά τους ισχυρισμούς του, μετά το πραξικόπημα που έλαβε χώρα στη χώρα καταγωγής του, ο πατέρας του δολοφονήθηκε, ενώ αναζητούσαν τον ίδιο και τα λοιπά μέλη της οικογένειάς του με σκοπό να τους θανατώσουν. Υπό το βάρος των ανωτέρω, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα του και να έλθει στη Δημοκρατία, προκειμένου να διασώσει τη ζωή του.

 

13.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της συνέντευξης, ο Αιτητής, αναφορικά με τα προσωπικά του στοιχεία, δήλωσε ότι είναι υπήκοος Γουινέας, καταγόμενος από την πόλη Conakry, όπου και διέμενε μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα. Ερωτηθείς σχετικά, ανέφερε ότι δεν διέμενε ποτέ σε άλλη περιοχή και ότι κατοικούσε στη συνοικία Dixinn μαζί με τον θείο του. Δήλωσε ότι είναι άγαμος, μουσουλμάνος και ανήκει στην εθνοτική ομάδα Peul (Peuhl). Ως προς την οικογενειακή του κατάσταση, ανέφερε ότι είναι μοναχοπαίδι, ότι η μητέρα του είναι εν ζωή αλλά παραπληγική, ενώ ο πατέρας του απεβίωσε το 2022. Περαιτέρω, δήλωσε ότι δεν διαθέτει ευρύτερο οικογενειακό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του. Σε σχέση με το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο, ανέφερε ότι ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ενώ δήλωσε ότι δεν εργάστηκε στο παρελθόν στη χώρα του.

 

14.          Ερωτηθείς ως προς τους λόγους εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, ο Αιτητής ανέφερε ότι η ζωή του απειλείται από την κυβέρνηση, καθόσον, κατά τους ισχυρισμούς του, οι αρχές αποφάσισαν να εξοντώσουν τα μέλη της οικογένειάς του λόγω της φερόμενης σύνδεσής τους με το πολιτικό κίνημα Front National pour la D?fense de la Constitution (FNDC). Υπό το βάρος της εν λόγω απειλής, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα του.

 

15.          Στη συνέχεια, υποβλήθηκαν ερωτήματα στον Αιτητή αναφορικά με το κίνημα FNDC, την ανάμιξη του πατέρα του σε αυτό, καθώς και τη δική του σχέση με το εν λόγω κίνημα. Ο Αιτητής δήλωσε ότι ο ίδιος συμμετείχε μόνο μία φορά, το 2021, σε διαδήλωση μαζί με μέλη του κινήματος, κατά την οποία, στο πλαίσιο προσπάθειας καταστολής της διαδήλωσης από τις αρχές, τραυματίστηκε. Πέραν του περιστατικού αυτού, ανέφερε ότι δεν του συνέβη οτιδήποτε προσωπικά μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα (ερ. 20 δ.φ.).

 

16.          Ερωτηθείς περαιτέρω σχετικά με τις φερόμενες απειλές εναντίον του, τόσο πριν όσο και μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Αιτητής δήλωσε ότι, πριν τον θάνατο του πατέρα του, άγνωστα πρόσωπα είχαν επισκεφθεί την οικία τους και συνομιλήσει με τον πατέρα του, χωρίς ωστόσο να προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια εις βάρος του ιδίου. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ανέφερε ότι μετακόμισε στην οικία του θείου του, του οποίου η σύζυγος φέρεται να είναι μέλος του FNDC, χωρίς όμως να προκύψει οποιοδήποτε περιστατικό εις βάρος του ιδίου. Ως προς τις περιστάσεις θανάτου του πατέρα του, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι μέλη του Comit? National du Rassemblement pour le D?veloppement (CNRD) μετέβησαν στην οικία τους, συνέλαβαν τον πατέρα του και ότι επί ένα μήνα δεν υπήρχε οποιαδήποτε ενημέρωση για την τύχη του, μέχρις ότου πληροφορήθηκαν ότι ασθένησε και απεβίωσε. Ερωτηθείς ως προς τις συνέπειες ενδεχόμενης επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, δήλωσε ότι φοβάται πως θα θανατωθεί. Τέλος, διευκρίνισε ότι το ταξίδι του χρηματοδοτήθηκε από τον θείο του, με τον οποίο διατηρεί μέχρι σήμερα επικοινωνία.

 

17.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση διέκριναν δυο ουσιώδεις ισχυρισμούς: (α) ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/ προφίλ του Αιτητή (β) Πολιτικές διαμάχες του Αιτητή με τον κυβερνόν κόμμα. Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε αποδεκτός, καθόσον κρίθηκε ότι ο Αιτητής απάντησε σε όλα τα ερωτήματα που του τέθηκαν με ακρίβεια και κατέβαλε πραγματική προσπάθεια να παρέχει όσες το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες και καθόσον οι πληροφορίες που παρείχε, βρίσκονταν σε συμφωνία με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης. Ο Αιτητής ανέφερε ότι απώλεσε το διαβατήριό του.

 

18.          Αντιθέτως, ο δεύτερος ισχυρισμός απορρίφθηκε, καθότι κατά τους Καθ΄ ων το αφήγημά του χαρακτηρίζεται από έλλειψη συνοχής, αντιφάσεις και γενικόλογες αναφορές, στοιχεία που πλήττουν την αξιοπιστία της.

 

 

19.          Βάσει του μόνου αποδεκτού ισχυρισμού, ήτοι της ταυτότητας, της χώρας καταγωγής και των προσωπικών στοιχείων του Αιτητή, και λαμβανομένων υπόψη των πληροφοριών από τη χώρα καταγωγής της, κρίθηκε ότι μετά από εξατομικευμένη εξέταση του αιτήματός, το προσωπικό προφίλ του ότι δεν υπάρχουν εύλογοι/βάσιμοι λόγοι σε περίπτωση που επιστρέψει στη χώρα καταγωγής της, στην κοινότητα Conakry της Γουινέας να αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

20.          Προχωρώντας στη νομική ανάλυση, οι Καθ' ων η αίτηση διαπίστωσαν ότι δεν στοιχειοθετείται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος διώξεως του Αιτητή, κατά την έννοια του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου, ούτε πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης λόγω αδιάκριτης βίας, δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) του αυτού Νόμου. Και τούτο, διότι, η μη ύπαρξη διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης στη Γουινέα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν προκύπτει προσωπική απειλή εναντίον του.

 

21.          Κατά την ακροαματική διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου, κατόπιν διευκρινιστικών ερωτήσεων που του υποβλήθηκαν ο Αιτητής δήλωσε ότι ο πατέρας του απεβίωσε στις 22.9.2021, κατόπιν περιστατικού κατά το οποίο, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, ένοπλα και μασκοφόρα άτομα εισέβαλαν στην οικία του και πυροβόλησαν εναντίον του. Υποστήριξε ότι ο πατέρας του είχε υπηρετήσει ως λειτουργός ασφαλείας κατά την Προεδρία του Alpha Cond? και ότι, μετά το πραξικόπημα του 2021 και την ανάληψη της εξουσίας από τον Mamady Doumbouya, αναζητούνταν πρόσωπα συνδεδεμένα με το προηγούμενο καθεστώς. Ο ίδιος ανέφερε ότι δεν ήταν παρών κατά το επίμαχο περιστατικό, αλλά ενημερώθηκε από τον θείο του, ο οποίος, κατά τα λεγόμενά του, πληροφορήθηκε από φύλακα ότι ο πατέρας του είχε πυροβοληθεί. Δήλωσε ότι ο θείος του τον προέτρεψε να διαφύγει άμεσα και ότι, λόγω φόβου απαγωγής, δεν παρέστη ούτε στην ταφή του πατέρα του. Κατά τον χρόνο των γεγονότων διέμενε με τον θείο του, ενώ η μητέρα του, η οποία είναι εν ζωή, φιλοξενείται σε ίδρυμα λόγω σοβαρού προβλήματος υγείας (ακρωτηριασμός κάτω άκρου). Μετά τον θάνατο του πατέρα του, παρέμεινε στην οικία του θείου του, στη συνέχεια μετέβη σε γειτονική χώρα και ακολούθως στη Σενεγάλη στα τέλη του 2022, ενώ το 2023, κατόπιν προτροπής του θείου του λόγω οικονομικών δυσχερειών εγκατέλειψε την περιοχή και τελικώς αφίχθηκε στη Δημοκρατία το 2024.

 

22.          Προχωρώντας στη de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων,  όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, στη βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας,[1]  επισημαίνονται τα κάτωθι:

 

23.          Ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, το Δικαστήριο συντάσσεται με τους Καθ’ ων η αίτηση ως προς την αποδοχή του, καθόσον οι σχετικές δηλώσεις του κρίνονται εν γένει συνεκτικές και επαρκώς συγκεκριμένες. Εξαίρεση αποτελεί η καινοφανής, ενώπιον του Δικαστηρίου, αναφορά ότι από το 2022 και εντεύθεν μετέβη στη Σενεγάλη, από όπου επέστρεψε περί το 2023, μέχρις ότου εγκατέλειψε οριστικά τη χώρα καταγωγής του το 2024. Ο Αιτητής δεν παρείχε ικανοποιητικές εξηγήσεις για την εν λόγω διαφοροποίηση των δηλώσεών του, με αποτέλεσμα η συγκεκριμένη αναφορά να μην δύναται να γίνει αποδεκτή. Σε κάθε περίπτωση, η επί ένα έτος απουσία του δεν διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην αξιολόγηση του μεταγενέστερου κινδύνου, καθόσον τόσο πριν όσο και μετά την κατ’ ισχυρισμόν παραμονή του στη Σενεγάλη διέμενε επί σημαντικό χρονικό διάστημα στον τόπο συνήθους διαμονής του στη χώρα καταγωγής του.

 

24.          Ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, ο οποίος συνίσταται στη φερόμενη δίωξή του λόγω της συμμετοχής του πατέρα του στο κίνημα FNDC και στη συνακόλουθη δολοφονία αυτού, το Δικαστήριο κρίνει ότι το σύνολο των σχετικών δηλώσεων του Αιτητή δεν διακρίνεται από εσωτερική συνοχή και αξιοπιστία. Καταρχάς, παρατηρείται ουσιώδης αντίφαση ως προς τον χρόνο θανάτου του πατέρα του. Ενώπιον της Διοίκησης, σε διαφορετικά σημεία της συνέντευξης (ερ. 19 και 23 δ.φ.), ανέφερε ότι ο πατέρας του απεβίωσε τον Ιούνιο του 2022, ενώ ενώπιον του Δικαστηρίου, κατόπιν επανειλημμένων ερωτημάτων, τοποθέτησε τον θάνατό του στον Σεπτέμβριο του 2021. Δεδομένης της άμεσης σύνδεσης του εν λόγω γεγονότος με τους λόγους εγκατάλειψης της χώρας του, καθώς και της βαρύτητάς του, ευλόγως αναμένεται ο Αιτητής να είναι σε θέση να προσδιορίσει με σαφήνεια τουλάχιστον το έτος και τη χρονική περίοδο του θανάτου του πατέρα του, καθιστώντας τη χρονική αυτή διάσταση ουσιώδη και όχι επουσιώδη.

 

25.          Περαιτέρω, οι περιστάσεις του θανάτου του πατέρα του παρουσιάζονται ουσιωδώς διαφοροποιημένες. Ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε ότι πληροφορήθηκε τον θάνατό του αυθημερόν, ενώ κατά τη διοικητική διαδικασία δήλωσε ότι έμαθε περί του θανάτου του περίπου ένα μήνα μετά τη σύλληψή του. Ως προς τη δική του εμπλοκή με το κίνημα FNDC, περιορίστηκε στην αναφορά συμμετοχής σε μία και μόνη διαδήλωση το 2021, κατά την οποία φέρεται να τραυματίστηκε στο πλαίσιο γενικότερων μέτρων καταστολής, χωρίς να επικαλεστεί οποιαδήποτε προσωπική στοχοποίηση ή μεταγενέστερη ενέργεια εις βάρος του. Αντιθέτως, σε διάφορα στάδια τόσο της διοικητικής όσο και της δικαστικής διαδικασίας ανέφερε ρητώς ότι ουδέν συνέβη εις βάρος του προσωπικώς μετά τον θάνατο του πατέρα του. Ομοίως λακωνικές και μη περιγραφικές υπήρξαν οι αναφορές του ως προς τη συμμετοχή του πατέρα του στο κίνημα FNDC.

 

26.          Αξιοσημείωτη είναι και η  δήλωσή του ενώπιον του Δικαστηρίου περί προσωρινής αναχώρησής του από τη χώρα μεταξύ 2022 και 2023 προς τη Σενεγάλη, στοιχείο το οποίο ουδέποτε είχε αναφέρει κατά τη διοικητική διαδικασία, όπου αντιθέτως δήλωσε ότι δεν είχε διαμείνει αλλού. Ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί ότι ο πατέρας του απεβίωσε το 2021, όπως είναι η πλέον πρόσφατη εκδοχή του, ο Αιτητής παρέμεινε στη χώρα καταγωγής του επί σημαντικό χρονικό διάστημα μετά το κρίσιμο περιστατικό, χωρίς να επικαλεστεί οποιαδήποτε προσωπική δίωξη ή πρόβλημα με τις αρχές, τις οποίες ωστόσο παρουσιάζει ως φορείς της φερόμενης δίωξης. Επιπροσθέτως, ούτε η μητέρα του ούτε ο θείος του, ήτοι τα άμεσα μέλη της οικογένειάς του, προκύπτει ότι αντιμετώπισαν οποιοδήποτε πρόβλημα λόγω της ιδιότητας του πατέρα του, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται.

 

27.          Το σύνολο του αφηγήματός του χαρακτηρίζεται από γενικόλογες αναφορές και έλλειψη βιωματικών λεπτομερειών, οι οποίες ευλόγως θα αναμένονταν σε περίπτωση πραγματικής βίωσης των επικαλούμενων γεγονότων. Υπό το φως των ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν θεμελιώνεται η εσωτερική αξιοπιστία του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού του Αιτητή. Τέλος αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο Αιτητής εγκατέλειψε νόμιμα τη χώρα μέσω διεθνούς αεροδρομίου, χωρίς να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε πρόβλημα με τις αρχές κατά την αναχώρησή του.

 

28.          Ως προς την εξωτερική του Αιτητή, το Δικαστήριο προχώρησε σε σχετική έρευνα εκ της οποίας εντόπισε πληροφορίες οι οποίες αναφέρουν ότι το Εθνικό Μέτωπο για την Υπεράσπιση του Συντάγματος (FNDC) δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 2019 για να αντιταχθεί στους ελιγμούς του Προέδρου Άλφα Κοντέ για την εξασφάλιση μιας τρίτης θητείας. Αναδύθηκε στο πλαίσιο ενός πολιτικού αδιεξόδου, που χαρακτηρίστηκε από εθνοτικές διαιρέσεις και καταστολή. Το FNDC, ένα υβριδικό κίνημα που συνδυάζει την κοινωνία των πολιτών και τα πολιτικά κόμματα, προέκυψε από ένα συγκεκριμένο οικοσύστημα: τη σύγκλιση μιας νέας γενιάς της κοινωνίας των πολιτών της Γουινέας, που ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τα ζητήματα της «διακυβέρνησης» και των «δικαιωμάτων», πέρα ​​από ένα καθαρά «τεχνικό» όραμα με επίκεντρο την «ανάπτυξη», και ισχυρών πολιτικών κομμάτων της αντιπολίτευσης, τα οποία παρόλα αυτά δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν από μόνα τους τον Άλφα Κοντέ από το να αλλάξει το Σύνταγμα[2].

 

29.          Από την άλλη, η Εθνική Επιτροπή για την Ενότητα και την Ανάπτυξη (CNRD) συστάθηκε από μέλη της Ομάδας Ειδικών Δυνάμεων (GFS) το Σεπτέμβριο του 2021 μετά από κατάληψη της Γουινέας, και επέβαλε απαγόρευση κυκλοφορίας σε ολόκληρη την εθνική επικράτεια, αφού ο στρατιωτικός εκπρόσωπος ανέφερε το Σεπτέμβριο του 2021, ότι η CNRD επιβεβαίωσε τη διάλυση της κυβέρνησης και της Εθνοσυνέλευσης με τον εκπρόσωπο της CNRD να δηλώνει ότι οποιαδήποτε εναντίωση θα θεωρηθεί «εξέγερση κατά της Εθνικής Επιτροπής για την Ενότητα και την Ανάπτυξη»[3].

 

30.          Έκθεση του οργανισμού Democracy in Africa του 2025, αναφέρει ότι όταν ο Mamady Doumbouya και η Εθνική Επιτροπή για τη Συνάθροιση και την Ανάπτυξη (CNRD) κατέλαβαν την εξουσία στη Γουινέα τον Σεπτέμβριο του 2021, υποσχέθηκαν βαθιές μεταρρυθμίσεις. Με τολμηρές δηλώσεις για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης, την εξάλειψη της διαφθοράς και την επιστροφή της Γουινέας σε συνταγματική τάξη, η χούντα αρχικά έλαβε ευρεία υποστήριξη, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Ήταν μια ανάσα ελπίδας σε μια χώρα που μαστιζόταν από δεκαετίες αυταρχισμού και διαφθοράς. Ωστόσο, αυτές οι ηθικές υποσχέσεις έδωσαν γρήγορα τη θέση τους σε μια πραγματικότητα γεμάτη βία, καταστολή, λογοκρισία και ηθική υποκρισία. Ενώ ο Doumbouya διακήρυττε ότι η δικαιοσύνη θα ήταν η «πυξίδα» του έθνους, οι πράξεις του προδίδουν μια πολύ διαφορετική αντίληψη για την ηθική. Όπως τόσοι πολλοί πριν από αυτόν, η άνοδός του στην εξουσία αποκαλύπτει το εντυπωσιακό χάσμα μεταξύ των υψηλών ιδανικών και των βάναυσων πραγματικοτήτων της πολιτικής επιβίωσης[4].

 

31.          Oι ανωτέρω πληροφορίες επιβεβαιώνονται και από έκθεση του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο του 2022 και επιβεβαιώνει ότι  στις 8 του ιδίου μήνα, η Εθνική Επιτροπή για τη Συνάθροιση και την Ανάπτυξη (CNRD) διέλυσε το Εθνικό Μέτωπο για την Υπεράσπιση του Συντάγματος (Front national pour la d?fense de la Constitution, FNDC), έναν εξέχοντα συνασπισμό ομάδων της κοινωνίας των πολιτών της Γουινέας και κομμάτων της αντιπολίτευσης, για πολιτικά υποκινούμενους λόγους, μέσω διατάγματος το οποίο το κατηγορούσε τον συνασπισμό για διοργάνωση δημόσιων ένοπλων διαδηλώσεων, χρήση βίας, υποκίνηση μίσους και δράση παρόμοια των «ιδιωτικών πολιτοφυλακών». Η απόφαση αυτή ελήφθη λίγες ώρες αφότου ο συνασπισμός FNDC  είχε ανακοινώσει νέες διαδηλώσεις σε όλη τη Γουινέα και στο εξωτερικό, ζητώντας έναν αξιόπιστο διάλογο μεταξύ των μεταβατικών στρατιωτικών αρχών και των κομμάτων της αντιπολίτευσης και της κοινωνίας των πολιτών, ενώ προηγουμένως, στις 5 Σεπτεμβρίου 2021, αξιωματικοί του στρατού της Γουινέας της αυτοανακηρυγμένης Εθνικής Επιτροπής Συμφιλίωσης και Ανάπτυξης (Comit? national du rassemblement et du developpement, CNRD) είχαν ανατρέψει την κυβέρνηση του Άλφα Κοντέ[5].

 

32.          Η ίδια πηγή επιβεβαιώνει ότι «Η επίθεση σε οποιονδήποτε αντιτίθετο στη στρατιωτική διακυβέρνηση δεν αποτελούσε καλό οιωνό για τη μεταβατική περίοδο και τις επερχόμενες εκλογές», σύμφωνα με τον Αλεγκρότσι, ανώτατο ερευνητή του του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ο οποίος δήλωσε παράλληλα ότι «η κυβέρνηση της Γουινέας θα πρέπει να αναιρέσει τη διάλυση του FNDC και να τερματίσει την παρέμβαση στα κόμματα της αντιπολίτευσης και την κοινωνία των πολιτών»[6].

 

33.          To Δικαστήριο εντόπισε επίσης την έκθεση του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για το 2024, οι οποία αναφέρει ότι το Δεκέμβριο του 2022, η στρατιωτική χούντα της Γουινέας δεσμεύτηκε να διεξάγει προεδρικές και βουλευτικές εκλογές έως τον Δεκέμβριο του 2024, στο πλαίσιο ενός οδικού χάρτη μετάβασης που συμφωνήθηκε με το περιφερειακό μπλοκ, την Οικονομική Κοινότητα των Δυτικοαφρικανικών Κρατών (ECOWAS). Ωστόσο, στις 19 Σεπτεμβρίου 2024, η Υπουργός Εξωτερικών Μορισάντα Κουγιατέ δήλωσε ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν το 2025. Η χούντα απαγόρευσε τις διαμαρτυρίες τον Μάιο του 2022. Οι δυνάμεις ασφαλείας χρησιμοποίησαν υπερβολική βία, συμπεριλαμβανομένων δακρυγόνων και πραγματικών πυρών, για να διαλύσουν όσους αψήφησαν την απαγόρευση, με αποτέλεσμα τον θάνατο τουλάχιστον 59 διαδηλωτών και άλλων πολιτών από το 2022, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον 20 το 2024, σύμφωνα με το Εθνικό Μέτωπο για την Υπεράσπιση του Συντάγματος (Front national pour la d?fense de la Constitution, FNDC). Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατέγραψε τη δολοφονία από τις δυνάμεις ασφαλείας τουλάχιστον οκτώ ατόμων, συμπεριλαμβανομένων τριών παιδιών, κατά τη διάρκεια διαμαρτυριών στο Κόνακρι με διαδηλωτές να επιτίθενται στην αστυνομία και τους χωροφύλακες[7].

 

34.          Ως προς την αντιμετώπιση των μελών του FNDC, το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τονίζει επίσης ότι στις 9 Ιουλίου 2024, οι δυνάμεις ασφαλείας εξαφάνισαν βίαια τους Oumar Sylla, Mamadou Billo Bah και Mohamed Ciss?, μέλη της FNDC. Η FNDC δήλωσε ότι βασανίστηκαν κατά τη διάρκεια εξωδικαστικών ανακρίσεων. Ο Mohamed Ciss? αφέθηκε ελεύθερος την επόμενη ημέρα, ενώ ο Oumar Sylla και ο Mamadou Billo Bah παραμένουν αγνοούμενοι. Οι αρχές δεν έχουν ακόμη επιβεβαιώσει την κράτησή τους ούτε έχουν αποκαλύψει το πού βρίσκονται, παρά τις έρευνες δικηγόρων που εκπροσωπούν τους άνδρες[8]. Πρόσφατες ωστόσο πληροφορίες οι οποίες δημοσιεύτηκαν από τη Διεθνή Αμνηστία τον Ιούλιο του 2025, αναφέρουν  ότι 25 οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Γουινέας και διεθνείς οργανώσεις, κάλεσαν τις αρχές της Γουινέας όπως, επειγόντως, αποκαλύψουν την τύχη των ακτιβιστών του Εθνικού Μετώπου για την Υπεράσπιση του Συντάγματος (Front national de d?fense de la Constitution – FNDC), Ουμάρ Σίλα και Μαμαντού Μπίγιο Μπα, οι οποίοι εξαφανίστηκαν βίαια, και να διασφαλίσουν ότι όσοι φέρονται να ευθύνονται για τις απαγωγές και τις βίαιες εξαφανίσεις στη Γουινέα θα οδηγηθούν στη δικαιοσύνη με δίκαιη δίκη και ότι τα θύματα και τα μέλη των οικογενειών τους θα έχουν πρόσβαση στη δικαιοσύνη και σε αποτελεσματικά ένδικα μέσα[9].

 

35.          Έτερο άρθρο μάλιστα του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το οποίο δημοσιεύτηκε το Μάιο του 2024, αναφέρει ότι «Από το 2019, τουλάχιστον 113 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί και εκατοντάδες έχουν τραυματιστεί σοβαρά από άτομα που αναγνωρίστηκαν ως μέλη των δυνάμεων άμυνας και ασφαλείας κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων. Παρά τις υποσχέσεις του CRND να αντιμετωπίσει την υπερβολική χρήση βίας υπό το καθεστώς Alpha Conde, συμπεριλαμβανομένων περιπτώσεων δολοφονιών, αυτή η εξαιρετικά σοβαρή κατάσταση επιμένει, σε ένα γενικό πλαίσιο καταστολής των διαφωνούντων φωνών», δήλωσε η Samira Daoud, Περιφερειακή Διευθύντρια της Διεθνούς Αμνηστίας για τη Δυτική και Κεντρική Αφρική[10]. H ίδια πηγή επιβεβαιώνει ότι από τους τουλάχιστον 47 ανθρώπους που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων υπό την CNRD μέχρι τις 22 Απριλίου 2024, σύμφωνα με καταμέτρηση της Διεθνούς Αμνηστίας, περισσότερο από το 75% ήταν κάτω των 25 ετών και το 40% κάτω των 18 ετών. Ένα μεγάλο ποσοστό των τραυματιών που έδωσαν συνέντευξη για την έκθεση είναι επίσης παιδιά και νέοι. Μεταξύ αυτών, ο Elhadj Bailo Diallo, 16 ετών, χτυπήθηκε από δακρυγόνο που έριξαν άτομα που έχει αναγνωρίσει ως μέλη των δυνάμεων άμυνας και ασφαλείας και έχασε την όρασή του στο δεξί του μάτι. Ο Thierno Madiou Diallo, επίσης 16 ετών, τραυματίστηκε από σφαίρα και χρειάστηκε να ακρωτηριαστεί το πόδι του. Ο νεότερος μεταξύ των τραυματιών ήταν ένα εννιάχρονο κορίτσι, το οποίο χτυπήθηκε από αδέσποτη σφαίρα στο σπίτι της[11].

 

36.          Ως προς τη δυνατότητα πρόσβασης των θυμάτων στη δικαιοσύνη, το ανωτέρω άρθρο του άρθρο του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αναφέρει ότι από το 2019, έχουν υπάρξει λίγες καταδίκες μελών των δυνάμεων άμυνας και ασφαλείας για παράνομη χρήση βίας. Αρκετές νομικές διαδικασίες έχουν ανακοινωθεί ή έχουν κινηθεί από την CNRD, αλλά λίγες δημόσιες πληροφορίες είναι διαθέσιμες σχετικά με την εξέλιξή τους και αφορούν κυρίως υποθέσεις δολοφονιών. Όσοι επέζησαν γενικά στερούνται πρόσβασης στη δικαιοσύνη και την αποκατάσταση και οι τραυματίες και/ή οι οικογένειες των θυμάτων έχουν σε μεγάλο βαθμό εγκαταλείψει την υποβολή καταγγελιών, λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στο δικαστικό σύστημα, φόβου αντιποίνων ή έλλειψης οικονομικών μέσων[12].

 

37.          Καταληκτικά, αν και οι αντληθείσες πληροφορίες επιβεβαιώνουν τις δηλώσεις του Αιτητή αναφορικά με τη μεταχείριση που δεχόταν τα μέλη του CNRD τον υπό κρίση χρόνο από τη χούντα του FNDC στη Γουινέα, λόγω της αδυναμίας του Αιτητή να θεμελιώσει την εσωτερική αξιοπιστία των δηλώσεών του κατά τρόπο που να αντικατοπτρίζει βιωματική εμπειρία και να στοιχειοθετήσει τη συμμετοχή του πατέρα του και του ιδίου στο κίνημα CNRD, το Δικαστήριο κρίνει τις δηλώσεις του ως μία μεταφορά των ευρέως γνωστών συνθηκών που επικρατούσαν στη Γουινέας τον υπό κρίση χρόνο και όχι ως βιωματικές εμπειρίες. Ως εκ τούτου, ο υπό εξέταση ισχυρισμός απορρίπτεται στο σύνολό του ως μη αξιόπιστος.

 

38.          Προχωρώντας στην μελλοντοστραφή αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέξει ο Αιτητής, επισημαίνεται καταρχάς ότι ο Αιτητής δεν επικαλείται αλλά και δεν διαπιστώνει οποιοσδήποτε κίνδυνος απορρέων απευθείας από το προφίλ του.

 

39.          Συγκεκριμένα, ο Αιτητής ως μουσουλμάνος, δεν αναμένεται να αντιμετωπίσει πρόβλημα λόγω θρησκείας σε περίπτωση επιστροφής του στη Γουινέα. Το Ισλάμ αποτελεί την κυρίαρχη θρησκεία στη χώρα, καθώς περίπου το 84% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι, και οι μουσουλμανικές κοινότητες είναι πλειοψηφικές σε όλες τις περιφέρειες[13].

 

40.          Ως προς τις φυλετικές καταβολές του Αιτητή ως μέλος της εθνοτικής ομάδας Peul, το Δικαστήριο προχώρησε σε σχετική έρευνα και εντόπισε αρχικά παλαιότερο COI Query της EUAA[14], το οποίο αρχικά αποσαφηνίζει ότι οι Peul (ή Peuhl), επίσης γνωστοί ως Fulbe (Αγγλικά), Fula (Πορτογαλικά) και Fulani (Χάουσα)[15] είναι η μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα στη Γουινέα (33,9%)[16].

 

41.          Παράλληλα, πρόσφατη έκθεση του Γραφείο Γενικού Επιτρόπου για τους Πρόσφυγες και τους Απάτριδες του Βελγίου, η οποία εκδόθηκε τον Ιούλιο του 2025, επιβεβαιώνει ότι, οι Peul ή αλλιώς Φουλάνι αντιπροσωπεύουν το 40% του πληθυσμού της Γουινέας και επιβεβαιώνει ένα κλίμα καλής κατανόησης μεταξύ των διαφορετικών εθνοτικών ομάδων της Γουινέας αφού έχουν κοινή ιστορία και μοιράζονται τις ίδιες αξίες. Οι διαφορές τους είναι κυρίως γλωσσικές και οργανωτικές[17]. Συνεπώς, δεν προκύπτουν ενδείξεις περί κινδύνου ένεκα της φυλετικής καταγωγής του Αιτητή.

 

42.          Ως εκ τούτου, στη βάση των ανωτέρω πληροφοριών αλλά και της απουσίας στοιχείων που συνηγορούν υπέρ τούτου, το Δικαστήριο δεν εντοπίζει κάποιο κίνδυνο για τον Αιτητή, σε περίπτωση επιστροφής του στη Γουινέα, ο οποίος να συνδέεται με την εθνοτική του καταγωγή.

 

43.          Αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του Αιτητή, σύμφωνα με το War Watch, μια πρωτοβουλία της «Geneva Academy of International Humanitarian Law and Human Rights» για τον προσδιορισμό και την καταγραφή των ενόπλων συγκρούσεων και τις συνέπειες στον άμαχο πληθυσμό, η Γουινέα δεν πλήττεται από ουδεμία εσωτερική ή διεθνή ένοπλη σύρραξη^[18].

 

 

44.          Η ανωτέρω εικόνα γύρω από το ασφαλές της Γουινέας επιβεβαιώνεται και από τα στοιχεία του ACLED, το οποίο κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους, ως προς τα περιστατικά ασφαλείας στην επαρχία Conakry, στην οποία βρίσκεται ο τόπος καταγωγής και τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, καταγράφει καταγράφηκαν 109 περιστατικά πολιτικής βίας, από τα οποία προκλήθηκαν 13 θάνατοι[19], με τον πληθυσμό της πόλης Conakry να ανέρχεται το 2026 στους περίπου 2.330.000 κατοίκους[20]. Ως εκ τούτου, ο διαπιστούμενος βαθμός βίας είναι χαμηλός.

 

45.          Συναξιολογώντας τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι  ο Αιτητής είναι νέος, υγιής και χωρίς αναφερόμενα προβλήματα σωματικής ή ψυχικής υγείας. Διαθέτει ένα περιορισμένο μεν αλλά υπαρκτό υποστηρικτικό δίκτυο και δεν αντιμετωπίζει παραδεκτός προσωπικό προβλήματα με τις αρχές ούτε υπήρξε ποτέ θύμα διώξεων στην χώρα καταγωγής του. Τέλος, είναι εξοικειωμένος με τον τόπο καταγωγής του, κάτι που υποδηλώνει γνώση τα περιοχής και ικανότητας αναπροσαρμογής σε αυτήν.

 

46.          Ως εκ τούτου, στην προκειμένη περίπτωση λαμβάνοντας υπόψη και το προσωπικό προφίλ του Αιτητή, ως εκτέθηκε ανωτέρω σε συνάρτηση με την κατάσταση ασφαλείας του τόπου συνήθους διαμονής του, δεν πιθανολογείται ότι σε περίπτωση επιστροφής του εκεί, θα εκτεθεί  ευλόγως σε σοβαρό κίνδυνο.

 

47.          Yπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου.

 

48.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

49.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32)] αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 19(2)(α) και (β)].

 

50.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας της και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή (βλ. άρθρο 19(2)(γ) απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43). Ειδικότερα, στο τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή δεν λαμβάνει χώρα ένοπλη σύρραξη, όπως προκύπτει από τις ανωτέρω πηγές, και συνεπώς παρέλκει η εξέταση οποιονδήποτε συστατικών στοιχείων της εν λόγω διάταξης.

 

51.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης, και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C- 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51). Ο Αιτητής δεν έχει προσκομίσει οποιοδήποτε στοιχείο προς αυτή την κατεύθυνση.

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

Κ. Κ. ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.