ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

Υπoθ. Αρ.:8020/21 

09 Μαρτίου 2026 

[Α.Α.ΑΓΡΟΤΗ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.] 

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος 

Μεταξύ: 

C.A.N.

Αιτήτρια

-και- 

Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω 

Υπηρεσίας Ασύλου, Υπουργείο Εσωτερικών

Καθ' ων η Αίτηση 

-------------------

Π. Ζαπούνης (κος), Δικηγόρος για την Αιτήτρια.

Β. Θωμά (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η Αίτηση.  

Η Αιτήτρια παρούσα

Α Π Ο Φ Α Σ Η 

 

Α.Α.ΑΓΡΟΤΗ, Δ ΔΔΔΠ: Με την παρούσα τροποποιημένη αίτηση ακυρώσεως (προσφυγή), η Αιτήτρια προσβάλλει την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου όπως αυτή περιέχεται σε επιστολή ημερομηνίας 16/11/2021, σύμφωνα με την οποία το αίτημά της για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας απορρίφθηκε και καλεί το Δικαστήριο όπως κηρύξει αυτή άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος.

 

Όπως προκύπτει τόσο από την Ένσταση αλλά και από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, που αποτελεί τεκμήριο “Α” στην παρούσα διαδικασία, τα ουσιώδη γεγονότα που αφορούν την υπό εξέταση υπόθεση είναι τα ακόλουθα:

Η Αιτήτρια είναι ενήλικας, υπήκοος Καμερούν και συμπλήρωσε αίτηση για παροχή διεθνούς προστασίας στις 10/06/2019, αφού εισήλθε παράνομα στις ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές, παραλαμβάνοντας στις 11/06/2019 την σχετική Βεβαίωση Υποβολής Αιτήματος Διεθνούς Προστασίας.

 

Στις 29/06/2020 και 03/07/2020 πραγματοποιήθηκαν οι συνεντεύξεις της Αιτήτριας από λειτουργό της E.A.S.O. και στις 05/10/2021 ο αρμόδιος λειτουργός συνέταξε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του αιτήματος της Αιτήτριας. Στις 13/10/2021, συγκεκριμένος λειτουργός, δεόντως εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών να ασκεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου, ενέκρινε την εισήγηση για απόρριψη της αίτησης.

 

Η απορριπτική απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία περιέχεται στην επιστολή ημερομηνίας 16/11/2021, μαζί με την αιτιολογία αυτής, παραλήφθηκε δια χειρός από την Αιτήτρια αυθημερόν, θέτοντας την υπογραφή της αφού προηγουμένως της επεξηγήθηκε το περιεχόμενο της σε γλώσσα που κατανοεί πλήρως.

 

Εμπρόθεσμα η Αιτήτρια καταχώρησε, αρχικά αυτοπροσώπως, την με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο προσφυγή εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, ενώ μετά από έγκριση αιτήματος νομικής αρωγής, διορίστηκε για την εκπροσώπησή της συνήγορος ο οποίος μετά από σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου, προέβη σε τροποποίηση της αίτησης ακυρώσεως ώστε να προβληθούν οι νομικοί ισχυρισμοί προς ακύρωση της πράξης.

 

Ο συνήγορος της Αιτήτριας, μέσω της γραπτής αγόρευσης, βάλλει κατά της προσβαλλόμενης απόφασης για έλλειψη δέουσας έρευνας και επαρκούς αιτιολογίας, παραβίαση του Συντάγματος, του Διεθνούς Δικαίου, των αρχών καλής πίστης και της χρηστής διοίκησης. Αποτελεί θέση του ότι η απόφαση των Καθ’ ων η αίτηση είναι αντίθετη προς το Νόμο, τις Γενικές αρχές που διέπουν το Διοικητικό Δίκαιο, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τη Σύμβαση της Γενεύης και ότι αυτή λήφθηκε υπό πλάνη περί το νόμο και περί τα πράγματα, αλλά και κατά παράβαση της αρχής της μη επαναπροώθησης. Ειδικότερα, οι ανωτέρω ισχυρισμοί εδράζονται κυρίως στο ότι δεν αξιολογήθηκαν από τους Καθ’ ων η αίτηση οι προσωπικές περιστάσεις της Αιτήτριας, ήτοι ο ισχυρισμός της κατά την συνέντευξή της περί της κατάστασης της υγείας της, ως φορέας HIV καθώς και ότι υπήρξε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης στην χώρα καταγωγής της. Υποστηρίζει ότι η Αιτήτρια έπρεπε να παραπεμφθεί σε ιατρικές εξετάσεις προς διαπίστωση των ισχυρισμών της ως προνοεί το άρθρο 15 του Περί Προσφύγων Νόμου. Τέλος, παρατέθηκαν πηγές από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης από την χώρα καταγωγής της Αιτήτριας των ετών 2020-2021 σε σχέση με την κρατική και κοινωνική μεταχείριση των ατόμων που νοσούν από HIV/AIDS στο Καμερούν, οι οποίες αναφέρουν, ως υποστηρίζει, ότι ενώ στο Καμερούν είναι διαθέσιμη η θεραπεία για τα άτομα που έχουν διαγνωστεί με τον ιό HIV/AIDS, εντούτοις τα άτομα αυτά υφίστανται κοινωνικό αποκλεισμό και διακριτική μεταχείριση.

 

Εκκρεμούσης της διαδικασίας, εγκρίθηκε αίτημα προσαγωγής μαρτυρίας, η οποία συνίσταται σε: α.) Δήλωση Ανεξάρτητου Φόρουμ για την υπεράσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών στο Καμερούν(Forum For The Defense of Human Rights and Freedoms in Cameroon), ημερομηνίας 10/01/2022, η οποία επαναλαμβάνει όσα η Αιτήτρια δήλωσε κατά την καταγραφή του αιτήματος της για διεθνή προστασία και κατά τις προσωπικές της συνεντεύξεις ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου και αναφέρεται στους κινδύνους που η Αιτήτρια θα διατρέξει κατά την επιστροφής της στο Καμερούν (Τεκμήριο 1) και β.) ιατρικό πιστοποιητικό εκδοθέν από Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας, ημερομηνίας 23/09/2022 και το οποίο αναφέρεται στην κατάσταση υγείας της Αιτήτριας και βεβαιώνει πως η Αιτήτρια πάσχει από το σύνδρομο της επίκτητης ανοσοανεπάρκειας, παρακολουθείται στο συγκεκριμένο νοσοκομείο και ακολουθεί ειδική φαρμακευτική αγωγή με άριστη ιολογική και ανοσολογική απόκριση (Τεκμήριο 2).

 

Οι Καθ' ων η αίτηση, με τη Γραπτή τους Αγόρευση, υποστηρίζουν ότι η επίδικη απόφαση έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του Συντάγματος, των Νόμων και Κανονισμών, μετά από δέουσα έρευνα και ορθή ενάσκηση των εξουσιών που δίνει ο Νόμος στους Καθ' ων η αίτηση και αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά στοιχεία, γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης, σύμφωνα με τις γενικές αρχές διοικητικού δικαίου και είναι δε επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη. Τέλος, υποστηρίζουν, ακόμη, πως η Αιτήτρια δεν κατάφερε να αποσείσει το βάρος απόδειξης που φέρει από το νόμο.

 

Μέσω της απαντητικής της αγόρευσης, η Αιτήτρια επανέλαβε και υιοθέτησε όσα υποστήριξε κατά την γραπτή της αγόρευση.

 

Eνώπιον του Δικαστηρίου ο συνήγορος της Αιτήτριας υποστήριξε και προώθησε την θέση του περί έλλειψης δέουσας έρευνας από πλευράς των Καθ’ ων η αίτηση κυρίως σε σχέση με τον ισχυρισμό της Αιτήτριας που αφορά στην κατάσταση της υγείας της, ήτοι ότι είναι φορέας του AIDS, υιοθετώντας παράλληλα το περιεχόμενο της γραπτής του αγόρευσης. Από την πλευρά τους οι Καθ’ ων η αίτηση υιοθέτησαν πλήρως το περιεχόμενο της γραπτής τους αγόρευσης, χωρίς να επεκταθούν σε περαιτέρω τοποθέτηση.

 

Κατά τη συγγραφή της απόφασης, το Δικαστήριο έκρινε αναγκαίο όπως ακούσει το ίδιο την Αιτήτρια, θέτοντας προς αυτήν διευκρινιστικά ερωτήματα ως εκ τούτου διατάχθηκε το επανάνοιγμα του φακέλου και η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση. Αναφορά στους ισχυρισμούς της Αιτήτριας θα γίνει πιο κάτω στην παρούσα απόφαση.

 

Έχω μελετήσει με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου και δεδομένου ότι το Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018, Ν. 73(Ι)/2018 κέκτηται εξουσίας όπως εξετάζει πέραν από την νομιμότητα της προσβαλλόμενης πράξης και την ορθότητα αυτής, ήτοι εξέταση επί της ουσίας του αιτήματος της Αιτήτριας, κρίνω σκόπιμο όπως παραθέσω πιο κάτω όλους τους ισχυρισμούς που αυτή προέβαλε σε όλα τα στάδια εξέτασης του αιτήματός της, προκειμένου να εξετάσω την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης, αλλά και για να διαφανεί εάν οι Καθ’ ων η αίτηση αποφάσισαν μετά από δέουσα έρευνα, ορθά, νόμιμα και εντός των πλαισίων της διακριτικής τους ευχέρειας, εξετάζοντας παράλληλα και τους εγειρόμενους από τον Αιτητή ισχυρισμούς προς ακύρωση της απόφασης των Καθ’ ων η αίτηση.

 

Κατά την καταγραφή της αίτησης ασύλου, η Αιτήτρια δήλωσε αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής της πως στις 05 Νοεμβρίου 2018 νωρίς το πρωί ένοπλοι άνδρες απήγαγαν 79 μαθητές από το σχολείο PSS Nkwen Bamenda όπου εργάζονταν. Συνέχισε πως πήγε στο αστυνομικό τμήμα και ανέφερε το περιστατικό στον αστυνομικό υπηρεσίας. Αυτός παρέλαβε την αναφορά της και το συμβόλαιο εργασίας της και της υποσχέθηκε να μεταβιβάσει την αναφορά της στον αξιωματικό, όταν θα έρχονταν. Πρόσθεσε πως η ίδια νόμιζε ότι πίσω από την απαγωγή ήταν οι Amba ενώ στην πραγματικότητα ήταν κυβερνητικό σχέδιο. Για αυτό το λόγο θεώρησαν την αναφορά της ως ένα είδος ταπείνωσης καθώς το περιστατικό είχε δημοσιευτεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τέλος, δήλωσε ότι το σχέδιο τους ήταν να την σκοτώσουν εξαιτίας της καταγγελίας/αναφοράς και έτσι έφυγε μόνη της αφήνοντας πίσω τα τέσσερα τέκνα της (Ερ.1 του δ.φ.).

 

Κατά την συνέντευξη της ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, η Αιτήτρια δήλωσε σε σχέση με το προσωπικό της προφίλ πως είναι υπήκοος Καμερούν, γεννηθείσα στο Ngwokwong, όπου διέμεινε μέχρι το 2018, μετακομίζοντας στη συνεχεία τον Σεπτέμβριο του 2018 με τον αρραβωνιαστικό της και τα τέκνα τους στο χωριό Nkwen του Βορειοδυτικού Καμερούν. Από τις 15 Απριλίου 2019 έως τις 05 Ιουνίου 2019 η Αιτήτρια διέμενε στην Douala, από όπου εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής της. Δήλωσε αρραβωνιασμένη και μητέρα τεσσάρων ανήλικων τέκνων, τα δύο εξ αυτών είναι βιολογικά της τέκνα και τα άλλα δύο είναι τέκνα της αδελφής της, τα οποία πήρε υπό την κηδεμονία της μετά τον θάνατο της αδελφής της σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Δήλωσε πως γνωρίζει ότι τα δύο εξ αυτών είναι εν ζωή και βρίσκονται στο Καμερούν, ωστόσο δεν ξέρει που βρίσκονται τα υπόλοιπα τέκνα της, αλλά ούτε και ο αρραβωνιαστικός της. Αναφορικά με την πατρική της οικογένεια, δήλωσε πως αποτελείται από την μητέρα της, για την οποία δεν γνωρίζει που βρίσκεται, τους δύο αδελφούς της, ένας εξ αυτών βρίσκεται στο κέντρο του Καμερούν δηλώνοντας άγνοια για τον δεύτερο και τις δύο αδελφές της, μία εξ αυτών βρίσκεται στην Νιγηρία, ενώ ο πατέρας της έχει αποβιώσει. Αναφορικά με το εκπαιδευτικό της υπόβαθρο, δήλωσε πως έχει ολοκληρώσει την σχολή GTC- Government Technic Training college στην Atcha και εργαζόταν στο πρεσβυτεριανό σχολείο στην Nkwen-Bamenda όπου φρόντιζε τα παιδιά στους κοιτώνες και ήταν δασκάλα οικιακής οικονομίας.

 

Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής της δήλωσε κατά την ελεύθερη αφήγηση πως μεταξύ 04 και 05 Νοεμβρίου 2018 ένοπλοι άνδρες εισέβαλαν στο σχολείο PSS στην Nkwen - Bamenda όπου εργαζόταν και απήγαγαν 79 μαθητές του σχολείου. Στις 05 Νοεμβρίου η Αιτήτρια δήλωσε πως πήγε στο αστυνομικό τμήμα της Bamenda για να αναφέρει το περιστατικό. Ο αστυνομικός υπηρεσίας παρέλαβε την αναφορά της και της υποσχέθηκε να την μεταβιβάζει στον αξιωματικό όταν θα ερχόταν στην εργασία του. Κατά την δήλωσή της, έδωσε στον αστυνομικό το συμβόλαιο εργασίας της και επέστρεψε σπίτι της. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, ο εξάδελφός της, ο οποίο είναι στρατιωτικός, την κάλεσε στο τηλέφωνο και την ρώτησε για την αναφορά που υπέβαλε στην αστυνομία, λέγοντας της πως το ζήτημα είναι σοβαρό καθότι δήλωσε στην αστυνομία πως υπεύθυνοι για την απαγωγή στο σχολείο ήταν οι Amba boys, ενώ στην πραγματικότητα αυτό το περιστατικό ήταν σχέδιο της κυβέρνησης για να κλείσει όλα τα σχολεία. Όταν ο αξιωματικός είδε την αναφορά της, αυτή θεωρήθηκε προσβλητική και ταπεινωτική για την αστυνομία, με αποτέλεσμα να υπάρξει εσωτερική διαμάχη για το πώς θα την αντιμετωπίσουν καταλήγοντας πως όταν την ξαναδούν θα την σκοτώσουν, πληροφορία που, ως δήλωσε, μετέφερε ένας φίλος του εξαδέλφου της από την αστυνομία στον εξάδελφό της. Ο εξάδελφός της την κάλεσε και της είπε ότι η ζωή της κινδυνεύει και ότι θα έπρεπε να διαφύγει. Στις 6 του μήνα, η αστυνομία την κάλεσε να παρουσιαστεί στο τμήμα, αλλά δεν πήγε, καθώς γνώριζε ήδη την πρόθεση των αρχών να τη βλάψουν. Την επόμενη ημέρα, στις 7 του μήνα, δήλωσε πως αστυνομικές δυνάμεις επισκέφθηκαν το σπίτι της όπου διέμενε με τα παιδιά της και τον σύντροφό της, χωρίς όμως να τη βρουν, καθώς είχε ήδη φύγει. Στις 8 επανήλθαν και άνοιξαν πυρ εναντίον ατόμων της περιοχής, πυρπολώντας σπίτια και σκοτώνοντας αθώους ανθρώπους επειδή νόμιζαν ότι η Αιτήτρια βρίσκονταν μεταξύ αυτών. Όταν ενημερώθηκαν για την ακριβή τοποθεσία της κατοικίας της, επέστρεψαν και έκαψαν το σπίτι της. Από εκείνη την ημέρα ισχυρίστηκε πως έχασε την επικοινωνία με τον σύντροφό της. Ο εξάδερφός της την συμβούλεψε να εγκαταλείψει το χωριό, καθώς εξακολουθούσαν να την αναζητούν. Στις 10 του μήνα, αναγκάστηκε να κρυφτεί στο δάσος, εγκαταλείποντας την περιοχή όπου διέμενε. Περιέγραψε ότι η ίδια και πολλοί άλλοι κρύβονταν στο δάσος, χωρίς πρόσβαση σε φαγητό ή νερό, υπό ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες. Μάλιστα κατά την διαμονή της στο δάσος, άνδρες που αναζητούσαν ζάχαρη σκότωσαν τα αγόρια που ήταν μαζί τους και βίασαν την ίδια και τις άλλες γυναίκες που ήταν μαζί. Μαζί της δήλωσε πως είχε το κινητό της τηλέφωνο και την τσάντα του σχολείου. Πρόσθεσε πως επικοινώνησε με τον εξάδελφό της στον οποίο μετέφερε τις συνθήκες διαμονής της στο δάσος καθώς και το ότι έπεσε θύμα βιασμού και ο εξάδελφός της της είπε πως θα την βοηθήσει να φύγει από εκεί. Δήλωσε πως διέμεινε στη δασώδη περιοχή από τις 10 Νοεμβρίου 2018 έως τις 15 Απριλίου 2019. Έφυγε από το δάσος στις 15 Απριλίου με τη βοήθεια του εξαδέλφου της.  Στις 15 Απριλίου ο εξάδελφός της την κάλεσε ξανά και της είπε ότι θα έρθει να την πάρει στις 9 το βράδυ. Της συνέστησε, αν έβλεπε στρατιωτικό όχημα, να μην απομακρυνθεί. Κατά τη δήλωσή της, ο εξάδελφός της ήρθε με στρατιωτικό όχημα στο οποίο υπήρχαν κάποια αγόρια μέσα, και είπε στους συναδέλφους του ότι είναι εγκληματίες για να μην αποκαλύψει τον πραγματικό σκοπό της μεταφοράς της. Ταξίδεψαν όλη τη νύχτα και έφτασαν την επόμενη ημέρα στο σπίτι του ιεραποστόλου στην Douala. Εκεί, η Αιτήτρια έμεινε κρυμμένη σε έναν χώρο σαν αποθήκη πίσω από το σπίτι του μέχρι την ημέρα που αναχώρησε για την Κύπρο.

 

Κληθείσα να αναφέρει τι πιστεύει ότι θα της συμβεί σε περίπτωση επιστροφής της στην χώρα καταγωγής της, η Αιτήτρια δήλωσε πως θα κινδυνεύσει η ζωή της καθότι είναι καταζητούμενη στην χώρα καταγωγής της. Σε σχέση με το ενδεχόμενο μετεγκατάστασης της δήλωσε πως δεν θα μπορούσε να διαμείνει σε άλλη περιοχή επειδή καταζητείται από την κυβέρνηση.

 

Στην Αιτήτρια τέθηκαν διερευνητικές ερωτήσεις σε σχέση με το περιστατικό της απαγωγής των μαθητών στο σχολείο όπου εργαζόταν. Επεξήγησε πως δεν ήταν μέσα στο σχολείο και πως την κάλεσαν κατά την διάρκεια της νύχτας μεταξύ της 4^ης και 5^ης Νοεμβρίου να επιστρέψει πίσω στο σχολείο για να ελέγξει ένα παιδάκι που είχε αρρωστήσει. Κληθείσα να περιγράψει τι ακριβώς είδε, ανέφερε πως ενώ περπατούσε προς το σχολείο άκουσε μαθητές να φωνάζουν και πως είδε ένα μεγάλο στρατιωτικό αυτοκίνητο έξω από την κεντρική πόρτα του σχολείου καθώς και άνδρες με όπλα. Η Αιτήτρια δήλωσε πως όταν αντίκρυσε το στρατιωτικό όχημα έξω από το σχολείο άλλαξε κατεύθυνση και πήγε πίσω από το σχολείο για να κρυφθεί, μένοντας εκεί κρυμμένη για κάποιες ώρες και περί τις 5 το πρωί επέστρεψε στο σπίτι της και στην συνέχεια στο αστυνομικό τμήμα της Bamenda.  Ερωτηθείσα σχετικά με τα τέκνα της, δήλωσε πως όταν έμαθε ότι την έψαχναν μετέβη στο σπίτι γειτονικής φίλης της και πως την ημέρα που έκαψαν το σπίτι της, η Αιτήτρια διέφυγε σε θαμνώδη περιοχή, ενώ τα τέκνα της έμειναν εκεί ώστε να πάει ο εξάδελφος της να τα πάρει για να τα μεταφέρει στο σπίτι συγγενούς. Επίσης, τέθηκαν στην Αιτήτρια διευκρινιστικές ερωτήσεις σχετικά με το τι συνέβη μετά την υποβολή της καταγγελίας στο αστυνομικό τμήμα, με την Αιτήτρια να αναφέρει πως το απόγευμα εκείνης της ημέρας (5 Νοεμβρίου 2018), μετά την επικοινωνία που είχε με τον εξάδελφό της έφυγε μόνη της από την οικία της στην Nkwen μεταβαίνοντας σε γειτονικό σπίτι και την επόμενη ημέρα στις 06 Νοεμβρίου όταν την κάλεσαν να παρουσιασθεί στο τμήμα, εγκατέλειψε και η οικογένεια της την οικία τους.

 

Περαιτέρω, η Αιτήτρια κλήθηκε να περιγράψει τις συνθήκες διαμονής της στην δασώδη περιοχή, αναφέροντας πως οι συνθήκες ήταν δύσκολες, δεν είχαν φαγητό, και πως συνέχεια μετακινούνταν εξαιτίας της βίας, των πυροβολισμών, φωνών και ξυλοδαρμών που επικρατούσαν εκεί. Πρόσθεσε ότι μια ημέρα προς το τέλος της παραμονής στην δασώδη περιοχή άγνωστοι άνδρες την έπιασαν και την βίασαν. Δήλωσε πως μετά από αυτό πονούσε πολύ και πως δεν είχε πρόσβαση σε ιατρική θεραπεία επειδή δεν μπορούσε να μετακινηθεί ελεύθερα. Μόνο όταν πήγε στο σπίτι του ιεραποστόλου έλαβε κάποια αντιβιοτικά. Επεξήγησε πως δεν έφυγε νωρίτερα από το δάσος επειδή ήταν καταζητούμενη και δεν είχε που να πάει. Περιέγραψε επίσης τις συνθήκες διαμονής της στο σπίτι του ιεραποστόλου ως σχετικά καλές και πως είχε πρόσβαση σε τροφή και νερό. 

 

Σε σχέση με την κατάσταση της υγείας της, δήλωσε πως κατά την διαμονή της στην Κύπρο διεγνώσθη θετική στον HIV. Επεξήγησε πως λαμβάνει θεραπεία καθημερινά. Επεξήγησε πως δεν ξέρει τι είδους μεταχείριση λαμβάνουν οι οροθετικοί στο Καμερούν καθότι ανακάλυψε την ασθένεια κατά την διαμονή της στην Κύπρο, προσθέτοντας πως σε περίπτωση επιστροφής της στην χώρα καταγωγής της μπορεί να μην έχει πρόσβαση σε θεραπεία και μπορεί να πεθάνει εξαιτίας της ασθένειας της.

 

Ο αρμόδιος λειτουργός αξιολογώντας τους ισχυρισμούς που παρέθεσε στην αφήγησή της η Αιτήτρια, διέκρινε στην έκθεση - εισήγησή του δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς, πρώτον το προσωπικό προφίλ, ταυτότητα και χώρα καταγωγής της Αιτήτριας και δεύτερο τις δηλώσεις της Αιτήτριας πως αναζητείται από τις αρχές του Καμερούν.

 

Ο πρώτος ισχυρισμός έγινε αποδεκτός καθώς οι δηλώσεις της Αιτήτριας σχετικά με τα στοιχεία του προσωπικού της προφίλ (εκπαίδευση, φυλή, θρήσκευμα, περιοχή συνήθους διαμονής και οικογενειακό προφίλ) κρίθηκαν συνεκτικές και επαρκείς πληροφοριών, καθώς και βρίσκουν έρεισμα σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης από την χώρα καταγωγής της Αιτήτριας αλλά και στα έγγραφα που προσκόμισε.

 

Εντούτοις, ο δεύτερος ισχυρισμός της περί του ότι αναζητείται/καταζητείται από τις αρχές του Καμερούν δεν έγινε αποδεκτός. Ειδικότερα, κρίθηκε πως οι δηλώσεις της Αιτήτριας όταν κλήθηκε να αναφέρει εάν ήταν παρούσα στο περιστατικό της απαγωγής ήταν γενικόλογες. Ούτε ήταν σε θέση να αναπτύξει με λεπτομέρειες τι ακριβώς είδε ενώ ήταν κρυμμένη, όπως δήλωσε, επί πέντε ώρες πίσω από το σχολείο. Η Αιτήτρια όταν κλήθηκε να απαντήσει πως γνώριζε ότι κάτι συμβαίνει στο σχολείο απάντησε αόριστα πως άκουσε φωνές και πως είδε ανθρώπους με όπλα έξω από την πύλη του σχολείου. Περαιτέρω, κρίθηκε πως η Αιτήτρια δεν μπορούσε να επεξηγήσει με συγκεκριμένο τρόπο πως γνώριζε ότι οι υπεύθυνοι της απαγωγής ήταν οι Amba boys αλλά και να διασαφηνίσει για ποιο λόγο η αστυνομία θεωρούσε ως ταπείνωση την καταγγελία του περιστατικού στο σχολείο. Επίσης, κρίθηκε πως δεν κατάφερε να διασαφηνίσει με ποιο τρόπο γνώριζε ο αστυνομικός που ειδοποίησε τον εξάδελφό της για τον κίνδυνο που διατρέχει η Αιτήτρια και την συγγενική τους σχέση. Αξιολογήθηκε πως η Αιτήτρια περιέγραψε με γενικόλογο τρόπο πως ο αστυνομικός κάλεσε τον εξάδελφό της και του είπε πως αν η αστυνομία την καλέσει στο τμήμα να μην πάει επειδή μπορεί να την σκοτώσουν. Στη συνεχεία, η Αιτήτρια δήλωσε πως στις 5 Νοεμβρίου 2018, εγκατέλειψε την οικία της, αφήνοντας πίσω τον αρραβωνιαστικό της και τα ανήλικα παιδιά τους, παρόλο που γνώριζε ότι η αστυνομία ήξερε πού διέμενε και ότι η ζωή της διέτρεχε κίνδυνο. Στις 6 Νοεμβρίου, η Αιτήτρια δήλωσε ότι δέχθηκε τηλεφώνημα από την αστυνομία με εντολή να παρουσιαστεί στο αστυνομικό τμήμα, γεγονός που οδήγησε και την οικογένειά της να εγκαταλείψει την οικία τους. Στο σημείο αυτό, κρίθηκε πως η Αιτήτρια δεν κατάφερε να τεκμηριώσει για ποιο λόγο έφυγε μόνη της, αφήνοντας την οικογένειά της πίσω, σε κίνδυνο. Ούτε κατάφερε να θεμελιώσει τον ισχυρισμό της περί του ότι η αστυνομία την αναζητούσε, χωρίς να αναφέρει πως γνώριζε αυτή την πληροφορία, καθώς και ότι η αστυνομία έκαψε όλα τα σπίτια στην γειτονιά της μόνο επειδή την αναζητούσε. Επιπλέον κρίθηκε πως η Αιτήτρια παρέθεσε μερικές πληροφορίες σε σχέση με τις συνθήκες διαμονής της στο δάσος, εντούτοις, δεν ήταν σε θέση να περιγράψει με συγκεκριμένο τρόπο πως κατάφερε να ξεφύγει από το δάσος καθώς και να περιγράψει με λεπτομέρεια τις συνθήκες διαφυγής της με στρατιωτικό όχημα.  

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του υπό κρίση ισχυρισμού, ο λειτουργός παρέθεσε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης οι οποίες βεβαιώνουν το περιστατικό της απαγωγής μαθητών από το Πρεσβυτεριανό σχολείο του χωριού Nkwen της Bamenda από ένοπλους άνδρες στις 04 Νοεμβρίου 2018. Ωστόσο δεν βρέθηκαν πηγές οι οποίες να αναφέρονται στην ταυτότητα των δραστών. Ενόψει του ότι η εσωτερική αξιοπιστία δεν έχει θεμελιωθεί, ο υπό κρίση ισχυρισμός απορρίφθηκε στο σύνολο του.

 

Κατά την εξέταση του κινδύνου και στο πλαίσιο των ισχυρισμών που έγιναν δεκτοί, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε πως επί τη βάσει των πληροφοριών από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στο αγγλόφωνο Καμερούν συντρέχει εύλογη πιθανότητα να υποστεί η Αιτήτρια μεταχείριση που ισοδυναμεί με δίωξη ή σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής της στην χώρα καταγωγής της εξαιτίας της κατάστασης ασφαλείας σχετιζόμενης με την αγγλόφωνη κρίση.

 

Στο σημείο αυτό το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι από την αξιολόγηση των Καθ’ ων η αίτηση δεν καθίσταται σαφές ποιος είναι ο τελευταίος τόπος διαμονής της Αιτήτριας. Ειδικότερα, ενώ παρατίθενται ποσοτικά δεδομένα σχετικά με το νοτιοδυτικό τμήμα του Καμερούν, η Αιτήτρια διέμενε στο βορειοδυτικό τμήμα, όπως έγινε ήδη αποδεκτό από τους Καθ’ ων η αίτηση σε προηγούμενο στάδιο εξέτασης των ισχυρισμών της. Τούτων λεχθέντων δεν μπορεί να παραμείνει ασχολίαστο το ότι και οι συνήγοροι των Καθ’ ων η αίτηση, υποστηρίζοντας την νομιμότητα και την ορθότητα της προσβαλλόμενης πράξης, στην γραπτή τους αγόρευση παραθέτουν πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής της Αιτήτριας ειδικά για την Douala, ενώ όπως προκύπτει από τους αποδεκτούς ισχυρισμούς, ως τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής της Αιτήτριας, αποτελεί η Ngwokwong, η οποία βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας. 

 

Προχωρώντας, στη νομική ανάλυση, οι Καθ' ων η αίτηση διαπιστώνουν επί τη βάσει των προβαλλόμενων αποδεκτών ισχυρισμών της Αιτήτριας, ότι εκλείπει το αντικειμενικό στοιχείο του φόβου και συνεπώς, δεν προκύπτει βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης δυνάμει του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου. Στη συνέχεια, εφαρμόζοντας τη σχετική νομολογία του ΔΕΕ για την αναπροσαρμοζόμενη κλίμακα στα πλαίσια αξιολόγησης του κατά πόσο η Αιτήτρια είναι δικαιούχος συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 19 του ίδιου νόμου, κρίνουν ότι δεν συντρέχει πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης λόγω αδιάκριτης βίας με μόνη την παρουσία της Αιτήτριας στον τόπο συνήθους διαμονής της στην χώρα καταγωγής της, ούτε διαπιστώνουν οιονδήποτε παράγοντα επίτασης κινδύνου βάσει των ατομικών της περιστάσεων. Ως συνέπεια, η αίτησή της για διεθνή προστασία απορρίφθηκε ως ουσία αβάσιμη.

 

Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, να υποβάλει στην Αιτήτρια σχετικά ερωτήματα προς διευκρίνιση των ισχυρισμών της, εξετάζοντας στοιχεία τα οποία κατά την κρίση του δεν διερευνήθηκαν στο βαθμό που αναμένετο να ερευνηθούν από τους Καθ’ ων η αιτηση.

 

Ειδικότερα, ενώπιον του Δικαστηρίου, με σκοπό την επιβεβαίωση του τόπου τελευταίας συνήθους διαμονής της, η Αιτήτρια ανέφερε ως τόπο γέννησης της το χωριό Ngwokwong της Momo Division, στο βορειοδυτικό Καμερούν, όπου διέμενε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. Δήλωσε ότι διέμενε στο χωρίο αυτό μέχρι το 2018-2019 και ότι τον Σεπτέμβριο του 2018 μετέβη στην Bamenda (περιοχή Nkwen), όπου εργάστηκε ως δασκάλα για πρώτη φορά, διαμένοντας εκεί με τον αρραβωνιαστικό της και τα παιδιά της για περίπου δύο μήνες, μέχρι τις 10 ή 11 Νοεμβρίου 2018.

 

Στη συνέχεια ανέφερε ότι, λόγω κινδύνου από την αστυνομία υπό την απειλή της σύλληψης της, εγκατέλειψε την Bamenda και κρύφτηκε σε δασώδη περιοχή, όπου παρέμεινε για περίπου πέντε μήνες, υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, χωρίς τροφή, νερό ή ιατρική περίθαλψη, με συνεχείς πυροβολισμούς στην περιοχή. Δήλωσε ότι εκεί έπεσε θύμα βιασμού από άγνωστα άτομα, πέραν του ενός, που πηγαινοέρχονταν στην περιοχή.

 

Αν και αρχικά ισχυρίστηκε ότι κατά τη διαμονή της στο δάσος, είχε στη κατοχή της το κινητό της τηλέφωνο, στη συνέχεια ανέφερε ότι το έχασε αλλά εν τέλει κατάφερε να επικοινωνήσει με τον εξάδελφό της, επαναλαμβάνοντας ότι είναι στρατιωτικός, ο οποίος βοήθησε στη διαφυγή της από το δάσος, και ότι η διάσωσή της έγινε μυστικά. Στη συνέχεια μετέβη στη Douala, όπου διέμεινε από τις 6/04/2019 μέχρι 05/06/2019, κρυμμένη σε μια αποθήκη που της παρείχε ένας ιεραπόστολος, έχοντας προβλήματα υγείας.

 

Η Αιτήτρια δήλωσε ότι καταζητείται από την αστυνομία του Καμερούν λόγω της καταγγελίας στην οποία προέβη σε σχέση με το περιστατικό στο σχολείο και ότι, σε περίπτωση επιστροφής της, η ζωή της θα κινδυνεύσει. Παραδέχθηκε ωστόσο ότι, από τότε που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της, δεν γνωρίζει κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό αναζήτησής της από τις αρχές της χώρας της. Δήλωσε ότι έχει επικοινωνήσει με τον αδελφό της στο Καμερούν, αλλά όχι με τον αρραβωνιαστικό της, ενώ για τα παιδιά της ανέφερε ότι βρίσκονται υπό τη φροντίδα του εξαδέλφου της.

 

Τέλος, ανέφερε ότι πάσχει από σοβαρό πρόβλημα υγειάς (HIV/AIDS) και ότι παρακολουθείται και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή στη Κύπρο.

Σύμφωνα με το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6(Ι)/2000, «πρόσφυγας αναγνωρίζεται το πρόσωπο, που λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγένειας του και δεν είναι σε θέση ή λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής». Είναι καθόλα κατανοητό, ότι για να αναγνωριστεί πρόσωπο ως πρόσφυγας, θα πρέπει να αποδεικνύεται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης, του οποίου τόσο το υποκειμενικό, όσο και το αντικειμενικό στοιχείο πρέπει να εκτιμηθούν από το αρμόδιο όργανο προτού καταλήξει σε απόφαση.

 

Περαιτέρω το άρθρο 18(5), του ίδιου Νόμου, προνοεί ότι «εναπόκειται στον αιτητή να τεκμηριώσει την αίτηση διεθνούς προστασίας», χωρίς να απαιτείται να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία. Ο/Η αιτητής/τρια  έχει την ευθύνη να εκθέσει με την αίτησή του/της αλλά και μέσα από την ενώπιον της αρμόδιας αρχής συνέντευξη ακόμα και ενώπιον του Δικαστηρίου, μέσω της ορθής δικονομική διαδικασίας, με στοιχειώδη σαφήνεια, τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά τα οποία του/της προκαλούν, κατά τρόπο αντικειμενικό, δικαιολογημένο φόβο δίωξης υφιστάμενο στη χώρα καταγωγής του. Ο/Η αιτητής/τρια οφείλει να επικαλεστεί με λεπτομέρεια, σαφήνεια και αληθοφάνεια συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που στηρίζουν το υποβληθέν αίτημά του/της για διεθνή προστασία, το δε αρμόδιο όργανο εξετάζοντας την αίτηση, οφείλει να λάβει υπόψη του κάθε σχετικό με την υπόθεση γεγονός.

 

Είναι πάγια νομολογημένο ότι δέουσα έρευνα κρίνεται από το Δικαστήριο ότι έγινε, όταν το αρμόδιο όργανο εξετάζει κάθε σχετικό με την υπόθεση γεγονός (βλ. Motorways Ltd v. Υπουργού Οικονομικών (1999) 3ΑΑΔ 447).  Ορθή και πλήρης έρευνα θεωρείται αυτή που εκτείνεται στη διερεύνηση των ουσιωδών στοιχείων της υπόθεσης (βλ. Νικολαΐδη v. Μηνά (1994) 3ΑΑΔ 321, Ττουσούνα ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2013) 3 Α.Α.Δ. 151, Χωματένος ν. Δημοκρατίας κ.α. (2013) 3 Α.Α.Δ. 120, Α. Παπουτέ ν. Χρ. Κασάπη και Κυπριακής Δημοκρατίας, Συν. Αναθ. Έφεση 112/15 και 131/15 ημερομηνίας 13/07/2022).  Η έκταση της έρευνας εξαρτάται πάντοτε από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης (βλ. Δημοκρατία v. Ευαγγέλου κ.α. (2013) 3ΑΑΔ 414) και το αρμόδιο όργανο οφείλει να βρει τον κατάλληλο τρόπο για να εκπληρώσει την υποχρέωσή του για επαρκή έρευνα.

 

Έχοντας αναφέρει όλα τα πιο πάνω, θα προχωρήσω στην εξ’ υπαρχής αξιολόγηση των ισχυρισμών της Αιτήτριας, προκειμένου να καταλήξω σε συμπέρασμα αναφορικά με την αξιοπιστία τους, δεδομένου και του γεγονότος ότι κύριος ισχυρισμός της Αιτήτριας μέσω του συνηγόρου της αποτελεί το γεγονός ότι λανθασμένα οι ισχυρισμοί της κρίθηκαν αναξιόπιστοι από τους Καθ’ ων η αίτηση. Δεν παραβλέπω βεβαίως ότι ο συνήγορος της δεν προώθησε οποιοδήποτε συγκεκριμένο ισχυρισμό προς τούτο, περιοριζόμενος στη θέση ότι εσφαλμένα οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας κρίθηκαν αναξιόπιστοι.

 

Πριν προχωρήσω ωστόσο στην αξιολόγηση των διακριθέντων από τους Καθ’ ων η αίτηση ισχυρισμών της Αιτήτριας, διαπιστώνω την παράλειψη αυτών να διακρίνουν και αξιολογήσουν τον ισχυρισμό της Αιτήτριας περί του ότι κακοποιήθηκε σεξουαλικά κατά την παραμονή της στη δασώδη περιοχή όπου διέμεινε για περίοδο πέντε μηνών, ισχυρισμός ο οποίος θα αξιολογηθεί από το Δικαστήριο έχοντας προς τούτο δικαιοδοσία, για πλήρη και ex nunc εξέταση του αιτήματος αιτητή/ρίας.

 

Ως εκ τούτου, οι ισχυρισμοί που διακρίνει το Δικαστήριο με βάσει το σύνολο των ενώπιόν μου στοιχείων αφορούν στα εξής: 1) Τα προσωπικά στοιχεία της Αιτήτριας, συμπεριλαμβανομένου του τόπου καταγωγής και του τόπου τελευταίας συνήθους διαμονής, 2) ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι αναζητείται από τις αρχές του Καμερούν και 3) ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι κατά την παραμονή της στις δασώδης περιοχές κακοποιήθηκε σεξουαλικά από άγνωστους άνδρες που πηγαινοέρχονταν στην περιοχή.

Σε σχέση με τον πρώτο ισχυρισμό του Αιτητή, ήτοι τις δηλώσεις της σχετικά με τα χαρακτηριστικά του προσωπικού της προφίλ, τον τόπο καταγωγής καθώς και τον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής, το Δικαστήριο κρίνει ορθή την διεξαχθείσα αξιολόγηση από τους Καθ’ ων η αίτηση με την διευκρίνιση πως πρόκειται για υπήκοο Καμερούν με τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής το χωρίο Ngwokwong του βορειοδυτικού Καμερούν.

 

Ως προς τον δεύτερο ισχυρισμό της Αιτήτριας, περί της αναζήτησής της από τις αρχές του Καμερούν, κρίνεται επίσης ορθή η αξιολόγηση των λεγομένων της από τους Καθ’ ων η αίτηση. Ανατρέχοντας στο πρακτικό της συνέντευξης και έχοντας κατά νου τα όσα επιπλέον δήλωσε ενώπιον του Δικαστηρίου διαπιστώνω ότι ορθώς οι ισχυρισμοί της κρίθηκαν αναξιόπιστοι καθώς πράγματι οι δηλώσεις της Αιτήτριας δεν περιέχονται από λεπτομέρειες, είναι γενικές και ασαφείς και σε περιπτώσεις αντιφατικές αναφορικά με τα γεγονότα που οδήγησαν στην εγκατάλειψη της χώρας καταγωγής της. Ειδικότερα, η Αιτήτρια δήλωσε ότι μεταξύ 4 και 5 Νοεμβρίου 2018 ένοπλοι άνδρες εισέβαλαν στο σχολείο PSS στην Nkwen-Bamenda και απήγαγαν 79 μαθητές, αποδίδοντας την ευθύνη στους λεγόμενους “Amba boys”, ωστόσο σύμφωνα με τα όσα της ανέφερε αργότερα ο εξάδελφός της, ο οποίος είναι στρατιωτικός, το περιστατικό αυτό φέρεται να ήταν σχέδιο της ίδιας της κυβέρνησης με σκοπό το κλείσιμο των σχολείων, γεγονός που δημιουργεί ασάφεια ως  προς το ποιος θεωρείται τελικά υπεύθυνος για την απαγωγή.

 

Περαιτέρω, η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι η αναφορά που υπέβαλε στην αστυνομία θεωρήθηκε προσβλητική και ταπεινωτική για τις αρχές, με αποτέλεσμα να ληφθεί εσωτερικά η απόφαση να τη σκοτώσουν όταν την ξαναδούν. Η πληροφορία αυτή, ωστόσο, δεν προκύπτει άμεσα από τις αρχές αλλά μεταφέρεται έμμεσα μέσω αλυσίδας τρίτων προσώπων, από φίλο αστυνομικό προς τον εξάδελφό της και ακολούθως προς την ίδια, γεγονός που δημιουργεί αβεβαιότητα ως προς την αξιοπιστία και την ακρίβεια της πληροφορίας.

 

Επιπλέον παρουσιάζεται ασάφεια ως προς την χρονική ακολουθία και τη σοβαρότητα των ενεργειών των αρχών και τούτο γιατί, ενώ η Αιτήτρια ανέφερε ότι η αστυνομία είχε ήδη αποφασίσει να τη σκοτώσει, στις 6 Νοεμβρίου φέρεται απλώς να την κάλεσαν να παρουσιαστεί στο αστυνομικό τμήμα, γεγονός που δεν συνάδει με τον ισχυρισμό περί άμεσης πρόθεσης θανάτωσης της. Παράλληλα, η Αιτήτρια δήλωσε ότι στις 7 Νοεμβρίου αστυνομικές δυνάμεις επισκέφθηκαν την οικία της χωρίς να τη βρουν, ενώ στις 8 Νοεμβρίου επέστρεψαν και άνοιξαν πυρ εναντίον κατοικιών της περιοχής, πυρπολώντας σπίτια και σκοτώνοντας αθώους ανθρώπους, πιστεύοντας ότι αυτή κρυβόταν ανάμεσά του. Οι περιγραφόμενες ενέργειες των αρχών δεν κρίνονται εύλογες και αναλογικές της στοχευμένης αναζήτησης αποκλειστικά της ίδιας από τις αρχές και δη λόγω της καταγγελίας στην οποία προέβη.

 

Δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι παραμένει ασαφές, το χρονικό σημείο και οι συνθήκες υπό τις οποίες η Αιτήτρια έχασε επικοινωνία με τον αρραβωνιαστικό της, αλλά και πως κατόρθωσε να διαφύγει και παραμείνει κρυμμένη μέχρι τις 10 Νοεμβρίου, όταν, όπως δήλωσε, αναγκάστηκε πλέον να καταφύγει στο δάσος εγκαταλείποντας οριστικά την περιοχή όπου διέμενε,  εγκαταλείποντας μαζί και την οικογένειά της.

 

Σε συμφωνία με τους Καθ’ ων η αίτηση εξετάζοντας την εξωτερική αξιοπιστία των ισχυρισμών της Αιτήτριας, πέραν των πηγών που παραθέτει η εισηγητική έκθεση, το Δικαστήριο διεξήγαγε έρευνας από την οποία επιβεβαιώνεται το περιστατικό στο οποίο αναφέρθηκε η Αιτήτρια, ήτοι την απαγωγή τουλάχιστον 78 μαθητών μαζί με τον οδηγό, έναν δάσκαλο και τον διευθυντή του Presbyterian σχολείου, στο χωριό Nkwen, κοντά στη Bamenda του Βορειοδυτικού Καμερούν, στις 4 Νοεμβρίου 2018[1].

 

Επιπλέον, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δημοσιεύτηκε ένα μη επιβεβαιωμένο βίντεο των απαχθέντων μαθητών, στο οποίο μαθητές εξαναγκάσθηκαν να αναφέρουν το όνομα τους και το όνομα των γονέων τους καθώς και ότι απήχθησαν από τους Amba boys και πως δεν γνωρίζουν που βρίσκονται[2]. Παρόλο που αυτό το βίντεο δεν έχει επιβεβαιωθεί, οι γονείς των μαθητών έχουν σχολιάσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι αναγνωρίζουν τα παιδιά τους. Σε άλλη πηγή σημειώνεται ότι καμία ένοπλη ομάδα δεν ανέλαβε την ευθύνη της απαγωγής[3]. Επίσης σε συνεντεύξεις στον Guardian, μερικά από τα παιδιά είπαν ότι ήταν σίγουροι ότι οι απαγωγείς τους ήταν οι αυτονομιστές Amba boys, που προσπάθησαν να επιβάλουν μποϊκοτάζ στα σχολεία στις αγγλόφωνες περιοχές[4].

 

Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι ο πυρήνας του ισχυρισμούς της Αιτήτριας σχετικά με την πραγματοποίηση της απαγωγής των μαθητών επιβεβαιώνεται  από εξωτερικές πηγές, ωστόσο παραμένει αβεβαιότητα ως προς την ταυτότητα των δραστών, στοιχείο κρίσιμο για την αξιολόγηση της συνολικής αξιοπιστίας του αφηγήματος, κυρίως σε συνδυασμό με την εσωτερική αξιοπιστία των ισχυρισμών της Αιτήτριας και τις επιμέρους ασάφειες που έχουν εντοπιστεί. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν αποδέχεται τον συγκεκριμένο ισχυρισμό τον οποίο και απορρίπτει.

 

Σχετικά με τον διακριθέντα από το Δικαστήριο ισχυρισμό της Αιτήτριας, ήτοι την σεξουαλική κακοποίηση στην οποία υπέστη από άγνωστους άνδρες κατά την παραμονή της στις δασώσεις περιοχές, διαπιστώνω τα ακόλουθα: η Αιτήτρια ανέφερε ότι, με παρότρυνση του εξαδέλφου της κατέφυγε και κρύφτηκε σε δασώδη περιοχή, όπου παρέμεινε για περίπου πέντε μήνες υπό ιδιαίτερα δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης. Σκοπός ήταν η αποφυγή της σύλληψης και θανάτωσή της από τις αρχές της χώρας της, εξαιτίας της καταγγελίας που υπέβαλε στην αστυνομία. Κατά την περιγραφή της, κατά το διάστημα αυτό, ζούσε σε κατάσταση διαφυγής, ήτοι είχε αποσυρθεί όντας κρυμμένη, χωρίς επαρκή πρόσβαση σε τροφή, νερό ή ιατρική περίθαλψη, ενώ στην ευρύτερη περιοχή ακούγονταν συνεχώς πυροβολισμοί λόγω της κατάστασης ασφάλειας. Η ίδια δήλωσε ότι κατά την παραμονή της στο δάσος έπεσε θύμα βιασμού από άγνωστα πρόσωπα, περισσότερα του ενός, τα οποία, σύμφωνα με την αφήγησή της, πηγαινοέρχονταν στην περιοχή. Διαπιστώνω από τα λεγόμενα της Αιτήτριας ότι παρότι είχε την ευκαιρία να αναφερθεί στο εν λόγω ομολογουμένως άσχημο περιστατικό το οποίο κατ΄ ισχυρισμό βίωσε, δεν ήταν σε θέση να περιγράψει με τρόπο που να παραπέμπει σε βιωματική εμπειρία παρά μόνο να αναφερθεί σε αυτό με γενικότητα. Μη έχοντας ενώπιον του το Δικαστήριο στοιχεία με βάση τα οποία θα ήταν σε θέση να οδηγηθεί σε διαφορετική κατάληξη αναφορικά με την αξιοπιστία των ισχυρισμών της, ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίπτεται ως αναξιόπιστος.

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού, από έρευνα στην οποία προέβη το Δικαστήριο, επιβεβαιώνεται το φαινόμενο έμφυλης βίας και ιδίως βιασμών και σεξουαλικής κακοποίησης, στις αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν. Στο άρθρο με τίτλο «Sexual and Gender-Based Violence as Punishment in Cameroon’s Anglophone Crisis» (δημοσιευθέν στις 04/12/2024)[5] επισημαίνεται ότι η ένοπλη σύγκρουση στις αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν (Northwest και Southwest), η οποία εξελίσσεται από το 2016 μεταξύ κυβερνητικών δυνάμεων και αποσχιστικών ένοπλων ομάδων, έχει οδηγήσει σε σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά του άμαχου πληθυσμού. Το άρθρο αναφέρει ότι στο πλαίσιο της σύγκρουσης έχουν καταγραφεί περιστατικά σεξουαλικής και έμφυλης βίας κατά γυναικών και κοριτσιών, τα οποία περιλαμβάνουν βιασμούς, σεξουαλικές επιθέσεις και άλλες μορφές κακοποίησης. Οι πράξεις αυτές παρουσιάζονται όχι μόνο ως παρεπόμενες πράξεις ένοπλης βίας, αλλά και ως μέσο εκφοβισμού, τιμωρίας και ελέγχου των τοπικών κοινοτήτων από εμπλεκόμενους στη σύγκρουση. Σύμφωνα με το άρθρο, τα περιστατικά σεξουαλικής βίας συνδέονται συχνά με στρατιωτικές επιχειρήσεις ή επιδρομές σε χωριά, όπου οι γυναίκες στοχοποιούνται ως μέλη κοινοτήτων που θεωρείται ότι υποστηρίζουν την αντίπαλη πλευρά. Επισημαίνεται επίσης ότι τέτοιες πρακτικές έχουν σοβαρές κοινωνικές και ψυχολογικές συνέπειες για τα θύματα, όπως τραύμα, κοινωνικό στιγματισμό και περιθωριοποίηση. Το άρθρο τονίζει ακόμη ότι η πραγματική έκταση του φαινομένου είναι δύσκολο να αποτυπωθεί, καθώς πολλά περιστατικά δεν καταγγέλλονται. Οι λόγοι που αναφέρονται περιλαμβάνουν τον φόβο αντιποίνων, τον κοινωνικό στιγματισμό που συνοδεύει τα θύματα σεξουαλικής βίας, καθώς και την περιορισμένη πρόσβαση σε μηχανισμούς προστασίας και δικαιοσύνης στις περιοχές της σύγκρουσης.

 

Το φαινόμενο της σεξουαλικής και έμφυλης βίας στις αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν επιβεβαιώνεται και από παλαιότερες διεθνείς δημοσιογραφικές πηγές. Ειδικότερα, σύμφωνα με το άρθρο “Gender-based violence pervasive in Cameroon’s Anglophone regions”, που δημοσιεύθηκε στο Al Jazeera το 2021[6], γυναίκες στις περιοχές Northwest και Southwest, όπου μαίνεται η ένοπλη σύγκρουση μεταξύ κυβερνητικών δυνάμεων και αποσχιστικών ομάδων, ζουν υπό διαρκή φόβο σεξουαλικής βίας. Σύμφωνα με το άρθρο, μαρτυρίες γυναικών από τις περιοχές αυτές κάνουν λόγο για εκτεταμένο και συστηματικό φόβο σεξουαλικών επιθέσεων, οι οποίες αποδίδονται τόσο σε ένοπλες αποσχιστικές ομάδες όσο και σε στρατιωτικούς ή άλλους ενόπλους. Στο ίδιο δημοσίευμα επισημαίνεται ότι μόνο κατά το πρώτο τρίμηνο του 2021 καταγράφηκαν σχεδόν 500 περιστατικά βιασμού ή σεξουαλικής και σωματικής επίθεσης στις εν λόγω περιοχές.

 

Παρά τη διαπίστωση της ύπαρξης έμφυλης βίας στο βορειοδυτικό και νοτιοδυτικό τμήμα του Καμερούν, ο υπό εξέταση ισχυρισμός απορρίπτεται καθώς το Δικαστήριο κρίνει ότι η Αιτήτρια δεν κατάφερε να στοιχειοθετήσει την εσωτερική αξιοπιστία των δηλώσεών της κατά τρόπο που να μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι αυτή υπέστη σεξουαλική κακοποίηση κατά την παραμονή της στο δάσος.

 

Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδεχομένως να αντιμετωπίσει η Αιτήτρια σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της και δη στο βορειοδυτικό τμήμα του Καμερούν, τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής της, βάσει των αποδεκτών ισχυρισμών της, περιλαμβανομένης και της κατάστασης της υγείας της, στοιχείο το οποίο γίνεται αποδεκτό από το Δικαστήριο, το Δικαστήριο προχώρησε σε σχετική έρευνα σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την πρόσβαση και τη διαθεσιμότητα σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στη χώρα καταγωγής της από την οποία προκύπτουν τα ακόλουθα:

 

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (World Health Organization, WHO),  αν και ο ιός HIV εξακολουθεί να αποτελεί μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας, πρόσφατες ενθαρρυντικές εξελίξεις περιλαμβάνουν μείωση κατά 50% της επικράτησης του HIV μεταξύ ατόμων ηλικίας 15 έως 64 ετών τα τελευταία 14 χρόνια, σύμφωνα με την πιο πρόσφατη Έρευνα Δημογραφίας και Υγείας του 2018 (DHS), καθώς και η επικράτηση του ιού μειώθηκε από 5,4% το 2004, σε 4,3% το 2011 και 2,7% το 2018[7].

 

Άρθρο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (World Health Organization, WHO), που δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο του 2023, αναφέρεται στην πρόοδο που εμφανίζει το Καμερούν στον αγώνα κατά του HIV και ειδικά στην επίτευξη του παγκόσμιου στόχου «95-95-95»: το 95% των ατόμων με HIV να γνωρίζουν την κατάστασή τους, το 95% όσων γνωρίζουν την κατάστασή τους να λαμβάνουν θεραπεία, και το 95% όσων λαμβάνουν αντιρετροϊκή αγωγή να έχουν κατεσταλμένο ιικό φορτίο. Σύμφωνα με την Εθνική Επιτροπή Διαχείρισης του AIDS, τα ποσοστά από το 2022 ήταν 95,8%, 92,3% και 89,2% αντίστοιχα[8]. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) έχει υποστηρίξει το Καμερούν στις προσπάθειες καταπολέμησης του HIV, μέσω της εκπαίδευσης εργαζομένων στον τομέα της υγείας και πλέον, όπως σημειώνεται, οι πάροχοι υπηρεσιών υγείας είναι πλέον καλύτερα εξοπλισμένοι, παρέχοντας τις υπηρεσίας υγείας με μεγαλύτερη σιγουριά[9].

 

Σε έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας του 2025, αναφέρεται ότι «το Καμερούν εκτιμάται ότι φιλοξενούσε 490.484 άτομα που ζούσαν με HIV το 2023, συμπεριλαμβανομένων 27.960 (5,7%) παιδιών κάτω των 15 ετών και 317.108 (66,8%) γυναικών. Το 2023, το Καμερούν σημείωσε κάποια πρόοδο στην αντιμετώπιση του HIV/AIDS. Μεταξύ άλλων, ο αριθμός των νέων μολύνσεων μειώθηκε κατά 26% σε σύγκριση με το 2022 και ο αριθμός των θανάτων που σχετίζονται με το AIDS μειώθηκε κατά 16%.»[10].

 

Σε εθνική αναφορά του Καμερούν στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, καταγράφονται συγκεκριμένες ενέργειες προς την προαγωγή του τομέα της υγείας στην χώρα, ενώ γίνεται και ειδική αναφορά στην ίση πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη και καταπολέμηση των διακρίσεων σε βάρος των ατόμων που ζουν με HIV/AIDS στη χώρα[11]. Ως προς το τελευταίο, καταγράφεται (μεταξύ άλλων) συγκριμένα ότι: «Η ίση πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη είναι εγγυημένη. Ο Ποινικός Κώδικας τιμωρεί τις διακρίσεις λόγω κατάστασης υγείας (διάταξη 242). Η καταπολέμηση των διακρίσεων περιλαμβάνεται στο Εθνικό Στρατηγικό Σχέδιο Ελέγχου του HIV/AIDS και των ΣΜΝ (2021-2023). Οι προκλήσεις που σχετίζονται με τον στιγματισμό και τις διακρίσεις βασικών πληθυσμών στις δομές υγείας οδήγησαν στο άνοιγμα κέντρων 'Drop-in', τα οποία προσφέρουν μια σειρά από υπηρεσίες πρόληψης και προσυμπτωματικού ελέγχου. Προκειμένου να προωθηθούν οι βέλτιστες πρακτικές με έμφαση στην καταπολέμηση του στιγματισμού και των διακρίσεων, το υγειονομικό προσωπικό και οι επιθεωρητές εργασίας ευαισθητοποιούνται και εκπαιδεύονται στις ηθικές και νομικές προκλήσεις που σχετίζονται με το HIV/AIDS».[12]

 

Σε έκθεση της UNHCR του Ιουλίου 2024 για το Καμερούν καταγράφεται πως 52,000 πρόσφυγες έχουν πλέον πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη μέσω του προγράμματος Καθολική Κάλυψη Υγείας, παρέχοντας δωρεάν ή επιδοτούμενη πρόσβαση σε θεραπεία για την ελονοσία, τον HIV, τη φυματίωση, τη νεφρική ανεπάρκεια και επιδοτούμενη περίθαλψη για τις γυναίκες που κυοφορούν[13].

 

Σε πρόσφατο δημοσίευμα που εντοπίζεται στην ιστοσελίδα του UNAIDS, αναφέρεται ότι το Υπουργείο Υγείας του Καμερούν έχει αναπτύξει ένα σύνολο μέτρων μετριασμού, προκειμένου να διασφαλίσει τη συνέχιση των παρεχόμενων ιατρικών υπηρεσιών σε σχέση με τον ιό HIV σε άτομα που είναι φορείς και σε ευάλωτους πληθυσμούς που θα μπορούσαν να επηρεαστούν από την αναστολή της σχετικής χρηματοδότησης που λαμβανόταν από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών σε σχέση με τον HIV[14]. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, το Υπουργείο εξέδωσε εγκύκλιο προς όλους τους αντιπροσώπους και τους διευθυντές των νοσοκομείων για τη λήψη των κατάλληλων μέτρων στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους, προκειμένου να διασφαλίσουν τη συνέχιση των υπηρεσιών, μεταξύ άλλως και για τον ιό HIV[15].

 

Επίσης, κατόπιν εξειδικευμένης έρευνας που διεξήχθη στην βάση δεδομένων (MedCOI portal) του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο (EUAA) εντοπίστηκε η υπόθεση με αριθμό ACC 8121^[16], με ημερομηνία απάντησης 27/03/2025, για την οποία ζητήθηκαν πληροφορίες αναφορικά με την ύπαρξη κυβερνητικού προγράμματος που να καλύπτει τον HIV και την φυματίωση. Σύμφωνα με την απάντηση που δόθηκε, κατόπιν επικοινωνίας με ιατρό από το Καμερούν, ένα κυβερνητικό πρόγραμμα βρίσκεται σε εφαρμογή που καλύπτει τον HIV και τη φυματίωση στη χώρα. Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνηση παρέχει δωρεάν θεραπεία και φάρμακα για αυτές τις ασθένειες χωρίς να απαιτείται η εκπλήρωση οποιασδήποτε προϋπόθεσης εκ των προτέρων. Η πολιτική αυτή εφαρμόζεται εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια. Επιπρόσθετα, αναφέρεται ότι μετά την ανακοίνωση της προσωρινής αναστολής της χρηματοδότησης της κυβέρνησης των Η.Π.Α., το Υπουργείο Υγείας του Καμερούν στις 14 Μαρτίου 2025, επιβεβαίωσε τη δέσμευση της κυβέρνησης ότι οι θεραπείες για τον HIV θα παραμείνουν δωρεάν σε όσους τις χρειάζονται.

 

Ως προς τις επιπτώσεις της αγγλόφωνης κρίσης στον τομέα της υγείας και τη δυνατότητα πρόσβασης σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στις αγγλόφωνες περιοχές, εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφέρουν ότι οι συχνές επιθέσεις κατά του ιατρικού προσωπικού και των ιατρικών εγκαταστάσεων έχουν καταστήσει ακόμη πιο δύσκολη την αποτελεσματική παροχή, αλλά και την πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη.^[17] Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, σε έκθεση του Μαΐου 2023, περιέγραψε περαιτέρω ότι η ανασφάλεια ώθησε σε αρκετές περιπτώσεις το ιατρικό προσωπικό σε φυγή επιβαρύνοντας περαιτέρω το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης.^[18] Σύμφωνα με έκθεση του Γραφείου Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών (United Nations Office for the Coordination of Humanitarian Affairs), η ανασφάλεια στις περιοχές του Νοτιοδυτικού και του Βορειοδυτικού τμήματος της χώρας, συνεχίζει επίσης να επιδεινώνει την ήδη περιορισμένη πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας[19].

 

Σε έτερη δημοσίευση που βρίσκεται δημοσιευμένη στην ιστοσελίδα του Γραφείου Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών, αναφέρεται πως περισσότερες από 210 εγκαταστάσεις υγείας στις περιοχές του Νοτιοδυτικού και του Βορειοδυτικού τμήματος της χώρας δεν είναι πλέον λειτουργικές, είτε επειδή έχουν καταστραφεί, είτε επειδή έχουν εγκαταλειφθεί από το υγειονομικό προσωπικό^[20]. Εντούτοις, σύμφωνα με εξωτερικές πηγές, στις περιοχές όπου πλήττονται από την κρίση, στις περιοχές του Βορειοδυτικού και Νοτιοδυτικού Καμερούν, έχουν αναπτυχθεί κινητές κλινικές για την παροχή βασικών υπηρεσιών υγείας σε πληθυσμούς που αντιμετωπίζουν εμπόδια σε πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη^[21].  Σε έκθεση του  Γραφείου Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών για το Νοέμβριο του 2024, καταγράφεται για το Νοτιοδυτικό και Βορειοδυτικό Καμερούν, πως 2.682 άτομα προσέγγισαν υπηρεσίες υγείας μέσω κινητών κλινικών^[22].

 

Από τις ανωτέρω παρατεθείσες πληροφορίες, προκύπτει ότι παρά τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει γενικότερα το σύστημα υγείας του Καμερούν εξαιτίας και της αγγλόφωνης κρίσης, υφίσταται πρόγραμμα για τη διαχείριση του HIV, παρέχοντας εδώ και πολλά χρόνια πρόσβαση σε δωρεάν φαρμακευτική αγωγή σε οροθετικά άτομα. Αξιοσημείωτη κρίνεται άλλωστε και η πολύ πρόσφατη δέσμευση του Υπουργείου Υγείας της χώρας σε σχέση με τη συνέχιση της παροχής δωρεάν αγωγής και θεραπείας για τον HIV. Συνεπώς, ως η ανωτέρω καταγραφή, στη χώρα καταγωγής της Αιτήτριας, είναι προσβάσιμη και διαθέσιμη η ιατρική περίθαλψη σε σχέση με την κατάσταση της υγείας της, παρόλες τις δυσκολίες που υπάρχουν. 

 

Σε σχέση με την κοινωνική μεταχείριση όσων νοσούν από HIV/AIDS, έκθεση του USDOS για την χώρα που εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2024 και η οποία καλύπτει το έτος 2023, αναφέρει πως τα άτομα με HIV συχνά υπέφεραν κοινωνικές διακρίσεις και απομόνωση από τις οικογένειές και την κοινωνία, εν μέρει λόγω έλλειψης εκπαίδευσης σχετικά με την ασθένεια[23]. Όπως και το προηγούμενο έτος (2022), ενώ δεν βρέθηκαν διαθέσιμες αναφορές/καταγγελίες για διακριτική μεταχείριση στην εργασία, αναφορές που δεν έχουν εκδοθεί και τις οποίες επικαλείται η ανωτέρω έκθεση, έδειξαν ότι σημειώθηκαν κάποιες διακρίσεις στο τομέα της εργασίας όσον αφορά την κατάσταση του HIV, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα^[24]. Άλλη πηγή αναφέρει πως το στίγμα τείνει να είναι ισχυρότερο στις αγροτικές κοινότητες, όπου οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν επίσης περιορισμένη πρόσβαση σε εξετάσεις/tests^[25]. Μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο του 2023, διαπίστωσε ότι «οι κοινωνικές ανησυχίες που σχετίζονται με κουτσομπολιά ή απώλεια φίλων ήταν, η μεγαλύτερη ανησυχία μεταξύ των ατόμων που ζουν με HIV»^[26]. Ομοίως, σε άρθρο του WHO και σε έκθεση του ινστιτούτου Bertelsmann Stiftung για την χώρα, που εκδόθηκε το 2024 και η οποία καλύπτει το έτος 2023, επιβεβαιώνεται η ύπαρξη κοινωνικού στίγματος κατά ατόμων με HIV^[27].

 

Ο κοινωνικός στιγματισμός και οι διακρίσεις που υφίστανται οι φορείς ΗΙV όπως προκύπτουν από τις ανωτέρω πηγές, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ανέρχονται σε επίπεδο σοβαρότητας το οποίο να δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό της ως δίωξη ή απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση. Λαμβάνοντας υπόψη και το προφίλ της Αιτήτριας ως προκύπτει από τα ενώπιον μου δεδομένα, διαπιστώνω ότι πρόκειται για νεαρή γυναίκα, με πλήρως ικανοποιητικό μορφωτικό υπόβαθρο, το οποίο παρουσιάζεται ως ανεξάρτητο άτομο που εργαζόταν προτού εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής και που έχει επίσης τη δυνατότητα να εργαστεί σε περίπτωση επιστροφής της, διαθέτει δε ευρύ υποστηρικτικό δίκτυο στη χώρα καταγωγής της.

 

Αξίζει να αναφερθεί πως ακόμα και αν υποτεθεί ότι η Αιτήτρια υπέστη στη χώρα καταγωγής της πράξεις έμφυλης βίας και ιδίως βιασμό, όπως η ίδια ισχυρίζεται, γεγονός το οποίο, σημειωτέον, δεν κατέστη δυνατό να τεκμηριωθεί επαρκώς λόγω ελλείψεων εσωτερικής συνοχής και αξιοπιστίας της αφήγησής της, το Δικαστήριο εξέτασε περαιτέρω, βάσει διαθέσιμων πηγών πληροφόρησης για τη χώρα καταγωγής, το ζήτημα της παροχής προστασίας στα θύματα τέτοιων πράξεων στις αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν. Από τις σχετικές πηγές προκύπτει ότι τα θύματα σεξουαλικής και έμφυλης βίας δύνανται να έχουν πρόσβαση σε μορφές υποστήριξης και προστασίας, συμπεριλαμβανομένων υπηρεσιών ιατρικής και ψυχοκοινωνικής φροντίδας καθώς και μηχανισμών κρατικής συνδρομής.

 

Η USDOS δήλωσε ότι η κυβέρνηση δημιούργησε μηχανισμούς όπως «νομική υποστήριξη στους επιζώντες μέσω του δικαστικού δικτύου, γενική κλινική φροντίδα που προσφέρεται στις υγειονομικές εγκαταστάσεις και συλλογή δεδομένων μέσω του Συστήματος Υγειονομικών Πληροφοριών Περιφέρειας και παροχή ανάλυσης της κατάστασης» για να υποστηρίξει τα θύματα σεξουαλικής βίας^[28]. Η ίδια πηγή προσέθεσε ότι «πολλά από τα προγράμματα πρόληψης και βασικής υποστήριξης για τους επιζώντες έμφυλης βίας υλοποιήθηκαν από κοινοτικές οργανώσεις»^[29]. Επιπλέον, δεν υπήρχε εύκολη παροχή επείγουσας αντισύλληψης για τους επιζώντες σεξουαλικής βίας από την κυβέρνηση^[30].

 

Η μελέτη που δημοσιεύθηκε από το Ethiopian Journal of Reproductive Health (EJRH), σε μετα-βιαστικές διαβουλεύσεις σε 3 νοσοκομεία στην Γιαουντέ, σημείωσε ότι «ο HIV, η Ηπατίτιδα B, η εξέταση εγκυμοσύνης και η Σύφιλη ήταν οι πιο συχνές εξετάσεις που συνταγογραφήθηκαν σε περισσότερους από τους μισούς επιζώντες» και τα περισσότεροι θύματα έλαβαν ψυχολογική υποστήριξη στο 85%^[31].

 

Η Αναφορά του Ιουλίου 2022 για την κατάσταση τις περιοχές Βορειοδυτικού και Νοτιοδυτικού Καμερούν από το Γραφείο Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών (UNOCHA) ανέφερε ότι οι ανθρωπιστικοί εταίροι προσέφεραν παρεμβάσεις για την έμφυλη βία σε 70.485 άτομα, όπως «δραστηριότητες ευαισθητοποίησης για την έμφυλη βία, υπηρεσίες πρόληψης μείωσης κινδύνου για παιδιά και γυναίκες, υποστήριξη ψυχικής υγείας και ψυχοκοινωνική υποστήριξη, ιατρική βοήθεια που περιλαμβάνει κιτ μετά τον βιασμό, επαγγελματική κατάρτιση και οικονομική υποστήριξη για γυναίκες και κορίτσια»^[32].

 

Υπό τα δεδομένα αυτά, δεν προκύπτει ότι η Αιτήτρια θα στερούνταν, σε περίπτωση επιστροφής της, τη δυνατότητα να ζητήσει και να λάβει προστασία από τις αρμόδιες αρχές της χώρας καταγωγής της.

 

Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι οι ισχυρισμοί της ήδη κρίθηκαν αναξιόπιστοι, το Δικαστήριο κρίνει ότι ο φόβος της Αιτήτριας που απορρέει από το σύνολο των δηλώσεών της κρίνεται ως αβάσιμος και μη δικαιολογημένος.

 

Ως εκ τούτου, από το ιστορικό της Αιτήτριας όπως αυτό φαίνεται πιο πάνω, στη βάση των δεδομένων του διοικητικού φακέλου και από την ανωτέρω αξιολόγηση κινδύνου, προκύπτει ότι αυτή δεν στοιχειοθέτησε κανένα απολύτως ισχυρισμό που να εμπίπτει στις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα. Αντίθετα στη θέση του συνηγόρου της, το Δικαστήριο κρίνει πως τα όσα ανέφερε η Αιτήτρια κατά τη διάρκεια του συνόλου της διαδικασίας εξέτασης του αιτήματός της, δεν θα μπορούσαν να την εντάξουν στην έννοια του πρόσφυγα, όπως αυτή ερμηνεύεται από τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951 και από το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6(Ι)/2000.

 

Ο «Πρακτικός Οδηγός της ΕΑΣΟ: Αξιολόγηση των Αποδεικτικών Στοιχείων» (Μάρτιος 2015) καθορίζει πως στη βάση της συλλογής πληροφοριών θα πρέπει να προσδιορίζονται τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά, τα οποία στη συνέχεια θα πρέπει να συνδέονται με τις απαιτήσεις του ορισμού του πρόσφυγα και αν δεν υπάρχει κατάληξη ότι μπορεί να δοθεί προσφυγικό καθεστώς, τότε το αρμόδιο όργανο θα πρέπει να εκτιμήσει εάν τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά συνδέονται με τις απαιτήσεις του ορισμού του προσώπου που δικαιούται συμπληρωματική προστασία.

 

Για τη διαπίστωση αυτού του πραγματικού κινδύνου θα πρέπει να υπάρχουν, όπως ρητά προνοεί το άρθρο 19(1), του Ν.6(Ι)/2000 «ουσιώδεις λόγοι». Περαιτέρω, σοβαρή βλάβη ή σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη κατά το εδάφιο (2) του άρθρου 19, του Ν.6(Ι)/2000 σημαίνει κίνδυνο αντιμετώπισης θανατικής ποινής, βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας ή να υπάρχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. ν. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/12 ημερομηνίας 22/09/2015), ECLI:CY:AD:2015:D619).

 

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τόσο κατά τη διοικητική, όσο και κατά την παρούσα διαδικασία δεν προέκυψαν στοιχεία που να συνηγορούν στο ότι σε περίπτωση επιστροφής της στο Καμερούν και δη στο χωρίο Ngwokwong, τόπο συνήθους διαμονής, η Αιτήτρια θα αντιμετωπίσει κίνδυνο αντιμετώπισης θανατικής ποινής, βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σύμφωνα με τις πρόνοιες των άρθρων 19 (2) (α) και (β) του περί Προσφύγων Νόμου.

 

Σε σχέση δε με το άρθρο 19(2)(γ) του ανωτέρω Νόμου, ως προς τους παράγοντες που δύνανται να ληφθούν υπόψη προς αξιολόγηση του συστατικού στοιχείου της αδιάκριτης βίας, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: το ΔΕΕ) επεσήμανε σε πρόσφατη απόφασή του ότι συνιστούν «[.]μεταξύ άλλων, η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργάνωσης των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων και η διάρκεια της σύρραξης ως στοιχεία λαμβανόμενα υπόψη κατά την εκτίμηση του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 15, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2011/95 (πρβλ. απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakit?, C285/12, EU:C:2014:39, σκέψη 35), καθώς και άλλα στοιχεία όπως η γεωγραφική έκταση της κατάστασης αδιάκριτης άσκησης βίας, ο πραγματικός προορισμός του αιτούντος σε περίπτωση επιστροφής στην οικεία χώρα ή περιοχή και οι τυχόν εκ προθέσεως επιθέσεις κατά αμάχων εκ μέρους των εμπόλεμων μερών» (ΔΕΕ, C-901/19, ημερομηνίας 10.6.2021, CF, DN κατά Bundesrepublic Deutschland, σκέψη 43).

 

Περαιτέρω, ως προς τον προσδιορισμό του επιπέδου της ασκούμενης αδιάκριτης βίας, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (στο εξής: το ΕΔΔΑ) στην απόφασή του Sufi and Εlmi (ΕΔΔΑ, απόφαση επί των προσφυγών 8319/07 και 11449/07, ημερομηνίας 28.11.2011) αξιολόγησε, διευκρινίζοντας ότι δεν κατονομάζονται εξαντλητικά, τη χρήση μεθόδων και τακτικών πολέμου εκ μέρους των εμπόλεμων πλευρών, οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο αμάχων θυμάτων ή ευθέως στοχοποιούν αμάχους, εάν η χρήση αυτών είναι διαδεδομένη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, και, τελικά, τον αριθμό των αμάχων που έχουν θανατωθεί, τραυματιστεί και εκτοπιστεί ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

 

Επιπλέον, όπως διευκρίνισε το ΔΕΕ, «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές, οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας» (Βλ. Απόφαση στην υπόθεση C-465/07, Meki Elgafaji, Noor Elgafaji κ. Staatssecretaris van Justitie, ημερ.17.2.2009). Ιδίως ως προς την εφαρμογή της αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας, το ΔΕΕ στην ως άνω απόφαση διευκρίνισε ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών της καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας».

 

Εν προκειμένω, ως προς τον κίνδυνο που ενδέχεται να αντιμετωπίσει η Αιτήτρια λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, το Δικαστήριο προχώρησε σε επικαιροποιημένη έρευνα και ανέτρεξε σε πρόσφατες και έγκυρες πληροφορίες από εξωτερικές πηγές αναφορικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στο αγγλόφωνο Καμερούν από όπου προκύπτουν τα ακόλουθα.

Οι πηγές ανέφεραν ότι το Καμερούν συνεχίζει να επηρεάζεται από δύο μεγάλες συγκρούσεις: τη σύγκρουση του λεκανοπεδίου της Λίμνης Τσαντ στην περιοχή του Άπω Βορά και την εσωτερική κρίση στις περιοχές Βορειοδυτικού και Νοτιοδυτικού Καμερούν (NWSW)^[33].

Στις περιοχές Βορειοδυτικού και Νοτιοδυτικού Καμερούν, γνωστές και ως Αγγλόφωνες περιοχές^[34], οι συγκρούσεις μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και των αποσχιστών συνεχίζονται από το 2017, όταν οι αποσχιστές επιχείρησαν να ιδρύσουν ένα ανεξάρτητο κράτος^[35].

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανέφερε μια «ανησυχητική τάση» στην κατάσταση ασφάλειας στο Καμερούν, με 4.339 περιστατικά να καταγράφονται στους πρώτους επτά μήνες του 2024, σχεδόν ίσα με το συνολικό αριθμό των 4.518 περιστατικών που καταγράφηκαν καθ' όλη τη διάρκεια του 2023^[36].

Τον Ιανουάριο του 2024, το UNOCHA ανέφερε ότι οι πληθυσμοί στις περιοχές Βορειοδυτικού και Νοτιοδυτικού Καμερούν «συνεχίζουν να υφίστανται κακομεταχείριση, συμπεριλαμβανομένων των δολοφονιών, της καταστροφής περιουσιών, των απαγωγών για λύτρα, της παράνομης φορολόγησης, των αυθαίρετων συλλήψεων και των εκβιασμών»^[37]. Η κατάσταση ασφάλειας παρέμεινε «εξαιρετικά ασταθής» καθ' όλη τη διάρκεια του 2024^[38], με αύξηση της εγκληματικότητας, επιδρομές από NSAGs (Μη Κρατικές Ένοπλες Ομάδες) σε αστικά κέντρα, επιθέσεις στις δυνάμεις ασφαλείας του κράτους, απειλές κατά των πολιτών και χρήση αυτοσχέδιων εκρηκτικών συσκευών (IEDs) από τις NSAGs^[39]. Σύμφωνα με το ACLED, «η σύγκρουση στην Αγγλόφωνη περιοχή αυξάνεται κάθε χρόνο, με τα βίαια περιστατικά να αυξάνονται κατά μέσο όρο 49% ετησίως από το 2020 έως το 2023»^[40]. Η ίδια πηγή ανέφερε ότι οι αποσχιστές επέβαλαν κλεισίματα και απεργίες στις σχολικές δραστηριότητες και ήταν υπεύθυνοι για το 89% των σχεδόν 50 βίαιων περιστατικών που στόχευαν δασκάλους το 2023^[41].

Στην επικαιροποιημένη της έκθεση που καλύπτει την περίοδο Ιουλίου - Σεπτεμβρίου 2024, η Global Protection Cluster ανέφερε αύξηση των παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων τον Ιούλιο του 2024, με τις SSF (Δυνάμεις Ασφάλειας του Κράτους) να εκτελούν «επιχειρήσεις αποκλεισμού και έρευνας» που οδήγησαν σε επτά περιστατικά αυθαίρετων συλλήψεων, με 303 θύματα, ενώ οι NSAGs εγκαθίδρυσαν περισσότερα παράνομα σημεία ελέγχου για εκβιασμό χρημάτων και απαγωγή πολιτών για λύτρα^[42]. Οι πιο συχνές παραβιάσεις που καταγράφηκαν ήταν αυθαίρετες συλλήψεις και κρατήσεις, σωματικές επιθέσεις ή κακοποίηση και δολοφονίες^[43]. Ο μεγαλύτερος αριθμός παραβιάσεων μεταξύ Ιουλίου και Σεπτεμβρίου 2024 «καταγράφηκε στην Buea (457 θύματα) και την Muyuka (199 θύματα), και οι δύο στη νοτιοδυτική περιοχή του Fako, ακολουθούμενες από την Meme επίσης στη νοτιοδυτική περιοχή και έπειτα τη Mezam στην βορειοδυτική περιοχή»^[44].

Το Δανέζικο Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (DRC) διεξήγαγε μηνιαίες δραστηριότητες παρακολούθησης προστασίας στη νοτιοδυτική περιοχή μεταξύ Ιανουαρίου 2024 και Ιουνίου 2024 σε οκτώ κοινότητες των διαμερισμάτων Fako, Kupe Muanenguba και Meme^[45]. Σύμφωνα με πηγές που συμβουλεύτηκε το DRC, μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου 2024, οι βασικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αναφέρθηκαν από τον τοπικό πληθυσμό περιλάμβαναν αυθαίρετες συλλήψεις και παράνομες κρατήσεις, βασανιστήρια και απάνθρωπη μεταχείριση, κλοπές, οικονομικές απαγωγές, trafficking, και έμφυλη βία (GBV)^[46]. Το DRC κατέγραψε 55 περιστατικά προστασίας και 428 θύματα μεταξύ Απριλίου και Ιουνίου 2024^[47]. Οι παραβιάσεις που αναφέρθηκαν από τον τοπικό πληθυσμό περιλάμβαναν αυθαίρετες συλλήψεις, δολοφονίες, επιθέσεις και κακοποίηση, βασανιστήρια / απάνθρωπη μεταχείριση και έμφυλη βία, που διαπράχθηκαν από τις SSF και τις NSAGs^[48].

Τα προαναφερθέντα στοιχεία συνάδουν και με πιο πρόσφατες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής κατά το 2025, οι οποίες επιβεβαιώνουν τη συνέχεια των τάσεων που περιγράφηκαν ανωτέρω. Οι πληροφορίες που παρατίθενται κατωτέρω αντλήθηκαν από το πρόσφατο COI Query Response με τίτλο «Cameroon - Security situation», το οποίο ερευνήθηκε και συντάχθηκε από το Refugee Documentation Centre of Ireland στις 10 Ιουλίου 2025, και αφορά τη γενική κατάσταση ασφάλειας στο Καμερούν^[49].

Τον Ιούνιο του 2025, το Agence France Presse αναφέρει ότι: «Από το 2016, οι Βορειοδυτικές και Νοτιοδυτικές περιοχές του Καμερούν έχουν σπαραχθεί από σύγκρουση μεταξύ αγγλόφωνων αυτονομιστών και της κυβέρνησης. Πολλοί αγγλόφωνοι Καμερουνέζοι δηλώνουν ότι αντιμετωπίζουν συστημικές διακρίσεις στη χώρα όπου κυριαρχεί η γαλλόφωνη πλειοψηφία. Ωστόσο, αυτό που ξεκίνησε ως διαμαρτυρία για τα πολιτικά δικαιώματα εξελίχθηκε γρήγορα σε ένοπλη εξέγερση. Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις της Human Rights Watch, οι συγκρούσεις έχουν προκαλέσει μέχρι σήμερα τον θάνατο τουλάχιστον 6.000 αμάχων. Αυτονομιστικές ομάδες έχουν προχωρήσει σε απαγωγές και επιθέσεις κατά αμάχων και κρατικών αξιωματούχων, ενώ ο στρατός και η αστυνομία κατηγορούνται ότι εξαπολύουν επιχειρήσεις με στόχο την τιμωρία φερόμενων υποστηρικτών των αυτονομιστών. Παράλληλα, τζιχαντιστές της Boko Haram σπέρνουν τον τρόμο στο άλλο άκρο της χώρας, στην Περιφέρεια του Άπω Βορρά, όπου η οργάνωση δρα από το 2009. Οι πολλαπλές κρίσεις ασφάλειας έχουν εκτοπίσει μεγάλο αριθμό Καμερουνέζων από τις εστίες τους και συνιστούν πρόκληση για την ειρηνική διεξαγωγή των εκλογών».^[50]

Τον Ιούνιο του 2025, το Γραφείο του Γενικού Επιτρόπου για τους Πρόσφυγες και τους Ανιθαγενείς σημειώνει ότι: «Η βία περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό στις αγγλόφωνες περιοχές της χώρας και είναι εντονότερη στη Βορειοδυτική σε σύγκριση με τη Νοτιοδυτική. Οι αυτονομιστές είναι πιο δραστήριοι σε αγροτικές, απομακρυσμένες και υποανάπτυκτες περιοχές. Παρότι η στρατιωτική παρουσία έχει ενισχυθεί στις πόλεις, δεν είναι επαρκής για την αποτροπή περιστατικών ανασφάλειας».^[51]

Τον Ιούνιο του 2025, το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Συντονισμό Ανθρωπιστικών Υποθέσεων (UNOCHA) επισημαίνει ότι: «Η κατάσταση στις Βορειοδυτικές και Νοτιοδυτικές περιοχές (NWSW) παρέμεινε εύθραυστη και ασταθής, με συνεχιζόμενες επιθέσεις και συγκρούσεις μεταξύ των κρατικών δυνάμεων ασφαλείας (SSFs) και μη κρατικών ένοπλων ομάδων (NSAGs). Εξακολούθησαν να αναφέρονται απαγωγές με σκοπό την καταβολή λύτρων, στοχευμένες δολοφονίες, αυθαίρετες συλλήψεις και απώλειες αμάχων».^[52]

Τον Μάρτιο του 2025, το Global Centre for the Responsibility to Protect αναφέρει ότι: «Οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ κυβερνητικών δυνάμεων και αυτονομιστικών ομάδων, καθώς και οι εσωτερικές συγκρούσεις μεταξύ διαφορετικών αυτονομιστικών ομάδων, συνεχίζονται αμείωτα στις αγγλόφωνες Βορειοδυτικές και Νοτιοδυτικές περιοχές».^[53]

Για λόγους πληρότητας της έρευνας θα παρατεθούν ποσοτικά δεδομένα αναφορικά την κατάσταση ασφαλείας στην Βορειοδυτική Επαρχία (North-West Region) του Καμερούν. Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED κατά τον  κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 27/02/2026), στην εν λόγω επαρχία καταγράφηκαν 1,839 περιστατικά πολιτικής βίας (“Political violence”, που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκε 582 θάνατοι[54].

Εφαρμόζοντας την αναπροσαρμοζόμενη κλίμακα όπως αυτή απορρέει από τη νομολογία του ΔΕΕ και λαμβάνοντας υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις της Αιτήτριας (ενήλικη γυναίκα, ικανή προς εργασία, έχοντας ικανοποιητική μόρφωση, με δυνατότητα να λάβει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για το θέμα υγείας που αντιμετωπίζει και με υποστηρικτικό δίκτυο στη χώρα καταγωγής της), διαπιστώνεται ότι δεν προκύπτουν στοιχεία τα οποία να συνηγορούν υπέρ του ότι αυτή, λόγω των προσωπικών της περιστάσεων, θίγεται ειδικώς και αυξάνονται οι πιθανότητες να εκτεθεί σε περιστατικά αδιακρίτως ασκούμενης βίας κατά των αμάχων κατά το άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου.

 

Το Δικαστήριο καταλήγει, αντίθετα στη θέση του συνηγόρου της Αιτήτριας, ότι δεν στοιχειοθετούνται ούτε οι προϋποθέσεις του άρθρου 19(2) (γ) του Ν.6(Ι)/2000 για να παρασχεθεί στην Αιτήτρια το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας υπό τις πρόνοιες του ανωτέρω άρθρου.

 

Ενόψει των ανωτέρω, κρίνω, υπό τις περιστάσεις, και μετά από κατ' ουσίαν εξέταση της αίτησης της Αιτήτριας, ότι η τελευταία δεν κατάφερε να τεκμηριώσει σε κανένα στάδιο της διαδικασίας τη βασιμότητα του αιτήματός της για αναγνώριση της ιδιότητας του πρόσφυγα, δυνάμει του περί Προσφύγων Νόμου και της Σύμβασης της Γενεύης, ούτε για την παραχώρηση συμπληρωματικής προστασίας που προβλέπεται στο άρθρο 19 του Νόμου.

 

Με βάση όλα τα πιο πάνω, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται, ωστόσο ενόψει της ελλιπούς έρευνας των Καθ’ ων η αίτηση επιδικάζονται μειωμένα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας στο ποσό των €500. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

 

Α. Α. ΑΓΡΟΤΗ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.