ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 696/24

26 Μαρτίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

                                                            S. N.

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

K. Κουπαρή (κα), Δικηγόρος για τον Αιτητή

Χ. Καστάνας (κος), για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή προσβάλλει την απόφαση των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 2.2.2024, δυνάμει της οποίας του χορηγείται καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας και αιτείται την αναγνώρισή του ως πρόσφυγα.

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από το Αφγανιστάν. Εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του παράτυπα, κατά δήλωσή του περί τον Οκτώβριο του 2022 και στη συνέχεια εισήλθε παράτυπα στη Δημοκρατία την 1.12.2023. Στις 7.12.2023, υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 16.1.2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: λειτουργός), ο οποίος υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης του Αιτητή ως προς τη χορήγηση προσφυγικού καθεστώτος και τη χορήγηση σε αυτόν καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του Άρθρου 19 (1) και (2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 2.2.2024. Η εν λόγω απόφαση κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 13.2.2024 και αποτελεί  το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

2.             Σημειώνεται ότι, στη βάση των διοικητικών φακέλων μελών της οικογένειας του Αιτητή, ο πατέρας, η μητέρα και η ανήλικη αδελφή του αναγνωρίστηκαν ως πρόσφυγες δυνάμει απόφασης του Προϊσταμένου ημερομηνίας 26.1.2024, λαμβανομένων υπόψη των περιορισμών στην άσκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της μητέρας και της ανήλικης κόρης της ως γυναικών στο Αφγανιστάν και του κινδύνου που αυτές διατρέχουν ως μέλη ιδιαίτερης κοινωνικής ομάδας. Επιπλέον, ο αδελφός του Αιτητή και η σύζυγός του αναγνωρίστηκαν ως πρόσφυγες δυνάμει απόφασης του Προϊσταμένου ημερομηνίας 4.7.2024, λόγω των περιορισμών στην άσκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της τελευταίας ως γυναίκας στο Αφγανιστάν και, συνακόλουθα, επί τη βάσει της συμμετοχής της σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα.

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

3.             Ο Αιτητής, δια της συνηγόρου του, προβάλλει ισχυρισμό περί μη δέουσας έρευνας, υποστηρίζοντας ότι εσφαλμένα απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος ως προς τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό του, αναφορικά με την αδυναμία συνέχισης των σπουδών του και/ή της διδασκαλίας. Περαιτέρω, υποστηρίζει ότι δεν εξετάστηκε η ιδιότητά του ως καθηγητής/ακαδημαϊκού, σε συνδυασμό με την εθνοτική του καταγωγή ως μέλους της εθνότητας Χαζάρα, στοιχείο το οποίο, κατά τους ισχυρισμούς του, επιτείνει τον κίνδυνο δίωξής του και θεμελιώνει ανάγκη παροχής διεθνούς προστασίας υπό καθεστώς πρόσφυγα. Επιπλέον, επικαλείται ότι, ενόψει της αναγνώρισης προσφυγικού καθεστώτος στα λοιπά μέλη της οικογένειάς του, ήτοι των γονέων και του αδελφού του, οι οποίοι διαμένουν στη Δημοκρατία, θα πρέπει να του αποδοθούν κατ’ αναλογία τα ευεργετήματα του καθεστώτος πρόσφυγα, βάσει της αρχής της οικογενειακής ενότητας.

 

4.             Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της επίδικης απόφασης, την οποία, κατά τους ίδιους, εξέδωσαν κατόπιν δέουσας, ενδελεχούς και εξατομικευμένης έρευνας. Παραπέμπουν στα επιμέρους ευρήματά τους κατά τη διοικητική διαδικασία και υποστηρίζουν ότι η επίδικη απόφαση όπως και η διεξαχθείσα έρευνα διέπονται από την αρχή της νομιμότητας και της κανονικότητας η οποία διέπει τη διοικητική πράξη. Περαιτέρω, υποστηρίζουν ότι ο Αιτητής ουδέποτε αντιμετώπισε παρελθούσα εξατομικευμένη δίωξη, ενώ σε κάθε περίπτωση η φερόμενη επίθεση που δέχτηκε ο Αιτητής συνιστά ιδιωτικής φύσης δίωξη. Τέλος, αποκρούουν το επιχείρημα του Αιτητή περί τήρησης της αρχής της οικογενειακής ενότητας, καθώς η οικεία νομοθεσία περί οικογενειακής επανένωσης δεν εφαρμόζεται ούτε σε ενήλικους αιτητές ούτε σε δικαιούχους συμπληρωματικής προστασίας.

 

5.             Ο Αιτητής, διά της απαντητικής γραπτής αγόρευσής του, επαναλαμβάνει τον ισχυρισμό περί μη δέουσας έρευνας και τονίζει ότι οι Ταλιμπάν ουδόλως αποτελούν ιδιωτικό φορέα δίωξης αλλά είναι εχθρός του κράτους το οποίο κράτος καθίσταται ανίκανο να τους αντιμετωπίσει. Επιπλέον προβάλλει ότι οι Καθ’ ων η αίτηση προέβησαν σε ανεπαρκή έρευνα και ότι δεν προχώρησαν σε προσωπική εμπεριστατωμένη έρευνα με βάση τα προσωπικά δεδομένα του Αιτητή. Τέλος, επικαλείται ότι, εν όψει της αναγνώρισης προσφυγικού καθεστώτος στα λοιπά μέλη της οικογένειάς του, πρέπει να αποδοθούν και στον ίδιο αναλογικά τα ευεργετήματα του πρόσφυγα βάσει της αρχής της οικογενειακής ενότητας.

 

 

Το νομικό πλαίσιο

6.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

 

7.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έως 2023 έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

 

8.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2025 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

 

9.             Το άρθρο 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (στο εξής: ο Περί Προσφύγων Νόμος) καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

 

10.          Το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποχρεώσεις Αιτητή κατά την εξέταση της αίτησης και συναφής υποχρέωση αρμόδιων αρχών

16.-(1) Κατά την εξέταση της αίτησής του, ο Αιτητής οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία Ασύλου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) του εδαφίου (2).

(2) Ιδίως, ο Αιτητής οφείλει-

(α) να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης, τα οποία στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του Αιτητή και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο Αιτητής στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, καθώς και το ιστορικό των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την ιθαγένεια, τη χώρα και το μέρος προηγούμενης διαμονής του, τις προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, το δρομολόγιο που ακολούθησε, το δελτίο ταυτότητας και τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία∙ [...]».

 

11.          Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

 

Κατάληξη

12.          Ως προς τον εγειρόμενο λόγο προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc.  (Βλ. Απόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 12/2025 Δημοκρατία ν. Β.Α., ημερ. 18.12.2025). Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

 

13.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα τα εδάφια (2) και (3) αυτών. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Hooman & Mahiab Khanbabaie v. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320) αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου (Βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010). Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του (Βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

 

14.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται ότι, κατά την καταγραφή της αίτησής του για διεθνή προστασία, αυτός ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του για λόγους ασφαλείας και αδυναμίας συνέχισης της εκπαίδευσής του.

 

15.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της προσωπικής του συνέντευξης, ο Αιτητής αρνήθηκε τη συνδρομή διερμηνέως αφγανικής καταγωγής κατά την πραγματοποίηση της συνέντευξής του και συμφώνησε ρητά στην πραγματοποίηση αυτής στην αγγλική γλώσσα, την οποία γνωρίζει και ομιλεί, άνευ συνδρομής διερμηνέως. Ο Αιτητής ανέφερε ότι γεννήθηκε το έτος 1997 στην πόλη Baghlan της ομώνυμης επαρχίας του Αφγανιστάν και ειδικότερα στο χωριό Doshi. Σε ηλικία επτά ετών, μετακόμισε οικογενειακώς στην Καμπούλ, στη γειτονιά Khan Ah Muhammad, όπου διέμενε με την πατρική του οικογένεια έως τον χρόνο κατά τον οποίον εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του. Δήλωσε ότι είναι άγαμος, μουσουλμάνος σιίτης ως προς το θρήσκευμα και Χαζάρα ως προς την εθνοτική του καταγωγή. Ομιλεί αγγλικά και φαρσί. Η πατρική του οικογένεια αποτελείται από τους γονείς του, δύο ενήλικους αδερφούς και τρεις αδερφές, εκ των οποίων η μία μόνο είναι ανήλικη. Ο Αιτητής ανέφερε ότι αφίχθη στη Δημοκρατία με τους γονείς του, την ανήλικη αδερφή του και τον αδερφό του, οι οποίοι διαμένουν επίσης στη Δημοκρατία ως αιτητές ασύλου. Ο Αιτητής ανέφερε ότι δεν έχει κανένα συγγενή ή φίλο στη χώρα καταγωγής του, ενώ οι δύο ενήλικες αδερφές του βρίσκονται στο Πακιστάν. Ως προς το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο, δήλωσε ότι σπούδασε Πληροφορική στην Καμπούλ και παράλληλα παρακολουθούσε ιδιωτικά μαθήματα Αγγλικών και Μαθηματικών. Ως προς το επαγγελματικό του προφίλ, δήλωσε ότι κατά τα έτη 2020-2021 εργαζόταν ως διαχειριστής βάσης δεδομένων σε ιδιωτική εταιρεία καθαριστικών προϊόντων. Περαιτέρω, ο Αιτητής δήλωσε ότι δεν εκπλήρωσε στρατιωτική θητεία στη χώρα καταγωγής του. Ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι εγκατέλειψε αεροπορικώς τη χώρα καταγωγής του οικογενειακώς αφικνούμενος αρχικά μέσω Ιράν και Τουρκίας στις μη ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές, παράτυπα.

 

16.          Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησης, ο Αιτητής επικαλέστηκε ότι δεν μπορούσε να σπουδάσει και ότι η ζωή του κινδυνεύει από τους Ταλιμπάν, οι οποίοι σκοτώνουν τους Χαζάρα και απαγάγουν γυναίκες.

 

17.          Σε συνέχεια διευκρινιστικών ερωτήσεων που του υποβλήθηκαν, ο Αιτητής αναφέρθηκε σε ένα περιστατικό το έτος 2021 κατά το οποίο υπήρξε θύμα ληστείας. Περαιτέρω, δήλωσε ότι η ζωή του απειλείται γενικά από τους Ταλιμπάν και ότι δεν έχει δεχθεί καμία ενόχληση εξαιτίας της εργασίας του πατέρα του. Ερωτηθείς ως προς τα περιστατικά δίωξης των Χαζάρα, ο Αιτητής αναφέρθηκε σε μία έκρηξη βόμβας σε ένα ιδιωτικό εκπαιδευτικό ινστιτούτο κατά το έτος 2021, ενώ παράλληλα ισχυρίστηκε ότι οι Ταλιμπάν στοχοποιούν τα τζαμιά των Χαζάρα, απαγάγουν τις γυναίκες Χαζάρα, θέλουν να επιβάλουν τη γλώσσα τους, ήτοι τα Pashto, καθώς και τη λατρεία του σουνιτικού δόγματος του Ισλάμ, ενώ οι δημόσιες υπηρεσίες δεν εξυπηρετούν πολίτες φέροντες μοντέρνα ενδυμασία.

 

18.          Ερωτηθείς ως προς το ενδεχόμενο εσωτερικής μετεγκατάστασης, ο Αιτητής αποκρίθηκε αρνητικά δεδομένης της επικράτησης των Ταλιμπάν σε όλη την επικράτεια της χώρας.

 

19.          Προς επίρρωση των ισχυρισμών του, ο Αιτητής κατέθεσε το υπ’ αριθ. Ρ02924413 εθνικό διαβατήριο σε πρωτότυπη μορφή, με ημερομηνία έκδοσης 1.8.2021 και ημερομηνία λήξης 1.8.2026, εθνικό δελτίο ταυτότητας (βλ. ερ. 10-8), σύμβαση μίσθωσης ακινήτου (βλ. ερ. 21-20), πιστοποιητικά σχετικά με τη φοίτησή του και τις ακαδημαϊκές του επιδόσεις στη χώρα καταγωγής του (βλ. ερ. 37-34), καθώς και βεβαίωση εργασίας ημερομηνίας 18.9.2023 ως προς την εργασία του ως δασκάλου πληροφορικής κατά το ακαδημαϊκό έτος 2021 στο ιδιωτικό σχολείο «Noor Afshan Private High School» (βλ. ερ. 33).

 

20.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ' ων η αίτηση διέκριναν τρεις ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αφορά στην ταυτότητα, στη χώρα καταγωγής και τα προσωπικά στοιχεία/ προφίλ του Αιτητή, ο δεύτερος αφορά στις γειτονιές και τους δημόσιους χώρους στην πόλη Καμπούλ όπου συγκεντρώνονται σιίτες Χαζάρα και αποτελούν στόχο αδιάκριτων επιθέσεων, ενώ ο τρίτος αφορά τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι αποχώρησε από το Αφγανιστάν το 2021 καθώς δεν θα μπορούσε να συνεχίσει τις σπουδές του.

 

21.          Ο πρώτος ισχυρισμός του Αιτητή έγινε αποδεκτός από τους Καθ’ ων η αίτηση, αφού οι δηλώσεις του κρίθηκαν μεν ως συνεπείς, σαφείς και λεπτομερείς, επιβεβαιώθηκαν δε από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης. Περαιτέρω, τα στοιχεία της ταυτότητάς του επιβεβαιώνονται από ταυτοποιητικά έγγραφα που προσκόμισε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

22.          Ο δεύτερος ισχυρισμός του Αιτητή έγινε επίσης αποδεκτός από τους Καθ’ ων η αίτηση, καθώς κρίθηκε ότι παρασχεθείσες πληροφορίες ήταν συνεκτικές και επαρκείς, επιβεβαιώθηκαν δε από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης.

 

23.          Στο πλαίσιο αξιολόγησης της εσωτερικής αξιοπιστίας του τρίτου ισχυρισμού αναφορικά με την αδυναμία συνέχισης των σπουδών του, κρίθηκε ότι οι παρασχεθείσες από τον Αιτητή πληροφορίες ήταν ασαφείς, περιοριζόμενες σε ένα περιστατικό ληστείας κατά το έτος 2021 το οποίο ουδεμία σχέση είχε, κατά παραδοχή του Αιτητή, με την εθνοτική καταγωγή του ιδίου. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη αφενός τη μη θεμελίωση, ως ανωτέρω, της εσωτερικής αξιοπιστίας του εν λόγω ισχυρισμού, καθώς και τη μη επιβεβαίωση αυτού από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης καθώς μόνο οι γυναίκες υπόκεινται σε περιορισμούς πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ο εν λόγω ισχυρισμός του απορρίφθηκε.

 

24.          Στη βάση των αποδεκτών ισχυρισμών του Αιτητή, οι Καθ΄ων η αίτηση, κατά την αξιολόγηση κινδύνου, προχώρησαν σε έρευνα αναφορικά με την επικρατούσα κατάσταση ασφαλείας στους δημόσιους χώρους των Σιιτών Χαζάρα, όσον αφορά ειδικότερα στην πόλη Καμπούλ ως τον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του. Αφού έλαβαν υπόψη εξωτερικές πηγές πληροφόρησης που επιβεβαιώνουν την πραγματοποίηση επιθέσεων μεγάλης κλίμακας με στόχο του Χαζάρα σε αστικά κέντρα, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στην επαρχία της προηγούμενης συνήθους διαμονής του υπάρχουν ενδείξεις βάσει των οποίων θα μπορούσε να εκτεθεί σε κίνδυνο σοβαρής βλάβης λόγω της αδιακρίτως ασκούμενης βίας σε κατάσταση εσωτερικής ένοπλης σύγκρουσης.

 

25.          Στο πλαίσιο της νομικής ανάλυσης, οι Καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν προκύπτει δικαιολογημένος φόβος δίωξης του Αιτητή δυνάμει του άρθρου 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου και του άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951, καθώς δεν συντρέχει προσωπικός κίνδυνος δίωξης λόγω θρησκεύματος και εθνοτικής καταγωγής, αλλά ο κίνδυνος βλάβης απορρέει από το ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά αδιάκριτης βίας στην περιοχή της διαμονής του. Στο πλαίσιο αξιολόγησης της δυνατότητας χορήγησης συμπληρωματικής προστασίας, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι δεν συντρέχει στο πρόσωπο του Αιτητή πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης αυτού δυνάμει του άρθρου 19(2) (α) και (β) του περί Προσφύγων Νόμου. Στην πορεία, αφού έλαβαν υπόψη εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με την ύπαρξη εσωτερικής ένοπλης σύγκρουσης στην πόλη Καμπούλ και την απουσία της δυνατότητας εύλογης και ασφαλούς εσωτερικής μετεγκατάστασης του Αιτητή στην επαρχία Baghlan όπου γεννήθηκε καθώς και στην πόλη Herat ελλείψει υποστηρικτικού ή οικογενειακού πλαισίου, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι ο Αιτητής πληροί τις προϋποθέσεις για υπαγωγή στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου.

 

26.          Κατά την ακροαματική διαδικασία που διεξήχθη στις 20.2.2026, ο Αιτητής δια της συνηγόρου του υποστήριξε υπήρξε θύμα ληστείας λόγω της εθνοτικής του καταγωγής ως Χαζάρα και ότι τα άτομα που του επιτέθηκαν ήταν Ταλιμπάν. Προώθησε δε την πλημμελή αξιολόγηση των δηλώσεων του Αιτητή καθώς και τον ισχυρισμό περί μη δέουσας έρευνας, στο πλαίσιο του οποίου πλημμελώς οι Καθ’ ων η αίτηση δεν συνεκτίμησαν το γεγονός ότι όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του Αιτητή έχουν λάβει προσφυγικό καθεστώς. Από την πλευρά τους οι Καθ΄ων η αίτηση υποστήριξαν ότι δεν υπάρχει φόβος δίωξης στο πρόσωπο του Αιτητή, επιβεβαιώνοντας ότι δεν αμφισβητούν την εθνοτική ιδιότητα του Αιτητή ως Χαζάρα. Όσον αφορά τη χορήγηση προσφυγικού καθεστώτος στα λοιπά μέλη της πατρικής οικογένειας του Αιτητή, διευκρινίστηκε από το Δικαστήριο ότι η χορήγηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας δόθηκε επί τη βάσει της δίωξης λόγω φύλου στο πρόσωπο των γυναικών, ήτοι της μητέρας, της ανήλικης αδερφής και της νύφης του Αιτητή, και ουδόλως επί τη βάσει της εθνοτικής καταγωγής αυτών ως Χαζάρα.

 

27.          Στη συνέχεια, το Δικαστήριο έθεσε διευκρινιστικά ερωτήματα προς τον Αιτητή. Στο πλαίσιο των αποκρίσεών του, ο Αιτητής δήλωσε ότι έπεσε θύμα ληστείας από τρία ένοπλα άτομα, ένα εκ των οποίων είχε καλυμμένο το πρόσωπό του, ότι δεν θυμάται πότε ακριβώς συνέβη το περιστατικό και εκτιμά ότι αυτό έλαβε χώρα τρία χρόνια πριν αναχωρήσει από τη χώρα. Περαιτέρω ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι οι δράστες πυροβόλησαν στον αέρα, του αφαίρεσαν χρήματα, τηλέφωνο και ακουστικά και μετά πυροβόλησαν εκ νέου στον αέρα, ενώ ένας εξ αυτών είπε «έχουμε ήδη πάρει τα πάντα μην τον σκοτώσετε». Ερωτηθείς ως προς το κίνητρο των δραστών, ο Αιτητής αποκρίθηκε ότι «ήθελαν χρήματα» και ότι «επειδή έχουν δύναμη μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν». Κληθείς να απαντήσει αν κατήγγειλε το περιστατικό στις αρχές, αποκρίθηκε αρνητικά διότι «δεν έχει νόημα είναι μέρος της εξουσίας». Ερωτηθείς ως προς το πώς γνωρίζει ότι οι δράστες ήταν Ταλιμπάν, αποκρίθηκε ότι είχαν όπλα και ότι η ενδυμασία, η γενειάδα και η συμπεριφορά τους ήταν κοινή με αυτή των Ταλιμπάν. Δήλωσε δε ότι «σίγουρα ήταν μέρος των Ταλιμπάν». Κληθείς να αναφερθεί σε τυχόν μεταγενέστερη ενόχλησή του, δήλωσε ότι κατά τη μετάβασή του στην εργασία, λόγω της ενδυμασίας και της σημαίας που έφερε, μέλη των Ταλιμπάν τον σταματούσαν και τον ρωτούσαν ερωτήσεις, τον ρώτησαν τι μουσική άκουγε και έλεγξαν τη συσκευή του, ότι μετά το περιστατικό της ληστείας άλλαξε τον τρόπο μετάβασής του στην εργασία και ότι δεν υπήρξε άλλο περιστατικό από τα ίδια άτομα.

 

28.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, κρίνεται, επί τη βάσει των ενώπιον μου στοιχείων, ότι γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

 

29.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες εντοπίζονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό του. Επισημαίνεται ότι γίνεται μεταξύ αυτών αποδεκτό ότι ο Αιτητή ανήκει στην φυλετική ομάδα των Χαζάρα, όπως άλλωστε αποδέχονται και οι Καθ’ ων η αίτηση.

 

30.          Ως προς την αξιολόγηση του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού του Αιτητή, και ειδικότερα αναφορικά με τις δηλώσεις του ότι οι γειτονιές και οι δημόσιοι χώροι στην πόλη της Καμπούλ, ήτοι τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του, όπου συγκεντρώνονται σιίτες Χαζάρα, αποτελούν στόχο αδιάκριτων επιθέσεων, παρατηρείται ότι ο Αιτητής υπήρξε συνεκτικός και σαφής ως προς τις σχετικές δηλώσεις του. Περαιτέρω, διαπιστώνεται ότι οι δηλώσεις του, τουλάχιστον ως προς τον ουσιώδη χρόνο παραμονής του στη χώρα καταγωγής του, επιβεβαιώνονται από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες παρατέθηκαν από τους Καθ’ ων η αίτηση και βρίσκονται εντός του διοικητικού φακέλου. Ως εκ τούτου, και ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός του γίνεται αποδεκτός.

 

31.          Ως προς την αξιολόγηση του τρίτου ουσιώδους ισχυρισμού του Αιτητή αναφορικά με την αδυναμία συνέχισης των σπουδών του παρατηρούνται τα εξής Ο Αιτητής συνδέει την αδυναμία του να συνεχίσει τις σπουδές του με το φόβο του ότι μπορεί κάποιος να τον απαγάγουν ή να τον σκοτώσουν και όχι επειδή δεν υπάρχει γενικότερα η δυνατότητα να σπουδάσει (βλ. ερ. 26). Υπό αυτή την έννοια, η εν λόγω δήλωσή του δεόν να εξεταστεί στο πλαίσιο της γενικότερης αξιολόγησης του κινδύνου που απορρέει από το προφίλ του Αιτητή ως Χαζάρα και του κατά πόσον, το γεγονός ότι ο Αιτητής ως μέλος της εν λόγω φυλετικής ομάδας εκτίθεται σε περαιτέρω κίνδυνο ευρισκόμενος σε εκπαιδευτικό ίδρυμα. 

 

32.          Σε κάθε περίπτωση σε επικαιροποιημένη έρευνα που πραγματοποίησε το παρόν Δικαστήριο αναφορικά  αναφορικά με την πρόσβαση στην εκπαίδευση. Σημειώνεται σχετικά ότι η έκθεση του Freedom House για το Αφγανιστάν με έτος αναφοράς το 2023 αναφέρει την απαγόρευση πρόσβασης των κοριτσιών και των γυναικών στη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση[2]. Τον Αύγουστο του 2021, οι Ταλιμπάν περιόρισαν την πρόσβαση των κοριτσιών και των γυναικών στη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση και απαγόρευσαν στις γυναίκες εκπαιδευτικούς να διδάσκουν αγόρια. Τον Δεκέμβριο του 2022, απαγόρευσαν στις γυναίκες να φοιτούν σε ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, επηρεάζοντας περισσότερες από 100.000 φοιτήτριες[3]. Παρά το γεγονός ότι η απαγόρευση πρόσβασης σε δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση αφορά αποκλειστικά το γυναικείο φύλο, τα αγόρια που φοιτούν σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης επηρεάζονται εμμέσως λόγω της αντικατάστασης καταρτισμένων επαγγελματιών εκπαιδευτικών από θρησκευτικούς διδασκάλους, της χρήσης της σωματικής τιμωρίας καθώς και της αναμόρφωσης των σχολικών προγραμμάτων σπουδών, με σημαντική μείωση των διδασκόμενων μαθημάτων και απάλειψη των μαθημάτων της αγγλικής γλώσσας, των τεχνών, της αγωγής του πολίτη και της γυμναστικής[4]. Αναφορικά με την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αναφέρεται ότι τον Ιούλιο του 2023 μόνο άντρες είχαν το δικαίωμα συμμετοχής στις κατατακτήριες εξετάσεις[5]. Συνεπώς, επιβεβαιώνεται ότι οι άνδρες, γενικώς, έχουν πρόσβαση και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ως προς το επισφαλές της πρόσβασης του Αιτητή στην εκπαίδευση, όπως προκύπτει από την ανάλυση που ακολουθεί, τούτο άπτεται του γενικότερου προφίλ του ως Χαζαρά. Περαιτέρω, από τις πηγές που παρατίθενται κατωτέρω δεν προκύπτει επίταση του κινδύνου ένεκα των σπουδών του Αιτητή, πέραν εκείνου που απορρέει από το προφίλ του, το οποίο αξιολογείται στο πλαίσιο της συνολικής εκτίμησης του μελλοντικού κινδύνου που διατρέχει.

 

33.          Ως διακριτός ισχυρισμός εξετάζεται και η φερόμενη επίθεση που δέχθηκε ο Αιτητής τρία έτη προτού εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, με σκοπό την απόσπαση χρημάτων. Ο Αιτητής παρουσιάζει την εν λόγω επίθεση με γενικούς όρους, ενώ μόνον ενώπιον του Δικαστηρίου προβάλλει καινοφανώς ότι αυτή συνδέεται με τους Ταλιμπάν και αποδίδεται στη φυλετική του καταγωγή. Ωστόσο, οι δηλώσεις του παραμένουν ιδιαιτέρως γενικόλογες, ιδίως ως προς τη μεταγενέστερη αναφορά του ότι οι δράστες της επίθεσης ήταν Ταλιμπάν, χωρίς να παραθέτει συγκεκριμένα και αντικειμενικά στοιχεία που να τεκμηριώνουν τη σύνδεση αυτή. Υπό το φως των ανωτέρω, και δεδομένου ότι ο ίδιος ο Αιτητής επισημαίνει ότι πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, το οποίο δεν δύναται να συνδεθεί αντικειμενικά με τους Ταλιμπάν, ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίπτεται. Περαιτέρω, λαμβανομένου υπόψη του καθαρά προσωπικού χαρακτήρα του περιστατικού, δεν κρίνεται αναγκαία η περαιτέρω διερεύνηση μέσω εξωτερικών πηγών για σκοπούς αξιολόγησης της εξωτερικής αξιοπιστίας. Σε κάθε περίπτωση, επισημαίνεται ότι ο ίδιος ο Αιτητής δεν προβάλλει το εν λόγω περιστατικό ως τον λόγο για τον οποίο εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, αλλά το χαρακτηρίζει ως μεμονωμένο συμβάν, ενώ δεν επικαλείται οποιοδήποτε άλλο περιστατικό προσωπικής στοχοποίησης από το οποίο να προκύπτει απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας. Ως εκ τούτου, ακόμη και εάν γινόταν δεκτή η επέλευση της εν λόγω επίθεσης, αφενός δεν αποδεικνύεται σύνδεσή της με λόγο δίωξης ένεκα της φυλετικής του καταγωγής και, αφετέρου, δεν προκύπτει αντικειμενικά υφιστάμενος κίνδυνος για τον Αιτητή, καθόσον παρήλθαν τρία έτη χωρίς να αναφερθεί οποιαδήποτε περαιτέρω βλάβη ή απειλή εις βάρος του. Ως εκ τούτου, ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίπτεται.

34.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, στη βάση των αποδεκτών ισχυρισμών του, παρατηρείται ότι κρίσιμα στοιχεία που δέον να εξεταστούν είναι ιδίως η κατάσταση ασφαλείας στην χώρα του και το προφίλ του Αιτητή ιδίως ως προς τη φυλετική και θρησκευτική του ταυτότητα. 

 

35.          Ως προς τη γενική κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του Αιτητή και το ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο, αναφέρονται τα ακόλουθα, ως προκύπτουν από έγκυρες πηγές πληροφόρησης.

 

36.          Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν τον Αύγουστο του 2021, τον επόμενο μήνα οι Ταλιμπάν εξήγγειλαν την ίδρυση του Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν (Islamic Emirate of Afghanistan)[6] και τη δημιουργία ενός υπουργικού συμβουλίου, τα μέλη του οποίου διορίζονταν απευθείας από τον Ανώτατο Ηγέτη με διάταγμα, άνευ ψήφισης από το νομοθετικό σώμα.[7] Το υπουργικό συμβούλιο απαρτιζόταν αποκλειστικά από άντρες, οι περισσότεροι εκ των οποίων είχαν εθνοτική καταγωγή Παστούν και κληρικό προφίλ.[8] Περί τα τέλη Σεπτεμβρίου του 2021, οι Ταλιμπάν ανέστειλαν το Σύνταγμα του 2004 και εξήγγειλαν τον έλεγχο συμμόρφωσης του υπάρχοντος νομικού πλαισίου με τη Σαρία προχωρώντας μετέπειτα στην έκδοση διαταγμάτων και οδηγιών ως προς την εφαρμογή της Σαρία.[9]

 

37.          Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν, τα επίπεδα ένοπλης βίας και οι βλάβες στους αμάχους μειώθηκαν σημαντικά σε σύγκριση με τα προηγούμενα έτη συγκρούσεων.^[10] Η de facto κυβέρνηση έχει αντιμετωπίσει ένοπλη αντίσταση από ομάδες αντίστασης και το Islamic State Khorasan Province (ISKP).^[11] Αν και η βία από τέτοιες ομάδες έχει γενικά μειωθεί μετά την κορύφωσή της το 2022[12], οι ομάδες αντίστασης συνεχίζουν να πραγματοποιούν επιθέσεις χαμηλής έντασης, στοχεύοντας κυρίως τις de facto αρχές.[13] Μεταξύ αυτών των ομάδων, αναφέρθηκε ότι το Εθνικό Μέτωπο Αντίστασης του Αφγανιστάν (NRF) και το Μέτωπο Ελευθερίας του Αφγανιστάν (AFF) εξακολουθούσαν να είναι ενεργά το 2023 και το 2024.^[14] Το ISKP αύξησε τις επιθέσεις μετά την κατάληψη της εξουσίας και συνέχισε να πραγματοποιεί επιθέσεις εναντίον πολιτικών στόχων και εναντίον των de facto αρχών.^[15] Μέχρι το 2024, δεκάδες περιστατικά εκρήξεων και επιθέσεων αυτοκτονίας σημειώνονταν σε ετήσια βάση[16], στοχοποιώντας τις de facto αρχές[17] και αμάχους[18], με την ευθύνη πολλών εξ αυτών να έχει αναλάβει το ISKP[19].

 

38.          Στο σημείο αυτό παρατίθενται ορισμένες πληροφορίες αναφορικά με την τρέχουσα δυναμική του ISKP. Ειδικότερα, κατά το έτος 2025 το δυναμικό του ISKP ανερχόταν σε 2.000 άτομα και ήταν διασκορπισμένο στις βόρειες και τις βορειοανατολικές επαρχίες του Αφγανιστάν.[20] Σύμφωνα με πηγές που έχει συμβουλευτεί η πλέον πρόσφατη έκθεση της EUAA για το Αφγανιστάν, δημοσιευθείσα τον Ιανουάριο του 2026, το ISKP δεν έχει εμφανή παρουσία στο Αφγανιστάν υπό το τρέχον καθεστώς της de facto κυβέρνησης, ενώ λειτουργεί μέσω αποκεντρωμένων δικτύων και με πυρήνες που βρίσκονται διάσπαρτοι σε όλη τη χώρα.[21] Το International Crisis Group αναφέρει ότι το ISKP έχει μεταφέρει τις δραστηριότητές του σε στόχους του εξωτερικού[22], ενώ άλλες πηγές επισημαίνουν ότι σποραδικές επιθέσεις του ISKP καταγράφονται στο Αφγανιστάν, κυρίως σε βάρος των de facto αρχών και των θρησκευτικών μειονοτήτων.[23]

 

39.          Οι de facto δυνάμεις ασφαλείας έχουν επίσης συγκρούσεις με τις πακιστανικές συνοριακές δυνάμεις, προκαλώντας θύματα και από τις δύο πλευρές.^[24] Οι Ταλιμπάν συνεχίζουν τις εχθροπραξίες με περιφερειακές τρομοκρατικές παρατάξεις, συμπεριλαμβανομένων των Tehrik-e Taliban Pakistan (TTP), οι οποίες έχουν χρησιμοποιήσει τις αφγανικές παραμεθόριες περιοχές ως επιχειρησιακές βάσεις, επιδεινώνοντας τις διασυνοριακές εντάσεις με το Πακιστάν^[25]. Στις 19.10.2025, το Πακιστάν και οι de facto αρχές του Αφγανιστάν συμφώνησαν σε μία κατάπαυση του πυρός[26], χωρίς όμως την επίτευξη μίας μακροπρόθεσμης συμφωνίας.[27] Σποραδικά διασυνοριακά περιστατικά συνέχισαν να σημειώνονται κατά τον Νοέμβριο του 2025.[28]

 

40.          Το Uppsala Conflict Data Program (UCDP) εκτίμησε ότι η ένταση της σύγκρουσης στο Αφγανιστάν δεν ισοδυναμούσε πλέον με «πόλεμο» έως το 2022, σύμφωνα με τον ορισμό που χρησιμοποιείται από τη συγκεκριμένη βάση δεδομένων.^[29] Το 2024, το Ίδρυμα Bertelsmann ανέφερε ότι «δεν υπήρχε καμία ένδειξη συστηματικής ή διάσπαρτης μάχης στη χώρα».^[30]

 

41.          Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ επίσης επισήμανε σημαντική αύξηση στα «περιστατικά που σχετίζονται με την ασφάλεια» το 2024 σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, αν και σε αυτά, περιλαμβάνονταν επίσης περιστατικά που σχετίζονται με ναρκωτικές ουσίες^[31] και διαφορές γης.^[32] Στις περιόδους 1 Νοεμβρίου 2023–10 Ιανουαρίου 2024, 1 Φεβρουαρίου–13 Μαΐου 2024 και 14 Μαΐου–31 Ιουλίου 2024, ο ΟΗΕ κατέγραψε συνολικά 6.140 «περιστατικά που σχετίζονται με την ασφάλεια». Περίπου το 4% του συνόλου αφορούσαν «ένοπλες συγκρούσεις» (συνολικά 246 περιστατικά).^[33] Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ σημείωσε ότι οι παράγοντες πίσω από την αύξηση ήταν οι προσπάθειες των de facto αρχών να επιβάλουν την απαγόρευση της καλλιέργειας οπίου,^[34] αλλά και η αύξηση των ενόπλων συγκρούσεων.^[35]

 

 

42.          Η πιο πρόσφατη έκθεση της EUAA για το Αφγανιστάν περιλαμβάνει μία σύγκριση των δεδομένων της πλατφόρμας ACLED που αφορούν την ίδια περίοδο του Ιανουαρίου- Νοεμβρίου τόσο για το έτος 2024 όσο και για το έτος 2025 και από την οποία προκύπτει μείωση των επιπέδων βίας, από 958 περιστατικά σε 684 περιστατικά, με τη μείωση αυτή να επικεντρώνεται τόσο στα περιστατικά μαχών (battles) όσο και στα περιστατικά βίας κατά αμάχων (violence against civilians)^[36]. Όσον αφορά ειδικότερα τα περιστατικά βίας κατά αμάχων κατά την περίοδο αναφοράς της ως άνω έκθεσης (1 Οκτωβρίου – 30 Νοεμβρίου 2025), αυτά βάσει της πλατφόρμας ACLED ανέρχονται σε 467: το 80 τοις εκατό αυτών περιλαμβάνει τις de facto αρχές ασφαλείας ως τον φερόμενο θύτη και αφορά συλλήψεις, επιβολή της Σαρία συχνά με τη χρήση μαστίγωσης, χρήση υπερβολικής βίας είτε στο πλαίσιο καταπολέμησης του εγκλήματος είτε στο πλαίσιο εκμετάλλευσης της θέσης από αξιωματούχους με σκοπό την άσκηση βίας, καθώς και συλλήψεις και δολοφονίες πρώην κυβερνητικών αξιωματούχων και μελών των οικογενειών τους.[37]

43.          Το Αφγανιστάν εξακολουθεί να αντιμετωπίζει μια από τις πιο σοβαρές ανθρωπιστικές κρίσεις στον κόσμο. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε το OCHA, 22,9 εκατομμύρια Αφγανοί, περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού της χώρας, αναμένεται να χρειαστούν ανθρωπιστική βοήθεια φέτος. ^[38] Τα επίπεδα επισιτιστικής ανασφάλειας είναι ιδιαίτερα υψηλά, με περίπου 12,6 εκατομμύρια Αφγανούς να βιώνουν επίπεδα κρίσης ή έκτακτης ανάγκης οξείας επισιτιστικής ανασφάλειας μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου 2025.^[39]

 

44.          Στις 27 Ιουνίου 2025, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε ψήφισμα για την κατάσταση στο Αφγανιστάν με το οποίο τόνισε την ανησυχία του για τη δεινή ανθρωπιστική κατάσταση^[40] και εξέφρασε τη σοβαρή του ανησυχία για τη σοβαρή, επιδεινούμενη, εκτεταμένη και συστηματική καταπίεση όλων των γυναικών και κοριτσιών στο Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν, οι οποίοι, «έχουν θεσπίσει ένα θεσμοθετημένο σύστημα διακρίσεων, φυλετικού διαχωρισμού, ασέβειας προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και αποκλεισμού γυναικών και κοριτσιών, υπενθυμίζει τις υποχρεώσεις του Αφγανιστάν βάσει του διεθνούς δικαίου, ιδίως των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του προσφυγικού και του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, και τονίζει την ανάγκη διασφάλισης του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών».^[41]

 

45.          Στο ανωτέρω πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο εντάσσεται και αξιολογείται ο φερόμενος κίνδυνος του Αιτητή. Ως προς το θρησκευτικό του προφίλ, επισημαίνεται ότι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού του Αφγανιστάν είναι μουσουλμάνοι. Ειδικότερα, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2009, η BRITANNICA εκτιμά ότι περίπου το 80% του πληθυσμού ασπάζεται το σουνιτικό δόγμα, ενώ περίπου το 19% το σιιτικό δόγμα. [42]

 

46.          Περαιτέρω, η θρησκευτική ταυτότητα του Αιτητή δεν μπορεί να εξεταστεί αποκομμένα από την εθνοτική του καταγωγή, καθόσον οι δύο αυτές παράμετροι αλληλοεπιδρούν. Συγκεκριμένα, ενώ οι Ταλιμπάν είναι σουνίτες, η εθνοτική ομάδα των Χαζάρα είναι κατά κύριο λόγο σιιτική, με αποτέλεσμα η ενδεχόμενη στοχοποίησή τους λόγω εθνοτικής καταγωγής να συνδέεται άρρηκτα και με τη θρησκευτική τους ταυτότητα. Ως εκ τούτου, οι σχετικοί κίνδυνοι δίωξης θα πρέπει να αξιολογούνται υπό το πρίσμα της συνδυαστικής αυτής ιδιότητας.

 

47.           Όσον αφορά στην εθνοτική σύνθεση των κατοίκων της χώρας, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2004, η BRITANNICA εκτιμά ότι οι Pashtun αποτελούν το 42 τοις εκατό, οι Tajik το 27 τοις εκατό, οι Hazara το 9 τοις εκατό, οι Uzbek το 9 τοις εκατό, οι Chahar Aimak  το 4 τοις εκατό, οι Turkmen το 3 τοις εκατό και λοιπές εθνοτικές ομάδες το υπολειπόμενο 6 τοις εκατό.[43]

 

 Όσον αφορά ειδικότερα στη φυλή των Χαζάρα, στην οποία ανήκει ο Αιτητής, σημειώνεται ότι ενώ οι Χαζάρα πριν τον 19^ο αιώνα αποτελούσαν τη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα του Αφγανιστάν, πλέον ο αριθμός τους έχει υποστεί σημαντική μείωση εξαιτίας διώξεων και αναγκαστικού εκτοπισμού. Οι Χαζάρα μιλούν διάλεκτο της γλώσσας Dari (Farsi), η οποία λέγεται Hazaragi, και η πλειοψηφία αυτών είναι σιίτες. Ως εκ τούτου, οι σιίτες Χαζάρα αποτελούν θρησκευτική μειοψηφία στο Αφγανιστάν. Οι Σιίτες Χαζάρα ζουν στη γη των Hazarajat, η οποία τοποθετείται στις οροσειρές στο κέντρο του Αφγανιστάν και καλύπτει τις επαρχίες Bamyan και Daikundi, καθώς και τις συνορεύουσες περιοχές των επαρχιών Ghazni, Uruzgan, Wardak, Parwan, Baghlan, Samangan και Sar-e Pul. Οι κοινότητες των Σουνιτών Χαζάρα εντοπίζονται στις επαρχίες Badghis, Ghur, Kunduz, Baghlan, Panjshir και σε άλλες περιοχές της βορειοανατολικής χώρας. Οι Σιίτες και οι Σουνίτες Χαζάρα εντοπίζονται επίσης σε αστικά κέντρα, όπως η Καμπούλ, η Mazar-e Sharif και η Herat[44]. Η εξωτερική εμφάνιση των Χαζάρα χαρακτηρίζεται από φαρδιά πρόσωπα, ψηλά και προεξέχοντα ζυγωματικά, σχιστά μάτια και αραιή γενειάδα. Οι περισσότεροι Χαζάρα έχουν μαύρα μαλλιά, ενώ το χρώμα του δέρματός τους ποικίλλει ανάλογα με την περιοχή στην οποία ζουν. Οι Χαζάρα που ζουν σε μεγαλύτερο υψόμετρο τείνουν να έχουν πιο ανοιχτόχρωμο δέρμα από τους Χαζάρα που ζουν σε χαμηλότερες περιοχές.[45]  Ήδη πριν την ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν τον Αύγουστο του 2021, οι Χαζάρα βίωναν στοχοποίηση, βία και συστημικές διακρίσεις[46]. Πηγές που συμβουλεύτηκε η EUAA κατά τη σύνταξη της πρόσφατης, δημοσιευθείσας τον Ιανουάριο του 2026, έκθεσης για το Αφγανιστάν, επισημαίνουν ότι υπάρχει η πεποίθηση ότι οι Χαζάρα επωφελήθηκαν υπό το προηγούμενο κυβερνητικό καθεστώς, κατάσταση που τώρα πρέπει να αναθεωρηθεί, με αποτέλεσμα τη συστηματική διαφορετική μεταχείριση των Χαζάρα από τις τοπικές αρχές των Ταλιμπάν. Η ως άνω διαφορετική μεταχείριση των Χαζάρα από την de facto κυβέρνηση έχει οδηγήσει τους ανθρώπους που κατοικούν σε μεικτές, με εθνοτικά κριτήρια, περιοχές να εκφράσουν την «προκατάληψή τους σε βάρος των Χαζάρα», ενώ οι Χαζάρα έχουν εκτεθεί για παράδειγμα σε διαφορετική μεταχείριση λόγω των εμφανών χαρακτηριστικών του προσώπου τους και λόγω της Σιιτικής τους ταυτότητας.[47]

 

48.          Όσον αφορά στην άσκηση της θρησκευτικής λατρείας των σιιτών μουσουλμάνων, αναφέρονται τα εξής: παρά τις εξαγγελίες των Ταλιμπάν ότι οι σιίτες είναι ελεύθεροι να ασκούν τη θρησκεία τους, στην πράξη οι Σιίτες Μουσουλμάνοι υφίστανται περιορισμούς στην άσκηση θρησκευτικών πρακτικών οι οποίες θεωρούνται ασυμβίβαστες με τις απόψεις των Ταλιμπάν[48]. Οι αρχές επέβαλαν πολλαπλούς περιορισμούς στον εορτασμό του μήνα πένθους, Muharram, το 2023. Ζητήθηκε από τους πενθούντες να αποφεύγουν τη δημόσια επίδειξη θρησκευτικών συμβόλων και τελετουργιών, ενώ οι τελετές πένθους επιτρέπονταν μόνο σε επιλεγμένους χώρους λατρείας που είχαν ορίσει οι Ταλιμπάν. Οι Σιίτες αγνόησαν ευρέως αυτούς τους περιορισμούς, με αποτέλεσμα να σημειωθούν συγκρούσεις με τις αρχές. Το Ισλαμικό Κράτος- Επαρχία Khorasan (IKSP), το οποίο αποτελεί το παρακλάδι του Ισλαμικού Κράτους στο Αφγανιστάν, συνέχισε την εκστρατεία βίας σε βάρος της κοινότητας Χαζάρα. Μεταξύ των επιθέσεων που προκάλεσαν μαζικές απώλειες εναντίον των Χαζάρα συγκαταλέγονται επιθέσεις με αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς σε ένα σιιτικό τζαμί στο Pol-e-Khomri  τον Οκτώβριο του 2023, σε έναν αθλητικό σύλλογο στη δυτική Καμπούλ τον ίδιο μήνα, καθώς και σε ένα λεωφορείο στη δυτική Καμπούλ τον Νοέμβριο του 2023[49].

 

49.          Ως προς την πολιτειακή και την de facto αντιμετώπιση των Χαζάρα, σημειώνονται τα εξής. Εξετάζοντας την τήρηση της αρχής της ίσης μεταχείρισης των πολιτών σε επίπεδο νομοθεσίας, πολιτικής και πρακτικών, η έκθεση του Freedom House για το Αφγανιστάν με περίοδο αναφοράς το έτος 2023, σημειώνει ότι οι Ταλιμπάν έχουν προβεί σε διακρίσεις εις βάρος μελών εθνοτικών μειονοτήτων, ιδίως των Tadjik, των Χαζάρα και των  Ουζμπέκων[50]. Όσον αφορά ειδικότερα τους Σιίτες Χαζάρα, αυτοί υφίστανται επιπλέον διακρίσεις: αντιμετωπίζουν πολιτικό αποκλεισμό από τις de facto αρχές, αναγκαστικό εκτοπισμό οικογενειών, κατάσχεση γης και σπιτιών, αδυναμία πρόσβασης σε ανθρωπιστική βοήθεια καθώς αυτή διοχετεύεται από τις τοπικές αρχές προς άτομα φίλα προσκείμενα στο καθεστώς των Ταλιμπάν, καθώς και απομάκρυνση των Χαζάρα καθηγητών Πανεπιστημίου και αντικατάσταση αυτών από θρησκευτικούς κληρικούς που ακολουθούν τη «γραμμή» των Ταλιμπάν. Παράλληλα, παρατηρείται ανησυχητική αύξηση των αναφορών έμφυλης βίας σε βάρος γυναικών και κοριτσιών Χαζάρα, των αναγκαστικών εξαφανίσεων και των περιστατικών αυθαίρετης κράτησης[51]. Ενδεικτικά, στις 27 Ιουλίου 2025, οι Ταλιμπάν προέβησαν σε αναγκαστική έξωση 25 οικογενειών Χαζάρα (στο σύνολο 200 ατόμων, συμπεριλαμβανομένων γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων) από το χωριό Rashk της επαρχίας Bamiyan[52].

 

50.          Σύμφωνα με την πλέον πρόσφατη έκθεση της EUAA για το Αφγανιστάν, η οποία δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο του 2026, μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν και παρά τις εξαγγελίες αυτών ότι θα διασφαλίσουν την ασφάλεια όλων των πολιτών προς αποφυγή των φυλετικών διαχωρισμών, παρατηρείται η υποεκπροσώπηση των Χαζάρα σε επίπεδο de facto κυβέρνησης, καθώς και δυσχέρειες στην πρόσβασή τους σε δημόσιες υπηρεσίες, όπως η απόκτηση επίσημων εγγράφων[53]. Οι πηγές που συμβουλεύτηκε η EUAA στο πλαίσιο σύνταξης της εν λόγω έκθεσης επισημαίνουν μια ασυμφωνία μεταξύ της δημόσιας στάσης της ηγεσίας των Ταλιμπάν έναντι των Σιιτών Χαζάρα και της πραγματικής μεταχείρισης αυτών των κοινοτήτων από τα απλά μέλη της οργάνωσης, ενώ σημειώνουν επίσης ότι σε τμήματα του πληθυσμού επικρατεί η άποψη ότι οι Χαζάρα δεν είναι «αληθινοί» μουσουλμάνοι[54]. To υπουργικό συμβούλιο της de facto κυβέρνησης περιλαμβάνει εκπροσώπους από όλες τις εθνοτικές ομάδες του Αφγανιστάν (Τατζίκους, Ουζμπέκους και Χαζάρα), παρέχοντάς τους εκπροσώπηση, αλλά σε αριθμούς δυσανάλογους σε σχέση με τη δημογραφική τους σύνθεση. Στο πλαίσιο αυτό, οι Ταλιμπάν κατηγορούνται ότι ευνοούν εθνο-εθνικές προτιμήσεις και ότι κατανέμουν πολιτικά αξιώματα μεταξύ των υποστηρικτών τους[55]. Όσον αφορά ειδικότερα την πολιτική εκπροσώπηση των Χαζάρα σε επίπεδο de facto κυβέρνησης, η έκθεση της EUAA για το Αφγανιστάν αναφέρει ότι μόλις τρία μέλη εκ των 33 μελών του υπουργικού συμβουλίου ανήκουν στη φυλή των Χαζάρα. Εξαιτίας ακριβώς της περιορισμένης εκπροσώπησής τους σε δημόσιες θέσεις, οι εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες περιθωριοποιούνται κατά τη διαδικασία λήψης αποφάσεων.[56] Όσον αφορά ειδικότερα τις περιοχές όπου κυριαρχούν οι Χαζάρα, πληροφορίες που συνέλεξε η EUAA αναφέρουν ότι ορισμένοι ντόπιοι Χαζάρα διορίστηκαν σε θέσεις της de facto περιφερειακής ή επαρχιακής διοίκησης  και σε ορισμένες χαμηλού επιπέδου θέσεις της de facto κυβέρνησης. Ωστόσο, οι Χαζάρα έχουν σε μεγάλο βαθμό αποκλειστεί από τη de facto διοίκηση, από ανώτερες θέσεις, καθώς και από την αστυνομία και τις υπηρεσίες πληροφοριών.[57] Έχουν επίσης αναφερθεί μαζικές απολύσεις Χαζάρα από τοπικά κυβερνητικά γραφεία de facto στις επαρχίες Daykundi, Bamyan και Ghazni.[58] Ο Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Αφγανιστάν σημείωσε ότι οι αφγανικές ενδιαφερόμενες πλευρές έχουν εκφράσει ανησυχίες σχετικά με εθνοτικές και θρησκευτικές διαμαρτυρίες που συνδέονται με «διακρίσεις, αποκλεισμό, βία και έλλειψη προστασίας, καθώς και με την έλλειψη αναγνώρισης των παραβιάσεων του παρελθόντος». Παρότι οι de facto αρχές έχουν «τονίσει την ενότητα, τη σταθερότητα και την ισότητα των δικαιωμάτων», φάνηκαν «απρόθυμες να αναγνωρίσουν ή να αντιμετωπίσουν τέτοιου είδους διαμαρτυρίες».[59] Επιπλέον, οι de facto αρχές δεν έχουν καταγράψει επαρκώς ούτε έχουν αντιμετωπίσει τις περιπτώσεις εγκλημάτων και στοχευμένων επιθέσεων κατά μειονοτήτων.[60] Οι γυναίκες που ανήκουν σε μειονότητες υφίστανται διασταυρούμενες και πολλαπλές διακρίσεις[61].  Οι de facto αρχές έχουν προωθήσει τα Παστό ως την κύρια γλώσσα στην επίσημη επικοινωνία, αντικαθιστώντας τις λοιπές γλώσσες στις ταμπέλες και την επίσημη αλληλογραφία.[62] Σε περιοχές που κατοικούνται κατά πλειοψηφία από Χαζάρα, όπως το Daykundi, υπάρχει η απαίτηση όλες οι δημόσιες συναλλαγές να πραγματοποιούνται στα Παστό και όχι στα Νταρί, διάλεκτος των Χαζάρα.[63] 

 

51.          Αναφορικά με την επιβολή του ηθικού  κώδικα, την τήρηση ενδυματολογικών κανόνων και τις συνέπειες περιβολής δυτικής ενδυμασίας, παρατίθενται τα κάτωθι: Σύμφωνα με την έκθεση του Freedom House για το Αφγανιστάν με έτος αναφοράς το 2023, το «Υπουργείο Προαγωγής της Αρετής και Πρόληψης της Ασέλγειας» (Ministry for the Propagation of Virtue and the Prevention of Vice) ανέπτυξε ομάδες σε όλες τις επαρχίες για την επιβολή του ηθικού κώδικα, αν και στην πράξη οι προσπάθειες επιβολής ήταν περιστασιακές και διέφεραν σημαντικά από επαρχία σε επαρχία. Στον ηθικό κώδικα περιλαμβάνονταν η συμμετοχή των ανδρών στις ομαδικές προσευχές, το κλείσιμο των επιχειρήσεων κατά τις ώρες της προσευχής, η διοργάνωση απαγγελίας του κορανίου αντί για μουσική και χορό στους γάμους, η αποχή από την ακρόαση μουσικής, εγκεκριμένα στυλ γενειάδας και μαλλιών για τους άνδρες, καθώς και κανόνες ενδυμασίας τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες. Οι μη μουσουλμανικές μειονότητες ανέφεραν ότι τους δόθηκε προειδοποίηση να συμμορφωθούν με τους κώδικες του Υπουργείου ως προς τη μουσουλμανική ενδυμασία[64].

 

52.          Οι γυναίκες και τα κορίτσια που παραβιάζουν τον ενδυματολογικό κώδικα υφίστανται αυθαίρετη και, κατά περιόδους, βίαιη στέρηση της ελευθερίας τους. Τα εν λόγω περιστατικά ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2024: οι επιχειρήσεις ξεκίνησαν αρχικά στη δυτική Καμπούλ, μια περιοχή όπου οι Χαζάρα πλειοψηφούν, αλλά γρήγορα επεκτάθηκαν και σε άλλες περιοχές της Καμπούλ, με σημαντική παρουσία των Tadjik, καθώς και σε άλλες επαρχίες, συμπεριλαμβανομένων των Bamyan, Baghlan, Balkh, Daykundi και Kunduz[65]. Η νομοθεσία επιβάλλει αυστηρούς κανόνες όσον αφορά στην ενδυμασία και τη συμπεριφορά, κυρίως σε βάρος γυναικών και κοριτσιών[66]. Σύμφωνα με την έκθεση του Freedom House για το Αφγανιστάν με έτος αναφοράς το 2023, το «Υπουργείο Προαγωγής της Αρετής και Πρόληψης της Ασέλγειας» έχει περιορίσει τις κοινωνικές ελευθερίες των Αφγανών. Οι γυναίκες υποχρεούνται να φορούν ισλαμική ενδυμασία, όπως ορίζει το καθεστώς. Οι άντρες, και κυρίως οι δημόσιοι υπάλληλοι, έχουν λάβει διαταγές όπως φέρουν γενειάδα και όπως αποφεύγουν τα «δυτικού τύπου» κουρέματα και ρούχα. Η επιβολή των ανωτέρω κανόνων είναι αυθαίρετη και μη συνεκτική, ενώ ποικίλλει ανά χρονικές περιόδους και μεταξύ των επαρχιών[67]. Όσον αφορά ειδικότερα στους κανονισμούς που διέπουν την εμφάνιση των αντρών, η Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για την Παροχή Συνδρομής στο Αφγανιστάν (UNAMA - United Nations Assistance Mission in Afghanistan) αναφέρει ότι το ανωτέρω Υπουργείο έχει δώσει οδηγίες στους κουρείς σχετικά με τον ενδεδειγμένο τρόπο περιποίησης της γενειάδας και την αποφυγή δυτικού τύπου κουρεμάτων. Παρά τις εξαγγελίες του Υπουργείου ότι οι εν λόγω οδηγίες έχουν συμβουλευτικό χαρακτήρα, έχουν σημειωθεί περιστατικά συλλήψεων, κρατήσεων και κακομεταχείρισης κουρέων και αντρών που δεν συμμορφώνονται με τους οικείους κανόνες. Ενδεικτικά, στην επαρχία Badakhsan στις 27 Ιουλίου 2023 κρατήθηκαν αρκετά άτομα για κάποιες ώρες με την κατηγορία ότι ξύρισαν τη γενειάδα τους, ενώ στις 7 Δεκεμβρίου 2023 στην επαρχία Nangashar το Υπουργείο επέβαλε το κλείσιμο κουρείων για μία ημέρα και τη διήμερη κράτηση των κουρέων οι οποίοι απελευθερώθηκαν μόνο αφότου εγγυήθηκαν ότι δεν θα ξαναπαρέχουν υπηρεσίες «δυτικού τύπου» κόμμωσης. Ερωτηθείσες οι de facto αρχές ως προς τους ανωτέρω ισχυρισμούς, δεν παραδέχθηκαν την κράτηση των κουρέων, ωστόσο παραδέχτηκαν το κλείσιμο των κουρείων και την προσαγωγή των κουρέων για τη δέουσα συμβουλευτική καθοδήγηση[68].

 

53.          Αναφορικά με τη στοχοποίηση των Χαζάρα από το Ισλαμικό Κράτος (ISKP), επισημαίνονται τα εξής. Οι Ταλιμπάν έχουν αναδείξει την αποκατάσταση της ασφάλειας ως ένα από τα κύρια επιτεύγματά τους. Όλοι οι βασικοί δείκτες των επιπέδων βίας έχουν μειωθεί σε σύγκριση με την περίοδο πριν από τον Αύγουστο του 2021. Παρά τη σημαντική μείωση της τρομοκρατικής βίας και των θυμάτων, ο αφγανικός πληθυσμός συνεχίζει να αντιμετωπίζει πολλαπλές απειλές παράνομης χρήσης βίας, καθώς και τις συνέπειες του πολέμου και των εξεγέρσεων. Το ISKP έχει αναλάβει την ευθύνη για επιθέσεις σε βάρος προσώπων υψηλού προφίλ, αλλά και για επιθέσεις  αμάχων της κοινότητας των Χαζάρα στην Καμπούλ και στο Mazar-e-Sharif της επαρχίας Baghlan. Τον Οκτώβριο του 2021 σχεδόν 100 Αφγανοί Σιίτες μουσουλμάνοι έχασαν τη ζωή τους στο πλαίσιο επιθέσεων σε τζαμιά, ενώ από το 2021 έχουν καταγραφεί 13 επιθέσεις σε βάρος των Χαζάρα που προκάλεσαν τουλάχιστον 700 θανάτους και τραυματισμούς[69]. Έκθεση της Human Rights Watch επισημαίνει την αδυναμία του καθεστώτος των Ταλιμπάν να παράσχει επαρκή προστασία στον πληθυσμό της χώρας κατά των ανωτέρω επιθέσεων βίας[70].

 

54.          Αναφορικά με τα καταγεγραμμένα περιστατικά ασφαλείας στην Καμπούλ και ειδικότερα τα περιστατικά στοχοποίησης σε βάρος Σιιτών Χαζάρα όπως  προκύπτουν από τις πιο πρόσφατες πηγές, παρατίθενται τα κάτωθι: Στην έκθεση του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών ως προς την κατάσταση στο Αφγανιστάν, ημερομηνίας 6.12.2024, η οποία καλύπτει την περίοδο από 1.8.2024 έως 30.10.2024, οι αυτοσχέδιες εκρηκτικές συσκευές και οι επιθέσεις αυτοκτονίας, για τις οποίες ανέλαβε την ευθύνη κυρίως το ISKP και οι οποίες είχαν ως στόχο τις de facto αρχές και τη σιιτική κοινότητα, προκάλεσαν τις ακόλουθες απώλειες αμάχων: Η επίθεση της 11ης Αυγούστου, για την οποία ανέλαβε την ευθύνη το ISKP, στην περιοχή Dasht-e Barchi της Καμπούλ, προκάλεσε τον θάνατο ενός άνδρα και τον τραυματισμό 13 άλλων αμάχων, όλοι Χαζάρα. Η επίθεση με αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό της 22ας Αυγούστου στην επαρχία Nangarhar, η οποία είχε ως στόχο το όχημα του de facto αρχηγού της αστυνομίας της επαρχίας Nuristan, προκάλεσε τον θάνατο 6 αγοριών και τον τραυματισμό 4 ανδρών. Η επίθεση με αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό που φοριόταν στο σώμα, στην Καμπούλ στις 2 Σεπτεμβρίου, σκότωσε τουλάχιστον 6 άνδρες πολίτες και 1 γυναίκα και τραυμάτισε περισσότερους από 29 άλλους πολίτες. Η επίθεση της 12ης Σεπτεμβρίου στα σύνορα μεταξύ των επαρχιών Ghor και Daykundi σκότωσε 14 άνδρες πολίτες και τραυμάτισε 4 άλλους πολίτες, όλοι Χαζάρα Σιίτες.[71] Σύμφωνα με τις εκθέσεις του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών αναφορικά με την κατάσταση στο Αφγανιστάν, ημερομηνίας 21.2.2025 και 11.6.2025 αντίστοιχα, κατά το διάστημα 1.11.2024-31.1.2025 το ISKP πραγματοποίησε έξι επιθέσεις σε βάρος θρησκευτικών μειονοτήτων, de facto αξιωματούχων και θεσμών στο Αφγανιστάν. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγεται η από 11.12.2025 επίθεση σε τζαμί εντός του de facto Υπουργείου Προσφύγων και Επαναπατρισμού στην Καμπούλ, η οποία οδήγησε στον θάνατο του de facto Υπουργού και τριών άλλων ατόμων και στον τραυματισμό τεσσάρων ατόμων[72], ενώ κατά το διάστημα 1.2.2025-30.4.2025 ένοπλες αντιπολιτευτικές δυνάμεις και το ISKP πραγματοποίησαν επιθέσεις με στόχο τις de facto αρχές, συμπεριλαμβανομένης στην πόλη Kabul[73]. H από 5.9.2025 έκθεση του Γενικού Γραμματέα που καλύπτει το διάστημα 1.5.2025-31.7.2025 δεν καταγράφει περιστατικό στοχοποίησης των Σιιτών Χαζάρα.[74] Η από 3.12.2025 έκθεση του Γενικού Γραμματέα, η οποία καλύπτει το χρονικό διάστημα από 1.8.2025 έως 31.10.2025, αναφέρει ότι οι επιθέσεις του ISKP μειώθηκαν τόσο σε συχνότητα όσο και σε έκταση, ενώ οι de facto δυνάμεις ασφαλείας συνέχισαν τις επιχειρήσεις εναντίον της ομάδας.[75]

 

55.          Από τα ανωτέρω δεδομένα προκύπτει ότι τα μέλη της εθνοτικής ομάδας των Χαζάρα, και ιδίως οι σιίτες Χαζάρα, αντιμετωπίζουν ένα πλέγμα σοβαρών παραβιάσεων και κινδύνων, οι οποίοι εκτείνονται πέραν μεμονωμένων περιστατικών. Ειδικότερα, υφίστανται συστημικές διακρίσεις και αποκλεισμό σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, περιλαμβανομένης της υποεκπροσώπησής τους στη de facto διοίκηση, της περιορισμένης πρόσβασης σε δημόσιες υπηρεσίες και ανθρωπιστική βοήθεια, καθώς και της απομάκρυνσής τους από επαγγελματικές θέσεις, όπως στον ακαδημαϊκό χώρο. Περαιτέρω, καταγράφονται περιστατικά αναγκαστικού εκτοπισμού, κατασχέσεων περιουσιών και αυθαίρετων εξώσεων. Παράλληλα, οι Χαζάρα αποτελούν συχνό στόχο επιθέσεων, ιδίως από το Ισλαμικό Κράτος (ISKP), με επανειλημμένα περιστατικά μαζικών απωλειών σε χώρους λατρείας και δημόσιους χώρους, γεγονός που καταδεικνύει την ιδιαίτερη ευαλωτότητά τους ως αναγνωρίσιμης εθνοθρησκευτικής ομάδας. Επιπλέον, οι σιίτες Χαζάρα υπόκεινται σε περιορισμούς στην άσκηση της θρησκευτικής τους λατρείας, ενώ η επιβολή του ηθικού κώδικα από τις de facto αρχές συνεπάγεται αυθαίρετες παρεμβάσεις στην ιδιωτική και κοινωνική τους ζωή.

 

56.          Ωστόσο, τα ανωτέρω στοιχεία, αν και καταδεικνύουν κατάσταση αυξημένης επισφάλειας και την ύπαρξη πολλαπλών και αλληλεπικαλυπτόμενων κινδύνων που απορρέουν τόσο από τη δράση μη κρατικών δρώντων όσο και από πρακτικές ή παραλείψεις των de facto αρχών, δεν επαρκούν αφ’ εαυτών για να θεμελιώσουν την ύπαρξη συστηματικής και γενικευμένης δίωξης κατά τρόπο ώστε κάθε μέλος της εν λόγω ομάδας να θεωρείται αυτομάτως ότι διατρέχει βάσιμο φόβο δίωξης. Ως εκ τούτου, η αξιολόγηση του κινδύνου απαιτεί, σε κάθε περίπτωση, εξατομικευμένη εκτίμηση των συγκεκριμένων περιστάσεων εκάστου αιτητή.

 

57.          Σχετικώς επισημαίνονται στο σημείο αυτό οι Κατευθυντήριες Οδηγίες της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες για το Αφγανιστάν (Σεπτέμβριος 2025) σύμφωνα με τις οποίες οι εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες στο Αφγανιστάν αντιμετωπίζουν σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους από τις de facto αρχές και από μη κρατικούς φορείς, σε συνδυασμό με ιστορικό διακρίσεων και με ένα ολοένα και πιο εχθρικό κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον. Ως εκ τούτου, άτομα που ανήκουν σε ορισμένες θρησκευτικές και εθνοτικές μειονότητες, ιδίως μη μουσουλμάνοι (συμπεριλαμβανομένων χριστιανών, Μπαχάι, Σιχ και ινδουιστών), σιίτες και μουσουλμανικές μειονότητες που στοχοποιούνται λόγω μη σουνιτικών πρακτικών (συμπεριλαμβανομένων Αχμαντί και Ισμαηλιτών), είναι πιθανό να χρειάζονται διεθνή προστασία.[76]

 

58.          Περαιτέρω, σύμφωνα με τις Κατευθυντήριες Οδηγίες της EUAA για το Αφγανιστάν (Μάιος 2024), οι πράξεις που, σύμφωνα με αναφορές, διαπράττονται κατά ατόμων που ανήκουν στο προφίλ των Χαζάρα και των λοιπών Σιιτών είναι τόσο σοβαρής φύσεως ώστε συνιστούν δίωξη (π.χ. δολοφονίες, απαγωγές, επιθέσεις με θρησκευτικό κίνητρο). Όταν οι εν λόγω πράξεις αποτελούν περιορισμούς στην άσκηση ορισμένων δικαιωμάτων λιγότερο σοβαρής φύσης ή (αποκλειστικά) διακριτικά μέτρα, η ατομική εκτίμηση του κατά πόσον θα μπορούσαν να συνιστούν δίωξη θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τη σοβαρότητα και/ή την επανάληψη των πράξεων ή το κατά πόσον συνιστούν συσσώρευση διαφόρων μέτρων. Η ατομική αξιολόγηση του κατά πόσον υπάρχει εύλογη πιθανότητα ένας αιτών της εθνότητας Χαζάρα και/ή σιίτης να υποστεί δίωξη θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη την περιοχή καταγωγής του και το αν το ISKP διαθέτει επιχειρησιακή ικανότητα στην εν λόγω περιοχή, με όσους προέρχονται από περιοχές όπου κυριαρχεί η εθνότητα Χαζάρα σε μεγάλες πόλεις να διατρέχουν ιδιαίτερα υψηλό κίνδυνο. Το να είναι κανείς Χαζάρα μπορεί επίσης να αποτελεί παράγοντα επίτασης του κινδύνου σε σχέση με λοιπές ατομικές περιστάσεις, όπως, ενδεικτικά, τους δημόσιους λειτουργούς και υπαλλήλους της πρώην κυβέρνησης, τα άτομα που θεωρείται ότι έχουν παραβιάσει θρησκευτικές, ηθικές και/ή κοινωνικές νόρμες, γυναίκες, κορίτσια και παιδιά.[77]

 

59.          Διαφωτιστική είναι έρευνα του παρόντος Δικαστηρίου στη βάση νομολογίας της EUAA με χρήση των φίλτρων αναζήτησης Afghanistan και Hazara όσον αφορά τη δίωξη αποκλειστικά επί τη βάσει της συμμετοχής του Αιτητή στην εθνοτική ομάδα Hazara στο Αφγανιστάν. Ακολουθεί παράθεση συναφών ενδεικτικών  αποφάσεων.

 

60.          Όσον αφορά την εθνική καταγωγή του αιτητή ως Χαζάρα και τη σιιτική του θρησκεία, το Διοικητικό Δικαστήριο του Λουξεμβούργου του Νοεμβρίου του 2025 επεσήμανε ότι τα στοιχεία αυτά δεν αρκούν, από μόνα τους, για να στοιχειοθετήσουν βάσιμο φόβο δίωξης, ελλείψει εξατομικευμένων παραγόντων κινδύνου.[78]

 

61.          Το Διοικητικό Δικαστήριο της Λειψίας (Γερμανία) ενέκρινε την απόρριψη χορήγησης προσφυγικού καθεστώτος και συμπληρωματικής προστασίας προς Αφγανό πολίτη, μέλος της φυλής Χαζάρα, και διέταξε την απαγόρευση απομάκρυνσης εν όψει κινδύνου παραβίασης του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ. Το δικαστήριο εξέτασε κατά πόσον η εθνοτική ομάδα των Χαζάρα υφίστατο δίωξη στο Αφγανιστάν. Διαπίστωσε ότι, αν και οι Χαζάρα υφίσταντο διακρίσεις, στοχευμένη βία και επιθέσεις (μεταξύ άλλων από το ISKP), αυτές δεν έφταναν στο όριο της συστηματικής, ομαδικής δίωξης. Το δικαστήριο βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε εκθέσεις πληροφοριών της EUAA και του ACCORD σχετικά με τη χώρα καταγωγής, οι οποίες επιβεβαίωσαν τον εκτοπισμό των Χαζάρα, τις σποραδικές επιθέσεις των Ταλιμπάν και τη τρομοκρατική βία του ISKP εναντίον αμάχων Χαζάρα. Επίσης, τεκμηρίωσαν τις εκδιώξεις οικογενειών Χαζάρα από το καθεστώς των Ταλιμπάν και τη συνεχιζόμενη περιθωριοποίηση και – παρείχαν καθοδήγηση σχετικά με τους κινδύνους «δυτικοποίησης», σημειώνοντας ότι οι Αφγανοί επαναπατριζόμενοι που θεωρούνται ότι έχουν υιοθετήσει δυτικές αξίες ενδέχεται να αντιμετωπίσουν υποψίες, αν και τα αποδεικτικά στοιχεία παρέμειναν περιορισμένα. Οι εκθέσεις σημείωσαν επίσης τη διφορούμενη στάση των Ταλιμπάν: αφενός, τη συμβολική ένταξη αξιωματούχων Χαζάρα και την εξασφάλιση της ασφάλειας σε θρησκευτικές εκδηλώσεις των Σιιτών· αφετέρου, τον συνεχιζόμενο εκτοπισμό, τον αποκλεισμό από την κυβέρνηση και την ανοχή πρακτικών δυσμενούς μεταχείρισης. Το δικαστήριο αναγνώρισε σοβαρούς κινδύνους για την ασφάλεια, αλλά ταυτόχρονα τόνισε ότι η δίωξη πρέπει να εξετάζεται σε εξατομικευμένη βάση. Δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία ότι οι Ταλιμπάν ή άλλοι μη κρατικοί φορείς στοχεύουν συστηματικά όλους τους επαναπατριζόμενους για δίωξη αποκλειστικά λόγω της εθνικής τους καταγωγής ως Χαζάρα ή λόγω «δυτικοποίησης»[79].

 

62.          Το Διοικητικό Δικαστήριο του Λουξεμβούργου κρίνοντας επί της προσφυγής ανήλικου αιτητή αφγανικής καταγωγής, μέλους της κοινότητας των Χαζάρα, και ειδικότερα όσον αφορά το επικουρικό αίτημα αυτού για χορήγηση προσφυγικού καθεστώτος λόγω συμμετοχής του στη μειονότητα των Σιιτών Χαζάρα και λόγω της «δυτικοποίησής» του, παρέπεμψε στην προηγούμενη νομολογία του, στην οποία είχε επισημάνει ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, η εθνική ομάδα των Χαζάρα δεν μπορεί να θεωρηθεί θύμα συστηματικής δίωξης. Επιπλέον, το δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η διαμονή στην Ευρώπη για αρκετά χρόνια και η επίδειξη ενσωμάτωσης δεν αρκούν για να αποδείξουν τη «δυτικοποίηση»[80]. 

 

63.          Το Ομοσπονδιακό Διοικητικό Δικαστήριο της Ελβετίας, παραπέμποντας σε προηγούμενη νομολογία του, δήλωσε όσον αφορά τον ισχυρισμό των αιτητών με βάση την εθνική καταγωγή, ότι οι Χαζάρα δεν θα υφίσταντο στοχευμένη δίωξη αποκλειστικά λόγω της εθνικής τους καταγωγής και ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη η συλλογική δίωξη των Χαζάρα στο Αφγανιστάν, ακόμη και μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν. Το Ομοσπονδιακό Διοικητικό Δικαστήριο έκρινε ότι η υπαγωγή στην εθνική ομάδα των Χαζάρα δεν μπορεί από μόνη της να αποτελεί λόγο για τη χορήγηση ασύλου[81].

 

64.          Το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο του Μπάντεν-Βυρτεμβέργης (Γερμανία), κρίνοντας επί της αίτησης Αφγανού πολίτη για χορήγηση απαγόρευσης απομάκρυνσης εν όψει κινδύνου παραβίασης του άρθρου 3 ΕΣΔΑ, έκρινε ότι η απλή ιδιότητα του μέλους της εθνοτικής ομάδας των Χαζάρα και της θρησκευτικής μειονότητας των Σιιτών μουσουλμάνων δεν συνεπάγεται, με επαρκή πιθανότητα, ότι ο αιτητής θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί μεταχείριση αντίθετη προς το άρθρο 3 της ΕΣΔΑ σε περίπτωση επιστροφής στο Αφγανιστάν[82].

 

65.          Το βελγικό Συμβούλιο για τις Διαφορές των Αλλοδαπών χορήγησε προσφυγικό καθεστώς σε έναν Αφγανό υπήκοο, με την αιτιολογία ότι το σύνολο των ατομικών περιστάσεων του αιτητή (η εθνικότητά του ως Χαζάρα, η θρησκευτική του ταυτότητα ως Σιίτης και η απόκλισή του από τη «νόρμα/ κανονικότητα» εν όψει προβλημάτων ψυχικής υγείας και μακροχρόνιας παραμονής του στην Ευρώπη), αξιολογούμενες σωρευτικά, σε σχέση μεταξύ τους, καθώς και υπό το πρίσμα της τρέχουσας επισφαλούς κατάστασης των Χαζάρα και των Σιιτών Μουσουλμάνων στο Αφγανιστάν, αρκούν στην παρούσα περίπτωση για να στοιχειοθετηθεί η ύπαρξη βάσιμου φόβου δίωξης εκ μέρους του. Λαμβάνοντας υπόψη την εθνικότητά του ως Χαζάρα, τη θρησκευτική του ταυτότητα ως Σιίτη, τα προβλήματα ψυχικής υγείας του και τη (εκλαμβανόμενη) δυτικοποίησή του, μπορεί να διαπιστωθεί στην παρούσα περίπτωση σύνδεσμος μεταξύ της φοβούμενης δίωξης και (αποδιδόμενων) πολιτικών ή θρησκευτικών πεποιθήσεων[83].

 

66.          Το Διοικητικό Δικαστήριο του Λουξεμβούργου χορήγησε προσφυγικό καθεστώς σε οικογένεια από το Αφγανιστάν, μέλη της εθνοτικής ομάδας Χαζάρα, εν όψει των προσωπικών τους περιστάσεων, ήτοι την ενεργό εμπλοκή του πατέρα μεταξύ των Παστούν και των Ταλιμπάν λίγο πριν την αναχώρησή τους από τη χώρα καταγωγής καθώς και το φύλο της μητέρας και των ανήλικων κοριτσιών. Όσον αφορά ειδικότερα την ιδιότητα των αιτητών ως Χαζάρα, σημείωσε ότι τα μέλη της εθνοτικής ομάδας των Χαζάρα υπέστησαν πράγματι εκτεταμένες και συστηματικές πράξεις βίας και παρενόχλησης από τους Ταλιμπάν και την ομάδα ISKP. Ωστόσο, από τις πληροφορίες που υποβλήθηκαν στο δικαστήριο δεν προέκυπτε ότι οι Χαζάρα υπέστησαν εκτεταμένη και συστηματική δίωξη αποκλειστικά λόγω του γεγονότος ότι ασπάζονται το σιιτικό δόγμα ή το Ισλάμ. Το δικαστήριο δήλωσε ότι, ενώ ορισμένες δημοσιεύσεις αναφέρονταν σε σοβαρό κίνδυνο γενοκτονίας για τους Χαζάρα στο Αφγανιστάν, η κατάσταση δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τέτοια[84].

 

67.          Από την καθοδηγητική και όχι δεσμευτική σε κάθε περίπτωση συγκλίνουσα προσέγγιση και με το παρόν Δικαστήριο, ως προς την αξιολόγηση της κατάστασης των Χαζάρα στο Αφγανιστάν προκύπτει, τα ανωτέρω δικαστήρια αναγνωρίζουν μεν ότι τα μέλη της εν λόγω εθνοθρησκευτικής ομάδας υφίστανται διακρίσεις, πράξεις βίας και σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και στοχοποίηση, ιδίως από μη κρατικούς δρώντες όπως το ISKP, πλην όμως καταλήγουν ότι τα στοιχεία αυτά δεν ανέρχονται στο επίπεδο συστηματικής και γενικευμένης δίωξης κατά τρόπο ώστε κάθε μέλος της ομάδας να θεωρείται αυτομάτως ότι διατρέχει βάσιμο φόβο δίωξης. Συναφώς, υπογραμμίζεται ότι η ιδιότητα του μέλους της εθνοτικής ομάδας των Χαζάρα και της θρησκευτικής μειονότητας των Σιιτών δεν αρκεί, αφ’ εαυτής, για τη θεμελίωση προσφυγικού καθεστώτος, ελλείψει πρόσθετων εξατομικευμένων στοιχείων κινδύνου. Αντιθέτως, η αναγνώριση διεθνούς προστασίας ερείδεται σε σωρευτική αξιολόγηση των ατομικών περιστάσεων κάθε αιτητή, όπου η εν λόγω ιδιότητα δύναται να λειτουργήσει ως επιβαρυντικός παράγοντας σε συνδυασμό με άλλα στοιχεία, όπως η προσωπική στοχοποίηση, το επαγγελματικό προφίλ, η «δυτικοποίηση» ή άλλες ειδικές ευαλωτότητες. Ως εκ τούτου, και υπό το φως της ανωτέρω νομολογίας, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι οι Χαζάρα υφίστανται, ως ομάδα, δίωξη τέτοιας έντασης και έκτασης που να θεμελιώνει αυτοτελώς και χωρίς περαιτέρω εξατομίκευση την αναγνώριση προσφυγικού καθεστώτος.

 

68.          Εξετάζοντας τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, πέραν της εθνοτικής του καταγωγής, ήτοι ότι πρόκειται περί νέου και υγιούς άνδρα, μορφωμένου, με εργασιακή πείρα στη χώρα καταγωγής, χωρίς αποδεδειγμένα παρελθόντα περιστατικά δίωξης, επαρκώς εξοικειωμένου με τον τόπο συνήθους διαμονής του και χωρίς οποιοδήποτε περαιτέρω στοιχείο του προφίλ του που να τον καθιστά, σε εξατομικευμένο επίπεδο, στόχο των φερόμενων ως πιθανών φορέων δίωξης, και λαμβάνοντας υπόψη τα προαναφερθέντα στοιχεία αναφορικά με την ένταση των περιστατικών ασφαλείας που αφορούν στη στοχοποίηση των σιιτών Χαζάρα στην Καμπούλ, καταλήγω ότι δεν προκύπτει, στην παρούσα περίπτωση, επαρκώς συγκεκριμένος και εξατομικευμένος κίνδυνος δίωξης στο πρόσωπο του Αιτητή.

 

69.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθόσον δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για τους λόγους που απαριθμούνται εξαντλητικά στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου. Όπως εκτέθηκε ανωτέρω, η εθνοτική και θρησκευτική ομάδα στην οποία ανήκει ο Αιτητής αποτελεί μεν συχνά αντικείμενο διακρίσεων και πράξεων βίας, πλην όμως η ένταση και η φύση των εν λόγω περιστατικών δεν ανέρχονται στο επίπεδο συστηματικής και γενικευμένης δίωξης κατά τρόπο ώστε ο Αιτητής, σε εξατομικευμένο επίπεδο και ελλείψει οποιουδήποτε πρόσθετου στοιχείου του προσωπικού του προφίλ, να θεωρείται ότι διατρέχει εύλογο κίνδυνο προσωπικής δίωξης.

 

70.          Σημειώνεται, εξάλλου, ότι και βάσει των ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχείων, κανένα εκ των μελών της οικογένειας του Αιτητή δεν αναγνωρίστηκε ως πρόσφυγας αποκλειστικά λόγω της εθνοτικής και θρησκευτικής του ταυτότητας. Ειδικότερα, τα γυναικεία μέλη της οικογένειας αναγνωρίστηκαν ως πρόσφυγες λόγω του φύλου τους, ενώ οι σύζυγοί τους λόγω του συνακόλουθου κινδύνου που απορρέει από τη σχέση τους με τις εν λόγω γυναίκες. Τέλος, καθώς ο Αιτητής είναι ήδη δικαιούχος συμπληρωματικής προστασίας το αντικείμενο της παρούσας περιορίζεται στην εξέταση της συνδρομής των προϋποθέσεων για την αναγνώρισή του ως πρόσφυγα.

 

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, χωρίς καμία διαταγή για έξοδα δεδομένων των νομικών και πραγματικών δεδομένων της παρούσας υπόθεσης.  

 

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.