ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 1496/24

24 Απριλίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

                                                            W.U.C.

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

Ρ. Χρυσάνθου (κ.), Δικηγόρος για τον Αιτητή

Ε. Ιωάννου (κ.), για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή προσβάλλει την απόφαση των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 16.3.2024, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, καθότι κρίθηκε ότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023. Αιτείται εξάλλου την αναγνώριση/χορήγηση σε αυτόν καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από το Αφγανιστάν. Την 1.3.2022 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας, αφού προηγουμένως εισήλθε παράτυπα στη Δημοκρατία. Στις 6.3.2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης του Αιτητή και για έκδοση απόφασης επιστροφής του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 16.3.2024. Η εν λόγω απόφαση κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 28.3.2024 και αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             Ο Αιτητής, δια του συνηγόρου του προωθεί ως μόνο ισχυρισμό την έλλειψη δέουσας έρευνας, επικαλούμενος περαιτέρω την πλημμελή αξιολόγηση των δηλώσεών του.  Ειδικότερα, προωθεί ότι ο Προϊστάμενος κατέληξε σε εσφαλμένα συμπεράσματα σχετικά με την αξιοπιστία του ισχυρισμού του Αιτητή περί της διώξεως του από τους Ταλιμπάν .

3.             Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της επίδικης απόφασης, παραπέμποντας στα επιμέρους ευρήματά τους κατά τη διοικητική εξέταση της αίτησης του Αιτητή. Επισημαίνουν συναφώς ότι ο Αιτητής ουδέποτε αντιμετώπισε παρελθούσα εξατομικευμένη δίωξη.

 

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations Unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

 

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έως 2023 έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

 

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

 

7.             Το άρθρο 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (στο εξής: ο Περί Προσφύγων Νόμος) καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

 

8.             Το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποχρεώσεις Αιτητή κατά την εξέταση της αίτησης και συναφής υποχρέωση αρμόδιων αρχών

16.-(1) Κατά την εξέταση της αίτησής του, ο Αιτητής οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία Ασύλου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) του εδαφίου (2).

(2) Ιδίως, ο Αιτητής οφείλει-

(α) να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης, τα οποία στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του Αιτητή και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο Αιτητής στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, καθώς και το ιστορικό των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την ιθαγένεια, τη χώρα και το μέρος προηγούμενης διαμονής του, τις προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, το δρομολόγιο που ακολούθησε, το δελτίο ταυτότητας και τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία∙ [...]».

 

9.             Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

 

Κατάληξη

10.          Ως προς τον εγειρόμενο λόγο προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc.  (Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 12/2025 Δημοκρατία ν. Β.Α., ημερ. 18.12.2025). Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

 

11.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα τα εδάφια (2) και (3) αυτών. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320) αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου (Βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010). Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του (Βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

 

12.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή καθ’ όλη τη διαδικασία εξέτασης της αίτησής του, επισημαίνονται συναφώς τα ακόλουθα: Στο έντυπο της αίτησής του για διεθνή προστασία και, ειδικότερα, στο πεδίο καταγραφής των λόγων εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, ο Αιτητής ανέφερε ότι οι Ταλιμπάν, μετά την κατάληψη της εξουσίας, επέβαλαν περιορισμούς στην ελευθερία, την εκπαίδευση και εν γένει στη ζωή των πολιτών. Για τον λόγο αυτό, όπως δήλωσε, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα του. Περαιτέρω, ανέφερε ότι του αρέσει η ζωή στην Κύπρο, σε αντίθεση με τις κακές συνθήκες διαβίωσης στο Αφγανιστάν, και ότι εγκατέλειψε τη χώρα του επιδιώκοντας ένα καλύτερο μέλλον (βλ. ερ. 2 και 22 του διοικητικού φακέλου, στο εξής: Δ.Φ.).

 

13.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της συνέντευξης, ο Αιτητής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία, δήλωσε ότι γεννήθηκε το 1999 στο χωριό Wesh της επαρχίας Paktia στο Αφγανιστάν, όπου και έζησε με την οικογένειά του μέχρι το 2019, όταν και μετοίκησε στη Kabul για σπουδές. Εθνοτικής καταγωγής Pashtun, σουνίτης μουσουλμάνος στο θρήσκευμα. Εισήχθη στη σχολή πολιτικών επιστημών στο πανεπιστήμιο Maryam στη Kabul, σταματώντας στο 3ο εξάμηνο, λόγω της κατάληψης της εξουσίας από τους Ταλιμπάν. Εργαζόταν ως υπάλληλος σε μαγαζί εστίασης, σε στρατιωτικό εκπαιδευτικό κέντρο στη Kabul, που ανήκε σε οικείο του πρόσωπο. Η πατρική του οικογένεια αποτελείται από τους γονείς του και 8 αδέρφια, όλοι τους διαμένοντας στην επαρχία Paktia. Επίσης ανέφερε ότι διαθέτει συγγενικό δίκτυο (θείους) και στη Kabul. Εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του αεροπορικώς στις 29.12.2021.

 

14.          Σχετικά με τους λόγους που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής κατά την ελεύθερή του αφήγηση, δήλωσε πως κατά το διάστημα που εργαζόταν στο στρατιωτικό κέντρο, όντας φοιτητής, έλαβε ένα απειλητικό γράμμα από τους Ταλιμπάν. Όταν ρωτήθηκε για τους λόγους που κατά την καταγραφή της αίτησής του αναφέρθηκε μόνο στις σπουδές του, δήλωσε πως δεν γνώριζε τι έπρεπε να γράψει.

 

15.          Σε συνέχεια διευκρινιστικών ερωτήσεων που του υποβλήθηκαν, δήλωσε ότι τρεις μήνες περίπου μετά την έναρξη της εργασίας του, ο πατέρας του παρέλαβε το απειλητικό γράμμα από ένα τζαμί που το είχαν παραδώσει εκεί οι Ταλιμπάν, εξηγώντας πως ο ίδιος έχει στην κατοχή του μόνο αντίγραφο και πως το πρωτότυπο το έχει ο πατέρας του. Όταν ρωτήθηκε για τον τρόπο που τον εντόπισαν οι Ταλιμπάν, δήλωσε ότι στο χωριό του υπάρχουν Ταλιμπάν και πως γνωρίζονται μεταξύ τους. Όταν ρωτήθηκε για τους λόγους που δεν κοινοποιήθηκε το γράμμα στον ίδιο, δήλωσε ότι ήταν δύσκολο να τον εντοπίσουν στην Kabul, καθώς είχε τον έλεγχο η προηγούμενη κυβέρνηση.

 

16.          Σχετικά με την εργασία του δήλωσε ότι τον βοήθησε ο θείος του να την βρει, ότι έδρευε εντός του στρατιωτικού εκπαιδευτικού κέντρου στην περιοχή Harzan Qaimat Area, χωρίς να φοράει στολή ή διακριτικά, καθώς δεν ήταν στρατιωτικός, ότι δούλευαν 5 υπάλληλοι, και ότι οι ώρες εργασίας του ήταν από τις 9:00 μέχρι τις 15:00, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα ως φοιτητής από τις 5:00 έως τις 8:00. Εργαζόταν εκεί μέχρι την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν. Όταν του ζητήθηκε να αναφέρει το διακριτικό σήμα στρατιωτικού κέντρου που εργαζόταν δήλωσε ότι δε το θυμάται. Όταν ρωτήθηκε για τον λόγο που στοχοποιήθηκε προσωπικά παρά την ύπαρξη 5 εργαζομένων, ανέφερε ότι εργαζόταν σε στρατιωτικό κέντρο και γι’ αυτό τον στοχοποίησαν.

 

17.          Ερωτηθείς αν προσέγγισαν κάποιο μέλος τις οικογένειάς του μετά από το απειλητικό γράμμα απάντησε αρνητικά, ενώ σε ερώτηση σχετικά με τυχόν αναζήτηση του ιδίου από τους Ταλιμπάν δήλωσε άγνοια. Τέλος, ερωτηθείς σχετικά με το Islamic State – Khorasan Province (ISKP), δήλωσε επίσης άγνοια.

 

18.          Προς επίρρωση των ισχυρισμών του, ο Αιτητής κατέθεσε το υπ’ αριθ. Ρ02924413 εθνικό διαβατήριο σε πρωτότυπη μορφή, με ημερομηνία έκδοσης  Αυγούστου του 2021 και  εθνικό δελτίο ταυτότητας (βλ. ερ. 10-8), σύμβαση μίσθωσης ακινήτου (βλ. ερ. 21-20), πιστοποιητικά σχετικά με τη φοίτησή του και τις ακαδημαϊκές του επιδόσεις στη χώρα καταγωγής του (βλ. ερ. 37-34), καθώς και βεβαίωση εργασίας ημερομηνίας 18.9.2023 ως προς την εργασία του ως δασκάλου πληροφορικής κατά το ακαδημαϊκό έτος 2021 στο ιδιωτικό σχολείο «Noor Afshan Private High School» (βλ. ερ. 33), αντίγραφο επιστολής ημερομηνίας 30.11.2020, το οποίο κατά τη δήλωση του Αιτητή παρέδωσαν οι Ταλιμπάν στον πατέρα του (βλ. ερ. 43 και 42).

 

19.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ' ων η αίτηση διέκριναν δύο  ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αναφορικά με τη ταυτότητα, το προφίλ και τη χώρα καταγωγής του Αιτητή και ο δεύτερος αναφορικά με τη δίωξη από τους Ταλιμπάν, λόγω της επαγγελματικής του ιδιότητας.

 

20.          Ο μεν πρώτος ισχυρισμός έγινε αποδεκτός, καθώς οι δηλώσεις του Αιτητή κρίθηκαν ως ικανοποιητικές και σε συμφωνία με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης καθώς και με τα έγγραφα που προσκόμισε.

 

21.          Ο δεύτερος ισχυρισμός του Αιτητή έγινε μερικώς αποδεκτός από τους Καθ’ ων η αίτηση, καθώς όπως κρίθηκε η εσωτερική αξιοπιστία δεν συνάδει με την εξωτερική όσον αφορά στην επαγγελματική του ιδιότητα και τις συνέπειες αυτής.

 

22.          Ειδικότερα, σε σχέση με την εσωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού, οι Καθ’ ων έκριναν ότι οι δηλώσεις του Αιτητή δεν ήταν σαφείς και συνεκτικές, καθώς δεν ήταν σε θέση να αποδώσει χρονικά και χωρικά τα περιστατικά που επικαλέστηκε, ούτε να παράσχει επαρκείς πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες και τα αίτια της στοχοποίησής του. Όπως σημειώνουν στην Έκθεση τους οι Καθ’ ων η αίτηση, θα αναμενόταν ευλόγως από τον Αιτητή να είναι σε θέση να δώσει λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με το κατάστημα που εργαζόταν και να μπορεί να περιγράψει το λογότυπο του στρατιωτικού εκπαιδευτικού κέντρου που έδρευε το κατάστημα. Επιπλέον, ασαφής κρίθηκε σχετικά με το απειλητικό γράμμα των Ταλιμπάν, καθώς δεν κατάφερε να δώσει επαρκείς πληροφορίες για τον τρόπο παραλαβής του, καθώς και τους λόγους που δεν κοινοποιήθηκε στον ίδιο. Επιπρόσθετα, σημειώθηκε ότι αναμενόταν από τον ίδιο να προσκομίσει το πρωτότυπο έγγραφο και όχι αντίγραφο. Παράλληλα, οι Καθ’ ων η αίτηση επισήμαναν ότι η κατά τη δήλωση του Αιτητή αδυναμία των Ταλιμπάν να τον εντοπίσουν στην Kabul για να του κοινοποιήσουν το έγγραφο, καταδεικνύει την απουσία κινδύνου για τον Αιτητή. Τέλος, επισήμαναν την αντίφαση στις δηλώσεις του Αιτητή κατά την καταγραφή της αίτησής του, όπου αναφέρθηκε στην γενικότερη κατάσταση που επικρατεί λόγω των Ταλιμπάν και στην αναζήτηση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης.

 

23.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού, οι Καθ’ ων εξέτασαν πληροφορίες από τη χώρα καταγωγής σχετικά με την στοχοποίηση προσώπων που σχετίζονταν με την προηγούμενη κυβέρνηση, από τις οποίες επιβεβαιώθηκε η στοχοποίηση τους από τους Ταλιμπάν. Όσον αφορά δε το προσκομισθέν έγγραφο, το αξιολόγησαν αναξιόπιστο, λόγω του ότι πρόκειται για αντίγραφο, καθώς και λόγω αντιφάσεων με τις δηλώσεις του Αιτητή, όπου στο μεν έγγραφο αναφέρεται ως ιδιοκτήτης, ενώ κατά τις δηλώσεις του επρόκειτο για υπάλληλο.

 

24.          Στη βάση των αποδεκτών ισχυρισμών του Αιτητή, οι Καθ΄ων η αίτηση, κατά την αξιολόγηση κινδύνου, προχώρησαν σε έρευνα αναφορικά με τη μεταχείριση που επιφυλάσσουν οι Ταλιμπάν σε πρώην στρατιωτικούς, καταλήγοντας ότι παρά τη στοχοποίηση τους, ο Αιτητής δε διατρέχει τέτοιο κίνδυνο, λαμβάνοντας υπόψη την απουσία προγενέστερης δίωξης και το προφίλ του, ήτοι ενός υπαλλήλου χωρίς στρατιωτικό αξίωμα. Παράλληλα, προχώρησαν σε έρευνα αναφορικά με την επικρατούσα κατάσταση ασφαλείας στην πόλη

 

25.          Αφού έλαβαν υπόψη εξωτερικές πηγές πληροφόρησης που επιβεβαιώνουν υψηλό αριθμό περιστατικών ασφαλείας στην Kabul, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν, βάσει του συνολικού πληθυσμού της επαρχίας και λαμβάνοντας υπόψη το προσωπικό προφίλ του Αιτητή, ήτοι εντός νεαρού άνδρα, υγιούς, με υψηλό μορφωτικό επίπεδο και υποστηρικτικό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του, ότι δε συντρέχει εύλογη πιθανότητα να υποστεί βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του.

 

26.          Στο πλαίσιο της νομικής ανάλυσης, οι Καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν προκύπτει δικαιολογημένος φόβος δίωξης του Αιτητή δυνάμει του άρθρου 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου και του άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951, καθώς δε συντρέχουν τα υποκειμενικά και αντικειμενικά κριτήρια για να το στοιχειοθετήσουν. Στο πλαίσιο αξιολόγησης της δυνατότητας χορήγησης συμπληρωματικής προστασίας, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι δεν συντρέχει στο πρόσωπο του Αιτητή πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης αυτού δυνάμει του άρθρου 19(2) (α) και (β) του περί Προσφύγων Νόμου. Στην πορεία, αφού έλαβαν επισήμαναν τα ανωτέρω ευρήματα σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στην Kabul, κατέληξαν ότι παρά την ύπαρξη εσωτερικής ένοπλης σύγκρουσης. τα περιστατικά ασφαλείας δεν είναι τόσο υψηλά, ιδίως συγκρινόμενα με τον συνολικό πληθυσμό της επαρχίας, ενώ λαμβάνοντας υπόψη και του προσωπικού προφίλ του Αιτητή, δεν προκύπτει ως εύλογα πιθανό  να κινδυνέψει μόνο λόγω της παρουσίας του εκεί.

 

27.          Κατά την ακροαματική διαδικασία που διεξήχθη στις 10.3.2026,ο Αιτητής επανέλαβε κατ’ ουσία τους ισχυρισμούς του. Ειδικότερα, σε σχετικές ερωτήσεις που του απηύθυνε το Δικαστήριο, δήλωσε ότι εργαζόταν σε βάση των αμερικανικών δυνάμεων, ως υπάλληλος καντίνας και ότι οι Ταλιμπάν ανάρτησαν σε τζαμί του χωριού την απειλητική επιστολή, η οποία παραλήφθηκε από τον πατέρα του Αιτητή.

 

28.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, κρίνεται, επί τη βάσει των ενώπιον μου στοιχείων, ότι γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

 

29.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού ενισχύεται περαιτέρω από τα εξωτερικά στοιχεία πληροφόρησης που περιλαμβάνονται στον διοικητικό φάκελο, καθώς και από το διαβατήριό του και τα λοιπά έγγραφα που προσκόμισε, ήτοι τίτλους σπουδών και δελτίο ταυτότητας, από τα οποία προκύπτει η ταυτοποίησή του.

 

30.          Ως προς την αξιολόγηση του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού του Αιτητή, και ειδικότερα αναφορικά με τους ισχυρισμούς του περί δίωξής του από τους Ταλιμπάν ένεκα της εργασίας του σε καντίνα στρατοπέδου, το παρόν Δικαστήριο συντάσσεται με τα ευρήματα των Καθ’ ων η αίτηση. Πέραν της επιστολής την οποία ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι έλαβε ο πατέρας του τον Νοέμβριο του 2020, δεν προκύπτει ότι ο Αιτητής, μέχρι και τον χρόνο εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, ήτοι περίπου ένα έτος αργότερα, υπέστη οποιαδήποτε όχληση ή ότι υπήρξε οποιαδήποτε άλλη ένδειξη ότι διωκόταν από τους Ταλιμπάν.

 

31.          Σημειώνεται, περαιτέρω, ότι η εν λόγω επιστολή φέρεται να παραδόθηκε στον πατέρα του Αιτητή, ο οποίος εξακολουθεί να διαμένει στο χωριό τους στην επαρχία Paktia, σε απόσταση περίπου τριών ωρών οδικώς από την Kabul,[2] όπου διέμενε ο ίδιος ο Αιτητής. Παρά το γεγονός ότι η οικογένειά του εξακολουθεί να διαμένει στην εν λόγω περιοχή, ο Αιτητής δεν ανέφερε οποιοδήποτε μεταγενέστερο περιστατικό ή εξέλιξη, ενώ, ερωτηθείς σχετικώς, δήλωσε άγνοια ως προς το κατά πόσο οι Ταλιμπάν εξακολουθούν να τον αναζητούν.

 

32.          Περαιτέρω, επισημαίνεται ότι κατά την καταγραφή της αίτησής του ο Αιτητής παρέλειψε να αναφέρει το εν λόγω περιστατικό, το οποίο αποτελεί τον πυρήνα του αφηγήματός του, χωρίς να παράσχει επαρκείς και ικανοποιητικές εξηγήσεις για την παράλειψη αυτή. Επιπλέον, από το αφήγημά του προκύπτουν ασάφειες ως προς τον τρόπο με τον οποίο οι Ταλιμπάν φέρονται να πληροφορήθηκαν την επίμαχη εργασία του, καθώς και ως προς το γεγονός ότι επέλεξαν να επικοινωνήσουν με τον πατέρα του, ο οποίος βρισκόταν σε διαφορετική περιοχή, και όχι με τον ίδιο.

 

33.          Εν γένει, το περιστατικό της εν λόγω επιστολής παρουσιάζεται με ιδιαίτερη γενικότητα, όπως και το σύνολο του αφηγήματος του Αιτητή περί δίωξής του. Δεν παραβλέπεται, τέλος, ότι ο Αιτητής εγκατέλειψε νόμιμα τη χώρα καταγωγής του μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους φερόμενους ως φορείς δίωξής του, χωρίς να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε πρόβλημα. Ως εκ τούτου, δεν θεμελιώνεται η εσωτερική αξιοπιστία του Αιτητή ως προς τον υπό εξέταση ισχυρισμό.

 

34.          Εξετάζοντας την εξωτερική αξιοπιστία του Αιτητή, όπως αυτή προκύπτει και από τις πηγές στις οποίες παραπέμπουν οι Καθ’ ων η αίτηση (βλ. ερ. 54), διαπιστώνεται ότι η τυχόν στοχοποίηση προσώπων που συνδέονταν με στρατόπεδα κατά το προηγούμενο καθεστώς αφορά κυρίως στρατιωτικό προσωπικό. Το βραχύ χρονικό διάστημα απασχόλησης του Αιτητή, καθώς και ο ρόλος του στην καντίνα του στρατοπέδου, δεν συνιστούν προφίλ το οποίο, βάσει των ανωτέρω πηγών, θα μπορούσε να τον καταστήσει πρόσωπο ενδιαφέροντος για το καθεστώς.

35.          Τέλος, αναφορικά με το αντίγραφο της επιστολής που προσκόμισε ο Αιτητής, ισχυριζόμενος ότι παραδόθηκε στον πατέρα του από τους Ταλιμπάν, σημειώνεται ότι η γνησιότητά του δεν δύναται να επιβεβαιωθεί, ιδίως καθότι πρόκειται για απλό αντίγραφο. Ως εκ τούτου, το εν λόγω έγγραφο εκτιμάται ελεύθερα σε συνάρτηση με το σύνολο των λοιπών στοιχείων που έχει ενώπιόν του το Δικαστήριο. Κατά πάγια νομολογημένη αρχή ο δικαστής δεν υποχρεούται να αποφασίζει επί τεχνικών θεμάτων, όπως εν προκειμένω η γνησιότητα ενός εγγράφου, αλλά ούτε έχει τη δυνατότητα προς τούτο αφού δεν έχει την απαιτούμενη τεχνογνωσία για να προβεί σε ένα τέτοιο εγχείρημα (βλ. Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 3866, Λάμπρου Λάμπρος v. Κυπριακής Δημοκρατίας και Άλλου, (2009) 3 Α.Α.Δ. 79). Τελικώς και η γνησιότητα των εγγράφων θα διασταυρωθεί μέσω των προφορικών ισχυρισμών, άλλως αυτά θα ενισχύσουν προφορικούς ισχυρισμούς, αλλά δεν επαρκούν αφ' εαυτών για να τους αποδείξουν[3]. Ως εκ τούτου, το παρόν Δικαστήριο συναξιολογεί καταρχάς τα έγγραφα ακόμα και στις περιπτώσεις όπου δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί η γνησιότητά τους (Βλ. Απόφαση του ΔΕΕ της 10.6.2021, την υπόθεση C 921/19, LH κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2021:478, σκέψεις 44 και 66).

36.          Εν προκειμένω, το προσκομισθέν έγγραφο συνίσταται σε ασπρόμαυρο αντίγραφο, ενώ η ταυτότητα του εκδότη του δεν είναι σαφής, με αποτέλεσμα να μην καθίσταται εφικτή η επαλήθευση της αυθεντικότητας και της προέλευσής του. Περαιτέρω, οι συνθήκες υπό τις οποίες φέρεται να εντοπίστηκε ο πατέρας του Αιτητή, προκειμένου να του κοινοποιηθεί η εν λόγω επιστολή, όπως ήδη επισημάνθηκε κατά την αξιολόγηση της εσωτερικής αξιοπιστίας του Αιτητή, παρουσιάζονται με γενικότητα. Υπό τα δεδομένα αυτά, το εν λόγω έγγραφο κρίνεται ότι διαθέτει μειωμένη αποδεικτική αξία και, σε συνδυασμό με τη μη θεμελιωθείσα εσωτερική αξιοπιστία του Αιτητή, καθώς και τα λοιπά στοιχεία που εξετάστηκαν στο πλαίσιο της εξωτερικής αξιολόγησης του αφηγήματός του, δεν δύναται να οδηγήσει στην αποδοχή του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού του

37.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, στη βάση των αποδεκτών ισχυρισμών του, παρατηρείται ότι κρίσιμα στοιχεία που δέον να εξεταστούν είναι ιδίως η κατάσταση ασφαλείας στην χώρα του και το προφίλ του Αιτητή ιδίως ως προς τη φυλετική και θρησκευτική του ταυτότητα. 

 

38.          Ως προς το θρησκευτικό του προφίλ του Αιτητή, επισημαίνεται ότι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού του Αφγανιστάν είναι μουσουλμάνοι. Ειδικότερα, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2009, η BRITANNICA εκτιμά ότι περίπου το 80% του πληθυσμού ασπάζεται το σουνιτικό δόγμα, ενώ περίπου το 19% το σιιτικό δόγμα.[4] Οι Ταλιμπάν είναι σουνίτες, μουσουλμάνοι.

 

39.           Όσον αφορά στην εθνοτική σύνθεση των κατοίκων της χώρας, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2004, η BRITANNICA εκτιμά ότι οι Pashtun αποτελούν το 42 τοις εκατό, οι Tajik το 27 τοις εκατό, οι Hazara το 9 τοις εκατό, οι Uzbek το 9 τοις εκατό, οι Chahar Aimak  το 4 τοις εκατό, οι Turkmen το 3 τοις εκατό και λοιπές εθνοτικές ομάδες το υπολειπόμενο 6 τοις εκατό.[5]

 

40.          Ο Αιτητής είναι σουνίτης μουσουλμάνος εθνοτικής καταγωγής Pashtun. Προφίλ το οποίο, αφ’ εαυτού, δεν φαίνεται να εγείρει ζητήματα δίωξης από το υφιστάμενο καθεστώς των Taliban, καθόσον συνάδει τόσο με την κυρίαρχη εθνοτική όσο και με τη θρησκευτική ταυτότητα του εν λόγω καθεστώτος. Ο ίδιος ο Αιτητής δεν έχει εκφράσει οποιοδήποτε φόβο απορρέον εκ της θρησκευτικής ή/ και της φυλετικής του ταυτότητας.

 

41.          Ως προς τη γενική κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του Αιτητή και το ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο, αναφέρονται τα ακόλουθα, ως προκύπτουν από έγκυρες πηγές πληροφόρησης.

 

42.          Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν τον Αύγουστο του 2021, τον επόμενο μήνα οι Ταλιμπάν εξήγγειλαν την ίδρυση του Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν (Islamic Emirate of Afghanistan)[6] και τη δημιουργία ενός υπουργικού συμβουλίου, τα μέλη του οποίου διορίζονταν απευθείας από τον Ανώτατο Ηγέτη με διάταγμα, άνευ ψήφισης από το νομοθετικό σώμα.[7] Το υπουργικό συμβούλιο απαρτιζόταν αποκλειστικά από άντρες, οι περισσότεροι εκ των οποίων είχαν εθνοτική καταγωγή Παστούν και κληρικό προφίλ.[8] Περί τα τέλη Σεπτεμβρίου του 2021, οι Ταλιμπάν ανέστειλαν το Σύνταγμα του 2004 και εξήγγειλαν τον έλεγχο συμμόρφωσης του υπάρχοντος νομικού πλαισίου με τη Σαρία προχωρώντας μετέπειτα στην έκδοση διαταγμάτων και οδηγιών ως προς την εφαρμογή της Σαρία.[9]

 

43.          Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν, τα επίπεδα ένοπλης βίας και οι βλάβες στους αμάχους μειώθηκαν σημαντικά σε σύγκριση με τα προηγούμενα έτη συγκρούσεων.^[10] Η de facto κυβέρνηση έχει αντιμετωπίσει ένοπλη αντίσταση από ομάδες αντίστασης και το Islamic State Khorasan Province (ISKP).^[11] Αν και η βία από τέτοιες ομάδες έχει γενικά μειωθεί μετά την κορύφωσή της το 2022[12], οι ομάδες αντίστασης συνεχίζουν να πραγματοποιούν επιθέσεις χαμηλής έντασης, στοχεύοντας κυρίως τις de facto αρχές.[13] Μεταξύ αυτών των ομάδων, αναφέρθηκε ότι το Εθνικό Μέτωπο Αντίστασης του Αφγανιστάν (NRF) και το Μέτωπο Ελευθερίας του Αφγανιστάν (AFF) εξακολουθούσαν να είναι ενεργά το 2023 και το 2024.^[14] Το ISKP αύξησε τις επιθέσεις μετά την κατάληψη της εξουσίας και συνέχισε να πραγματοποιεί επιθέσεις εναντίον πολιτικών στόχων και εναντίον των de facto αρχών.^[15] Μέχρι το 2024, δεκάδες περιστατικά εκρήξεων και επιθέσεων αυτοκτονίας σημειώνονταν σε ετήσια βάση[16], στοχοποιώντας τις de facto αρχές[17] και αμάχους[18], με την ευθύνη πολλών εξ αυτών να έχει αναλάβει το ISKP[19].

 

44.          Στο σημείο αυτό παρατίθενται ορισμένες πληροφορίες αναφορικά με την τρέχουσα δυναμική του ISKP. Ειδικότερα, κατά το έτος 2025 το δυναμικό του ISKP ανερχόταν σε 2.000 άτομα και ήταν διασκορπισμένο στις βόρειες και τις βορειοανατολικές επαρχίες του Αφγανιστάν.[20] Σύμφωνα με πηγές που έχει συμβουλευτεί η πλέον πρόσφατη έκθεση της EUAA για το Αφγανιστάν, δημοσιευθείσα τον Ιανουάριο του 2026, το ISKP δεν έχει εμφανή παρουσία στο Αφγανιστάν υπό το τρέχον καθεστώς της de facto κυβέρνησης, ενώ λειτουργεί μέσω αποκεντρωμένων δικτύων και με πυρήνες που βρίσκονται διάσπαρτοι σε όλη τη χώρα.[21] Το International Crisis Group αναφέρει ότι το ISKP έχει μεταφέρει τις δραστηριότητές του σε στόχους του εξωτερικού[22], ενώ άλλες πηγές επισημαίνουν ότι σποραδικές επιθέσεις του ISKP καταγράφονται στο Αφγανιστάν, κυρίως σε βάρος των de facto αρχών και των θρησκευτικών μειονοτήτων.[23]

 

45.          Οι de facto δυνάμεις ασφαλείας έχουν επίσης συγκρούσεις με τις πακιστανικές συνοριακές δυνάμεις, προκαλώντας θύματα και από τις δύο πλευρές.^[24] Οι Ταλιμπάν συνεχίζουν τις εχθροπραξίες με περιφερειακές τρομοκρατικές παρατάξεις, συμπεριλαμβανομένων των Tehrik-e Taliban Pakistan (TTP), οι οποίες έχουν χρησιμοποιήσει τις αφγανικές παραμεθόριες περιοχές ως επιχειρησιακές βάσεις, επιδεινώνοντας τις διασυνοριακές εντάσεις με το Πακιστάν^[25]. Στις 19.10.2025, το Πακιστάν και οι de facto αρχές του Αφγανιστάν συμφώνησαν σε μία κατάπαυση του πυρός[26], χωρίς όμως την επίτευξη μίας μακροπρόθεσμης συμφωνίας.[27] Σποραδικά διασυνοριακά περιστατικά συνέχισαν να σημειώνονται κατά τον Νοέμβριο του 2025.[28]

 

46.          Το Uppsala Conflict Data Program (UCDP) εκτίμησε ότι η ένταση της σύγκρουσης στο Αφγανιστάν δεν ισοδυναμούσε πλέον με «πόλεμο» έως το 2022, σύμφωνα με τον ορισμό που χρησιμοποιείται από τη συγκεκριμένη βάση δεδομένων.^[29] Το 2024, το Ίδρυμα Bertelsmann ανέφερε ότι «δεν υπήρχε καμία ένδειξη συστηματικής ή διάσπαρτης μάχης στη χώρα».^[30]

 

47.          Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ επίσης επισήμανε σημαντική αύξηση στα «περιστατικά που σχετίζονται με την ασφάλεια» το 2024 σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, αν και σε αυτά, περιλαμβάνονταν επίσης περιστατικά που σχετίζονται με ναρκωτικές ουσίες^[31] και διαφορές γης.^[32] Στις περιόδους 1 Νοεμβρίου 2023–10 Ιανουαρίου 2024, 1 Φεβρουαρίου–13 Μαΐου 2024 και 14 Μαΐου–31 Ιουλίου 2024, ο ΟΗΕ κατέγραψε συνολικά 6.140 «περιστατικά που σχετίζονται με την ασφάλεια». Περίπου το 4% του συνόλου αφορούσαν «ένοπλες συγκρούσεις» (συνολικά 246 περιστατικά).^[33] Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ σημείωσε ότι οι παράγοντες πίσω από την αύξηση ήταν οι προσπάθειες των de facto αρχών να επιβάλουν την απαγόρευση της καλλιέργειας οπίου,^[34] αλλά και η αύξηση των ενόπλων συγκρούσεων.^[35]

 

48.          Η πιο πρόσφατη έκθεση της EUAA για το Αφγανιστάν περιλαμβάνει μία σύγκριση των δεδομένων της πλατφόρμας ACLED που αφορούν την ίδια περίοδο του Ιανουαρίου- Νοεμβρίου τόσο για το έτος 2024 όσο και για το έτος 2025 και από την οποία προκύπτει μείωση των επιπέδων βίας, από 958 περιστατικά σε 684 περιστατικά, με τη μείωση αυτή να επικεντρώνεται τόσο στα περιστατικά μαχών (battles) όσο και στα περιστατικά βίας κατά αμάχων (violence against civilians)^[36]. Όσον αφορά ειδικότερα τα περιστατικά βίας κατά αμάχων κατά την περίοδο αναφοράς της ως άνω έκθεσης (1 Οκτωβρίου – 30 Νοεμβρίου 2025), αυτά βάσει της πλατφόρμας ACLED ανέρχονται σε 467: το 80 τοις εκατό αυτών περιλαμβάνει τις de facto αρχές ασφαλείας ως τον φερόμενο θύτη και αφορά συλλήψεις, επιβολή της Σαρία συχνά με τη χρήση μαστίγωσης, χρήση υπερβολικής βίας είτε στο πλαίσιο καταπολέμησης του εγκλήματος είτε στο πλαίσιο εκμετάλλευσης της θέσης από αξιωματούχους με σκοπό την άσκηση βίας, καθώς και συλλήψεις και δολοφονίες πρώην κυβερνητικών αξιωματούχων και μελών των οικογενειών τους.[37]

 

49.          Ειδικότερα  για την κατάσταση ασφαλείας που επικρατεί στην πόλη της Kabul αν και σύμφωνα με τις διαθέσιμες πηγές φαίνεται να βελτιώθηκε μετά την αλλαγή εξουσίας,[38] εντούτοις όπως σημειώνει το Landinfo, πολλοί στόχοι υψηλού προφίλ της de facto κυβέρνησης βρίσκονται εκεί.[39]

 

50.          Το ACLED κατέγραψε 155 συμβάντα στην Επαρχία της  εντός της περιόδου 1 Οκτωβρίου 2024 –30 November 2025, και οι κύριοι εμπλεκόμενοι δρώντες ήταν οι de facto δυνάμεις ασφαλείας που στόχευαν αμάχους, καθώς και το NRF και το AFF που στόχευαν τις de facto δυνάμεις ασφαλείας.[40] Ο Γενικός Γραμματέας του United Nations σημείωσε ότι οι de facto αρχές είχαν πραγματοποιήσει αρκετές επιχειρήσεις, σκοτώνοντας φερόμενα μέλη του ISKP, μεταξύ άλλων, στην Πόλη της Kabul.[41]

 

51.          Σύμφωνα με το COI Report της EUAA: Country Focus – Afghanistan (Ιανουάριος 2026) συντελέστηκαν τα παρακάτω αξιοσημείωτα περιστατικά:  19 Οκτωβρίου 2024: το AFF ανέλαβε την ευθύνη για δύο επιθέσεις με ρουκέτες κατά του αεροδρομίου της Kabul.[42] 11 Δεκεμβρίου 2024: το ISKP πραγματοποίησε επίθεση αυτοκτονίας έξω από το de facto Υπουργείο Προσφύγων, σκοτώνοντας τον de facto Υπουργό Προσφύγων, Khalil Haqqani, και άλλα έξι άτομα.[43] 28 Δεκεμβρίου 2024: έκρηξη αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού (IED) από το NRF σκότωσε ένα άτομο και τραυμάτισε τέσσερις αμάχους.[44]  13 Φεβρουαρίου 2025: το ISKP πραγματοποίησε επίθεση αυτοκτονίας κατά του de facto Υπουργείου Αστικής Ανάπτυξης και Στέγασης, σκοτώνοντας 3 και τραυματίζοντας 10 υπαλλήλους, συμπεριλαμβανομένου του de facto Υφυπουργού,[45] ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά.[46] 9 και 15 Οκτωβρίου 2025: το Pakistan πραγματοποίησε δύο αεροπορικές επιδρομές.[47]

 

52.          Περαιτέρω, σύμφωνα με Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED, κατά τους τελευταίους δώδεκα μήνες (τελευταία προεπισκόπηση στις 24.4.2026), σημειώθηκαν 238 περιστατικά ασφαλείας στη Kabul, τα οποία οδήγησαν σε 457 ανθρώπινες απώλειες^[48]  Ο πληθυσμός της Kabul εκτιμάται περί τα 4,5 εκατομμύρια κατοίκων.^[49]

 

53.          Περαιτέρω, το Αφγανιστάν εξακολουθεί να αντιμετωπίζει μια από τις πιο σοβαρές ανθρωπιστικές κρίσεις στον κόσμο. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε το OCHA, 22,9 εκατομμύρια Αφγανοί, περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού της χώρας, αναμένεται να χρειαστούν ανθρωπιστική βοήθεια φέτος. ^[50] Τα επίπεδα επισιτιστικής ανασφάλειας είναι ιδιαίτερα υψηλά, με περίπου 12,6 εκατομμύρια Αφγανούς να βιώνουν επίπεδα κρίσης ή έκτακτης ανάγκης οξείας επισιτιστικής ανασφάλειας μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου 2025.^[51]

 

54.          Σε σχέση με τους επιστραφέντες,  σε έρευνα  σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την ελευθερία της μετακίνησης εκτός της χώρας αναφέρεται σε έκθεση του US DOS για τις πρακτικές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Αφγανιστάν, η οποία καλύπτει το 2023 πως «οι Ταλιμπάν σεβάστηκαν γενικά τις ελευθερίες των ανδρών (για τις γυναίκες επιβάλλονται περιορισμοί) με έγκυρα ταξιδιωτικά έγγραφα (διαβατήριο) σε εσωτερική μετακίνηση, μετανάστευση, επαναπατρισμό και ταξίδι στο εξωτερικό, όμως εμπόδισαν αρκετές πολιτικές προσωπικότητες συνδεόμενες με τις προηγούμενες κυβερνήσεις από το να ταξιδέψουν στο εξωτερικό».[52] Επίσης, η ανωτέρω έκθεση συνεχίζει πως οι ηγέτες των Ταλιμπάν δήλωσαν πως το δικαίωμα του να ταξιδεύει κανείς τυγχάνει εγγύησης από το Ισλάμ, παρά ταύτα σταμάτησαν αυθαίρετα κάποιους Αφγανούς από το να εξέλθουν της χώρας. Εκθέσεις τις οποίες επικαλείται η ανωτέρω πηγή αναφέρουν πως οι αιτήσεις για έκδοση διαβατηρίου αυξήθηκαν κατά την διάρκεια του έτους, με αξιόπιστες καταγγελίες από Αφγανούς σε όλη την χώρα για μεγάλες καθυστερήσεις στην έκδοση εγγράφων το οποίο σημαίνει πως ήταν δύσκολο να βγάλει κανείς διαβατήριο χωρίς να έχει διασυνδέσεις με τις αρχές έκδοσης ή  να δωροδοκήσει».[53]

 

55.          Σημειώνεται ότι η de facto κυβέρνηση ηγείται από ένα προσωρινό υπουργικό συμβούλιο τριάντα τριών μελών, αποτελούμενο από άνδρες που είναι κατά κύριο λόγο Παστούν εθνοτικής καταγωγής, καθώς και από μέλη των Ταλιμπάν ή πρόσωπα πιστά στην ομάδα.[54]

 

56.          Εξετάζοντας τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, ήτοι ότι πρόκειται για νέο και υγιή άνδρα, μουσουλμάνο σουνίτη εθνοτικής καταγωγής Pashtun, μορφωμένο, με εργασιακή πείρα στη χώρα καταγωγής του, διαθέτοντα οικογενειακό υποστηρικτικό δίκτυο, χωρίς αποδεδειγμένα παρελθόντα περιστατικά δίωξης, επαρκώς εξοικειωμένο με τον τόπο συνήθους διαμονής του και χωρίς οποιοδήποτε περαιτέρω στοιχείο του προφίλ του που να τον καθιστά, σε εξατομικευμένο επίπεδο, πρόσωπο ενδιαφέροντος, και λαμβάνοντας υπόψη τα προαναφερθέντα στοιχεία αναφορικά με την ένταση των περιστατικών ασφάλειας στην Kabul, το Δικαστήριο καταλήγει ότι δεν προκύπτει, στην παρούσα περίπτωση, επαρκώς συγκεκριμένος και εξατομικευμένος κίνδυνος δίωξης στο πρόσωπο του Αιτητή.

 

57.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθόσον δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για τους λόγους που απαριθμούνται εξαντλητικά στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου.

58.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

59.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32)] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ. άρθρο 19(2)(α) και (β)].

60.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή (βλ. άρθρο 19(2)(γ) απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43).

61.          Επιπροσθέτως, δεδομένης της κατάστασης που επικρατεί στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή και στην ευρύτερη περιφέρεια που αυτός εμπίπτει, δέον να εξεταστούν τα επιμέρους συστατικά στοιχεία του άρθρου 19(2)(γ) και ειδικότερα, κατά πόσον συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο Αιτητής, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

62.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως  «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

63.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. (Βλ.  απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28). Υπό των φως των ανωτέρω πηγών στην Kabul υφίστανται στοιχεία εσωτερικής ένοπλης σύρραξης μεταξύ των Taliban και μη κρατικών ένοπλων ομάδων, ιδίως του ΙSKP.

64.          Ακολούθως ως προς τους παράγοντες που δύνανται να ληφθούν υπόψιν κατά την αξιολόγηση του συστατικού στοιχείου της αδιάκριτης βίας, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: το ΔΕΕ) επεσήμανε ότι λαμβάνονται υπόψη «[.]μεταξύ άλλων, η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργάνωσης των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων και η διάρκεια της σύρραξης ως στοιχεία λαμβανόμενα υπόψη κατά την εκτίμηση του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 15, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2011/95 (Βλ. απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψη 35), καθώς και άλλα στοιχεία όπως η γεωγραφική έκταση της κατάστασης αδιάκριτης άσκησης βίας, ο πραγματικός προορισμός του αιτούντος σε περίπτωση επιστροφής στην οικεία χώρα ή περιοχή και οι τυχόν εκ προθέσεως επιθέσεις κατά αμάχων εκ μέρους των εμπόλεμων μερών.» (Βλ. ;C-901/19, ημερομηνίας 10.6.2021, CF, DN κατά Bundesrepublic Deutschland, σκέψη 43). Περαιτέρω, ως προς τον προσδιορισμό του επιπέδου της ασκούμενης αδιάκριτης βίας, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (στο εξής: το ΕΔΔΑ) στην απόφασή του Sufi and Elmi (ΕΔΔΑ, απόφαση επί των προσφυγών 8319/07 and 11449/07, ημερομηνίας 28.11.2011) αξιολόγησε, διευκρινίζοντας ότι δεν κατονομάζονται εξαντλητικά, τη χρήση μεθόδων και τακτικών πολέμου εκ μέρους των εμπόλεμων πλευρών οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο αμάχων θυμάτων ή ευθέως στοχοποιούν αμάχους, εάν η χρήση αυτών είναι διαδεδομένη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, και, τελικά, τον αριθμό των αμάχων που έχουν θανατωθεί, τραυματιστεί και εκτοπιστεί ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

65.           Στη βάση των ίδιων πηγών καίτοι στην Kabul υφίστανται στοιχεία ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ των Taliban και μη κρατικών ένοπλων ομάδων, ιδίως του ΙSKP, εντούτοις η σχετική βία εκδηλώνεται κυρίως μέσω στοχευμένων επιθέσεων και δεν λαμβάνει χαρακτηριστικά αδιάκριτης βίας τέτοιας έντασης ώστε η απλή παρουσία αμάχου να συνεπάγεται πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(γ).

66.          Επιπλέον, όπως διευκρίνισε το ΔΕΕ «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας.» (απόφαση στην υπόθεση C-465/07, Meki Elgafaji, Noor Elgafaji κ. Staatssecretaris van Justitie, ημερ.17.2.2009). Ιδίως ως προς την εφαρμογή της αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας, το ΔΕΕ στην ως άνω απόφαση διευκρίνισε ότι «ότι όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών της καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας.».

67.          Το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη την πλέον πρόσφατη καθοδήγηση της European Union Agency for Asylum (Country Guidance: Afghanistan 2024), τα οποία αποτελούν καθοδηγητική πηγή και επιβεβαιώνουν τα ανωτέρω ευρήματα, σύμφωνα με το οποίο αδιακρίτως ασκούμενη βία λαμβάνει χώρα στις επαρχίες Badakhshan, Baghlan, Kabul, Panjshir και Takhar. Ωστόσο, η βία αυτή δεν φθάνει σε υψηλό επίπεδο. Ως εκ τούτου, απαιτείται υψηλός βαθμός ατομικών στοιχείων, προκειμένου να στοιχειοθετηθούν ανάγκες επικουρικής προστασίας δυνάμει του άρθρυο 19(2)(γ) [αντίστοιχο του άθρου 15γ της Οδηγίας 2011/95]. Επιπλέον, σημαντικό ποσοστό των θανάτων αμάχων στις εν λόγω επαρχίες θεωρείται ότι οφείλεται σε περιστατικά ασφαλείας στοχευμένης φύσης.[55]

68.          Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω, καθώς και τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, δεν προκύπτει στην παρούσα περίπτωση επαρκώς συγκεκριμένος και εξατομικευμένος κίνδυνος, ούτε πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης στο πρόσωπό του.

69.          Ως προς την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C- 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51).

 

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

 

 

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.