ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: T556/2025

25 Φεβρουαρίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Η. F. A. I.

Αιτητού

και

            Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊστάμενου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

Ο Αιτητής είναι παρών

I. M. Ουστάς (κ.), Δικηγόρος για τον Αιτητή

Ι. Χαραλάμπους (κα), για τους Καθ' ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποία να κηρύσσεται άκυρη, παράνομη και στερούμενη οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος, η απόφαση των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 20.10.2025, με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή του για διεθνή προστασία ως προδήλως αβάσιμη.

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από την Αίγυπτο. Εισήλθε νόμιμα στη Δημοκρατία στις 26.6.2021 με θεώρηση εισόδου (VISA) για σκοπούς εργασίας.  και περί τις 19.9.2025 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις  14.10.2025, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό, ο οποίος υπέβαλε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή ως προδήλως αβάσιμης και επιστροφή της στη χώρα καταγωγής του. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο 20.10.2025. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 3.11.2025, αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             Ο Αιτητής, διά του συνηγόρου του, προβάλλει ως μοναδικό ουσιώδη ισχυρισμό ότι υφίστανται ενδείξεις δίωξής του για πολιτικούς λόγους και ότι, ως εκ τούτου, αδυνατεί να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, καθόσον διατρέχει κίνδυνο να υποστεί δίωξη από τις αρχές αυτής. Προς τούτο απέσυρε και τον ισχυρισμό περί αναρμοδιότητας.

 

3.             Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της επίδικης απορριπτικής απόφασής τους, παραπέμποντας στα επιμέρους ευρήματά τους κατά τη διοικητική διαδικασία. Κατά την ακροαματική διαδικασία προσκόμισαν απόφαση ανάκλησης της απόφασης επιστροφής του Αιτητή (βλ. Τεκμήριο 2, ημερ. 18.2.2026), αναφέροντας προφορικώς ότι η εν λόγω ανάκληση έλαβε χώρα χάριν των οικογενειακών δεσμών που ο Αιτητής διατηρεί με Κύπρια πολίτη και προς σκοπούς διασφάλισης της οικογενειακής ενότητας.

 

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des trait?s des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

 

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έως 2023 έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας  από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ΄ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2025 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

 

7.             Το άρθρο 3 του των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (στο εξής: ο περί Προσφύγων Νόμος) καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

 

8.             Το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποχρεώσεις Αιτητή κατά την εξέταση της αίτησης και συναφής υποχρέωση αρμόδιων αρχών

16.-(1) Κατά την εξέταση της αίτησής του, ο Αιτητής οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία Ασύλου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) του εδαφίου (2).

(2) Ιδίως, ο Αιτητής οφείλει-

(α) να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης, τα οποία στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του Αιτητή και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο Αιτητής στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, καθώς και το ιστορικό των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την ιθαγένεια, τη χώρα και το μέρος προηγούμενης διαμονής του, τις προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, το δρομολόγιο που ακολούθησε, το δελτίο ταυτότητας και τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία∙ [...]».

 

9.             Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

 

Κατάληξη

10.          Επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο ως δικαστήριο ουσίας δικάζει την υπόθεση που άγεται ενώπιον του εξ υπαρχής, κατά το νόμο και κατά την ουσία, δεν περιορίζεται μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά προχωρεί και εξετάζει και την ουσιαστική ορθότητα της de novo και ex nunc (Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024). Ο εκάστοτε Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, η Αιτήτρια εκπροσωπούμενη και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς της και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

 

11.           Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα τα εδάφια (2) και (3) αυτού. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320) αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου (Βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010). Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του (Βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

 

12.          Προχωρώντας στην κατ’ ουσίαν εξέταση των ισχυρισμών του Αιτητή, σημειώνεται ότι, κατά την καταγραφή της αίτησής του για διεθνή προστασία, δήλωσε ότι ανήκει σε πολιτικό-θρησκευτικό κίνημα της αντιπολίτευσης και ότι, ένεκα της ιδιότητάς του αυτής, διώκεται από τις αρχές της χώρας καταγωγής του. Υποστήριξε ότι εγκατέλειψε τη χώρα του προκειμένου να αποφύγει προβλήματα τόσο για τον ίδιο όσο και για την οικογένειά του. Περαιτέρω ανέφερε ότι αφίχθη στη Δημοκρατία με σκοπό να εργαστεί, όπου και γνώρισε πρόσωπο με το οποίο τελικώς τέλεσε γάμο, διαμένοντας έκτοτε μαζί από το 2022.

 

13.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της συνέντευξης, ο Αιτητής, αναφορικά με τα προσωπικά του στοιχεία, δήλωσε ότι είναι υπήκοος Αιγύπτου, γεννηθείς το 1994 στο χωριό Awlad Sarq, Rel Araq, στην επαρχία Sharkia, όπου και διέμενε μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής του. Ανέφερε ότι αφίχθη στη Δημοκρατία αεροπορικώς μέσω του αεροδρομίου Καΐρου, χωρίς να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε πρόβλημα κατά την αναχώρησή του. Δήλωσε ότι είναι μουσουλμάνος στο θρήσκευμα και ότι έχει ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ως προς την επαγγελματική του πορεία, ανέφερε ότι από το 2019 μέχρι τον χρόνο αναχώρησής του εργαζόταν σε εργοστάσιο ειδών ένδυσης, ενώ προηγουμένως απασχολείτο σε διάφορες χειρωνακτικές εργασίες. Περαιτέρω, υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία από το 2013 έως το 2015. Σε σχέση με το οικογενειακό του υπόβαθρο, δήλωσε ότι οι γονείς του είναι εν ζωή και διαμένουν στον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του. Έχει έναν αδελφό και μία αδελφή, αμφότεροι έγγαμοι, οι οποίοι επίσης διαμένουν στην ίδια περιοχή, ενώ διατηρεί επικοινωνία με τα μέλη της οικογένειάς του. Επιπροσθέτως, ανέφερε ότι διαθέτει ευρύτερο οικογενειακό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του.

 

14.          Ερωτηθείς ως προς τους λόγους εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, ο Αιτητής ανέφερε ότι αφίχθη στη Δημοκρατία προκειμένου να εργαστεί και να εξασφαλίσει καλύτερη ζωή και μέλλον. Δήλωσε ότι, μετά την άφιξή του, γνώρισε τη σύζυγό του, με την οποία τέλεσε παραδοσιακό γάμο το 2022. Περαιτέρω, ανέφερε ότι διατηρούσε φιλικές σχέσεις με πρόσωπα που είναι μέλη της οργάνωσης Muslim Brotherhood και ότι συμμερίζεται την ιδεολογία και τις θέσεις της εν λόγω οργάνωσης, γεγονός το οποίο, κατά τους ισχυρισμούς του, αποτέλεσε λόγο δίωξής του από τις αρχές της χώρας του. Ερωτηθείς με ποιον τρόπο εκδήλωνε την υποστήριξή του προς την οργάνωση, περιορίστηκε να δηλώσει ότι συμφωνεί με την ιδεολογία της. Κληθείς να εξειδικεύσει τη βάση της πεποίθησής του ότι διώκεται από την κυβέρνηση για τον λόγο αυτό, ανέφερε ότι δέχθηκε επίθεση. Συγκεκριμένα, ισχυρίστηκε ότι έλαβε τηλεφώνημα  όπου ενημερώθηκε  ότι οι αρχές θα μετέβαιναν στην οικία του, και ότι εν συνεχεία μέλη της αστυνομίας επιτέθηκαν στην οικία του, γεγονός που τον οδήγησε να εγκαταλείψει την εργασία του στο εργοστάσιο.

 

15.          Περαιτέρω, δήλωσε ότι φίλος του τον ειδοποίησε πως οι αρχές τον αναζητούσαν, με αποτέλεσμα να μετακινείται και να διαμένει σε άλλες περιοχές, όπως στη Giza και στο Κάιρο. Υποστήριξε ότι οι αρχές επισκέφθηκαν την οικία του συνολικά εννέα φορές, απειλώντας ότι, εάν δεν αποκαλύπτονταν η τοποθεσία του, θα συλλάμβαναν τους οικείους του. Ανέφερε ότι η τελευταία επίσκεψη των αρχών στην οικία του έλαβε χώρα περίπου τρεις μήνες πριν από τη συνέντευξή του, χωρίς να σημειωθεί οποιοδήποτε περαιτέρω περιστατικό. Ακολούθως, του υποβλήθηκαν διευκρινιστικής φύσεως ερωτήματα αναφορικά με τη φερόμενη συμμετοχή του στην οργάνωση Muslim Brotherhood, καθώς και γενικότερα ως προς την ιδεολογία, τους σκοπούς και τη δράση της, καθώς και ως προς τους ισχυρισμούς του περί αναζήτησής του από τις αρχές.

 

16.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση διέκριναν τέσσερις ουσιώδεις ισχυρισμούς: (α) την ταυτότητα, τη χώρα καταγωγής και τα προσωπικά του στοιχεία/προφίλ, (β) την αναχώρησή του από την Αίγυπτο με σκοπό την εργασία, (γ) την επιθυμία του να παραμείνει στη Δημοκρατία με τη σύζυγό του και τη μη επιθυμία επιστροφής του στην Αίγυπτο για τον λόγο αυτό, και (δ) την αναχώρησή του από την Αίγυπτο λόγω της υποστήριξής του προς την οργάνωση Muslim Brotherhood και της κατ’ ισχυρισμόν καταδίωξής του από την κυβέρνηση εξαιτίας αυτής.

 

17.          Οι πρώτοι τρεις ισχυρισμοί έγιναν αποδεκτοί, καθόσον κρίθηκε ότι ο Αιτητής απάντησε με σαφήνεια και συνέπεια στα τεθέντα ερωτήματα, κατέβαλε πραγματική προσπάθεια παροχής λεπτομερειών και οι δηλώσεις του συνάδουν με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης. Η ταυτοποίησή του κατέστη δυνατή, μεταξύ άλλων, βάσει της άδειας εργασίας που κατείχε στη Δημοκρατία, καθώς και πιστοποιητικού εγγραφής εκδοθέντος από το Υπουργείο Εσωτερικών της Αιγύπτου.

 

18.          Αντιθέτως, ο τέταρτος ουσιώδης ισχυρισμός απορρίφθηκε. Κατά τους Καθ’ ων η αίτηση, το αφήγημα του Αιτητή χαρακτηρίζεται από έλλειψη επαρκών και συγκεκριμένων πληροφοριών ως προς ζητήματα που άπτονται του πυρήνα του αιτήματός του. Δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν απέδειξε οποιαδήποτε πρακτική ή ενεργό υποστήριξη προς την εν λόγω οργάνωση, κρίθηκε μη ευλογοφανής ο ισχυρισμός περί δίωξής του. Περαιτέρω, εντοπίστηκαν αντιφάσεις ως προς το χρονικό διάστημα της εργασίας του και τον χρόνο διακοπής αυτής στο εργοστάσιο. Επιπλέον, κληθείς να εξηγήσει πώς κατόρθωσε να εγκαταλείψει τη χώρα χωρίς να αντιμετωπίσει πρόβλημα ή να συλληφθεί, ενώ ταυτόχρονα ισχυριζόταν ότι οι αρχές τον αναζητούσαν στην οικία του, οι εξηγήσεις που παρείχε κρίθηκαν ως στερούμενες ευλογοφάνειας. Ειδικότερα, παρά τον ισχυρισμό του ότι οι αρχές επισκέφθηκαν την οικία του εννέα φορές απειλώντας ότι θα συλλάμβαναν τους οικείους του, δεν προέκυψε ότι προέβησαν τελικώς σε οποιαδήποτε σύλληψη μέλους της οικογένειάς του. Τέλος, επισημάνθηκε ότι ο Αιτητής δεν επέδειξε βασικές γνώσεις αναφορικά με την οργάνωση την οποία επικαλείται ότι υποστηρίζει, καθόσον σε συναφή ερωτήματα είτε δήλωσε άγνοια είτε παρείχε εσφαλμένες απαντήσεις. Υπό το φως των ανωτέρω, οι Καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν θεμελιώνεται η εσωτερική αξιοπιστία του τέταρτου ουσιώδους ισχυρισμού, χωρίς να προχωρήσουν σε περαιτέρω εξέταση της εξωτερικής αξιοπιστίας αυτού.

 

19.          Βάσει τω αποδεκτών ισχυρισμών του Αιτητή, και λαμβανομένων υπόψη των πληροφοριών από τη χώρα καταγωγής της, κρίθηκε ότι μετά από εξατομικευμένη εξέταση του αιτήματός, το προσωπικό προφίλ του ότι δεν υπάρχουν εύλογοι/βάσιμοι λόγοι σε περίπτωση που επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του να αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

20.          Προχωρώντας στη νομική ανάλυση, οι Καθ' ων η αίτηση διαπίστωσαν ότι δεν στοιχειοθετείται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος διώξεως του Αιτητή, κατά την έννοια του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου, ούτε πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης λόγω αδιάκριτης βίας, δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) του αυτού Νόμου. Και τούτο, διότι, η μη ύπαρξη διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης στον προηγούμενο τόπο συνήθους διαμονής οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν προκύπτει προσωπική απειλή εναντίον του.

 

21.          Κατά την ακροαματική διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου, ο Αιτητής δια του συνηγόρου του δεν προσκόμισε οποιοδήποτε στοιχεία αναφορικά με τη φερόμενη δίωξή του από τις αρχές της χώρας του, ούτε και ήταν σε θέση να εξειδικεύσει οποιοδήποτε νέο γεγονός αναφορικά με τη φερόμενη δίωξή του.

 

22.          Προχωρώντας στη de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, στη βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας,[1] επισημαίνονται τα κάτωθι: Καταρχάς, το Δικαστήριο συντάσσεται με την αποδοχή των τριών πρώτων ισχυρισμών του Αιτητή, για τους ίδιους λόγους που καταγράφονται στην έκθεση εισήγηση.

 

23.          Αντίθετα, αναφορικά με τον τέταρτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή ότι διώκεται από τις αρχές της χώρας καταγωγής του λόγω της συμμετοχής του και της υποστήριξής του προς την οργάνωση Muslim Brotherhood (Μουσουλμανική Αδελφότητα), επισημαίνεται ότι δεν επιβεβαιώνεται η αξιοπιστία των σχετικών ισχυρισμών του.

 

24.          Ειδικότερα, ο Αιτητής αναφέρθηκε στη φερόμενη συμμετοχή του με ιδιαίτερα γενικούς και επιφανειακούς όρους, δηλώνοντας αρχικώς ότι απλώς υποστήριζε την ιδεολογία της εν λόγω οργάνωσης, χωρίς να δύναται να περιγράψει συγκεκριμένο τρόπο ενεργού συμμετοχής του. Περιορίστηκε δε να αναφέρει ότι διατηρούσε φιλικές σχέσεις με άτομα που ανήκαν στο κίνημα. Περαιτέρω, δεν επέδειξε ουσιαστικές γνώσεις ως προς βασικά στοιχεία της οργάνωσης, όπως τις θεμελιώδεις ιδεολογικές αρχές, το έμβλημα ή άλλες χαρακτηριστικές πτυχές της δράσης της. Κυρίως, δεν ήταν σε θέση να παραθέσει συγκεκριμένα περιστατικά που να καταδεικνύουν ενεργό συμμετοχή του, γεγονός που, εκ πρώτης όψεως, δεν συνηγορεί υπέρ του ότι θα μπορούσε ευλόγως να αποτελέσει πρόσωπο ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για τις αρχές, βάσει της αποστασιοποιημένης και ιδεολογικής μόνο υποστήριξης που περιέγραψε.

 

25.          Περαιτέρω, ως προς τον πυρήνα του ισχυρισμού περί δίωξης, ο Αιτητής περιέγραψε με εξίσου γενικούς όρους την επίσκεψη των αρχών στην οικία του και τις φερόμενες απειλές προς τα μέλη της οικογένειάς του. Ανέφερε ότι οι αρχές τον αναζητούσαν και πίεζαν τους συγγενείς του, απειλώντας ότι, εάν δεν εντοπιστεί ο ίδιος, θα στραφούν εναντίον τους. Ωστόσο, ενώ η φερόμενη δίωξη τοποθετείται χρονικά πριν από την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής του, περί το 2021, ο Αιτητής, κατά την υποβολή της αίτησής του το 2025, δεν ήταν σε θέση να αναφέρει οποιοδήποτε συγκεκριμένο περιστατικό βλάβης ή περαιτέρω ενέργειας εις βάρος των οικείων του. Περαιτέρω, παρά την επικαλούμενη εντατική αναζήτησή του από τις αρχές της χώρας του, αυτός ετοίμασε τα έγγραφά του και εξήλθε νόμιμα της χώρας χωρίς να αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα.

 

26.          Ως εκ τούτου, λαμβανομένης υπόψη της γενικότητας και αοριστίας με την οποία προβάλλονται οι ισχυρισμοί του, τόσο ως προς την υποστήριξη της οργάνωσης όσο και ως προς τη φερόμενη δίωξη, δεν στοιχειοθετείται η εσωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού.

 

27.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του Αιτητή, το Δικαστήριο προχώρησε σε σχετική έρευνας, εκ της οποίας αρχικά εντόπισε άρθρο του ειδησεογραφικού πρακτορείου «The Guradian» το Νοέμβριο του 2025, το οποίο αναφέρει ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι μια πανισλαμιστική οργάνωση που ιδρύθηκε στην Αίγυπτο το 1928 ως ισλαμικό πολιτικό κίνημα για την αντιμετώπιση της εξάπλωσης κοσμικών και εθνικιστικών ιδεών και με σκοπό την επιστροφή στο Κοράνι και το Χαντίθ ως κατευθυντήριες γραμμές για μια υγιή και ακμάζουσα ισλαμική κοινωνία στη σύγχρονη εποχή[2].

 

28.           Εξαπλώθηκε γρήγορα σε μουσουλμανικές χώρες, αναδεικνύοντας τον εαυτό της σε σημαντικό παράγοντα, αλλά συχνά λειτουργώντας μυστικά. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα έχει πλέον απαγορευτεί ως τρομοκρατική ομάδα στην Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία[3], ενώ  τον Απρίλιο του 2025, οι αρχές της Αιγύπτου κατάσχεσαν τα περιουσιακά της στοιχεία και ποινικοποίησαν οποιαδήποτε σχέση με την ομάδα, ενώ κατά το παρελθόν είχαν ήδη διωχθεί για τρομοκρατικές πράξεις 16 μέλη της[4].  Το Μάιο του 2025, ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν διέταξε την κυβέρνησή του να καταρτίσει προτάσεις για την αντιμετώπιση της επιρροής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και της εξάπλωσης του πολιτικού Ισλάμ στη χώρα και το Νοέμβριο του ιδίου έτους, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, ξεκίνησε τη διαδικασία χαρακτηρισμού ορισμένων παραρτημάτων της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ως ξένων τρομοκρατικών οργανώσεων και ειδικά χαρακτηρισμένων ως παγκόσμιων τρομοκρατών, μια κίνηση που θα επέφερε κυρώσεις κατά ενός από τα παλαιότερα και πιο ισχυρά ισλαμιστικά κινήματα του αραβικού κόσμου[5].

 

29.          Παλαιότερα άρθρο του BBC, ανέφερε ότι αν και το κίνημα αρχικά στόχευε απλώς στη διάδοση της ισλαμικής ηθικής και των καλών έργων, σύντομα ενεπλάκη στην πολιτική, ιδιαίτερα στον αγώνα για την απαλλαγή της Αιγύπτου από τον βρετανικό αποικιακό έλεγχο και την απομάκρυνσή της από κάθε δυτική επιρροή. Ενώ η αδελφότητα αρχικά υπερασπιζόταν τις δημοκρατικές αρχές, ένας από τους δηλωμένους πλέον στόχους της είναι ήταν η δημιουργία ενός κράτους που θα διέπεται από τον ισλαμικό νόμο, ή Σαρία. Το πιο διάσημο σύνθημά του, που χρησιμοποιείται παγκοσμίως, είναι: «Το Ισλάμ είναι η λύση»[6].

 

30.          Περαιτέρω πληροφορίες του οργανισμού Foundation for the Defense of Democracies, σε άρθρο του 2025 αναφέρει ότι η κοσμοθεωρία της Αδελφότητας είναι εχθρική προς τους μετριοπαθείς Μουσουλμάνους, τις θρησκευτικές μειονότητες, τις γυναίκες, την ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα και τις φιλελεύθερες δημοκρατικές αξίες, ο αντισημιτισμός είναι βαθιά συνυφασμένος με την κοσμοθεωρία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, η Χαμάς είναι ένα παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, οι τακτικές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας είναι ποικίλες και προσαρμόσιμες, μεταβαλλόμενες ώστε να ταιριάζουν στο τοπικό πολιτικό τοπίο στο οποίο κατοικούν και η Ευρώπη είναι το «πεδίο κηρύγματος» της Μουσουλμανικής Αδελφότητας[7].

 

31.          Ως προς την εξέλιξη της αδελφότητας, το Ινστιτούτο της Βοστώνης σε έκθεση του 2019 εξηγεί: « καθώς τα θεσμικά όργανα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας κατέστησαν δυσλειτουργικά, το ζήτημα του ποιος θα έπρεπε να ηγηθεί της ομάδας έγινε κεντρική συζήτηση, οδηγώντας στην άνοδο δύο αντίπαλων στρατοπέδων που τώρα ανταγωνίζονται για οπαδούς και το δικαίωμα χρήσης του ονόματος της οργάνωσης. Το πρώτο στρατόπεδο περιλαμβάνει απομεινάρια της ηγεσίας πριν από το 2013. Επικεφαλής του είναι τρεις άνδρες: ο αναπληρωτής γενικός οδηγός Mahmoud Ezzat, του οποίου η τοποθεσία είναι άγνωστη, ο γενικός γραμματέας Mahmoud Hussein, με έδρα την Τουρκία, και ο διεθνής γραμματέας Ibrahim Munair, με έδρα το Λονδίνο. Τα μέλη της εξακολουθούν να θεωρούν το παραδοσιακό Γραφείο Προσανατολισμού και το Συμβουλευτικό Συμβούλιο ως τα νόμιμα όργανα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Πιστεύουν επίσης ότι είναι αδύνατο να διεξαχθούν νέες εσωτερικές εκλογές στο τρέχον περιβάλλον ασφαλείας της Αιγύπτου. Ίσως το πιο σημαντικό είναι ότι ελέγχουν τα ξένα περιουσιακά στοιχεία της οργάνωσης. Το δεύτερο στρατόπεδο δημιούργησε μια νέα οργανωτική δομή το 2014, εδραιώνοντάς την περαιτέρω το 2016. Η αρχική διαδικασία απόσχισης ηγήθηκε από τον Muhammad Kamal (αργότερα δολοφονήθηκε το 2016), τον Muhammad Taha Wahdan (αργότερα φυλακίστηκε το 2015) και τον Ali Batikh (που εδρεύει στην Τουρκία από το 2015). Τα μέλη αυτού του στρατοπέδου επικαλούνται το καταστατικό της Μουσουλμανικής Αδελφότητας για να υποστηρίξουν ότι το Γραφείο Προσανατολισμού και το Συμβουλευτικό Συμβούλιο δεν μπορούν να λειτουργήσουν εκτός εάν είναι παρόντες τουλάχιστον οι μισοί από τους αξιωματούχους τους. Δεδομένου ότι αυτό δεν ίσχυε πλέον μετά την μαζική καταστολή, κήρυξαν άκυρες τις παλιές εκδοχές αυτών των θεσμών και διεξήγαγαν εκλογές από τη βάση προς την κορυφή εντός της Αιγύπτου για να σχηματίσουν νέες εκδοχές το 2016. Ίδρυσαν επίσης ένα γραφείο στην Τουρκία για να διευθύνει τις υποθέσεις της Μουσουλμανικής Αδελφότητας εκτός Αιγύπτου, με επικεφαλής τον Ahmed Abdulrahman. Από τη διάσπαση, κάθε στρατόπεδο έχει συχνά καταγγείλει το άλλο ως παράνομο και έχει δηλώσει ότι εξέχοντες αντίπαλοι αξιωματούχοι δεν είναι πλέον μέλη της ΜΜ. Έχουν επίσης ξεχωριστούς εκπροσώπους και διαχειρίζονται ιστότοπους που ισχυρίζονται ότι είναι τα επίσημα φερέφωνα της ομάδας («ikhwanonline.com» και «ikhwanonline.info»). Ωστόσο, και τα δύο στρατόπεδα εξακολουθούν να θεωρούν τον Μόρσι ως τον νόμιμο πρόεδρο της Αιγύπτου και τον φυλακισμένο Μουχάμαντ Μπαντί ως τον γενικό οδηγό της ομάδας»[8].

 

 

32.          Αναφορικά με τη σημαία της αδελφότητας, εξωτερικές πηγές επιβεβαιώνουν ότι το έμβλημα απεικονίζεται σε πράσινο φόντο, περιτριγυρισμένο από έναν κύκλο, εντός του οποίου υπάρχει το Κοράνι και δύο λαβές σπαθιών (γιαταγάνια)[9]. Επιβεβαιώνεται μάλιστα ότι το πράσινο χρώμα της σημαίας συχνά συνδέεται με το Ισλάμ και τα δύο λευκά σταυρωτά γιαταγάνια με μαύρες λαβές που δείχνουν προς τα πάνω, συμβολίζουν τη δύναμη και την άμυνα. Πάνω από τα σταυρωμένα γιαταγάνια, το βιβλίο φέρει ένα λευκό αραβικό κείμενο που γράφει "إنه القرآن كريم" (Είναι το Ευγενές Κοράνι). Αυτή η σημαία αντιπροσωπεύει τις βασικές αρχές του κινήματος, την ισλαμική πίστη και την ετοιμότητα, και δεν πρέπει να συγχέεται με άλλες εθνικές σημαίες ή ισλαμικά σύμβολα, καθώς ο συγκεκριμένος συνδυασμός στοιχείων της είναι μοναδικός για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα[10]. Διαπιστώνεται συναφώς ότι ο Αιτητής αγνοούσε, αποκρινόμενος λανθασμένως ως προς το έμβλημα της οργάνωσης (βλ. ερ. 28 του δ.φ.).

 

 

33.          Ως προς τη μεταχείριση που αντιμετωπίζουν τα μέλη της αδελφότητας, άρθρο των Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα (RSF) τον Οκτώβριο του 2025, επιβεβαιώνει ότι τα μέλη της αδελφότητας διώκονται ποινικά από το Νόμο καθώς ο Ισμαήλ Αλεξανδράνι, του οποίου το πραγματικό όνομα είναι Αλ Σαγιέντ Μοχάμεντ Ομάρ Τουφίκ, είχε ήδη περάσει περισσότερα από επτά χρόνια σε φυλακές της Αιγύπτου, επειδή τον Νοέμβριο του 2015 συνελήφθη με αβάσιμες κατηγορίες για «αποκάλυψη κρατικών μυστικών», διάδοση «ψευδών ειδήσεων» και «συμμετοχή σε απαγορευμένη ομάδα», την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλάκισης τον Μάιο του 2018 από στρατιωτικό δικαστήριο και τελικά αφέθηκε ελεύθερος τον Δεκέμβριο του 2022, αφού η αρχική του ποινή μετατράπηκε σε επτά χρόνια[11].

 

34.          Νεότερες πληροφορίες που μετέδωσε η Διεθνής Αμνηστία τον Ιούλιο του 2025, αναφέρουν ότι σύμφωνα με δικηγόρο της Αιγυπτιακής Επιτροπής Δικαιωμάτων και Ελευθεριών (ECRF), μεταξύ 10 και 12 Ιουνίου 2025, οι δυνάμεις ασφαλείας συνέλαβαν τρεις Αιγύπτιους υπηκόους (δύο άνδρες και μία γυναίκα) από τα σπίτια τους στο Κάιρο και στις επαρχίες al-Sharkia. Οι τρεις ήταν μέλη μιας ομάδας Telegram που υποστήριζε την Πορεία στη Γάζα. Μετά τη σύλληψή τους, φέρεται να κρατήθηκαν σε απομόνωση σε άγνωστες εγκαταστάσεις της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (NSA) για περιόδους που κυμαίνονταν από εννέα έως δέκα ημέρες. Στη συνέχεια, πράκτορες της NSA οδήγησαν τους τρεις στην Ανώτατη Εισαγγελία Κρατικής Ασφάλειας (SSSP) στο Κάιρο στις 21, 22 και 23 Ιουνίου.Οι εισαγγελείς της SSSP τους απήγγειλαν κατηγορίες όπως «ένταξη σε τρομοκρατική ομάδα [τη Μουσουλμανική Αδελφότητα]», «δημοσίευση ψευδών ειδήσεων» και «χρηματοδότηση τρομοκρατικής ομάδας», σύμφωνα με τον δικηγόρο της ECRF. Στη συνέχεια, οι εισαγγελείς διέταξαν την προφυλάκισή τους για 15 ημέρες εν αναμονή των ερευνών. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης της SSSP, ένας από τους άνδρες είπε ότι πράκτορες της NSA τον είχαν υποβάλει σε ηλεκτροσόκ στα χέρια του και σε ένα ευαίσθητο σημείο του σώματός του, και τον είχαν χτυπήσει με κλωτσιές και χαστούκια στο πρόσωπο. Ο άλλος άνδρας είπε στον εισαγγελέα ότι πράκτορες της NSA τον είχαν χτυπήσει και τον είχαν αναγκάσει να γδυθεί, πράξεις οι οποίες συνιστούν κακομεταχείριση και μπορεί να ισοδυναμούν με βασανιστήρια[12].

 

35.          Ολοκληρώνοντας την αξιολόγηση της εξωτερικής αξιοπιστίας του υπό εξέταση ισχυρισμού, το Δικαστήριο κρίνει ότι η αδυναμία του Αιτητή να παραθέσει έστω και επιφανειακά κάποιες από της ανωτέρω πληροφορίες σχετικά με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, σε συνδυασμό με την αδυναμία του να θεμελιώσει την εσωτερική αξιοπιστία των δηλώσεών του, οδηγούν στην απόρριψη του υπό εξέταση ισχυρισμού, από το παρόν Δικαστήριο.

 

36.          Προχωρώντας στην μελλοντοστραφή αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέξει ο Αιτητής σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του, επισημαίνεται καταρχάς ότι ο Αιτητής δεν επικαλείται αλλά και δεν διαπιστώνει οποιοσδήποτε κίνδυνος απορρέων απευθείας από το προφίλ του.

 

37.          Συγκεκριμένα, ο Αιτητής ως μουσουλμάνος, δεν αναμένεται να αντιμετωπίσει πρόβλημα λόγω θρησκείας σε περίπτωση επιστροφής του στην Αίγυπτο, όπου το Ισλάμ αποτελεί την κυρίαρχη θρησκεία στη χώρα, καθώς o πληθυσμός της Αιγύπτου είναι περίπου 111,2 εκατομμύρια, εκ των οποίων περίπου το 90% είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι. Οι Σιίτες, οι Κορανιστές και άλλοι μη Σουνίτες Μουσουλμάνοι αποτελούν λιγότερο από το ένα τοις εκατό. Οι Χριστιανοί της Αιγύπτου αποτελούν τουλάχιστον το 10% του πληθυσμού, αποτελώντας τη μεγαλύτερη χριστιανική μειονότητα στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Πάνω από το 90% των Χριστιανών ανήκουν στην Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ μια μειονότητα ανήκει στην Ευαγγελική, την Καθολική και σε ορισμένα μικρότερα δόγματα. Οι Μπαχάι μπορεί να αριθμούν μεταξύ 1.000 και 2.000, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έως και 1.500, και ο εβραϊκός πληθυσμός φέρεται να έχει μειωθεί σε λιγότερους από 10 ανθρώπους[13].

38.          Ως προς τη γενική κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του Αιτητή, αναφέρονται τα ακόλουθα, ως προκύπτουν από έγκυρες πηγές πληροφόρησης. Σύμφωνα με το War Watch, μια πρωτοβουλία της «Geneva Academy of International Humanitarian Law and Human Rights»  για τον προσδιορισμό και την καταγραφή των ενόπλων συγκρούσεων και τις συνέπειες στον άμαχο πληθυσμό, η Αίγυπτος δεν βρίσκεται υπό καθεστώς εσωτερικής ή διεθνούς ένοπλης σύρραξης[14].

39.          H ανωτέρω εικόνα επιβεβαιώνεται και από τα στοιχεία του ACLED, στην επαρχία Sharqia, επί της οποίας βρίσκεται το χωριό Awlad Sarq, τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, το τελευταίο έτος καταγράφηκαν μόλις 12 περιστατικά ασφαλείας, τα οποία επέφεραν μία μοναδική απώλεια[15], με τον πληθυσμό της επαρχίας Sharqia, να ανέρχεται, σύμφωνα με μετρήσεις του 2023, στους περίπου 7.900.000 κατοίκους[16].

40.          Αξιολογώντας και το προφίλ του, προκύπτει ότι  ο Αιτητής είναι νέος, υγιής και χωρίς αναφερόμενα προβλήματα σωματικής ή ψυχικής υγείας. Διαθέτει ένα περιορισμένο μεν αλλά υπαρκτό υποστηρικτικό δίκτυο και δεν αντιμετωπίζει παραδεκτός προσωπιικό προβλήματα με τις αρχές ούτε υπήρξε ποτέ θύμα διώξεων στην χώρα καταγωγής του. Τέλος, είναι εξοικειωμένος με τον τόπο καταγωγής του, κάτι που υποδηλώνει γνώση τα περιοχής και ικανότητας αναπροσαρμογής σε αυτήν.

41.          Ως εκ τούτου, στην προκειμένη περίπτωση λαμβάνοντας υπόψη και το προσωπικό προφίλ του Αιτητή, ως εκτέθηκε ανωτέρω σε συνάρτηση με την κατάσταση ασφαλείας του τόπου συνήθους διαμονής του, δεν πιθανολογείται ότι σε περίπτωση επιστροφής του εκεί, θα εκτεθεί  ευλόγως σε σοβαρό κίνδυνο.

42.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου.

 

43.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

44.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32)] αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 19(2)(α) και (β)].

 

45.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας της και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή (βλ. άρθρο 19(2)(γ) απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43). Ειδικότερα, στο τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή δεν λαμβάνει χώρα ένοπλη σύρραξη, όπως προκύπτει από τις ανωτέρω πηγές, και συνεπώς παρέλκει η εξέταση οποιονδήποτε συστατικών στοιχείων της εν λόγω διάταξης.

 

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

Κ. Κ. ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.