ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

      Υπόθεση Αρ. 2338/23

 

27 Μαρτίου, 2026

 

[X. ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

 

O. S. C.

Αιτητή

 

-και-

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, δια του Υπουργού Εσωτερικών,

Υπηρεσία Ασύλου

 

Καθ' ων η αίτηση

 

 ..................................................

 

Ο αιτητής παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου

 

Δημήτρης Παυλίδης, Δικηγόρος για τον αιτητή

 

Ειρήνη Παραδεισιώτη, Δικηγόρος της Δημοκρατίας για τους Καθ’ ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η 

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.:  Ο αιτητής προσφεύγει με την παρούσα αίτηση ακυρώσεως εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 24/06/2023, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Όπως προκύπτει από την Ένσταση που καταχωρήθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο που εκπροσωπεί τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, τα γεγονότα της υπό εξέταση περίπτωσης έχουν ως κατωτέρω: Ο αιτητής είναι υπήκοος Νιγηρίας και υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας στις 30/11/2021, αφού εισήλθε παράνομα στις ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές.  Την 01/12/2021 παρέλαβε Βεβαίωση Υποβολής Αιτήματος Διεθνούς Προστασίας («Confirmation of Submission of an Application for International Protection»).

 

Στις 07/06/2023 πραγματοποιήθηκε προφορική συνέντευξη του αιτητή από αρμόδιο λειτουργό της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας για το Άσυλο (εφεξής «EUAA»). Ο αρμόδιος λειτουργός ετοίμασε Έκθεση-Εισήγηση ημερομηνίας 09/06/2023 προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου εισηγούμενος την απόρριψη του αιτήματος του αιτητή. Στις 24/06/2023, συγκεκριμένος λειτουργός που δύναται δυνάμει σχετικής εξουσιοδότησης από τον Υπουργό Εσωτερικών να εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου, υιοθέτησε την εισήγηση για απόρριψη της αίτησης. Στις 11/07/2023 η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε επιστολή, στην οποία συμπεριέλαβε την απορριπτική της απόφαση σχετικά με το αίτημα του αιτητή, η οποία παραλήφθηκε από τον ίδιο αυθημερόν. Στη συνέχεια, ο αιτητής καταχώρισε στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας την υπό εξέταση προσφυγή αμφισβητώντας την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

Ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή, με τη γραπτή του αγόρευση, προβάλλει τους πιο κάτω νομικούς ισχυρισμούς: 1) έλλειψη δέουσας έρευνας, 2) πλάνη περί τα πράγματα και 3) έλλειψη επαρκούς αιτιολογίας, παραθέτοντας παράλληλα πηγές πληροφόρησης αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας στη Νιγηρία, οι οποίες κατά τη θέση του υποδεικνύουν ένοπλες συγκρούσεις.

 

Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ’ ων η αίτηση, με τη γραπτή του αγόρευση, υποστηρίζει αφενός ότι οι προβληθέντες λόγοι ακύρωσης δεν εγείρονται σύμφωνα με τον Κανονισμό 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962, καθότι δεν αναπτύσσονται επαρκώς, και αφετέρου ότι η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε κατόπιν δέουσας έρευνας, χωρίς να εμφιλοχωρήσει ουδεμία πλάνη αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης, ενώ η προσβαλλόμενη είναι επαρκώς αιτιολογημένη. Εν κατακλείδι, επισημαίνει η συνήγορος των καθ’ων η αίτηση πως η Νιγηρία ανήκει στον κατάλογο των χωρών που έχουν χαρακτηριστεί ως ασφαλείς χώρες ιθαγένειας δυνάμει του Κ.Δ.Π. 166/2023 που ίσχυε, κατά την ημερομηνία έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης. Κατά συνέπεια, εισηγείται ότι η υπό εξέταση προσφυγή θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο και να επικυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση.

 

Mε την Απαντητική του Αγόρευση, ο συνήγορος του αιτητή επαναλαμβάνει τα όσα ανέφεραν στην Γραπτή τους Αγόρευση.  Κατά το στάδιο των διευκρινίσεων και της παρουσίασης του διοικητικού φακέλου, αμφότερες πλευρές υιοθέτησαν το περιεχόμενο των γραπτών τους αγορεύσεων και δεν ανέφεραν οτιδήποτε επιπρόσθετο.

 

Θα πρέπει να επισημανθεί ότι, σύμφωνα με τον περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμο του 2018 (Ν. 73(Ι)/2018), το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας έχει την εξουσία να εξετάσει την παρούσα υπόθεση και επί της ουσίας.  Το γεγονός αυτό, οφείλεται στο ότι η υπό εξέταση υπόθεση αφορά αίτηση που χρονικά εμπίπτει στις προϋποθέσεις του άρθρου 11 του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν.73(Ι)/2018), οι οποίες δίδουν στο Δικαστήριο την υποχρέωση ελέγχου νομιμότητας και ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.

 

Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσον το αρμόδιο όργανο ορθά απέρριψε το αίτημα του αιτητή για χορήγηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Θεωρώ χρήσιμο να καταγραφούν όλοι οι ισχυρισμοί που πρόβαλε ο αιτητής σε όλα τα στάδια της εξέτασης του αιτήματός του, προκειμένου να εξετάσω την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης αλλά και για να διαφανεί εάν το αρμόδιο όργανο αποφάσισε μετά από δέουσα έρευνα, ορθά, νόμιμα και εντός των πλαισίων της σχετικής νομοθεσίας και αν εξέδωσε δεόντως αιτιολογημένη απόφαση.

 

Ο αιτητής κατά την υποβολή του αιτήματος διεθνούς προστασίας, δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, καθώς οι γονείς του απεβίωσαν όταν ήταν σε νεαρή ηλικία και μεγάλωσε με τον θείο του. Ανέφερε πως όταν ήταν 23 ετών, αποφάσισε να αποκηρύξει το Ισλάμ, δεδομένου ότι οι γονείς του ήταν Χριστιανοί, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα ο θείος του να του στερήσει τα πάντα. Πρόσθεσε ότι μία ημέρα ο θείος του συγκάλεσε οικογενειακή συνάντηση, κατά τη διάρκεια της οποίας του έδωσαν προθεσμία δύο εβδομάδων για να ασπαστεί το Ισλάμ, διαφορετικά θα τον σκότωναν. Λόγω των απειλών αυτών αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα, καθώς του ανέφεραν πως θα τον εντόπιζαν ακόμη και αν κατέφευγε σε άλλη πολιτεία και ως εκ τούτου, θεώρησε ότι έπρεπε να εγκαταλείψει από τη Νιγηρία για την ασφάλειά του.

 

Κατά τη διάρκεια της προφορικής του συνέντευξης, και ως προς τα προσωπικά του στοιχεία, ο αιτητής δήλωσε ως τόπο καταγωγής του την πολιτεία Imo, αναφέροντας ότι γεννήθηκε στο χωριό Ikedure και ότι το 2015 μετέβη στην πόλη, όπου διέμενε μέχρι την αναχώρηση του από τη χώρα (ερυθρό 31 2x του διοικητικού φακέλου). Δήλωσε ότι είναι Χριστιανός Καθολικός ως προς το θρήσκευμα και Igbo ως προς την εθνοτική του καταγωγή (ερυθρό 32 2x του διοικητικού φακέλου). Ως προς την οικογενειακή του κατάσταση, δήλωσε ότι είναι άγαμος, οι γονείς του έχουν αποβιώσει και ότι δεν έχει αδέλφια (ερυθρό 31 3x του διοικητικού φακέλου). Αναφορικά με το μορφωτικό του υπόβαθρο, δήλωσε ότι ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 2015 (ερυθρό 32 3x του διοικητικού φακέλου). Ως προς την εργασιακή του εμπειρία, ανέφερε ότι διατηρούσε τη δική του επιχείρηση για επιδιορθώσεις κλιματιστικών αυτοκινήτων (ερυθρό 30 1x του διοικητικού φακέλου).  Όσον αφορά το ταξίδι του προς τη Δημοκρατία, αξίζει να σημειωθεί ότι εγκατέλειψε τη χώρα του στις 07/10/2021 από την πόλη Abuja (ερυθρό 30 2x του διοικητικού φακέλου). Ανέφερε ότι ο πάστορας τον έφερε σε επαφή με μία γυναίκα, η οποία οργάνωσε το ταξίδι του (ερυθρό 30 2x του διοικητικού φακέλου).

 

Αναφορικά με τους λόγους που τον ώθησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, ο αιτητής δήλωσε κατά τη διάρκεια της ελεύθερης αφήγησής του, ότι σε ηλικία πέντε ετών έχασε τους γονείς του σε τροχαίο ατύχημα και ότι ο θείος του ανέλαβε τη φροντίδα του. Όπως ανέφερε, ο θείος του ήταν μουσουλμάνος, ενώ οι γονείς του ήταν Καθολικοί.  Στην ηλικία των 23 ετών, είπε στον θείο του ότι δεν επιθυμεί να είναι μουσουλμάνος και ότι δεν θέλει να ακολουθεί το Ισλάμ, γεγονός που ο θείος του δεν αποδέχτηκε και αυτό πυροδότησε τα προβλήματα που ακολούθησαν. Πρόσθεσε, ότι ο θείος του του ανέφερε ότι τον ντροπιάζει, ενώ ο ίδιος απάντησε ότι πρόκειται για προσωπική του επιλογή. Στη συνέχεια, ο θείος του τον απείλησε ότι, εάν εγκαταλείψει το Ισλάμ, θα τον σκοτώσει. Ακολούθως, ανέφερε ότι ο θείος του σταμάτησε να του στέλνει χρήματα και τον απείλησε ότι ακόμη και αν εγκαταλείψει τη συγκεκριμένη πολιτεία, θα τον εντοπίσει. Για τον λόγο αυτό πρόσθεσε ότι ακολούθησε τη διαδικασία για να εγκαταλείψει τη χώρα, καθώς φοβόταν ότι ο θείος του θα τον σκοτώσει (ερυθρό 29 2x του διοικητικού φακέλου).  Όταν του ζητήθηκε να αναφέρει τι πιστεύει ότι θα του συμβεί σε περίπτωση επιστροφής του, ανέφερε ότι ο θείος του θα τον εντοπίσει και δεν θα του επιτρέψει να είναι Χριστιανός (ερυθρό 25 2x του διοικητικού φακέλου).

 

Κατά το στάδιο των διευκρινιστικών ερωτήσεων, δόθηκε στον αιτητή η ευκαιρία, μέσω πρόσθετων ερωτήσεων, να εμπλουτίσει την επιχειρηματολογία του, και αρχικά του τέθηκαν ερωτήματα σχετικά με τον θείο του. Αναφορικά με αυτόν, ανέφερε ότι είναι ο νεότερος αδελφός του πατέρα του, περίπου 50 ετών, ονομάζεται Abrazak, έχει ένα τέκνο και είναι διαζευγμένος. Ως προς την εργασία του, δήλωσε ότι είναι πρόεδρος της τοπικής διοίκησης και υπεύθυνος για την εξέταση παραπόνων της τοπικής κοινότητας, για παράδειγμα όταν υπάρχουν προβλήματα στους δρόμους ή όταν κάποιος δεν έχει λάβει τον μισθό του, προσθέτοντας ότι εργάζεται στην περιοχή Ikedure της πολιτείας Imo. Αναφορικά με τη θρησκεία του, ανέφερε ότι όταν ήταν μικρός ήταν Χριστιανός, αλλά αργότερα ασπάστηκε το Ισλάμ, καθώς πίστευε ότι είναι η σωστή θρησκεία (ερυθρό 28 1x 6x  του διοικητικού φακέλου).

 

Ακολούθως, του τέθηκαν ερωτήματα αναφορικά με τη θρησκεία που ακολουθεί ο ίδιος. Ερωτηθείς με ποια θρησκεία μεγάλωσε, απάντησε ότι μέχρι τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση πήγαινε στο τζαμί και ακολουθούσε το Ισλάμ. Πρόσθεσε ότι οι γονείς του ήταν Χριστιανοί, ότι το όνομά του είναι χριστιανικό και ότι βαφτίστηκε όταν ήταν μικρός, ενώ το 2019 αποφάσισε να ακολουθήσει τον Χριστιανισμό, σταμάτησε να πηγαίνει στο τζαμί για προσευχή και άρχισε να πηγαίνει στην εκκλησία. Κληθείς να αναφερθεί στις αλλαγές που παρατήρησε στην καθημερινή του ζωή αφού ασπάστηκε τον Χριστιανισμό, απάντησε ότι πλέον βλέπει τον εαυτό του ως ελεύθερο άτομο, ενώ σύμφωνα με το Ισλάμ στη Νιγηρία, πρέπει να ακολουθούνται συγκεκριμένοι κανόνες, για παράδειγμα, ανέφερε πως δεν μπορούσε να πιει αλκοόλ, ενώ τώρα μπορεί να παντρευτεί και να καταναλώνει αλκοόλ (ερυθρό 28 2x του διοικητικού φακέλου).

 

Ως προς τον τρόπο με τον οποίο εξασκούσε τη θρησκεία του στη Νιγηρία, απάντησε ότι πήγαινε στην εκκλησία, ενώ όταν ερωτήθηκε σχετικά με βιβλία του Χριστιανισμού, ανέφερε ότι υπάρχει η Βίβλος, η οποία μιλά για τη ζωή του Χριστού (ερυθρό 27 1x του διοικητικού φακέλου). Ερωτηθείς τι τον ενέπνευσε στον Χριστιανισμό, απάντησε ότι ο Χριστιανισμός προάγει την ειρήνη, ενώ στους μουσουλμάνους αρέσει ο πόλεμος και δεν έχουν έναν καλό τρόπο ζωής. Σε ερωτήματα σχετικά με τη γνώση του επί του Χριστιανισμού, ανέφερε ότι γνωρίζει τον Ιωάννη Παύλο, ο οποίος έζησε μια καλή ζωή, και ότι ο Χριστός διδάσκει πως οι άνθρωποι δεν πρέπει να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον, ενώ στους μουσουλμάνους πιστεύεται ότι εάν σκοτώσεις θα πας στον παράδεισο (ερυθρό 27 1x του διοικητικού φακέλου). Όταν ερωτήθηκε πώς ασκεί τη θρησκεία του, ανέφερε ότι πηγαίνει στην εκκλησία κάθε Κυριακή και προσεύχεται μαζί με άλλους Χριστιανούς (ερυθρό 27 1x του διοικητικού φακέλου).

 

Μετέπειτα, του τέθηκαν ερωτήματα αναφορικά με τις απειλές που έλαβε από τον θείο του.  Όταν του ζητήθηκε να αναφερθεί στο περιστατικό κατά το οποίο ανέφερε στο θείο του ότι ακολουθεί τον Χριστιανισμό, δήλωσε ότι του είπε πως βρίσκεται σε ηλικία κατά την οποία μπορεί να λαμβάνει τις δικές του αποφάσεις και ότι δεν θα ακολουθεί το Ισλάμ (ερυθρό 27 26 1x του διοικητικού φακέλου). Ερωτηθείς τι του απάντησε εκείνος, ανέφερε ότι του είπε πως δεν μπορεί να το κάνει και ότι πρέπει να ακολουθεί το Ισλάμ.  Ο θείος του, του ανέφερε πως δεν μπορεί πλέον να επισκέπτεται το χωριό, οπότε μετέβη στην πόλη, καθώς τον είχε απειλήσει ότι θα τον σκοτώσει. Ακολούθως, ανέφερε ότι ο θείος του μετέβη στην επιχείρησή του και τον Ιανουάριο του 2021 πήρε τα μηχανήματα που είχε, λέγοντάς του ότι το έκανε επειδή αρνήθηκε να πράξει ό,τι του είχε ζητήσει.

 

Επιπρόσθετα, υποστήριξε πως ο θείος του συνέχισε να τον απειλεί πως εάν δεν παραμείνει μουσουλμάνος, θα τον σκοτώσει (ερυθρό 26 1x του διοικητικού φακέλου). Όταν ερωτήθηκε αν ξαναπήγε στην επιχείρησή του, ανέφερε ότι πήγε περί τον Ιούλιο του 2021, αλλά ο ίδιος δεν βρισκόταν εκεί και ενημερώθηκε σχετικά από τους γείτονες (ερυθρό 25 1x του διοικητικού φακέλου). Αναφορικά με περιστατικά που έλαβαν χώρα μετά τον Ιούλιο του 2021, ανέφερε ότι έκλεισε το κινητό του και δεν του συνέβη οτιδήποτε άλλο.  Επιπρόσθετα, ο αιτητή ανέφερε πως μετέβη στην αστυνομία τον Φεβρουάριο του 2021, προκειμένου να καταγγείλει τις απειλές που δεχόταν, αλλά του ανέφεραν πως πρόκειται για οικογενειακό ζήτημα και ότι πρέπει να το επιλύσει μόνος του (ερυθρό 25 1x του διοικητικού φακέλου).

 

Ακολούθως, ανέφερε πως μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα συνέχισε να κατοικεί στο σπίτι του στην πολιτεία Imo, ενώ κατά τους τελευταίους τρεις μήνες πριν από την αναχώρησή του δεν σημειώθηκε κάποιο περιστατικό εναντίον τους (ερυθρό 25 1x του διοικητικού φακέλου).  Όταν του ζητ΄θηκε να αναφέρει εάν έχει τη δυνατότητα να μετεγκατασταθεί σε άλλη περιοχή της χώρας του, όπως στην Abuja, απάντησε ότι δεν υπάρχει ασφάλεια και ότι μόνο εάν είναι μουσουλμάνος θα είναι ασφαλής, προσθέτοντας ότι ο θείος του θα τον εντοπίσει ακόμη και στην Abuja (ερυθρό 24 1x του διοικητικού φακέλου).

 

Ο αρμόδιος λειτουργός, αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του αιτητή κατά τη συνέντευξή του, διέκρινε στην έκθεση-εισήγησή του δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς που αφορούν 1) τα προσωπικά του στοιχεία και 2) το ότι ο θείος του τον απείλησε ότι θα τον σκοτώσει αφού τον ενημέρωσε ότι δεν επιθυμεί να ακολουθεί το Ισλάμ.

Αναφορικά με τον πρώτο ισχυρισμό του αιτητή, ο αρμόδιος λειτουργός τον αξιολόγησε ως εσωτερικά και εξωτερικά αξιόπιστο και τον έκανε δεκτό, αποδεχόμενος τα στοιχεία του προφίλ του, καθώς έκρινε ότι οι δηλώσεις του ήταν ακριβείς και επαρκώς λεπτομερείς, ενώ επιβεβαιώνονταν και από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης.

 

Αναφορικά με τον δεύτερο ισχυρισμό, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι οι δηλώσεις του αιτητή ήταν αόριστες, ανεπαρκείς και στερούνταν λεπτομερειών. Ο λειτουργός σημείωσε ότι ο αιτητής παρείχε επαρκείς πληροφορίες ως προς το προφίλ του θείου του και το γεγονός ότι τον ανέθρεψε μετά τον θάνατο των γονιών του. Ακολούθως, έκρινε ότι ο αιτητής δεν παρείχε επαρκείς πληροφορίες αναφορικά με την πίστη του θείου του και τον τρόπο με τον οποίο τον μεγάλωσε ως μουσουλμάνο, καθώς αναμενόταν να είναι σε θέση να εξειδικεύσει τα λεγόμενά του, δεδομένου ότι επρόκειτο για θρησκεία που ακολουθούσε από την ηλικία των πέντε ετών. Επιπλέον, ο λειτουργός έκρινε ότι ο αιτητής αρκέστηκε σε γενικόλογες περιγραφές αναφορικά με τον Χριστιανισμό, τους λόγους που τον ενέπνευσαν να ασπαστεί την εν λόγω πίστη και την εσωτερική διαδικασία της φερόμενης μεταστροφής του. Ακολούθως, ο λειτουργός έκρινε ότι ο αιτητής δεν παρείχε επαρκείς πληροφορίες αναφορικά με τις απειλές που έλαβε από τον θείο του, επαναλαμβάνοντας απλώς τα λεγόμενά του στις επιμέρους ερωτήσεις χωρίς να παρέχει περαιτέρω επεξηγήσεις.  Κατά συνέπεια, η εσωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού του δεν τεκμηριώθηκε.

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού, ο λειτουργός, κατόπιν έρευνας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με τη θρησκευτική ελευθερία και τη χριστιανική πίστη στη Νιγηρία, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο χριστιανικός πληθυσμός αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη θρησκευτική ομάδα μετά τους μουσουλμάνους στη χώρα και ότι η θρησκευτική ελευθερία κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα της Νιγηρίας. Ενόψει του ότι η εσωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού δεν θεμελιώθηκε, κρίθηκε ότι ο εν λόγω ισχυρισμός δεν δύναται να γίνει αποδεκτός.

 

Κατόπιν, ο αρμόδιος λειτουργός προέβη στην αξιολόγηση του κινδύνου σε περίπτωση επιστροφής του αιτητή. Υπό το φως του μοναδικού αποδεκτού ισχυρισμού, ο οποίος αφορά τα προσωπικά στοιχεία του αιτητή, έλαβε υπόψη την κατάσταση ασφαλείας στην πολιτεία όπου διέμενε και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν συντρέχουν εύλογοι λόγοι ώστε να γίνει δεκτό ότι, σε περίπτωση επιστροφής του, ο αιτητής θα υποστεί δίωξη ή σοβαρή βλάβη λόγω της επικρατούσας κατάστασης ασφαλείας ή των προσωπικών του περιστάσεων.  Σημειώνεται ότι ο λειτουργός κατά την καταγραφή της έκθεσης αναγράφει ως περιοχή διαμονής του την πολιτεία Kaduna, προφανώς εκ παραδρομής, επειδή διαφαίνεται από τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου και συγκεκριμένα στα ερυθρά 42-44, του διοικητικού φακέλου ότι διεξήγαγε έρευνα για την πολιτεία Imo, στην οποία αναμένεται να επιστρέψει.  Συνεπώς, η καταγραφή αυτή είναι τυπογραφικό λάθος το οποίο δεν δημιουργεί οποιοδήποτε πρόβλημα στη διαδικασία που ακολουθήθηκε.

 

Κατά τη νομική ανάλυση στην οποία προέβη ο λειτουργός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ισχυρισμοί του αιτητή δεν δύνανται να αποτελέσουν λόγο παραχώρησης καθεστώτος πρόσφυγα ή καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας, όπως προνοείται στα άρθρα 3 και 19 (1) και (2) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6(Ι)/2000. Περαιτέρω, εξετάζοντας τον πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη υπό το άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000, ο λειτουργός κατέληξε ότι στην περιοχή καταγωγής του αιτητή δεν παρατηρείται ένοπλη σύρραξη. Ως εκ τούτου, κατέληξε ότι ο αιτητής δεν δύναται να υπαχθεί ούτε σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας και συνεπώς, το αίτημά του απορρίφθηκε στο σύνολό του. Το περιεχόμενο της υπό αναφορά Έκθεσης-Εισήγησης υιοθετήθηκε από τον αρμόδιο, εξουσιοδοτημένο από τον Υπουργό Εσωτερικών, λειτουργό που εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος και απέρριψε το αίτημα του αιτητή.

 

Στα πλαίσια εξέτασης της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, προχωρώ να εξετάσω κατ' ουσίαν το αίτημα του αιτητή λαμβάνοντας υπόψη βεβαίως όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μου από το συνήγορό του, αλλά και από το συνήγορο που εκπροσωπεί τους καθ' ων η αίτηση. Με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό, ο οποίος ορθά έγινε αποδεκτός, δεν θεωρώ αναγκαίο να ασχοληθώ.  Σε σχέση με το δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, θα πρέπει να αναφέρω πως διαφαίνεται από το αφήγημα του αιτητή, πως δεν ήταν σε θέση να προβάλει τον ισχυρισμό του με συνέπεια και λεπτομέρεια, αφού δεν παρουσίασε με τρόπο συνεκτικό και λεπτομερή τα όσα αφορούν τον πυρήνα του αιτήματός του.

 

Ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να δώσει ικανοποιητικές και επαρκείς πληροφορίες σε θέματα που άπτονται στον πυρήνα του αιτήματος του, προέβηκε σε γενικές και αόριστες αναφορές και δεν αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στον κίνδυνο που διατρέχει στη χώρα καταγωγής του.  Στο αφήγημα του αιτητή παρουσιάζονται ελλείψεις όσον αφορά την συνοχή των γεγονότων, καθώς επίσης και ελλείψεις πληροφοριών που στοιχειοθετούν και τεκμηριώνουν τα λεγόμενα και τους ισχυρισμούς του.  Πρόσθετα, από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου, διαπιστώνω πως οι ισχυρισμοί του αιτητή ήταν ελλιπείς ως προς την ουσιαστική τους τεκμηρίωση και στερούμενοι της αναγκαίας εξειδίκευσης. Ειδικότερα, μολονότι έγινε δεκτό ότι ο αιτητής παρείχε βασικά στοιχεία αναφορικά με την ταυτότητα του θείου του και τον ρόλο του τελευταίου στην ανατροφή του κατόπιν του θανάτου των γονέων του, εντούτοις κρίθηκε ότι δεν ανέπτυξε επαρκώς κρίσιμες πτυχές της αφήγησής του και κατά συνέπεια, συμφωνώ με την κατάληξη του αρμόδιου λειτουργού.

 

Συγκεκριμένα, διαπιστώνεται έλλειψη σαφήνειας και πληρότητας ως προς τη θρησκευτική ταυτότητα και πρακτική του θείου, καθώς και ως προς τον τρόπο με τον οποίο ο αιτητής φέρεται να ανατράφηκε εντός της μουσουλμανικής πίστης, παρά το γεγονός ότι, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, εντάχθηκε σε αυτήν από νεαρή ηλικία. Περαιτέρω, ο λειτουργός έκρινε ότι οι αναφορές του αιτητή στον Χριστιανισμό, καθώς και στα κίνητρα και την εσωτερική διεργασία που οδήγησαν στη φερόμενη μεταστροφή του, παρέμειναν σε επίπεδο γενικότητας, χωρίς επαρκή ανάπτυξη συγκεκριμένων και εξατομικευμένων στοιχείων.

 

Τέλος, ως προς τους ισχυρισμούς περί απειλών εκ μέρους του θείου του, διαπιστώθηκε ότι ο αιτητής δεν προέβη σε επαρκή παράθεση συγκεκριμένων περιστατικών, αλλά περιορίστηκε σε επαναληπτική αναφορά των ίδιων ισχυρισμών, χωρίς να προσδίδει ουσιαστικό περιεχόμενο ή περαιτέρω διευκρινίσεις. Υπό τα δεδομένα αυτά, ο λειτουργός κατέληξε ότι οι σχετικοί ισχυρισμοί δεν τεκμηριώθηκαν επαρκώς.  Κατά συνέπεια, η εσωτερική αξιοπιστία των δηλώσεων του δεν τεκμηριώθηκε.

 

Στα πλαίσια αξιολόγησης της εξωτερικής αξιοπιστίας του ισχυρισμού του, διεξήγαγα έρευνα σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, από τις οποίες διαπιστώθηκε ότι το 43,4% του πληθυσμού της Νιγηρίας αυτοπροσδιορίζονται ως χριστιανοί (ενώ το 56,1% ως μουσουλμάνοι). Γενικά, οι χριστιανοί συγκεντρώνονται κυρίως στις νότιες περιοχές της χώρας, ενώ οι μουσουλμάνοι κατοικούν κυρίως στις βόρειες περιοχές.^[1] Η έκθεση International Religious Freedom (IRF) του USDOS που καλύπτει το 2023 ανέφερε ότι ο Χριστιανισμός κυριαρχεί στις περιοχές South-South, South-West (συμπεριλαμβανομένου του Lagos) και South-East, με τους Καθολικούς, τους Αγγλικανούς και τους Μεθοδιστές να αποτελούν την πλειοψηφία.^[2] Οι πολιτείες όπου ο νόμος της σαρία έχει υιοθετηθεί τόσο ως αστικό όσο και ως ποινικό δίκαιο είναι οι Bauchi, Borno, Gombe, Jigawa, Kaduna, Kano, Katsina, Kebbi, Niger, Sokoto, Yobe και Zamfara.^[3] Η βία εναντίον Χριστιανών εξαπλώνεται στη Middle Belt και ακόμη νοτιότερα της Νιγηρίας.^[4] Οι Χριστιανοί έχουν αντιμετωπίσει επιθέσεις στο πλαίσιο διακοινοτικής βίας μεταξύ κυρίως μουσουλμάνων κτηνοτρόφων και σε μεγάλο βαθμό χριστιανικών αγροτικών κοινοτήτων.^[5]

 

Αναφορικά με την διένεξη του αιτητή με τον θείο του για θρησκευτικούς λόγους, πηγές πληροφόρησης αναφέρουν ότι, το 71% των ανθρώπων στην πολιτεία Imo αντιμετωπίζει ένα νέο νομικό πρόβλημα κάθε τέσσερα χρόνια, συνήθως σχετικό με διαφορές για τη γη, οικογενειακά ζητήματα και οικονομικές διαμάχες. Παρά την υψηλή αυτή συχνότητα, οι επίσημοι νομικοί θεσμοί, τα δικαστήρια και οι δικηγόροι, εμπλέκονται μόνο στο 18% των υποθέσεων.^[6]

 

Άλλες πηγές αναφέρουν ότι οι οικογενειακές συγκρούσεις αποτελούν ένα βαθιά ριζωμένο και πολύπλοκο ζήτημα στην Πολιτεία Imo, αντικατοπτρίζοντας τόσο τη μεταβαλλόμενη φύση της οικογενειακής ζωής όσο και τις πιέσεις που αντιμετωπίζουν τα νοικοκυριά σε μια κοινωνία που αλλάζει ραγδαία. Οι διαφορές μέσα στις οικογένειες συχνά περιστρέφονται γύρω από ζητήματα κληρονομιάς γης, διάλυσης γάμου, οικογενειακών υποχρεώσεων, επιμέλειας παιδιών, οικονομικών υποχρεώσεων και γενεαλογικών διαφορών. Αυτές οι συγκρούσεις, εάν παραμείνουν άλυτες, συχνά οδηγούν σε συναισθηματική βλάβη, οικονομικές δυσκολίες, σωματική βία και στη διάλυση σχέσεων που είναι ουσιαστικές για την ευημερία τόσο των ατόμων όσο και της κοινότητας. Σε πολλές κοινότητες σε ολόκληρη την Πολιτεία Imo, τα εθιμικά πρότυπα, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και οι νομοθετικές διατάξεις αλληλεπικαλύπτονται κατά την επίλυση οικογενειακών ζητημάτων.^[7]

 

Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, καθώς και της συνολικής αξιολόγησης των στοιχείων του διοικητικού φακέλου σε συνδυασμό με τις διαθέσιμες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής του αιτητή, κρίνω ότι η εξωτερική αξιοπιστία του αιτητή δεν τεκμηριώνεται. Ειδικότερα, οι διαπιστωθείσες ελλείψεις ως προς τη σαφήνεια, τη συνοχή και την επάρκεια των δηλώσεών του, ιδίως επί ζητημάτων που ευλόγως αναμένεται να δύναται να αναπτύξει με μεγαλύτερη ακρίβεια και λεπτομέρεια, δεν συνάδουν με την εικόνα που προκύπτει από τις σχετικές πηγές πληροφόρησης.  Περαιτέρω, η γενικότητα των ισχυρισμών του και η απουσία συγκεκριμένων και εξατομικευμένων περιστατικών, σε συνδυασμό με την αδυναμία του να παράσχει συνεκτικές και επαρκώς τεκμηριωμένες εξηγήσεις, δεν επιτρέπουν τη διασταύρωση των λεγομένων του με τα αντικειμενικά δεδομένα που προκύπτουν από τις διαθέσιμες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής. Ως εκ τούτου, η αφήγησή του δεν παρουσιάζει τον απαιτούμενο βαθμό εσωτερικής και εξωτερικής συνοχής ώστε να καθίσταται πειστική.

Κατ’ ακολουθίαν, καταλήγω ότι ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός δεν υποστηρίζεται επαρκώς ούτε επιβεβαιώνεται από τις διαθέσιμες εξωτερικές πληροφορίες, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να γίνει αποδεκτός στο σύνολό του.

 

Θα πρέπει να επισημανθεί πως ο αιτητής στην ενώπιον μου διαδικασία είχε τη δυνατότητα να παρουσιάσει τον πυρήνα του αιτήματός του, με το ορθό δικονομικό διάβημα, να αντικρούσει τις αναφορές της Υπηρεσίας Ασύλου επί του αφηγήματός της, να προσκομίσει νέα στοιχεία και να ενισχύσει τον ισχυρισμό του περί τον κίνδυνο που ο ίδιος ισχυρίζεται ότι διατρέχει σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. Παρόλα αυτά ο αιτητής σε ουδεμία ενέργεια προέβη προς την κατεύθυνση αυτή, ούτε προσκόμισε νεότερα στοιχεία ή ισχυρισμούς. Όπως αναλύω ανωτέρω, το αφήγημα του αιτητή δεν παρατέθηκε με λεπτομέρεια και δεν πρόβαλε ισχυρισμούς ικανούς να στοιχειοθετήσουν την ανάγκη χορήγησης καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Όλο το πιο πάνω ιστορικό στο οποίο στηρίζεται το αίτημα διεθνούς προστασίας που υπέβαλε ο αιτητής δεν παρουσιάζει οποιοδήποτε βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης στη χώρα καταγωγής του.  Το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000 προβλέπει πως (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):  «Ως πρόσφυγας αναγνωρίζεται το πρόσωπο που, λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγενείας του και δεν είναι σε θέση, ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής […]».

 

Είναι ξεκάθαρο τόσο από το άρθρο 3 του Ν.6(Ι)/2000, όσο και από το άρθρο 1 Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, πως για να αναγνωριστεί πρόσωπο ως πρόσφυγας, θα πρέπει να αποδεικνύεται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης, του οποίου τόσο το υποκειμενικό, όσο και το αντικειμενικό στοιχείο, πρέπει να εκτιμηθούν από το αρμόδιο όργανο προτού καταλήξει σε απόφαση (Βλ. σχ. παρ.37 και 38 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών).

 

Ως νομολογιακά έχει κριθεί, γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί, καθώς και ισχυρισμοί για κίνδυνο ζωής χωρίς στοιχειοθετημένες και τεκμηριωμένες αναφορές, δεν θεμελιώνουν βάσιμο φόβο δίωξης ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, ώστε να ισοδυναμεί με εκείνη της προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου από τα οποία δεν χωρεί παρέκκλιση και δεν στοιχειοθετεί περιστάσεις, οι οποίες λαμβανομένης υπόψη της εξατομικευμένης κατάστασης του αιτητή να συνιστούν απειλή έτσι ώστε ευλόγως να δύναται να θεωρηθεί ότι ο αιτητής έχει βάσιμο φόβο δίωξης (βλ. απόφασή στην υπόθεση υπ' αριθμόν 121/20, A.S.R. v. Κυπριακή Δημοκρατία, ημερομηνίας 31/7/2020).

 

Βάσει της ανωτέρω ανάλυσης στο σύνολό της, κρίνω ότι δεν υπάρχει κάποιος βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης του αιτητή σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. Κατά συνέπεια, προκύπτει πως ορθά αποφασίστηκε από την Υπηρεσία Ασύλου, ότι δεν συντρέχουν στο πρόσωπο του αιτητή εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία που στοιχειοθετούν δικαιολογημένο φόβο δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 3(1) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000.

 

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έχω αναλύσει ανωτέρω, ορθά κρίθηκε από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου ότι δεν στοιχειοθετούνται ούτε οι προϋποθέσεις του άρθρου 19 του Ν. 6(Ι)/2000, για να παρασχεθεί στον αιτητή το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αναφορικά με τον κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

 

Για τη διαπίστωση αυτού του πραγματικού κινδύνου θα πρέπει να υπάρχουν, όπως ρητά προνοεί το άρθρο 19(1), του Ν. 6(Ι)/2000, «ουσιώδεις λόγοι». Περαιτέρω, σοβαρή βλάβη ή σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη κατά το εδάφιο (2) του άρθρου 19, του Ν. 6 (Ι)/2000 σημαίνει κίνδυνο αντιμετώπισης θανατικής ποινής ή εκτέλεσης βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας ή να υπάρχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (Βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015), ECLI:CY:AD:2015:D619, ECLI:CY:AD:2015:D619).

 

Ο αρμόδιος λειτουργός, διεξήγαγε έρευνα για την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή, από την οποία προέκυψε ότι δεν υφίστατο εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετώπιζε δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης. Ως εκ τούτου, κρίθηκε πως δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις για παραχώρηση καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.  Σε κάθε περίπτωση, διεξήγαγα περαιτέρω έρευνα σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο συνήθους διαμονής του αιτητή, σε πρόσφατες πηγές πληροφόρησης, στα πλαίσια βεβαίως της ex nunc δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου και προς εκπλήρωση της υποχρέωσης του Δικαστηρίου για έλεγχο της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.  

 

Αναφορικά με την επικρατούσα κατάσταση στη χώρα καταγωγής του Αιτητή, επικαιροποιημένες πηγές πληροφόρησης αναφέρουν ότι, η Νιγηρία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει μια σειρά ταυτόχρονων προκλήσεων ασφάλειας,^[8] καθεμία από τις οποίες είναι πολυδιάστατη και συνιστά σοβαρή απειλή για τη σταθερότητα της χώρας. Οι προκλήσεις αυτές έχουν διατηρήσει τη χώρα σε κατάσταση κρίσης ασφάλειας κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες.^[9]   Άλλες πηγές αναφέρουν ότι η Βόρεια Νιγηρία εξακολουθεί να επηρεάζεται από τη δεκαπενταετή ισλαμιστική εξέγερση.^[10] Ενώ η εξέγερση αυτή, με επικεφαλής την Boko Haram και συναφείς θυγατρικές της al-Qaeda και του Islamic State, θεωρούνταν επί μακρόν η σημαντικότερη απειλή για τη σταθερότητα της χώρας, μέχρι τις αρχές του 2024 η βία που προέρχεται από τη δράση συμμοριών (banditry) έχει καταστεί τόσο πιο θανατηφόρα όσο και πιο εκτεταμένη. Διαπραττόμενη από ομάδες που περιγράφονται ως «ιδιαίτερα κατακερματισμένες» και ποικίλες ως προς τις δυνατότητες και τον βαθμό οργάνωσής τους,^[11] η δράση αυτή αναφέρθηκε στις ζώνες North-West^[12] και North-Central^[13] της χώρας, καθώς και στο Lagos και σε άλλες περιοχές της South-West.^[14]

 

Αναφορικά με τη κατάσταση ασφαλείας στη περιοχή καταγωγής και προηγούμενης διαμονής του αιτητή στη πολιτεία Imo, επικαιροποιημένες πηγές πληροφόρησης αναφέρουν ότι, η κατάσταση στη πολιτεία Imo χαρακτηρίζεται από αυξανόμενη ανασφάλεια, η οποία έχει επηρεάσει και την πόλη Owerri.^[15] Σύμφωνα με το PIND, η πολιτεία Imo συγκαταλέγεται μεταξύ των τριών πολιτειών του Niger Delta που κατέγραψαν τον υψηλότερο αριθμό θανάτων που σχετίζονται με συγκρούσεις το 2024, με την Ohaji/Egbema να αποτελεί μία από τις τρεις περισσότερο επηρεασμένες Τοπικές Διοικητικές Περιοχές (LGAs) της περιοχής.^[16] Οι κύριες πηγές ανασφάλειας ήταν εγκληματικές δραστηριότητες (συμπεριλαμβανομένων στοχευμένων δολοφονιών και απαγωγών για λύτρα), βία που συνδέεται με αποσχιστικές πολιτοφυλακές και διακοινοτικές συγκρούσεις.^[17]

 

Το 2024, η πολιτεία Imo φέρεται να ήταν μία από τις πολιτείες του Niger Delta που κατέγραψαν τον υψηλότερο αριθμό θανάτων που αποδίδονται σε αποσχιστικές πολιτοφυλακές, συμπεριλαμβανομένων των IPOB/ESN.^[18] Παράλληλα, αναφερόμενος γενικότερα στη Νοτιοανατολική Νιγηρία, ένας ανώτερος σύμβουλος ασφαλείας της Νιγηρίας που πήρε συνέντευξη από το EUAA τον Ιούλιο του 2025 δήλωσε ότι το IPOB θεωρείται πλέον γενικά «λιγότερο μαχητικό» σε σύγκριση με προηγούμενα χρόνια και φαίνεται να μην έχει εμπλακεί στην πλειονότητα των πρόσφατων επιθέσεων κατά ομοσπονδιακού προσωπικού ασφαλείας. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, οι επιθέσεις αυτές φαίνεται να πραγματοποιήθηκαν είτε από εγκληματικές ομάδες που «παρουσιάζονται» ως αγωνιστές υπέρ της Biafra είτε από στοιχεία που συνδέονται με το BRGIE του Simon Ekpa.^[19]

 

Κατά την περίοδο από 1 Ιανουαρίου 2024 έως 31 Αυγούστου 2025, το ACLED κατέγραψε 154 περιστατικά ασφάλειας στην Πολιτεία Imo, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα συνολικά 275 θανάτους. Από αυτά τα περιστατικά, τα 76 καταγράφηκαν ως μάχες, τα 3 ως εκρήξεις/βία εξ αποστάσεως, τα 5 ως ταραχές και τα 70 ως βία κατά αμάχων.^[20] Περιστατικά ασφάλειας καταγράφηκαν από το ACLED σε 20 LGAs της πολιτείας, με τον μεγαλύτερο αριθμό να καταγράφεται στην LGA Okigwe (27 περιστατικά), ακολουθούμενη από τις Owerri West (23), Orsu (15), Mbaitoli (14) και Owerri Municipal (13). Σε επτά LGAs δεν καταγράφηκαν περιστατικά. Σύμφωνα με το ACLED, άγνωστες ένοπλες ομάδες, το IPOB και πολιτοφυλακές της εθνοτικής ομάδας Fulani εμπλέκονταν στην πλειονότητα των περιστατικών που καταγράφηκαν ως βία κατά αμάχων.^[21]

 

Άλλες πηγές υποδεικνύουν ότι η πολιτεία Imo ήταν μία από τις πολιτείες του Niger Delta που κατέγραψαν τον υψηλότερο αριθμό θανάτων (περισσότερους από 50) που συνδέονται με εγκληματική βία το 2024, κυρίως ως αποτέλεσμα ένοπλων επιθέσεων και συγκρούσεων μεταξύ πολιτοφυλακών, ομάδων αυτοάμυνας (vigilantes) και δυνάμεων ασφαλείας.^[22] Με βάση την ίδια πηγή η πολιτεία Imo ήταν επίσης μία από τις πολιτείες του Niger Delta που επηρεάστηκαν περισσότερο από θανάτους που σχετίζονται με βία από ομάδες αυτοδικίας (vigilantes) και όχλους το 2024, με αποτέλεσμα τη δολοφονία αμάχων στις LGAs Owerri North (Απρίλιος 2024) και Owerri West (Σεπτέμβριος 2024).^[23]

 

Σύμφωνα με προσαρμοσμένη έρευνα στην βάση δεδομένων του ACLED και για τη πληρότητα της έρευνας, κατά το προηγούμενο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης 16/03/2026) στη πολιτεία Imo, καταγράφηκαν 74 περιστατικά ασφαλείας, από τα οποία προκλήθηκαν 105 ανθρώπινες απώλειες.^[24] Σημειώνεται, ότι σύμφωνα με τις πιο εκτιμήσεις ο πληθυσμός της πολιτείας Imo το 2022 εκτιμάται ότι ανέρχεται στους 5,459,300 κατοίκους.^[25]

 

Αποτιμώντας τα προαναφερόμενα δεδομένα, δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή της κίνδυνο σοβαρής βλάβης, καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής όπου αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του εκεί να τεθεί σε κίνδυνο η ζωή της. Εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις του αιτητή, παρατηρώ ότι αυτή είναι ενήλικας υγιής, πλήρως ικανός προς εργασία, χωρίς στοιχεία ευαλωτότητας και με υποστηρικτικό/οικογενειακό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του. Ο αιτητής δεν έχει θέσει οποιαδήποτε ατομικά χαρακτηριστικά στην ενώπιον μου δικαστική διαδικασία, που να υποδηλώνουν ότι μπορεί να έχει τεθεί με οποιονδήποτε τρόπο σε δυσμενή θέση ή σε κίνδυνο δίωξης ή βλάβης.

 

Κατά πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δέουσα έρευνα κρίνεται από το Δικαστήριο ότι έγινε, όταν το αρμόδιο όργανο εξετάζει κάθε σχετικό με την υπόθεση γεγονός (Βλ. Motorways Ltd v. Υπουργού Οικονομικών (1999) 3ΑΑΔ 447).  Ορθή και πλήρης έρευνα θεωρείται αυτή που εκτείνεται στη διερεύνηση των ουσιωδών στοιχείων της υπόθεσης (Βλ. Νικολαΐδη v. Μηνά (1994) 3ΑΑΔ 321, Τουσούνα ν. Δημοκρατίας (2013) 3 Α.Α.Δ. 151, Χωματένος ν. Δημοκρατίας κ.α. (2 Α.Α.Δ. 120).  Η έκταση της έρευνας εξαρτάται πάντοτε από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης (Βλ. Δημοκρατία v. Ευαγγέλου κ.α. (2013) 3ΑΑΔ 414) και το αρμόδιο όργανο οφείλει να βρει τον κατάλληλο τρόπο για να εκπληρώσει την υποχρέωσή του για επαρκή και/ή δέουσα έρευνα. 

 

Οι καθ' ων η αίτηση συνεκτίμησαν και αξιολόγησαν όλα τα στοιχεία που είχαν ενώπιον τους προτού καταλήξουν στην προσβαλλόμενη απόφαση και ενόψει των ισχυρισμών που πρόβαλε ο αιτητής, προέβησαν στη δέουσα υπό τις περιστάσεις έρευνα. Από τα στοιχεία του φακέλου που έχω ενώπιον μου, μπορεί να λεχθεί ότι αυτά βρίσκονται αναπόφευκτα πίσω από την προσβαλλόμενη απόφαση και ούτως ή άλλως διαφαίνεται η αιτιολογία της απόφασης και από το κείμενό της (Ηλιόπουλος ν. Α.Η.Κ., Α.Ε. 2452, ημερομηνίας 21.7.2000, Χρυστάλλα Συμεωνύδου κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, Προσφυγή αρ. 911/93 κ.α., ημερ. 18.4.97).  Από όσα έχω επεξηγήσει ανωτέρω προκύπτει ότι, το αρμόδιο όργανο έλαβε δεόντως και επαρκώς αιτιολογημένη απόφαση.  Συνεπώς, οι ισχυρισμοί των ευπαίδευτων συνηγόρων του αιτητή περί έλλειψης δέουσας έρευνας των στοιχείων που σχετίζονται με την προσβαλλόμενη απόφαση εκ μέρους του αρμόδιου οργάνου, αλλά και αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης απορρίπτονται στο σύνολό τους.

 

Από τους ισχυρισμούς που προωθήθηκαν δεν προκύπτει ότι το αρμόδιο όργανο υπέπεσε σε οποιαδήποτε πλάνη περί τα πράγματα ή πλάνη σε σχέση με τη νομοθεσία.  Συνεπώς, ο ισχυρισμός των ευπαίδευτων συνηγόρων του αιτητή περί έλλειψης δέουσας έρευνας και πλάνης, των στοιχείων που σχετίζονται με την προσβαλλόμενη απόφαση εκ μέρους του αρμόδιου οργάνου, απορρίπτεται στο σύνολό του.

 

Με βάση λοιπόν το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, καταλήγω ότι το αίτημα του αιτητή εξετάστηκε με επάρκεια και επιμέλεια σε όλα τα στάδια και υπήρξε επαρκής αιτιολόγηση της προσβαλλόμενης απόφασης εκ μέρους του αρμόδιου οργάνου. Το περιεχόμενο της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία συμπληρώνεται από την αιτιολογημένη Έκθεση-Εισήγηση της αρμόδιας λειτουργού, στην οποία εκτίθενται λεπτομερώς οι λόγοι της απόρριψης του αιτήματος, αποκαλύπτει ότι η απόφασή της είναι  απόλυτα ορθή και στα πλαίσια της σχετικής νομοθεσίας και των εξουσιών του αρμόδιου οργάνου.

 

Ως εκ τούτου, η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση, και εναντίον του αιτητή.

 

 

 

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.