ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

                                                                                        Υπόθεση Αρ. 7481/21

 

31 Μαρτίου, 2026

 

[X. ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

 

F.A.

 

                                                                                                                Αιτητή

 

-και-

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω

Υπηρεσίας Ασύλου

 

                                                                                              Καθ’ ων η αίτηση

 

                                      …………………………..

 

Ο Αιτητής εμφανίζεται προσωπικά

 

Μάσσιμο Αμπελώμος για Μαρίνα Φιλίππου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας για τους Καθ’ ων η Αίτηση

 

[Παρών ο κύριος Ali Nourouzian για πιστή μετάφραση από Farsi σε Ελληνικά και αντίστροφα].

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.:  Ο αιτητής προσφεύγει με την παρούσα αίτηση ακυρώσεως εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 14/10/2021, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Όπως προκύπτει από την Ένσταση που καταχωρήθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο που εκπροσωπεί τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας τα γεγονότα της υπό εξέταση περίπτωσης έχουν ως κατωτέρω: Ο αιτητής είναι υπήκοος Ιράν και υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας στις 06/12/2018. Την ίδια ημέρα, ο αιτητής παρέλαβε τη βεβαίωση υποβολής αίτησης διεθνούς προστασίας.

 

Στις 20/04/2021 και 11/05/2021 πραγματοποιήθηκαν συνεντεύξεις του Αιτητή από λειτουργό της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Υποστήριξης για το Άσυλο (European Asylum Support Office – EASO) και πλέον Οργανισμός Ασύλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (European Union Agency for Asylum – EUAA) και του παραχωρήθηκε δωρεάν βοήθεια διερμηνέα.  Στις 10/09/2021 ο αρμόδιος λειτουργός ετοίμασε Έκθεση – Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας σχετικά με τις συνεντεύξεις του Αιτητή. Στη συνέχεια, συγκεκριμένος λειτουργός που δύναται δυνάμει σχετικής εξουσιοδότησης από τον Υπουργό Εσωτερικών να εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου, υιοθέτησε την εισήγηση για απόρριψη της αίτησης στις 14/10/2021.

 

Στις 20/10/2021 η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε επιστολή στον Αιτητή στην οποία επισυνάφθηκε η απορριπτική της απόφαση σχετικά με το αίτημά του. Στις 26/10/2021, η επιστολή παραλήφθηκε από τον Αιτητή, κατόπιν επεξήγησης του περιεχομένου της από διερμηνέα. Στη συνέχεια, ο Αιτητής καταχώρησε την υπό εξέταση προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας, αμφισβητώντας την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, είτε υπέρ είτε κατά της νομιμότητας και ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.

 

Ο αιτητής, στη γραπτή αγόρευση που καταχώρησε στα πλαίσια της δικαστικής διαδικασίας, αναφέρει ότι είναι χριστιανός και ότι λόγω των θρησκευτικών και πολιτικών του πεποιθήσεων αντιμετώπισε προβλήματα στη χώρα καταγωγής του, το Ιράν.  Όπως δήλωσε, πιστεύει βαθιά μέσα του στη χριστιανική πίστη και επισυνάπτει στη γραπτή του αγόρευση αντίγραφο φωτογραφίας, ως Τεκμήριο 3, δηλώνοντας πως είναι μία φωτογραφία από τον ουρανό, στην οποία απεικονίζεται ένας σταυρός. Επιπρόσθετα, ανέφερε πως μετά από συμμετοχή του σε διαδήλωση κατά της κυβέρνησης το 1998, εγκατέλειψε τη χώρα του υπό τον φόβο σύλληψης ή σοβαρών συνεπειών σε περίπτωση επιστροφής του. Περαιτέρω δηλώνει ότι είναι πτυχιούχος ηλεκτρολόγος μηχανικός με εξειδίκευση στον οικιακό και ξενοδοχειακό αυτοματισμό και ότι αναμένει την έκβαση της υπόθεσής του για να έχει τη δυνατότητα να εργαστεί σε εταιρεία στη Λεμεσό. Υποστηρίζει ότι δεν εγκατέλειψε τη χώρα του για οικονομικούς λόγους, αλλά λόγω έλλειψης ελευθερίας και της αδυναμίας του να δημιουργήσει οικογένεια, ενώ επισημαίνει ότι τα τελευταία χρόνια δεν κατόρθωσε να εργαστεί στη Δημοκρατία. Τέλος, ζητεί την παραχώρηση άδειας παραμονής και εργασίας, ώστε να εργαστεί στο αντικείμενό του, να δημιουργήσει οικογένεια και να συμβάλει στην κοινωνία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

Η ευπαίδευτη συνήγορος των καθ' ων η αίτηση αντικρούοντας τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς υποστήριξε πως η προσβαλλόμενη απόφαση έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του Συντάγματος και των Νόμων, κατόπιν δέουσας έρευνας και σωστής ενάσκησης των εξουσιών που ο Νόμος παρέχει στους καθ’ ων η αίτηση.  Επιπλέον, υποστηρίζει πως η επίδικη απόφαση είναι δεόντως και νομίμως αιτιολογημένη.  Κατά συνέπεια, εισηγείται πως η προσβαλλόμενη απόφαση θα πρέπει να επικυρωθεί από το Δικαστήριο και η υπό εξέταση προσφυγή να οδηγηθεί σε απόρριψη.

 

Θα πρέπει να επισημανθεί ότι, σύμφωνα με τον περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμο του 2018, Ν.73(Ι)/2018, το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας έχει την εξουσία να εξετάσει την παρούσα υπόθεση επί της ουσίας. Το γεγονός αυτό, οφείλεται στο ότι η παρούσα υπόθεση αφορά αίτηση που χρονικά πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 11 (2) και (3) του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018, Ν.73(Ι)/2018, οι οποίες δίδουν στο Δικαστήριο την υποχρέωση ελέγχου της νομιμότητας και ορθότητας της πράξης.

 

Είναι χρήσιμο να παρατεθούν όλοι οι ισχυρισμοί που πρόβαλε ο αιτητής σε όλα τα στάδια της διαδικασίας εξέτασης του αιτήματός του, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν οι καθ' ων η αίτηση αποφάσισαν εντός των αρμοδιοτήτων τους, όπως αυτές οι αρμοδιότητες καθορίζονται από τη σχετική νομοθεσία και έχουν επεξηγηθεί από τη σχετική νομολογία του Ανωτάτου, Διοικητικού και Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας.

 

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έχω ενώπιον μου, ο αιτητής στην αίτηση που υπέβαλε στην Υπηρεσία Ασύλου, δήλωσε ότι εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του για οικονομικούς κυρίως λόγους. Ειδικότερα αναφέρει ότι είναι πτυχιούχος ηλεκτρολόγος αλλά δεν μπορούσε να βρει εργασία στο αντικείμενό του επειδή δεν είχε διασυνδέσεις. Ισχυρίστηκε πως για να σε προσλάβει μία εταιρεία στο Ιράν θα πρέπει είτε να έχεις διασυνδέσεις είτε να συμμετάσχεις στον πόλεμο ή κάποια στρατιωτική επιχείρηση (ερ. 24-19 του δ.φ.). 

 

Κατά τη συνέντευξή του, ο αιτητής δήλωσε ότι γεννήθηκε στην Τεχεράνη, όπου και πέρασε την παιδική του ηλικία ενώ στην ενήλικη ζωή του έμενε στην πόλη Boumehen της επαρχίας της Τεχεράνης, μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα (ερ. 64, 66 του δ.φ.).  Η οικογένειά του αποτελείται από τους γονείς του και την αδελφή του που βρίσκονται στην πόλη Boumehen, ενώ ο αδερφός του βρίσκεται επίσης στην Κύπρο (αυτό δήλωσε τη χρονική στιγμή της συνέντευξής του) και είναι αιτητής διεθνούς προστασίας (ερ. 66 του δ.φ.). Ο Αιτητής είναι πτυχιούχος πανεπιστημίου στον τομέα των ηλεκτρονικών υπολογιστών και εκτός από την μητρική του γλώσσα που είναι τα Farsi, ομιλεί λίγα Αγγλικά και Ελληνικά (ερ. 67 του δ.φ.).  Επιπρόσθετα, ανέφερε πως εργάστηκε στη χώρα του για πέντε χρόνια σε αντικείμενο σχετικό με την χρήση υπολογιστών (ερ. 65 - 66 του δ.φ.).

 

Ο Αιτητής έχει εκπληρώσει την στρατιωτική του θητεία την περίοδο 2012-2013 με καθήκοντα τεχνικού ηλεκτρονικών υπολογιστών, περνώντας 3 μήνες στην περιοχή Birjand για εκπαίδευση και 19 μήνες στην περιοχή Fasam Lavasam (ερ. 65 του δ.φ.). Ο Αιτητής εξήλθε από το Ιράν χωρίς να αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα από τις αρχές και ταξίδεψε νομίμως στην Τουρκία με τουριστική άδεια εισόδου (ερ. 62-64 του δ.φ.). Από εκεί μετέβη στις μη ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές, από όπου εισήλθε παρανόμως στις ελεγχόμενες περιοχές (ερ. 63 του δ.φ.). 

 

Αναφορικά με τους λόγους που τον ώθησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής επαναλαμβάνει ότι εγκατέλειψε την χώρα του για λόγους που σχετίζονται με τον τομέα της εργασίας του. Επαναλαμβάνει ότι στο Ιράν, προκειμένου να προσληφθεί κάποιο πρόσωπο σε εταιρεία θα πρέπει να έχει διασυνδέσεις. Επίσης, αναφέρει ότι παρόλο που του παρουσιάστηκαν ευκαιρίες για εργασία ο ίδιος δεν επιθυμούσε να εμπλακεί στο σύστημα και να εργαστεί για την Ισλαμική Επαναστατική Φρουρά αλλά προτίμησε να έχει μία εργασία στον κατασκευαστικό τομέα. Ωστόσο σκεπτόμενος ότι θα είχε τη δυνατότητα να έχει καλύτερες ευκαιρίες εργασίας προκειμένου να παντρευτεί και να έχει καλύτερο βιοτικό επίπεδο, αποφάσισε να μεταναστεύσει.

 

Προσθέτει ότι οι εργοδότες έδιναν πιο πολύ σημασία στην θρησκεία παρά στα προσόντα για την εργασία που θα διεκπεραίωνε κάποιο πρόσωπο. Τέλος, αναφέρει ότι οι γυναίκες έχουν χειρότερη αντιμετώπιση στην εργασία σε σχέση με τους άντρες και ανησυχεί για την περίπτωση που αποκτήσει κόρη στο μέλλον (ερ. 62 του δ.φ.). Στη συνέχεια, σε διάφορες ερωτήσεις που έγιναν στον Αιτητή σε σχέση με τη δυσκολία του να βρει εργασία, επανέλαβε τα όσα ανέφερε και κατά την αφήγησή του, ενώ όταν ο λειτουργός του έθεσε διευκρινιστική ερώτηση αν τελικά ήταν ο ίδιος που δεν αιτούνταν σε θέσεις εργασίας και όχι αποκλεισμός του από την αγορά εργασίας, ο Αιτητής αποκρίθηκε θετικά (ερ. 58-61 του δ.φ.).

 

Σχετικά με τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, ο Αιτητής δήλωσε ότι, όταν βρισκόταν στο Ιράν, ανήκε στο σιιτικό δόγμα του Ισλάμ. Όταν ρωτήθηκε για τα βιώματά του στο Ιράν ως μουσουλμάνος, ανέφερε ότι, παρότι οι γονείς του ήταν μουσουλμάνοι και πίστευαν στην προσευχή και στη νηστεία, ο ίδιος πίστευε μεν στον Θεό, πλην όμως δεν συμμετείχε ουσιαστικά στις λοιπές θρησκευτικές τελετές και από την ηλικία των δεκαοκτώ ετών, σταμάτησε να προσεύχεται και να νηστεύει. Πρόσθεσε ακόμη ότι στο πανεπιστήμιο οι χειρότεροι βαθμοί του αφορούσαν τα μαθήματα των θρησκευτικών και ότι είχε αποτύχει και στο μάθημα του Κορανίου. Όταν ρωτήθηκε ειδικότερα ποιος ήταν ο ρόλος του Ισλάμ στη ζωή του, δήλωσε ότι δεν πίστευε στην προσευχή και στη νηστεία με τον τρόπο που επιτάσσει το Ισλάμ και ότι δεν συμμετείχε σε ισλαμικές θρησκευτικές τελετές. Σε επόμενη ερώτηση κατά πόσον ήταν ικανοποιημένος από το Ισλάμ, απάντησε ότι γενικά δεν αποδέχεται θρησκείες που προκαλούν διαφωνίες στον κόσμο, αν και σέβεται τις πεποιθήσεις. Όταν δε του ζητήθηκε να εξηγήσει ποια ήταν η σχέση του με τη θρησκεία, ανέφερε ότι η θρησκεία χρησιμοποιείται για οικονομική και πολιτική κατάχρηση και ότι στη χώρα του, εμποδίζει την πρόοδο και την ευημερία των ανθρώπων (ερυθρό 83 Δ.Φ.).

 

Ως προς την επαφή του με τον Χριστιανισμό, ο Αιτητής ανέφερε ότι οι πρώτες επιρροές προήλθαν από κάποιο χριστιανό συνάδελφο του πατέρα του, από τον οποίο η οικογένεια λάμβανε δώρα κατά τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, αλλά και από προσωπικά ερωτήματα που είχε ήδη από νεαρή ηλικία σε σχέση με τη δικαιοσύνη του Θεού στο Ισλάμ. Όταν ρωτήθηκε πότε ακριβώς ήρθε σε επαφή με τον Χριστιανισμό, απάντησε ότι αυτό συνέβη από την περίοδο που βρισκόταν στο Πανεπιστήμιο και ότι δεν θεωρεί τον Χριστιανισμό θρησκεία, αλλά κάτι μέσα από το οποίο βρήκε απαντήσεις στα ερωτήματά του. Όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει πώς ήρθε σε επαφή με τον Χριστιανισμό, ανέφερε ότι στο Ιράν διάβαζε από περιέργεια, χωρίς να μπορεί να εκδηλώσει ανοιχτά τέτοιο ενδιαφέρον, ενώ όταν ήρθε στην Κύπρο, επειδή ήταν νεοφερμένος και χωρίς φίλους, άρχισε να πηγαίνει στην εκκλησία και για σκοπούς κοινωνικοποίησης. Ανέφερε ότι εκεί γνώρισε τον ιερέα Martin, ο οποίος απαντούσε σε ερωτήσεις τους και ότι ύστερα από έξι ή επτά μήνες αποφάσισαν να βαπτιστούν. Συναφώς, όταν ρωτήθηκε σε ποια εκκλησία πήγαινε, απάντησε ότι επρόκειτο για τη Freedom Church στη Λεμεσό, ενώ όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει γιατί επέλεξε τη συγκεκριμένη εκκλησία, δήλωσε ότι εκεί μιλούσαν αγγλικά, υπήρχαν άτομα της ηλικίας του και το περιβάλλον ήταν χαρούμενο και φιλικό (ερυθρά 82 - 83 Δ.Φ.).

 

Αναφορικά με τη μελέτη χριστιανικών κειμένων, όταν ρωτήθηκε τι ακριβώς διάβαζε στο Ιράν, ο Αιτητής απάντησε ότι διάβαζε τη Βίβλο, την οποία βρήκε μέσω διαδικτύου στη φαρσί γλώσσα. Όταν του επισημάνθηκε ότι, σύμφωνα με διεθνείς πηγές, το διαδίκτυο στο Ιράν λογοκρίνεται, και του ζητήθηκε να εξηγήσει πώς κατέστη δυνατό να βρει τη Βίβλο ηλεκτρονικά, απάντησε πως επειδή γνωρίζει υπολογιστές, γνώριζε και τρόπους παράκαμψης της λογοκρισίας ή του φιλτραρίσματος, χωρίς όμως να είναι σε θέση να εξηγήσει ειδικότερα ποια μέσα χρησιμοποίησε, λέγοντας ότι δεν θυμάται.

 

Όταν ερωτήθηκε ποιο μέρος της Βίβλου διάβασε, ανέφερε το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και εξήγησε ότι η περιέργειά του αφορούσε κυρίως τη διαφορά μεταξύ του Χριστού και των άλλων προφητών, δεδομένου ότι στο Ισλάμ ο Χριστός διδάσκεται ως προφήτης και όχι ως Θεός. Όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει ποιες ακριβώς απαντήσεις βρήκε στη Βίβλο, ανέφερε ότι είχε σχηματίσει την εντύπωση πως ένα από τα θαύματα του Χριστού ήταν η ανάσταση νεκρών και μέσω αυτής της σκέψης, κατέληξε ότι οι Χριστιανοί πιστεύουν πως ο ίδιος ο Θεός ήρθε στη γη.  Ωστόσο, όταν ερωτήθηκε σε ποιο συγκεκριμένο σημείο της Βίβλου βρήκε αυτές τις απαντήσεις, δήλωσε ότι δεν θυμάται, ενώ όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει ποιον ακριβώς ανέστησε ο Χριστός, δήλωσε αόριστα ότι κάποιος θεραπεύτηκε, χωρίς να είναι σε θέση να δώσει σαφέστερη απάντηση (ερυθρά 81 - 82Δ.Φ.).

 

Σε σχέση με τον ρόλο του χριστιανού συναδέλφου του πατέρα του, όταν ο λειτουργός του ζήτησε να εξηγήσει πώς ακριβώς ήρθε σε επαφή με τον Χριστιανισμό μέσω αυτού, ο αιτητής διευκρίνισε ότι δεν ήταν απλός συνάδελφος αλλά ο προϊστάμενος του πατέρα του και ότι κατά τις χριστιανικές εορτές, ο πατέρας του έφερνε στο σπίτι δώρα που έλεγε ότι προέρχονταν από εκείνον. Όταν ερωτήθηκε αν ο άνθρωπος αυτός μιλούσε στον αιτητή για τον Χριστιανισμό, απάντησε ότι του μιλούσε για το χριστιανισμό όταν ήταν παιδί, και όχι όσο μεγάλωνε, γιατί οι σχετικές συζητήσεις προέρχονταν κυρίως από τη δική του περιέργεια. Όταν, περαιτέρω, του επισημάνθηκε ότι, βάσει διεθνών πηγών πληροφόρησης, ο προσηλυτισμός στο Ιράν αποτελεί σοβαρό αδίκημα, και του ζητήθηκε να εξηγήσει πώς ο εν λόγω άνθρωπος δεν αντιμετώπιζε πρόβλημα να του μιλά ή να του δίνει δώρα κατά τις χριστιανικές εορτές, ο αιτητής απάντησε ότι τα δώρα δεν δίνονταν απευθείας σε αυτόν αλλά στον πατέρα του, ενώ πρόσθεσε ότι η περιέργειά του ενισχύθηκε ιδίως όταν ο πατέρας του είχε παρευρεθεί σε χριστιανική κηδεία και τους ανέφερε χαρακτηριστικά πως «είναι διαφορετικοί, δεν είναι όπως εμάς» (ερυθρά 81 - 82 Δ.Φ.).

 

Ως προς το τι τον προσέλκυσε στον Χριστιανισμό, ο αιτητής ανέφερε ότι εκεί βρήκε απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν μπορούσε να απαντήσει το Ισλάμ. Όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει πώς ακριβώς ο Χριστιανισμός απάντησε στον προβληματισμό του περί θεϊκής προτίμησης προς ορισμένα πρόσωπα, ανέφερε ότι κατά το Ισλάμ, οι ιμάμηδες θεωρούνται αθώοι και επιλεγμένοι, ενώ στον Χριστιανισμό, κατά την αντίληψή του, η ακολούθηση του Χριστού ήταν θέμα προσωπικής επιλογής. Όταν ρωτήθηκε πώς ο Χριστιανισμός απάντησε και στο ερώτημά του ότι εκείνος που κρίνει τον άνθρωπο θα πρέπει να έχει ζήσει τις ίδιες εμπειρίες, απάντησε ότι κατά τον Χριστιανισμό, ο Θεός ήρθε στη γη, έζησε ως άνθρωπος και πέρασε τις ίδιες συνθήκες και πιέσεις και έτσι μπορεί να κρίνει καλύτερα τον άνθρωπο. Όταν δε του επισημάνθηκε ότι αυτό που περιγράφει δεν είναι ο Θεός αλλά ο Υιός του Θεού, και του ζητήθηκε να εξηγήσει πώς ακριβώς ο Θεός κρίνει καλύτερα, απάντησε ότι απ’ όσα έχει διαβάσει, ο Υιός του Θεού και ο Θεός είναι το ίδιο, αφού ο Θεός έγινε άνθρωπος και ήρθε στη γη. Σε περαιτέρω ερώτηση για το νόημα της Αγίας Τριάδας, δήλωσε αρχικά ότι ο Θεός έχει παρουσιαστεί σε τρεις μορφές, «σαν ζωντανό πλάσμα, σαν περιστέρι, και ο ίδιος ο Χριστός και το Άγιο Πνεύμα» και όταν του ζητήθηκε διευκρίνιση, μετά από παύση ανέφερε ότι πρόκειται για τους τρόπους με τους οποίους ο Θεός έχει δείξει τον εαυτό του στους ανθρώπους (ερυθρό 79 Δ.Φ.).

 

Αναφορικά με το σημείο που οδήγησε στη μεταστροφή του, ο Αιτητής δήλωσε ότι, αφού πήγαινε για κάποιο χρονικό διάστημα στην εκκλησία, το ζήτημα έγινε εσωτερικό, καθώς αναζητούσε ηρεμία και καλύτερη σχέση με τον Θεό. Δήλωσε ότι στο Ιράν αισθανόταν μακριά από τον Θεό και με λιγότερη πίστη, ενώ πηγαίνοντας στην εκκλησία στην Κύπρο, ένιωσε τον Θεό μέσα του και επέλεξε να γίνει χριστιανός. Όταν ρωτήθηκε τι εννοούσε με την «ηρεμία» που βρήκε, απάντησε ότι λόγω των δυσκολιών που είχε περάσει στη ζωή του, βρήκε αίσθημα γαλήνης και εσωτερικής ειρήνης μετά τη μεταστροφή του. Σε ερώτηση γιατί δεν μπορούσε να το βρει αυτό στο Ισλάμ, απάντησε ότι στο Ισλάμ θεωρείται πως ο άνθρωπος πλησιάζει τον Θεό όσο περισσότερο προσεύχεται, αλλά ο ίδιος διέκρινε ελλείψεις στις λεπτομέρειές του, οι οποίες τον έκαναν να μην πιστεύει σε αυτό. Όταν δε ρωτήθηκε τι εννοούσε λέγοντας ότι έχει καλύτερη σχέση με τον Θεό, αναφέρθηκε σε προσωπικά περιστατικά, όπως η απώλεια πανεπιστημιακής υποτροφίας λόγω οικογενειακών προβλημάτων και η ασθένεια της μητέρας του, τα οποία σήμερα ερμηνεύει υπό το πρίσμα της θείας βούλησης, θεωρώντας ότι ίσως ο Θεός επιθυμούσε να περάσει από αυτές τις δοκιμασίες για να βρεθεί στη σημερινή του κατάσταση (ερυθρό 78  Δ.Φ.).

 

Περαιτέρω, όταν ρωτήθηκε ποια οφέλη έφερε ο Χριστιανισμός στην προσωπική του ζωή και πώς άλλαξε τη ζωή του, απάντησε ότι τώρα είναι πιο ήρεμος, πιο γαλήνιος και αισθάνεται περισσότερο τον Θεό. Ωστόσο, όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει γιατί ένιωσε την ανάγκη να γίνει χριστιανός, απάντησε ότι στην αρχή δεν το αντιμετώπιζε σοβαρά και ότι πήγαινε στην εκκλησία για να βελτιώσει τα αγγλικά του και από περιέργεια, μέχρι που σταδιακά πίστεψε στον Χριστό και τον αποδέχθηκε. Επειδή αυτή η απάντηση φαινόταν να διαφοροποιείται από τους προηγούμενους ισχυρισμούς του περί βαθύτερων θρησκευτικών ερωτημάτων, ο λειτουργός του ζήτησε να διευκρινίσει την αντίφαση, και ο αιτητής απάντησε ότι τα ερωτήματα υπήρχαν ήδη στο Ιράν, όπου αναζητούσε απαντήσεις σε βιβλία, ενώ στην Κύπρο απλώς δέχθηκε φιλική πρόσκληση να πάει στην εκκλησία και όταν διαπίστωσε τη διαφορά, πείστηκε να συνεχίσει. Όταν δε του επισημάνθηκε ότι μέχρι τότε είχε δηλώσει πως δεν είχε ενεργή σχέση με το Ισλάμ και του ζητήθηκε να εξηγήσει γιατί κατέφυγε σε άλλη θρησκεία για να λύσει τα προβλήματά του, απάντησε ότι αρχικά το έκανε για λόγους κοινωνικοποίησης και εύρεσης φίλων, ότι εξακολουθεί να μη θεωρεί τον εαυτό του «θρησκευόμενο πρόσωπο», αλλά ότι πιστεύει πως κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη από έναν Θεό στη ζωή του (ερυθρά 77 - 78 Δ.Φ.).

 

Σε σχέση με τη βάπτισή του, ο Αιτητής δήλωσε ότι αισθάνθηκε την ανάγκη να βαπτιστεί επειδή ένιωσε τον Χριστό, πίστεψε σε Αυτόν και τον αποδέχθηκε. Όταν ρωτήθηκε ποιο είναι το νόημα του βαπτίσματος, ανέφερε ότι πρόκειται για αναγέννηση, η οποία συνδέεται με την πίστη στον Χριστό ως Υιό του Θεού, που σταυρώθηκε για τις αμαρτίες των ανθρώπων και ήρθε στη γη για να τους σώσει. Όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει τι σημαίνει το βάπτισμα ειδικά για τον ίδιο, απάντησε ότι αποτελεί για αυτόν ένα είδος επιβεβαίωσης ή υπενθύμισης ότι έχει αποδεχθεί τον Χριστό με την καρδιά του και έχει αλλάξει τη ζωή του ως χριστιανός. Όταν του ζητήθηκε νέα διευκρίνιση, δεδομένου ότι είχε προηγουμένως αναφέρει ότι πήγαινε στην εκκλησία κυρίως για κοινωνικοποίηση και ότι δεν θεωρεί τον εαυτό του θρησκευόμενο, ο Αιτητής επανέλαβε ότι η κοινωνικοποίηση ήταν μόνο το αρχικό κίνητρο, αλλά με την πάροδο του χρόνου και μέσω της συμμετοχής του στις κυριακάτικες και τεταρτιάτικες συναντήσεις άρχισε να ενδιαφέρεται ολοένα και περισσότερο (ερυθρό 77 Δ.Φ.).

 

Ως προς την προετοιμασία και τη διαδικασία του βαπτίσματος, όταν ρωτήθηκε πώς προετοιμάστηκε, ο Αιτητής δήλωσε ότι η προετοιμασία του συνίστατο στην παρακολούθηση των συναντήσεων της εκκλησίας και ότι, σε κάποια στιγμή, ο ίδιος και ο αδελφός του ενημέρωσαν τον ιερέα ότι ήταν έτοιμοι να βαπτιστούν. Όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει αν χρειάστηκε να λάβει συγκεκριμένα βήματα προετοιμασίας, απάντησε ότι πρώτα προσευχήθηκαν στην εκκλησία και στη συνέχεια πήγαν στη θάλασσα, όπου και βαπτίστηκαν. Όταν του ζητήθηκε να περιγράψει τι ακριβώς συνέβη στη θάλασσα, ανέφερε ότι επρόκειτο να βαπτιστούν τρία άτομα και ότι δύο μέλη της εκκλησίας, ο Martin και ο Aled, τέλεσαν τη βάπτιση. Όταν του ζητήθηκε να περιγράψει τη διαδικασία, δήλωσε ότι τον ρώτησαν αν πιστεύει στον Χριστό, αν πιστεύει στην ανάσταση και αφού απάντησε καταφατικά, τον βάπτισαν και ακολούθησε εκ νέου προσευχή. Δήλωσε επίσης ότι η βάπτισή του έλαβε χώρα στις 2 Ιουνίου 2019 (ερυθρό 76 Δ.Φ.).

 

Σχετικά με το αποδεικτικό της βάπτισης, ο Αιτητής δήλωσε ότι διέθετε φωτογραφία από τη βάπτισή του, αλλά όχι ακόμη πιστοποιητικό βάπτισης.  Ισχυρίστηκε πως η φωτογραφία, λήφθηκαν στη Λεμεσό, κοντά στη θάλασσα, ενώ όταν ρωτήθηκε πού τη βρήκε, απάντησε ότι προερχόταν από τη σελίδα Instagram της Freedom Church στη Λεμεσό. Σε ερώτηση κατά πόσον η φωτογραφία ήταν δημόσια προσβάσιμη, απάντησε καταφατικά και όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει αν δεν τον απασχολούσε το ενδεχόμενο να είναι προσβάσιμη και από τις ιρανικές αρχές, απάντησε αρχικά ότι αυτό ήταν δική του επιλογή και ότι ανησυχεί μόνο λίγο. Όταν, περαιτέρω, του επισημάνθηκε ότι είχε προηγουμένως αποδώσει τη μη λήψη του πιστοποιητικού βάπτισης στην πανδημία του κορωνοϊού, μολονότι η βάπτισή του έλαβε χώρα αρκετούς μήνες πριν από την εμφάνιση της πανδημίας, ο Αιτητής απάντησε ότι αποφάσισε να το ζητήσει αργότερα και είχε ήδη μεσολαβήσει ο κορωνοϊός. Σε μεταγενέστερη ερώτηση γιατί εντέλει δεν μερίμνησε για την έκδοση του πιστοποιητικού, απάντησε ότι ήταν προσωπικό του θέμα και ότι δεν αναζητούσε το πιστοποιητικό (ερυθρά 75 -76, 80 Δ.Φ.).

 

Τέλος, ως προς τη θρησκευτική του γνώση και πρακτική, ο Αιτητής ανέφερε ότι άρχισε να πηγαίνει στην εκκλησία στις αρχές του 2019, ότι εκεί βοηθούσε με τον υπολογιστή και τη μουσική, ότι πήγαινε κυρίως τις Κυριακές και κάποιες φορές τις Τετάρτες, και ότι στις συναντήσεις παρακολουθούσαν βίντεο, διαλέξεις και θρησκευτικά τραγούδια. Όταν ερωτήθηκε ποια ήταν τα κύρια διδάγματα του Χριστιανισμού, απάντησε ότι δεν γνωρίζει και ζήτησε από τον λειτουργό να εξηγήσει καλύτερα την ερώτηση. Όταν του ζητήθηκε να αναφέρει τι διδάσκει ο Χριστιανισμός για τον Θεό, απάντησε ότι μετά το λάθος του Αδάμ και της Εύας οι άνθρωποι στάλθηκαν στη γη και ότι ο Χριστός στάλθηκε για να συγχωρήσει το λάθος τους. Σε ερώτηση να κατονομάσει μια χριστιανική εορτή, ανέφερε το Πάσχα, ενώ όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει τι γιορτάζεται κατά το Πάσχα, απάντησε την Ανάσταση του Χριστού. Όταν ρωτήθηκε αν έχει αγαπημένο μέρος στη Βίβλο, αρχικά θέλησε να αναζητήσει την απάντηση στο κινητό του, στη συνέχεια ανέφερε ότι δεν το είχε απομνημονεύσει και τελικά ανέφερε το κατά Ματθαίον και το κατά Ιωάννην.

 

Όταν ερωτήθηκε πώς ασκεί τη θρησκεία του, έδωσε αρχικά απάντηση σχετική με τη συμπεριφορά του στην εργασία, και μόνο όταν του διευκρινίστηκε ότι η ερώτηση αφορούσε το πώς ασκεί τη θρησκεία του τώρα που βρίσκεται σε χριστιανική χώρα, απάντησε ότι πηγαίνει στην εκκλησία και προσεύχεται καθημερινά (ερυθρά 75 -76 Δ.Φ.).  Τέλος, στην ερώτηση του λειτουργού σχετικά με το αν θα μπορούσε να επιστρέψει στο Ιράν και να διαμείνει σε άλλη περιοχή, ο Αιτητής επαναλαμβάνει ότι θα αντιμετωπίσει δυσκολίες στον τομέα της εργασίας του (ερ. 49 του δ.φ.).

 

Ο αρμόδιος λειτουργός, αξιολόγησε τα όσα ο αιτητής δήλωσε στην συνέντευξη του και διέκρινε τους εξής ισχυρισμούς: 1) Ταυτότητα, χώρα καταγωγής, προφίλ και προσωπικά στοιχεία του αιτητή, 2) Η διακριτική μεταχείριση που βίωσε ο αιτητής στην αγορά εργασίας εξαιτίας του Ιρανικού καθεστώτος και 3) Η μεταστροφή του αιτητή στο χριστιανισμό.  Στη βάση των ανωτέρω ισχυρισμών, ο αρμόδιος λειτουργός της EUAA, στην έκθεση/εισήγησή του αποδέχτηκε τον ισχυρισμό του Αιτητή για την ταυτότητα, το προφίλ και τη χώρα καταγωγής του, αλλά δεν έκανε αποδεκτούς τους άλλους δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς, δηλαδή τις διακρίσεις που δεχόταν ο Αιτητής στην αγορά εργασίας του Ιράν λόγω του πολιτικού καθεστώτος και την μεταστροφή του στον Χριστιανισμό.

 

Ως προς το δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό ο λειτουργός έκρινε ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει με συνεκτικό, ειδικό και λεπτομερή τρόπο με ποιον ακριβώς τρόπο το ιρανικό καθεστώς άσκησε διακριτική μεταχείριση εις βάρος του στον επαγγελματικό τομέα. Ειδικότερα, διαπιστώθηκε ότι, παρότι ο Αιτητής ανέφερε γενικά πως για να εξασφαλίσει κανείς καλή θέση στο Ιράν χρειάζονται ισχυρές διασυνδέσεις και ότι λόγω των σπουδών του, θα έπρεπε να εργαστεί για τους Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης ή υπό την εποπτεία τους, δεν εξήγησε με συγκεκριμένο τρόπο πώς αυτή η κατάσταση τον επηρέασε προσωπικά. Ο λειτουργός σημείωσε επίσης ότι, όταν του ζητήθηκε να αναπτύξει τι εννοούσε με τις «αναγκαίες διασυνδέσεις», ο Αιτητής παρέμεινε σε γενικές αναφορές, λέγοντας ότι όλοι οι οργανισμοί εποπτεύονται από το κράτος και ότι για να βρει κάποιος εργασία πρέπει να έχει συστάσεις και να εξετάζεται ως προς τις ισλαμικές του πεποιθήσεις, χωρίς όμως να εξειδικεύσει πώς αυτό λειτούργησε εις βάρος του ιδίου.

 

Περαιτέρω, ο λειτουργός έλαβε υπόψη ότι ο Αιτητής ανέφερε πως είχε επαγγελματικές ευκαιρίες τις οποίες ο ίδιος απέρριψε, τόσο σε σχέση με πιθανή εργασία με τους Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης, όσο και σε σχέση με ευκαιρία εργασίας με τον στρατό μετά τη θητεία του. Ως εκ τούτου, κρίθηκε ότι ο ίδιος δεν αποκλείστηκε από τις συγκεκριμένες θέσεις, αλλά αντιθέτως επέλεξε ο ίδιος να μην τις ακολουθήσει, ενώ μάλιστα ανέφερε ότι μετά την απόρριψη της στρατιωτικής εργασιακής ευκαιρίας δεν προέκυψε οποιοδήποτε πρόβλημα εις βάρος του.  Κατα συνέπεια, η εσωτερική αξιοπιστία των δηλώσεών του δεν τεκμηριώθηκε.

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού, ο λειτουργός αφού διεξήγαγε έρευνα σε πηγές πληροφόρησης δέχθηκε μεν ότι διεθνείς πηγές επιβεβαιώνουν υψηλά επίπεδα διαφθοράς στο Ιράν, καθώς και ότι οι διεθνείς κυρώσεις έχουν επηρεάσει αρνητικά την οικονομία και έχουν συμβάλει στην αύξηση της ανεργίας, πλην όμως έκρινε ότι τα στοιχεία αυτά δεν αρκούν για να αποδείξουν ότι ο ίδιος ο αιτητής υπέστη προσωπικά διάκριση στην απασχόληση.  Καταληκτικά, ο λειτουργός έκρινε ότι ο αιτητής δεν κατόρθωσε να τεκμηριώσει αυτό το σκέλος του ισχυρισμού του και ως εκ τούτου, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός δεν έγινε αποδεκτός.

 

Σε σχέση με τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό ο λειτουργός κατέληξε ότι, παρότι ο αιτητής ήταν σε θέση να εξηγήσει σε γενικές γραμμές την αποστασιοποίησή του από το Ισλάμ, δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει με συγκεκριμένο, συνεκτικό και λεπτομερή τρόπο κατά το αφήγημά του, τον τρόπο με τον οποίο γνώρισε τον Χριστιανισμό και οδηγήθηκε στη μεταστροφή του. Ειδικότερα, κρίθηκε ότι οι αναφορές του στον χριστιανό προϊστάμενο του πατέρα του, στα δώρα κατά τις χριστιανικές εορτές και στις συζητήσεις περί Χριστιανισμού δεν εξηγήθηκαν με επαρκή σαφήνεια, ιδίως ως προς το πώς, υπό το αυστηρό καθεστώς του Ιράν έναντι του προσηλυτισμού, προέκυψε αυτή η επαφή και πώς ακριβώς αυτή τον επηρέασε ουσιωδώς. Περαιτέρω, ο λειτουργός έκρινε ότι ο αιτητής δεν μπόρεσε να εξηγήσει με ειδικό και συνεκτικό τρόπο ποια ακριβώς στοιχεία της Βίβλου τον επηρέασαν, πώς εντόπισε τη Βίβλο στο Ιράν, ποια συγκεκριμένα μέρη αυτής διάβασε και ποιες συγκεκριμένες απαντήσεις έλαβε από αυτήν, ενώ οι σχετικές απαντήσεις του παρέμειναν γενικές, αόριστες και σε ορισμένα σημεία, αντιφατικές.

 

Ομοίως, κρίθηκε ότι δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει πειστικά το σημείο καμπής της μεταστροφής του, πέραν των γενικών αναφορών σε αίσθημα ηρεμίας, καλύτερη σχέση με τον Θεό και εσωτερική γαλήνη, χωρίς να αποδώσει ικανοποιητικά την εσωτερική διεργασία που κατά τους ισχυρισμούς του, οδήγησε στη μεταστροφή του. Επιπλέον, ο λειτουργός έλαβε υπόψη ότι, όταν ρωτήθηκε γιατί στράφηκε σε άλλη θρησκεία ενώ ο ίδιος δήλωνε ότι δεν ήταν ιδιαίτερα θρησκευόμενο πρόσωπο, ο αιτητής δεν έδωσε συνεκτικές απαντήσεις, παραπέμποντας αρχικά σε λόγους κοινωνικοποίησης και εύρεσης φίλων και στη συνέχεια σε προσωπική πίστη. Περαιτέρω, κρίθηκε ότι ούτε ως προς τη γνώση και την άσκηση του Χριστιανισμού ήταν σε θέση να απαντήσει με ειδικότητα και λεπτομέρεια, αφού δεν μπόρεσε να αναπτύξει επαρκώς βασικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού ή να περιγράψει με σαφήνεια αγαπημένο του σημείο από τη Βίβλο, περιοριζόμενος σε γενικές αναφορές. Ως εκ τούτου, ο λειτουργός έκρινε ότι η εσωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού του αιτητή περί μεταστροφής του στον χριστιανισμό δεν τεκμηριώθηκε.

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία, ο λειτουργός δέχθηκε ότι οι εξωτερικές πηγές πληροφόρησης επιβεβαιώνουν ότι στο Ιράν οι μεταστροφές από το Ισλάμ στον Χριστιανισμό και η προσηλυτιστική δράση αντιμετωπίζονται περιοριστικά και ότι οι χριστιανοί μεταστραφέντες ενδέχεται να αντιμετωπίσουν δυσμενείς συνέπειες. Επιπλέον, οι ίδιες πηγές επιβεβαιώνουν την ύπαρξη της Freedom Church της Λεμεσού στην Κύπρο, τη δραστηριότητά της σε σχέση με Ιρανούς που ενδιαφέρονται για τον Χριστιανισμό, καθώς και το γεγονός ότι η εκκλησία αυτή διενεργεί βαπτίσεις. Ο λειτουργός έλαβε επίσης υπόψη το πιστοποιητικό βάπτισης που υποβλήθηκε, καθώς και φωτογραφικό υλικό από αναρτήσεις της εν λόγω εκκλησίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία κρίθηκαν συναφή και υπαρκτά και συμβατά με τον ισχυρισμό ότι ο αιτητής βαπτίστηκε στην Κύπρο. Παρά ταύτα, ο λειτουργός έκρινε ότι τα στοιχεία αυτά, ακόμη και αν αποδεικνύουν ότι ο αιτητής βαπτίστηκε ή ότι συνδέθηκε εξωτερικά με τη συγκεκριμένη εκκλησία, δεν αρκούν από μόνα τους για να τεκμηριώσουν ότι έχει πράγματι ασπασθεί ειλικρινώς τον Χριστιανισμό και ότι η νέα πίστη αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της ταυτότητάς του, εφόσον ο ίδιος δεν παρείχε ικανοποιητικό αφήγηματης εσωτερικής διεργασίας της μεταστροφής του.

 

Καταληκτικά, ο λειτουργός έκρινε ότι, παρά την ύπαρξη εξωτερικών στοιχείων που επιβεβαιώνουν την εκκλησία, τη βάπτιση και γενικότερα το πλαίσιο κινδύνου για χριστιανούς μεταστραφέντες στο Ιράν, δεν κατέστη δυνατό να θεμελιωθεί ούτε η εσωτερική ούτε η εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού του Αιτητή περί γνήσιας μεταστροφής στον Χριστιανισμό. Για τον λόγο αυτό, ο τρίτος ουσιώδης ισχυρισμός δεν έγινε αποδεκτός από την Υπηρεσία Ασύλου.

 

Υπό το φως του μοναδικού αποδεκτού ισχυρισμού σχετικά με τα προσωπικά στοιχεία του αιτητή και λαμβάνοντας υπόψη τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του, ο αρμόδιος λειτουργός συνήγαγε κατά την αξιολόγηση κινδύνου το συμπέρασμα ότι ο αιτητής σε περίπτωση επιστροφής του δεν υπάρχει εύλογη πιθανότητα να αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

Προχωρώντας στη νομική ανάλυση, ο αρμόδιος λειτουργός κατέληξε ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις υπαγωγής του αιτητή σε έναν από τους λόγους που εξαντλητικά προβλέπονται από το άρθρο 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου και ως εκ τούτου, κατέληξε πως δεν δικαιούται προσφυγικό καθεστώς.  Αναφορικά με το άρθρο 19(2) του περί Προσφύγων Νόμου, του Ν. 6 (Ι)/2000, η αρμόδια λειτουργός κατέληξε ότι δεν υφίστανται ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, σε περίπτωση επιστροφής του στην χώρα καταγωγής του, ο αιτητής θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη, αφού σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί εκεί δεν παρατηρούνται συνθήκες ένοπλων συγκρούσεων. Ως εκ τούτου, κρίθηκε ότι ο αιτητής δεν δύναται να υπαχθεί ούτε σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας και συνεπώς το αίτημά του απορρίφθηκε στο σύνολό του. 

 

Έχω λάβει υπόψη μου όλα τα στοιχεία που βρίσκονται ενώπιόν μου, εξετάζοντας με προσοχή τους ισχυρισμούς που πρόβαλε ο αιτητής και μελετώντας ταυτόχρονα την έκθεση/εισήγηση της αρμόδιας λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία υιοθετήθηκε στο σύνολό της από το αρμόδιο εξουσιοδοτημένο πρόσωπο που εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου. Είναι αναγκαίο, οι ισχυρισμοί που πρόβαλε ο αιτητής να διερευνηθούν και από το Δικαστήριο και να εξεταστούν κατά πόσον επιβεβαιώνονται με τις πληροφορίες που συγκεντρώνονται για τη χώρα καταγωγής του, στα πλαίσια βεβαίως της ex nunc δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου και προς εκπλήρωση της υποχρέωσής του για έλεγχο της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.  

 

Αξιολογώντας τον πρώτο ισχυρισμό, ο αρμόδιος λειτουργός τον έκανε αποδεκτό ως εσωτερικά και εξωτερικά αξιόπιστο. Αντιθέτως, οι άλλοι δύο ισχυρισμοί απορρίφθηκαν. Ειδικότερα, σε σχέση με το δεύτερο ισχυρισμό και τη διακριτική μεταχείριση που ισχυρίζεται ότι υπέστη ο Αιτητής, θα συμφωνήσω με την εισήγηση του λειτουργού πως ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να δώσει ικανοποιητικές και επαρκείς πληροφορίες σε θέματα που άπτονται στον πυρήνα του αιτήματός του.  Συγκεκριμένα, η δήλωσή του ότι είχε ευκαιρίες αλλά τις αρνήθηκε επειδή δεν επιθυμούσε να αναμειχθεί στο υπάρχον σύστημα αναιρεί τις δηλώσεις του ότι προκειμένου να βρει εργασία στο Ιράν έπρεπε να έχει διασυνδέσεις.

 

Ειδικότερα, διαπιστώνεται ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να παραθέσει με συνεκτικό, συγκεκριμένο και επαρκώς εξειδικευμένο τρόπο τους λόγους για τους οποίους φέρεται να υπέστη δυσμενή διάκριση στον επαγγελματικό τομέα. Οι αναφορές του περιορίστηκαν σε γενικές διαπιστώσεις περί ανάγκης ύπαρξης διασυνδέσεων και κρατικού ελέγχου της αγοράς εργασίας στο Ιράν, χωρίς να καταδείξει με σαφήνεια τον τρόπο με τον οποίο οι συνθήκες αυτές επηρέασαν προσωπικά και ουσιωδώς τον ίδιο.

 

Περαιτέρω, από τις ίδιες τις δηλώσεις του προκύπτει ότι του είχαν παρουσιαστεί συγκεκριμένες επαγγελματικές ευκαιρίες, τις οποίες ο ίδιος επέλεξε να μην ακολουθήσει, τόσο σε σχέση με ενδεχόμενη εργασία συνδεόμενη με τους Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης όσο και με τον στρατό. Το γεγονός αυτό αποδυναμώνει τον ισχυρισμό περί αποκλεισμού του από την αγορά εργασίας, καθότι δεν διαπιστώνεται ότι του επιβλήθηκε οποιοσδήποτε περιορισμός ή κύρωση λόγω των επιλογών του.  Κατά συνέπεια, η εσωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού του δεν τεκμηριώθηκε.

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία, διαφαίνεται ότι οι γενικότερες συνθήκες στο Ιράν χαρακτηρίζονται από φαινόμενα διαφθοράς και δυσχέρειες στην απασχόληση, όπως προκύπτει από διεθνείς πηγές πληροφόρησης. Ωστόσο, τα στοιχεία αυτά, καθεαυτά, δεν αρκούν για να στοιχειοθετήσουν ότι ο αιτητής υπέστη προσωπικά και στοχευμένα δυσμενή μεταχείριση.  Κατ’ ακολουθίαν, καταλήγω ότι ο υπό εξέταση ισχυρισμός δεν τεκμηριώθηκε και, ως εκ τούτου, δεν γίνεται αποδεκτός.

 

Αναφορικά με τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό, σε σχέση με την μεταστροφή του στον Χριστιανισμό πράγματι από τις δηλώσεις του δεν φαίνεται ως μία συνειδητή επιλογή αλλά περισσότερο ως επακόλουθο των κοινωνικών του συναναστροφών στην Κύπρο και της απομάκρυνσής του από την πίστη στο Ισλάμ, όσο ακόμη ήταν στην χώρα του. Για το λόγο αυτό θα συμφωνήσω με την κρίση του λειτουργού κατά την εξέταση των υποστηρικτικών εγγράφων που κατέθεσε ο Αιτητής (πιστοποιητικό βάπτισης ερ. 71 και φωτογραφίες που αναρτήθηκαν στο Instagram από την Freedom Church ερ. 41,42), ότι δηλαδή παρόλο που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η γνησιότητά τους δεν φέρουν κάποια επιπρόσθετη αποδεικτική αξία σε σχέση με την πραγματική μεταστροφή του Αιτητή στον Χριστιανισμό.

 

Παρατηρώ επιπλέον και τις σημαντικές αντιφάσεις στις οποίες υπέπεσε ο Αιτητής κατά την γραπτή του αγόρευση και πιο συγκεκριμένα το ότι ο πατέρας του ήταν Χριστιανός Αρμένιος ενώ κατά την συνέντευξή του δήλωσε ότι ο πατέρας του ήταν Μουσουλμάνος και δεν του έχει μιλήσει για την μεταστροφή του στον Χριστιανισμό, αλλά και την δήλωσή του ότι δεν αντιμετώπιζε πρόβλημα με την εργασία του στο Ιράν παρόλο που ήταν και ο πρώτος ισχυρισμός που προέβαλε ήδη κατά την αίτησή του.  

 

Μετά από έρευνα που διεξήγαγα σε εξωτερικές αξιόπιστες πηγές πληροφόρησης για την αντιμετώπιση των Χριστιανών μεταστραφέντων στο Ιράν, προκύπτει πως οι Χριστιανοί είναι μία από τις τρείς αναγνωρισμένες θρησκευτικές μειονότητές μαζί με τους Ζωροαστριστές, και τους Εβραίους, στους οποίους σύμφωνα με Άρθρο 13 του Συντάγματος αναγνωρίζεται το δικαίωμα τους στην θρησκευτική λατρεία.^[1]

 

Η USCIRF στην ετήσια έκθεσή της για το 2026 αναφέρει ότι οι συνθήκες θρησκευτικής ελευθερίας στο Ιράν παρέμειναν δυσμενείς το 2025 και καταγράφει αυθαίρετες συλλήψεις, εξαφανίσεις, κατασχέσεις περιουσίας και πίεση σε βάρος θρησκευτικών μειονοτήτων και θρησκευτικών διαφωνούντων. Όπως αναφέρει οι ιρανικές αρχές συνέχισαν κατά το 2025 να στοχοποιούν συστηματικά μέλη θρησκευτικών μειονοτήτων και άλλους θρησκευτικούς διαφωνούντες, περιλαμβανομένων χριστιανών και ειδικότερα χριστιανών που είχαν μεταστραφεί από το Ισλάμ.^[2] Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται και σε ψήφισμα του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ του Απριλίου 2025, στο οποίο γίνεται αναφορά σε συστηματικές διακρίσεις, αυθαίρετες κρατήσεις και παραβιάσεις της θρησκευτικής ελευθερίας στο Ιράν.^[3]

 

Σύμφωνα  με το Article 18 κατά το 2024 τουλάχιστον 139 χριστιανοί συνελήφθησαν στο Ιράν λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων ή δραστηριοτήτων, 80 κρατήθηκαν και 77 κατηγορήθηκαν, ενώ στο τέλος του έτους τουλάχιστον 18 πρόσωπα εξακολουθούσαν να εκτίουν ποινές σχετιζόμενες με την πίστη τους. Η USCIRF στην ανωτέρω έκθεση αναφέρει ότι κατά το 2025 οι αρχές συνέχισαν τις συλλήψεις χριστιανών σε διάφορες πόλεις του Ιράν και ότι αναφέρονταν δεκάδες ενεργές δικαστικές υποθέσεις εις βάρος χριστιανών για θρησκευτικές δραστηριότητες.^[4]

 

Σχετικά με τους χριστιανούς που επιστρέφουν, η EUAA αναφέρει πως η επιστροφή στο Ιράν μπορεί να συνεπάγεται κίνδυνο δίωξης, κράτησης ή και θανατηφόρας μεταχείρισης για ενεργούς χριστιανούς, ενώ σημειώνεται ότι οι αρχές ενδέχεται σε ορισμένες περιπτώσεις να διερευνούν αν ο επιστρέφων έχει μεταστραφεί ή έχει επικαλεστεί χριστιανική μεταστροφή σε διαδικασία ασύλου στο εξωτερικό.^[5]  Επισημαίνεται ότι παρόλο που η αφήγηση του αιτητή βρίσκει έρεισμα στις πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής του, η έλλειψη εσωτερικής συνοχής στις δηλώσεις του καθιστά τον ισχυρισμό του αναξιόπιστο.  Κατά συνέπεια, ούτε ο τρίτος ουσιώδης ισχυρισμός μπορεί να γίνει αποδεκτός.

 

Όπως προκύπτει από τα προεκτεθέντα, ο αιτητής δεν επικαλείται στη συνέντευξή του με τρόπο αξιόπιστο κανέναν απολύτως ισχυρισμό που να εμπίπτει στις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα, έτσι όπως αυτή η έννοια ερμηνεύεται από τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951 και από το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000.  Αδιαμφισβήτητα προκύπτει από το άρθρο 18 (5) του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000, πως ο αιτητής που επιθυμεί την υπαγωγή του στο ειδικό προστατευτικό καθεστώς της Σύμβασης, οφείλει να εκθέσει στη διοίκηση με στοιχειώδη σαφήνεια, τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά τα οποία του προκαλούν, κατά τρόπο αντικειμενικό, δικαιολογημένο φόβο δίωξης στη χώρα καταγωγής του. 

 

Ο αιτητής δεν είναι υποχρεωμένος να προσκομίσει για την απόδειξη των ισχυρισμών του, τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, αυτό όμως δεν αίρει την υποχρέωσή του να επικαλεσθεί με λεπτομέρεια, σαφήνεια και αληθοφάνεια συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που στηρίζουν το αίτημα που υπέβαλε στις αρμόδιες αρχές.  Οι ισχυρισμοί που προωθούνται από τον αιτητή, ενόψει του ότι δεν έχουν προωθηθεί κατά τρόπο αξιόπιστο, δεν είναι δυνατό να οδηγήσουν σε υπαγωγή του στο καθεστώς του άρθρου 3 του Ν. 6 (Ι)/2000.

 

Ειδικά σε σχέση με την παραχώρηση καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας στο πλαίσιο του άρθρου 19 (1) και (2) του Ν. 6(Ι)/2000 προβλέπονται τα πιο κάτω (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):

 

«19.-(1) Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του αναγνωρίζει καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δεν βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής.

(2) Για τους σκοπούς του παρόντος Νόμου, “σοβαρή βλάβη” ή “σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη” σημαίνει-

(α) θανατική ποινή ή εκτέλεση, ή

(β) βασανιστήρια ή απάνθρωπη  ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία του αιτητή στη χώρα καταγωγής του, ή

(γ) σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης.»

 

Για τη διαπίστωση αυτού του πραγματικού κινδύνου θα πρέπει να υπάρχουν, όπως ρητά προνοεί το άρθρο 19(1) του Ν. 6 (Ι)/2000, «ουσιώδεις λόγοι».  Περαιτέρω, σοβαρή βλάβη ή σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη κατά το εδάφιο (2) του άρθρου 19 του Ν. 6 (Ι)/2000, σημαίνει κίνδυνο αντιμετώπισης θανατικής ποινής, βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας ή να υπάρχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015), ECLI:CY:AD:2015:D619, ECLI:CY:AD:2015:D619.

 

Από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου, και ενόψει της απόρριψης των ισχυρισμών του αιτητή, προκύπτει πως δεν στοιχειοθετούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 19 (2) (α) ή (β) του Ν. 6 (Ι)/2000 για να παρασχεθεί στον αιτητή το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αναφορικά με τον κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη υπό τη μορφή της θανατικής ποινής ή εκτέλεσης,  βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

 

Στο πλαίσιο της εξέτασης του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6 (Ι)/2000 όπως αυτό παρατίθεται ανωτέρω, θα προβώ σε εξέταση της σχετικής νομολογίας των ζητημάτων που προκύπτουν από το άρθρο αυτό.

 

Όπως ανέλυσα και στην απόφασή μου στην υπόθεση υπ’αριθμόν 4778/22, Y.Y.M. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερομηνίας 6/2/2025:

 

«Σχετικά με την έννοια της ένοπλης σύρραξης, το ΔΕΕ στην απόφαση Diakite [ΔΕΕ, C-285/12, ημερ. 30.1.2014, σκ.35] έκρινε ότι (υπογράμμιαση του παρόντος Δικαστηρίου) «το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας έχει την έννοια ότι η ύπαρξη εσωτερικής ένοπλης συρράξεως πρέπει να γίνεται δεκτή, όσον αφορά την εφαρμογή της διατάξεως αυτής, όταν οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή όταν δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους, χωρίς να είναι αναγκαίο να είναι δυνατός ο χαρακτηρισμός της συρράξεως αυτής ως ένοπλης συρράξεως που δεν έχει διεθνή χαρακτήρα, υπό την έννοια του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, και χωρίς η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργανώσεως των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων ή η διάρκεια της συρράξεως να αποτελεί αντικείμενο αυτοτελούς εκτιμήσεως σε σχέση με την εκτίμηση του βαθμού βίας που δεσπόζει στην οικεία επικράτεια.»

 

Σε σχέση με την έννοια της αδιάκριτης βίας και ως προς τους παράγοντες που δύνανται να ληφθούν υπόψιν κατά την αξιολόγηση του συστατικού αυτού στοιχείου του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6 (Ι)/2000 το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: το ΔΕΕ) επεσήμανε σε απόφασή του στην υπόθεση C-901/19, ημερομηνίας 10.6.2021, CF, DN κατά Bundesrepublic Deutschland, σκέψη 43, ότι λαμβάνονται υπόψη «[…]μεταξύ άλλων, η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργάνωσης των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων και η διάρκεια της σύρραξης ως στοιχεία λαμβανόμενα υπόψη κατά την εκτίμηση του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 15, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2011/95 […] καθώς και άλλα στοιχεία όπως η γεωγραφική έκταση της κατάστασης αδιάκριτης άσκησης βίας, ο πραγματικός προορισμός του αιτούντος σε περίπτωση επιστροφής στην οικεία χώρα ή περιοχή και οι τυχόν εκ προθέσεως επιθέσεις κατά αμάχων εκ μέρους των εμπόλεμων μερών».

 

Επί του προσδιορισμού του επιπέδου της ασκούμενης αδιάκριτης βίας, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ( στο εξής: το ΕΔΔΑ) στην απόφασή του Sufi and Elmi (ΕΔΔΑ, απόφαση επί των προσφυγών  8319/07 and 11449/07, ημερομηνίας 28.11.2011, σκ.241) αξιολόγησε, διευκρινίζοντας ότι δεν κατονομάζονται εξαντλητικά, τη χρήση μεθόδων και τακτικών πολέμου εκ μέρους των εμπόλεμων πλευρών οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο αμάχων θυμάτων ή ευθέως στοχοποιούν αμάχους, εάν η χρήση αυτών είναι διαδεδομένη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, και, τελικά, τον αριθμό των αμάχων που έχουν θανατωθεί, τραυματιστεί και εκτοπιστεί ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

 

Περαιτέρω, διευκρινίζοντας τον όρο «προσωπική απειλή», το ΔΕΕ στα πλαίσια της απόφασης στην υπόθεση C-465/07, Meki Elgafaji, Noor Elgafaji κ. Staatssecretaris van Justitie, ημερ.17.2.2009, σκέψη 35 εξήγησε ότι οφείλει (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου): «να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας.»  Ως προς την εφαρμογή της αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας, το ΔΕΕ στην ίδια απόφαση της υπόθεσς C-465/07, Meki Elgafaji, Noor Elgafaji κ. Staatssecretaris van Justitie, ημερομηνία 17.2.2009, στην σκέψη 39 διευκρίνισε ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών της καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας».»

 

Κατά την άσκηση της αρμοδιότητας του παρόντος Δικαστηρίου για πλήρη και από τούδε και στο εξής (άρθρο 11 (3) (α) του Περί Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018) εξέταση πραγματικών και νομικών ζητημάτων που διέπουν την επίδικη απόφαση θα προβώ σε παράθεση πρόσφατων πληροφοριών από τη χώρα καταγωγής του αιτητή. Επαναλαμβάνω ότι η συλλογή πληροφοριών από το Δικαστήριο έχει αναγνωριστεί τόσο στη νομολογία του ΕΔΔΑ (βλ. ενδεικτικά ΕΔΔΑ, απόφαση ημερομηνίας 11/01/2007, αίτηση υπ’ αριθ. 1948/04, Salah Sheekh, παρ.136, απόφαση ημερ. 23/08/2016, αίτηση υπ’ αριθ. 59166/12, JK and Others v. Sweden, παρ.90), όσο και του παρόντος Δικαστηρίου (βλ. ενδεικτικά YB v. Δημοκρατίας, ημερ. 02/05/2023, απόφαση αρ. 1217/21).

 

Προχωρώντας σε παράθεση πληροφοριών από τη χώρα καταγωγής του, και ιδίως τη γενική κατάσταση ασφαλείας στο Ιράν, διαπιστώνεται πως στις 28 Φεβρουαρίου 2026 το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν νέα κύματα αεροπορικών πληγμάτων στο Ιράν,^[6] εγκαινιάζοντας μια νέα φάση σύρραξης που, μέσα σε λίγες ημέρες, απέκτησε περιφερειακή διάσταση. Η Fact-Finding Mission on Iran του OHCHR κατέγραψε ότι μέχρι τις 3 Μαρτίου η ένοπλη σύγκρουση είχε ήδη επεκταθεί ώστε να εμπλέκει περισσότερες από δέκα χώρες.^[7] Μεταξύ των νεκρών της 28 Φεβρουαρίου συγκαταλέγονταν και ανώτεροι Ιρανοί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του Ali Khamenei.^[8] Μετά τον θάνατό του, ως νέος Ανώτατος Ηγέτης ορίστηκε ο Mojtaba Khamenei.^[9]

 

Οι διαθέσιμες πηγές πληροφόρησης συνδέουν την έναρξη αυτής της νέας φάσης τόσο με τη μακρά αντιπαράθεση γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν όσο και με τη γενικότερη στρατιωτική και γεωπολιτική αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ισραήλ-Ιράν, η οποία είχε ήδη οξυνθεί κατά το έτος 2025. Το ACLED περιγράφει τα πλήγματα της 28ης Φεβρουαρίου ως το γεγονός που πυροδότησε πόλεμο πλήρους κλίμακας με ταχεία περιφερειακή διάχυση,^[10] ενώ το OHCHR, αλλά και ειδικοί εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ, συνέδεσαν την κλιμάκωση με την αποτυχία αποκλιμάκωσης μέσω διπλωματικών οδών και με την ευρύτερη αμφισβήτηση της νομιμότητας της χρήσης στρατιωτικής βίας ως μέσου αντιμετώπισης του ιρανικού πυρηνικού ζητήματος ή άλλων περιφερειακών διαφορών.^[11]

 

Από τις πρώτες ημέρες των επιχειρήσεων, διεθνείς οργανισμοί προειδοποιούσαν ότι ο κίνδυνος δεν περιοριζόταν σε μεμονωμένα στρατιωτικά πλήγματα. Στις 2 Μαρτίου 2026 ο Γενικός Διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας δήλωσε ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις αυξάνουν τους κινδύνους για την πυρηνική ασφάλεια και προστασία και ότι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις δεν θα πρέπει να αποτελούν στόχο,^[12] ενώ την ίδια ημέρα η ICRC υπογράμμισε ότι η διεύρυνση των εχθροπραξιών θέτει σε μεγάλο κίνδυνο τους αμάχους και τις βασικές πολιτικές υποδομές, υπενθυμίζοντας την υποχρέωση σεβασμού νοσοκομείων, σχολείων και λοιπών εγκαταστάσεων που εξυπηρετούν τον άμαχο πληθυσμό.^[13]

 

Η εξέλιξη της σύρραξης κατέδειξε ότι ο κίνδυνος για τους αμάχους και για την καθημερινή λειτουργία της χώρας δεν εντοπίζεται μόνο στην Τεχεράνη. Κατά το ACLED, ήδη από τις αρχές Μαρτίου είχαν καταγραφεί πλήγματα σε τουλάχιστον 26 από τις 31 επαρχίες του Ιράν^[14]. Στο ίδιο πλαίσιο, η Fact-Finding Mission on Iran του OHCHR κατέγραψε αναφορές για θύματα αμάχων, καθώς και για ζημιές και καταστροφές σε κρίσιμες πολιτικές υποδομές, νοσοκομεία και σχολεία,^[15] ενώ ειδική αναφορά έγινε στο πλήγμα κατά σχολείου στο Minab της επαρχίας Hormozgan στις 28 Φεβρουαρίου 2026, όπου αναφέρθηκε ότι σκοτώθηκαν περισσότερα από 165 άτομα, στη μεγάλη τους πλειονότητα μαθήτριες.^[16]

 

Σύμφωνα με το OHCHR, στις 3 Μαρτίου 2026 η Iranian Red Crescent Society είχε ήδη αναφέρει 787 νεκρούς στο Ιράν από την έναρξη των αεροπορικών πληγμάτων.^[17] Στις 11 Μαρτίου ο WHO ανέφερε ότι οι εθνικές αρχές του Ιράν κατέγραφαν περισσότερους από 1.300 θανάτους και 9.000 τραυματισμούς,^[18] ενώ στις 17 Μαρτίου η περιφερειακή ενημέρωση του WHO έκανε λόγο για πάνω από 1.440 νεκρούς και περισσότερους από 18.700 τραυματισμούς στο Ιράν.^[19] Την ίδια περίοδο η UNICEF έκανε λόγο για σημαντική αύξηση των παιδικών θυμάτων στην ευρύτερη σύγκρουση, περιλαμβανομένων εκατοντάδων παιδιών που αναφέρονταν ως νεκρά στο Ιράν.^[20]  Οι τελευταίες αναφορές κάνουν λόγο για 1500 νεκρούς και 18,551 τραυματίες,^[21] ενώ το ACLED για τον τελευταίο μήνα καταγράφει 2436 περιστατικά ασφαλείας σε 31 επαρχίες του Ιράν, εκ των οποίων τα 1523 καταγράφονται ως εκρήξεις ή απομακρυσμένη βία, καθώς και 889 απώλειες ανθρώπινων ζώων.^[22]

 

Επιπτώσεις υπήρξαν και στο σύστημα υγείας της χώρας. Στις 5 Μαρτίου το Reuters, επικαλούμενο τον WHO, μετέδωσε ότι είχαν ήδη επαληθευθεί 13 επιθέσεις κατά υγειονομικών δομών ή πόρων στο Ιράν,^[23] ενώ στις 11 Μαρτίου ο WHO έκανε λόγο για 18 επαληθευμένες επιθέσεις κατά της υγειονομικής περίθαλψης από τις 28 Φεβρουαρίου, με οκτώ θανάτους μεταξύ υγειονομικών.^[24] Στις 16 Μαρτίου αναφέρθηκε επίσης η εκκένωση έξι νοσοκομείων λόγω των εχθροπραξιών,^[25] ενώ η ICRC επισήμανε ότι οι συνέπειες των επιχειρήσεων αποτυπώνονται πλέον στην καθημερινή ζωή, στις μετακινήσεις, στη στέγαση και στην πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες.^[26]

 

Πέραν των άμεσων απωλειών σε ανθρώπινες ζωές, οι πηγές καταγράφουν εκτεταμένες βλάβες και σοβαρές ανθρωπιστικές συνέπειες. Ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δήλωσε στις 19 Μαρτίου 2026 ότι, σύμφωνα με την Iranian Red Crescent, είχαν πληγεί 67.414 πολιτικές τοποθεσίες στο Ιράν, εκ των οποίων 498 σχολεία και 236 υγειονομικές εγκαταστάσεις.^[27] Η ίδια πηγή ανέφερε επίσης διακοπές στην ηλεκτροδότηση και ελλείψεις βασικών αγαθών, όπως φάρμακα, βρεφικό γάλα και καύσιμα, ενώ επισήμανε ότι τα πλήγματα στρέφονται ολοένα περισσότερο προς πυκνοκατοικημένες περιοχές και μεγάλες εγκαταστάσεις φυσικού αερίου και πετρελαίου.^[28]

 

Οι κίνδυνοι αυτοί ενισχύονται από το γεγονός ότι οι εχθροπραξίες επηρεάζουν μεγάλες αστικές περιοχές αλλά και κρίσιμες ενεργειακές ζώνες εκτός πρωτεύουσας. Στις 18 Μαρτίου το Reuters ανέφερε πλήγματα κατά εγκαταστάσεων φυσικού αερίου στο South Pars και στο Asaluyeh,^[29] ενώ στις 23 Μαρτίου αναφέρθηκαν νέες επιχειρήσεις στην Τεχεράνη και προειδοποιήσεις για αντίποινα σε περίπτωση στοχοποίησης της ηλεκτρικής υποδομής του Ιράν.^[30] Την ίδια ημέρα, το Reuters μετέδωσε επίσης προειδοποιήσεις για τους κινδύνους από πλήγματα πλησίον του πυρηνικού σταθμού Bushehr.^[31]

 

Η κλιμάκωση είχε επίσης άμεσες συνέπειες στις μετακινήσεις πληθυσμού. Στις 4 Μαρτίου η UNHCR κατέγραψε 100.000 νέους εσωτερικά εκτοπισμένους στο Ιράν και 1.000 πρόσφυγες που είχαν ήδη περάσει σε γειτονικά κράτη,^[32] ενώ στο επικαιροποιημένο δελτίο της 25ης Μαρτίου 2026 ανέφερε ότι, σύμφωνα με την κυβέρνηση του Ιράν, μεταξύ 600.000 και 1.000.000 νοικοκυριών είχαν εγκαταλείψει προσωρινά τα σπίτια τους αναζητώντας ασφάλεια σε άλλα μέρη της χώρας, κάτι που αντιστοιχεί σε περίπου 1,9 έως 3,2 εκατομμύρια άτομα.^[33] Το ίδιο δελτίο αναφέρει ότι οι περισσότερες οικογένειες φεύγουν προσωρινά από την Τεχεράνη και άλλα μεγάλα αστικά κέντρα προς τον βορρά της χώρας και προς αγροτικές περιοχές, ενώ μεγάλος αριθμός πληθυσμού – κυρίως οικογένειες -προσφεύγει σε γειτονικές χώρες.^[34]

 

Παράλληλα, οι συνέπειες της σύρραξης συνδυάζονται με εσωτερική καταστολή και περιορισμούς που δυσχεραίνουν περαιτέρω την προστασία του πληθυσμού. Το OHCHR ανέφερε ότι οι άμαχοι στο Ιράν βρίσκονται μεταξύ συνεχιζόμενων εχθροπραξιών και κρατικής καταστολής, με διακοπή του διαδικτύου ήδη από τις 28 Φεβρουαρίου 2026, γεγονός που παρεμπόδισε την πρόσβαση σε ζωτικές πληροφορίες για τις εχθροπραξίες, ασφαλείς διαδρομές διαφυγής και επικοινωνία με συγγενείς.^[35] Η ίδια πηγή αναφέρθηκε επίσης σε αυξανόμενες ανησυχίες για κρατουμένους, συμπεριλαμβανομένων προσώπων στην Evin prison compound, και σε κίνδυνο περαιτέρω παραβιάσεων δικαιωμάτων υπό τις συνθήκες του πολέμου.^[36]

 

Μέχρι τις 26 Μαρτίου 2026 δεν είχε διαμορφωθεί σταθερό ή συμφωνημένο πλαίσιο κατάπαυσης του πυρός. Σύμφωνα με το Reuters, η Τεχεράνη εξετάζει αμερικανική πρόταση 15 σημείων που διαβιβάστηκε μέσω Πακιστάν, πλην όμως ο Υπουργός Εξωτερικών Abbas Araqchi δήλωσε ότι δεν διεξάγονται διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι η ανταλλαγή μηνυμάτων μέσω τρίτων χωρών δεν συνιστά διάλογο ή διαπραγμάτευση.^[37] Το Reuters είχε ήδη μεταδώσει στις 24 Μαρτίου ότι η διαπραγματευτική στάση της Τεχεράνης είχε σκληρύνει σημαντικά μετά την έναρξη του πολέμου,^[38] ενώ στις 25 Μαρτίου ανώτερη ιρανική πηγή χαρακτήριζε την αρχική αντίδραση στην αμερικανική πρόταση ως μη θετική.^[39] Σύμφωνα με το Reuters, η Τεχεράνη έχει επίσης διαμηνύσει μέσω μεσολαβητών ότι επιθυμεί οποιαδήποτε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός να περιλαμβάνει και το Λίβανο, συνδέοντας το ενδεχόμενο αποκλιμάκωσης με παύση των ισραηλινών επιχειρήσεων κατά της Hezbollah.^[40]

 

Με βάση τα ανωτέρω, προκύπτει ότι οι εχθροπραξίες συνεχίζονται, ότι οι πολιτικές και ανθρωπιστικές επιπτώσεις επεκτείνονται σε ολόκληρη σχεδόν την ιρανική επικράτεια, και ότι οι όποιες προοπτικές διαλόγου παραμένουν εύθραυστες και εξαρτώμενες από έμμεσες επαφές και από τη βούληση των μερών να μετατρέψουν την ανταλλαγή μηνυμάτων σε δομημένη διαπραγμάτευση.^[41] Με βάση πρόσφατα δημοσιεύματα, η κατάσταση στο Ιράν τις τελευταίες ημέρες χαρακτηρίζεται από συνέχιση και κλιμάκωση των στρατιωτικών εξελίξεων που συνδέονται με τον πόλεμο με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, με αναφορές για πλήγματα σε εγκαταστάσεις που σχετίζονται με το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, ιρανικά αντίποινα στην περιοχή του Κόλπου και ευρύτερες επιπτώσεις στην περιφερειακή ασφάλεια και στην ενεργειακή ναυσιπλοΐα.[42] Παράλληλα, στο εσωτερικό του Ιράν καταγράφεται ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας και της κατασταλτικής αντίδρασης των αρχών, με συλλήψεις, διώξεις και δημόσιες προειδοποιήσεις για αυστηρές ποινές σε περιπτώσεις που οι αρχές συνδέουν με κατασκοπεία, συνεργασία με εχθρικά κράτη ή διάδοση υλικού το οποίο θεωρείται ότι μπορεί να διευκολύνει εχθρική δράση.[43] Οι τελευταίες ενημερώσεις κάνουν λόγο για πάνω από 1900 νεκρούς.[44]

 

Ως προς την πορεία των διαπραγματεύσεων, τα τελευταία δημοσιεύματα δείχνουν ότι παραμένουν ανοικτοί ορισμένοι δίαυλοι επικοινωνίας και μεσολαβητικές πρωτοβουλίες από τρίτα κράτη, χωρίς όμως να προκύπτει μέχρι στιγμής σταθερή ή οριστική συμφωνία. Από αμερικανικής πλευράς δημοσιοποιούνται αναφορές περί επαφών και πιθανότητας διευθέτησης, ενώ ταυτόχρονα διατηρείται η απειλή περαιτέρω στρατιωτικής πίεσης· από ιρανικής πλευράς, αντιθέτως, καταγράφεται επιφυλακτική έως αρνητική στάση απέναντι σε προτάσεις που εμφανίζονται να συνδυάζουν διαπραγμάτευση με παράλληλη στρατιωτική πίεση. Συνεπώς, η εικόνα που προκύπτει είναι εκείνη μιας ρευστής διαδικασίας, στην οποία οι επαφές συνεχίζονται αλλά η έκβαση παραμένει αβέβαιη.[45][46][47][48][49]  Υπό τα παρόντα δεδομένα, οι δημόσιες ενδείξεις συγκλίνουν περισσότερο σε συνέχιση της αβεβαιότητας και σε κίνδυνο περαιτέρω κλιμάκωσης παρά σε άμεση σταθεροποίηση της κατάστασης.

 

Ο ιδιαίτερα υψηλός αριθμός τραυματισμών αμάχων, ο οποίος ανέρχεται σε χιλιάδες περιστατικά, δεν αποτελεί απλώς ένα ποσοτικό δεδομένο, αλλά κρίσιμο δείκτη της έντασης, της διάρκειας και της γεωγραφικής έκτασης της ασκούμενης βίας. Ειδικότερα, η συχνότητα και η κλίμακα των τραυματισμών καταδεικνύουν ότι οι εχθροπραξίες λαμβάνουν χώρα με τρόπο επαναλαμβανόμενο και εκτεταμένο, επηρεάζοντας συστηματικά τον άμαχο πληθυσμό.  Περαιτέρω, η φύση των τραυματισμών, οι οποίοι προκύπτουν από μέσα και μεθόδους πολέμου όπως βομβαρδισμοί, εκρήξεις και επιθέσεις σε κατοικημένες περιοχές, καταδεικνύει ότι η ασκούμενη βία δεν είναι στοχευμένη αλλά αδιάκριτη, υπό την έννοια ότι δεν περιορίζεται σε στρατιωτικούς στόχους αλλά πλήττει αμάχους ανεξαρτήτως της προσωπικής τους κατάστασης ή συμπεριφοράς.

 

Επιπλέον, ο μεγάλος αριθμός τραυματιών, σε συνδυασμό με τον αντίστοιχο αριθμό νεκρών και εκτοπισμένων, αποτυπώνει μια κατάσταση γενικευμένης ανασφάλειας, στην οποία η πιθανότητα έκθεσης σε σοβαρή βλάβη δεν είναι θεωρητική αλλά πραγματική και υψηλή για κάθε άτομο που βρίσκεται στην πληγείσα περιοχή.  Η αξιολόγηση του επιπέδου της βίας δεν περιορίζεται σε ποσοτικά δεδομένα αριθμού ανθρώπινων απωλειών, αλλά εκτείνεται και σε ποιοτικά χαρακτηριστικά της σύρραξης.Η εκτίμηση του κινδύνου σοβαρής βλάβης δεν περιορίζεται σε στατική αποτύπωση της παρούσας κατάστασης ασφαλείας, αλλά περιλαμβάνει και αξιολόγηση της πιθανής εξέλιξής της σε περίπτωση επιστροφής του αιτητή. Στο πλαίσιο αυτό, κρίσιμη είναι η ύπαρξη ενδείξεων ότι η ασκούμενη βία παρουσιάζει δυναμικό χαρακτήρα και ενδέχεται να συνεχιστεί ή και να κλιμακωθεί.

 

Η συνέχιση των εχθροπραξιών, η αστάθεια της κατάστασης ασφαλείας και ο απρόβλεπτος χαρακτήρας των επιθέσεων καταδεικνύουν ότι ο κίνδυνος για τον άμαχο πληθυσμό παραμένει υπαρκτός και δύναται να ενταθεί.  Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να αποκλειστεί, κατά τον απαιτούμενο βαθμό βεβαιότητας, ότι ο αιτητής, σε περίπτωση επιστροφής του, θα εκτεθεί σε πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, δεδομένου ότι η ένταση της βίας δεν παρουσιάζει σταθεροποιητική τάση αλλά, αντιθέτως, παραμένει ρευστή και επιρρεπής σε περαιτέρω επιδείνωση.  Το στοιχείο αυτό είναι καθοριστικής σημασίας για την εφαρμογή του άρθρου 19(2)(γ), όπως ερμηνεύεται από τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με την οποία, σε περιπτώσεις υψηλού επιπέδου αδιάκριτης βίας, η απλή παρουσία αμάχου αρκεί για τη θεμελίωση του απαιτούμενου κινδύνου.

 

Ενόψει των ανωτέρω, καθίσταται σαφές ότι στην υπό εξέταση περίπτωση υφίσταται ένοπλη σύρραξη με την ευρεία έννοια του όρου, όπως αυτή ερμηνεύθηκε από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην απόφαση της 30.01.2014, υπόθεση C-285/12, Diakité (σκέψη 28). Λαμβάνοντας υπόψη τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά που έχουν αναλυθεί, κρίνεται ότι το επίπεδο της προερχόμενης από την ένοπλη σύρραξη αδιάκριτης βίας είναι ιδιαιτέρως υψηλό, σε βαθμό ώστε η απλή παρουσία αμάχου στην εν λόγω περιοχή να αρκεί για τη θεμελίωση πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000. 

 

Ως προς την ύπαρξη φορέα σοβαρής βλάβης, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (απόφαση της 18.12.2014, υπόθεση C-542/13, M’Bodj, σκέψη 35), καθώς και το άρθρο 6 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, οι φορείς σοβαρής βλάβης περιλαμβάνουν τόσο κρατικούς όσο και μη κρατικούς δρώντες. Η εν λόγω διάταξη έχει ενσωματωθεί στην εσωτερική έννομη τάξη με το άρθρο 3Α του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000. Στην παρούσα περίπτωση, η αδιάκριτη βία που επικρατεί στο πλαίσιο της ένοπλης σύρραξης συνιστά την πηγή του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης για τον αιτητή, με αποτέλεσμα να διαπιστώνεται η ύπαρξη τόσο κρατικών όσο και μη κρατικών φορέων βλάβης.

 

Αναφορικά με την ύπαρξη αποτελεσματικής προστασίας, από τα διαθέσιμα στοιχεία για τη χώρα καταγωγής προκύπτει ότι το κράτος δεν είναι σε θέση να παρέχει προστασία υπό τους όρους του άρθρου 3Β (2) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000. Συνεπώς, διαπιστώνεται ότι το κράτος του Ιράν αδυνατεί να εξασφαλίσει στον αιτητή αποτελεσματική και μη προσωρινή προστασία έναντι της σοβαρής βλάβης που ευλόγως αναμένεται να υποστεί.

 

Η δυνατότητα εσωτερικής μετεγκατάστασης, η οποία καθορίζεται στο άρθρο 12Γ(1) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000, προβλέπει ότι δύναται να αποκλειστεί η ανάγκη διεθνούς προστασίας εφόσον ο αιτητής μπορεί να μετεγκατασταθεί με ασφάλεια και νόμιμα σε άλλο τμήμα της χώρας καταγωγής του, όπου δεν υφίσταται πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης και όπου μπορεί ευλόγως να διαμείνει.  Η σχετική αξιολόγηση διενεργείται λαμβάνοντας υπόψιν την ύπαρξη ασφάλειας σε ορισμένη περιοχή της χώρας, την προσβασιμότητα σε αυτή και τον εύλογο χαρακτήρα της μετεγκατάστασης του αιτητή.^[50] Συνεκτιμώνται τόσο οι γενικές περιστάσεις οι οποίες επικρατούν στο συγκεκριμένο τμήμα της χώρας, όσο και οι ειδικές περιστάσεις του Αιτητή^[51]. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη την έκταση και την ένταση της ασκούμενης αδιάκριτης βίας, καθώς και τη γενικευμένη αστάθεια που επικρατεί σε όλη την επικράτεια του Ιράν, δεν προκύπτει ότι υπάρχει ασφαλής και εύλογη εναλλακτική περιοχή εσωτερικής μετεγκατάστασης για τον αιτητή. Ως εκ τούτου, η δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 12Γ(1) του Ν. 6 (Ι)/2000, αποκλείεται στην παρούσα περίπτωση.

 

Σε κανένα στάδιο της διαδικασίας δεν έχει αμφισβητηθεί η ιδιότητα του αιτητή ως αμάχου, ούτε προκύπτει οποιαδήποτε ένδειξη προς τούτο. Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω, προκύπτει ότι οι συγκρούσεις εξακολουθούν να βρίσκονται σε εξέλιξη και επηρεάζουν εκτεταμένα την επικράτεια του Ιράν, με σοβαρές πολιτικές και ανθρωπιστικές συνέπειες. Οι δυνατότητες για άμεσο και ουσιαστικό διάλογο παραμένουν περιορισμένες, καθώς στηρίζονται κυρίως σε έμμεσες επαφές και στην προθυμία των εμπλεκομένων να προχωρήσουν σε πιο οργανωμένες διαπραγματεύσεις.  Υπό τις παρούσες συνθήκες, η κατάσταση παραμένει ασταθής, με αυξημένο κίνδυνο περαιτέρω κλιμάκωσης και χωρίς σαφή ένδειξη άμεσης σταθεροποίησης.

 

Συνοψίζοντας την πιο πάνω ανάλυση επαναλαμβάνω πως το άρθρο 19(2)(γ), το οποίο ενσωματώνει το άρθρο 15(γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, καλύπτει περιπτώσεις όπου η σοβαρή βλάβη δεν προκύπτει από εξατομικευμένη δίωξη, αλλά από γενικευμένη κατάσταση βίας. Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ιδίως στις υποθέσεις Elgafaji και Diakité), η έννοια της «αδιάκριτης βίας» αναφέρεται σε επίπεδο βίας τέτοιο ώστε να θέτει σε κίνδυνο οποιονδήποτε άμαχο, ανεξαρτήτως προσωπικών χαρακτηριστικών, μόνο και μόνο λόγω της παρουσίας του στην πληγείσα περιοχή.

 

Στην περίπτωση του αιτητή, η αξιολόγηση επικεντρώνεται στις επικρατούσες συνθήκες στη χώρα καταγωγής του. Από τις πηγές πληροφόρησης που έχουν παρατεθεί ανωτέρω προκύπτει ότι υφίσταται κατάσταση εσωτερικής ή διεθνοποιημένης ένοπλης σύρραξης, με εκτεταμένη χρήση βίας από κρατικούς και/ή μη κρατικούς δρώντες, και ότι η βία αυτή έχει λάβει τέτοια ένταση και γεωγραφική έκταση, ώστε να πλήττει αδιακρίτως τον άμαχο πληθυσμό.  Όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, σε περιπτώσεις εξαιρετικά υψηλής έντασης βίας όπως την παρούσα, η απλή ιδιότητα του αιτητή ως αμάχου και η παρουσία του στην επηρεαζόμενη περιοχή αρκούν για τη θεμελίωση πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης.  Ούτως ή άλλως, οι αρχές του Ιράν δεν είναι σε θέση να παρέχουν αποτελεσματική και μη προσωρινή προστασία έναντι της εν λόγω βίας και η βία είναι εκτεταμένη και κατά συνέπεια, η εσωτερική μετεγκατάσταση δεν αποτελεί βιώσιμη εναλλακτική λύση.  Απο την πιο πάνω ανάλυση διαφαίνεται πως η επιστροφή του αιτητή θα τον εξέθετε σε πραγματικό κίνδυνο απειλής της ζωής του ή της σωματικής του ακεραιότητας, λόγω της γενικευμένης βίας, και η χορήγηση συμπληρωματικής προστασίας, δυνάμει του άρθρου 19 2 (γ), του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000, καθίσταται επιβεβλημένη ενόψει των συνθηκών που επικρατούν αυτή τη στιγμή στη χώρα καταγωγής του.

 

Υπενθυμίζω βέβαια, πως το Δικαστήριο εξετάζει πάντοτε την κατάσταση ασφαλείας που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του αιτητή την στιγμή που εκδίδει την απόφαση, στα πλαίσια του κατ’ουσίαν ελέγχου που οφείλει να διεξάγει και οποιαδήποτε αλλαγή στις συνθήκες που επικρατούν στο Ιράν, είτε καλυτέρευσης είτε χειροτέρευσης των συνθηκών, θα μπορούσε να δώσει τη δυνατότητα για παύση του καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας ή και αντίστοιχα για διατήρησή του.

 

Με βάση το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, όπως τα έχω αναφέρει και πιο πάνω, η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται δυνάμει του άρθρου 146 (4) (δ) του Συντάγματος και του άρθρου 11 (3) (β) του Περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, Ν. 73(Ι)/2018. Επιδικάζονται €600 έξοδα υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση. Κρίνω ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την αναγνώριση του αιτητή ως δικαιούχου συμπληρωματικής προστασίας και δια ταύτα χορηγείται στον αιτητή το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.

 

 

 

 

 

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.