ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

   Υπόθεση Αρ.: 2760/25

23 Απριλίου 2026

[Β.ΚΟΥΡΟΥΖΙΔΟΥ ΚΑΡΛΕΤΤΙΔΟΥ, ΔΔΔΔΠ.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

M.M.H.H. από το Ιράκ

                                                                                         Αιτητή

-και-

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                     Καθ' ων η Αίτηση

O Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως.

Χαράλαμπος Καστανάς (κος) για Αντιγόνη Παπαδοπούλου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας για τους Καθ’ ων η Αίτηση

[Παρών ο κος Aleid Abdelrahman για πιστή μετάφραση από Αραβικά σε Ελληνικά και αντίστροφα]

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

Με την υπό εξέταση προσφυγή ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση των Καθ’ ων η Αίτηση ημερομηνίας 14/10/2025, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 24/10/2025, με την οποία τον πληροφορούν ότι το αίτημα του για διεθνή προστασία ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου απορρίπτεται καθότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 3 και 19 του Περί Προσφύγων Νόμου και ο Αιτητής δεν απέδειξε οποιονδήποτε λόγο για να του παραχωρηθεί το καθεστώς πρόσφυγα ή της συμπληρωματικής προστασίας.

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Ο Αιτητής είναι υπήκοος της Δημοκρατίας του Ιράκ (εφεξής «Ιράκ»). Εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του στις 29/08/2025 και εισήλθε παρατύπως στις ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές, όπου υπέβαλε αίτηση για παροχή διεθνούς προστασίας στις 08/09/2025. Αυθημερόν, ο Αιτητής παρέλαβε την Βεβαίωση Υποβολής Αιτήματος Διεθνούς Προστασίας από την Υπηρεσία Ασύλου. Ακολούθως, στις 09/09/2025, διενεργήθηκε συνέντευξη ειδικών αναγκών και ευαλωτότητας του Αιτητή από αρμόδιο λειτουργό. Στις 15/09/2025, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από αρμόδιο λειτουργό του Υπηρεσίας Ασύλου και στις 07/10/2025 ο λειτουργός ετοίμασε Έκθεση – Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου σχετικά με την συνέντευξη του Αιτητή, εισηγούμενος την απόρριψη του αιτήματός του. Στις 14/10/2025, ο εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου να ασκεί καθήκοντα Προϊσταμένου, ενέκρινε την εισήγηση για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή. Εν συνεχεία, στις 24/10/2025, η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή σχετικά με το αίτημα του Αιτητή, η οποία αυθημερόν παραλήφθηκε και υπογράφτηκε ιδιοχείρως από τον Αιτητή κατόπιν διερμηνείας του περιεχομένου της σε γλώσσα πλήρως κατανοητή από τον ίδιο (Αραβικά).

Κατά της ως άνω απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, ημερομηνίας 14/10/2025, ο Αιτητής, στις 11/11/2025, καταχώρισε εμπρόθεσμα και αυτοπροσώπως προσφυγή ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου (Δ.Δ.Δ.Π.). 

 

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

Στο εισαγωγικό δικόγραφο της προσφυγής, ο Αιτητής, ο οποίος εμφανίζεται αυτοπροσώπως, προβάλλει ότι είναι άθεος, ενόσω στη χώρα καταγωγής έκαψε το Κοράνι και διατηρεί σχέση με τον Salwan Momika, ο οποίος επίσης έκαψε το Κοράνι στη Σουηδία. Ο Αιτητής διατηρεί λογαριασμούς στα μέσα μαζικής ενημέρωσης όπου επικρίνει το Ισλάμ και η κυβέρνηση της χώρας του τον κατηγόρησε ότι συνεργάζεται με τις αρχές του Ισραήλ.

Οι Καθ’ ων η Αίτηση μέσω της ένστασής τους αντιτάσσουν ότι η απόφασή τους είναι καθόλα νόμιμη και ορθή, σύμφωνη με τις νομοθετημένες διατάξεις και τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, προϊόν δέουσας έρευνας και επαρκούς αιτιολογίας και ότι αυτή λήφθηκε στα πλαίσια της διακριτικής τους ευχέρειας.

Κατά την ακροαματική διαδικασία, ο Αιτητής, σε σχετικές ερωτήσεις του Δικαστηρίου, υποστήριξε ότι σε περίπτωση επιστροφής θα τον σκοτώσουν διότι έκαψε το Κοράνι και ότι οι αρχές της χώρας του τον κατηγόρησαν ότι συνεργάζεται με την Mossad του Ισραήλ. Περαιτέρω υποστήριξε ότι διατηρεί λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου εκφράζεται δημοσίως και ως αποτέλεσμα δέχεται απειλές κατά της ζωής του, προσκόμισε δε αποδείξεις ότι απολαμβάνει προστασίας από τις αστυνομικές αρχές. Τα αποδεικτικά στοιχεία αφορούν σε βεβαίωση καταγγελίας του ιδίου ενώπιον των αρχών στην Κοφίνου στις 10/01/2026 για «γραπτές απειλές για φόνο» και κατατέθηκαν ως Τεκμήριο 1. Ο Αιτητής δήλωσε ότι έχει περαιτέρω στιγμιότυπα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προς προσκόμιση ως αποδεικτικά στοιχεία των απειλών που δέχεται, τα οποία ωστόσο, ήταν στην αραβική γλώσσα και ως πληροφορήθηκε ο ίδιος από το Δικαστήριο, όφειλαν να μεταφραστούν. Ο Αιτητής υποστήριξε ότι τα όσα καταγράφηκαν στην αίτησή του δεν ανταποκρίνονται στις δηλώσεις του. Οι Καθ’ ων η Αίτηση επεσήμαναν ότι διαφαίνεται ότι τα όσα είχαν καταγραφεί ανταποκρίνονται στις δηλώσεις του Αιτητή και ότι αφού αυτός υπέγραψε στο έντυπο της συνέντευξής του με το πέρας αυτής, οφείλεται να λογιστεί ότι ήταν σύμφωνος με το περιεχόμενο της και εν πάση περιπτώσει, ο Αιτητής θα μπορούσε να είχε εγείρει αυτό το ζήτημα νωρίτερα. Ο Αιτητής προέβαλε ότι ενδέχεται οι διερμηνείς, όντες Μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, να προέβησαν σε λανθασμένη μετάφραση των λεγομένων του λόγω του ότι ο ίδιος έκαψε το Κοράνι, προέταξε επίσης ότι ο ίδιος είχε εμπιστευθεί αυτά τα άτομα και για αυτόν τον λόγο είχε υπογράψει το έντυπο.

 

ΚΑΤΑΛΗΞΗ 

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, κυρίως των όσων ο Αιτητής δήλωσε τόσο με την αίτησή του για διεθνή προστασία όσο και κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων του ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, αλλά και όσων προβάλλει με την παρούσα Προσφυγή.

Καταρχάς κρίνω ότι η διαδικασία ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου ήταν καθόλα νόμιμη. Ο Αιτητής ενημερώθηκε από τον αρμόδιο Λειτουργό για τη διαδικασία της συνέντευξης, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του ως Αιτητής διεθνούς προστασίας. Ενημερώθηκε επίσης για το δικαίωμα πρόσβασης στην έκθεση, καθώς και για το δικαίωμα  προσφυγής του στο Δικαστήριο,  όπως μπορεί να διαπιστωθεί από τα πρακτικά της συνέντευξης. Ο αρμόδιος λειτουργός έκανε επαρκείς  ερωτήσεις στον Αιτητή για να καλύψει τόσο τον πυρήνα του αιτήματος, όσο και τα επιμέρους θέματα και ακολουθήθηκε η ορθή διερευνητική διαδικασία. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης δεν ασκήθηκε οποιαδήποτε πίεση και του  παραχωρήθηκε το δικαίωμα της δωρεάν βοήθειας διερμηνέα στην μητρική του γλώσσα.

Μετά το τέλος της συνέντευξης, ο αρμόδιος λειτουργός και ο Αιτητής  και ο διερμηνέας υπέγραψαν κάθε σελίδα της συνέντευξης. Στο τέλος του εντύπου της συνέντευξης, ο Αιτητής  και υπόγραψε βεβαιώνοντας πως όσα καταγράφηκαν αντικατοπτρίζουν επακριβώς τις δηλώσεις του. Ο διερμηνέας επίσης υπέγραψε πιστοποιώντας ότι έκανε ακριβή και ορθή μετάφραση της συνέντευξης. Ως εκ τούτου, ο εν λόγω ισχυρισμός του Αιτητή απορρίπτεται.

Κατά το στάδιο υποβολής της αίτησής του, ο Αιτητής προέβαλε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής διότι είναι άθεος και αντιμετώπισε πολλές απειλές κατά της ζωής του. Ο ίδιος είχε δημοσιεύσει πολλά μηνύματα σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης (Twitter) και ως αποτέλεσμα πολλά άτομα άρχισαν να τον αναγνωρίζουν και η ζωή του περιήλθε σε κίνδυνο. Περαιτέρω κατέγραψε ότι υποστηρίζει τις ενέργειες του Salwan Momika, ο οποίος τασσόταν κατά του Ισλάμ και σκοτώθηκε στη Σουηδία. Ο Αιτητής διέφυγε προς αναζήτηση προστασίας και καλύτερων συνθηκών ζωής και ώστε να είναι ελεύθερος (ερ. 2 Δ.Φ.).

Ο Αιτητής υπέβαλε κατά την αίτησή του για διεθνή προστασία το αυθεντικό διαβατήριό του, εκδοθέν από τις αρχές της χώρας καταγωγής του (ερ. 18, 11 Δ.Φ.).

Ενόσω ο Αιτητής βρισκόταν ακόμη στο Κέντρο Πρώτης Υποδοχής (ΚεΠΥ) «Πουρνάρα», διενεργήθηκε αξιολόγηση ειδικών αναγκών και ευαλωτότητας από λειτουργό, μέσα από σχετική συνέντευξη.

Στα πλαίσια της συνέντευξής του, ο Αιτητής δήλωσε ότι σε ηλικία 15 ετών αποβλήθηκε από το σχολείο του διότι εκφράστηκε ανοικτά για την θρησκεία του. Ακολούθως, κρατήθηκε για 21 ημέρες σε ένα δωμάτιο όπου υποβλήθηκε σε σωματική κακοποίηση. Έκαψαν πλαστικές σακούλες μέχρι να λιώσουν και τις τοποθέτησαν επί της κεφαλής του ώστε να τον κάψουν και στη συνέχεια τον εξανάγκασαν να «αυτομαστιγωθεί» στο κεφάλι με σπαθί, το οποίο αποτελεί θρησκευτική πρακτική στην χώρα του, με αποτέλεσμα να φέρει τραύματα στο κεφάλι (ερ. 25 Δ.Φ.).

Στο σχετικό πεδίο του εντύπου για τις κατηγορίες ειδικών αναγκών, ο λειτουργός σημείωσε «Άτομα που έχουν υποστεί άλλης μορφής ψυχολογικής, σωματικής ή σεξουαλικής βίας» (ερ. 21 Δ.Φ.).

Ο λειτουργός έκρινε πως ο Αιτητής δεν χρήζει παραπομπής για περαιτέρω υποστήριξη (ερ. 21 Δ.Φ.).

Κατά τη διάρκεια της προφορικής του συνέντευξης, ο Αιτητής δήλωσε ότι δεν ανήκει σε κάποια εθνοτική ομάδα και ότι είναι άθεος (ερ. 46 Δ.Φ.). Φοίτησε έως την τρίτη βαθμίδα σε ίδρυμα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Βαγδάτη έως το 2010 οπότε και έπαυσε λόγω αποβολής από το εν λόγω εξαιτίας του ότι είναι άθεος (ερ. 46 Δ.Φ.). Εργαζόταν ως υπάλληλος στην εστίαση επί δύο έτη, μεταξύ 2018 και 2020, στην Βαγδάτη (ερ. 45 Δ.Φ.). Ο Αιτητής γεννήθηκε στην Sadr city της Βαγδάτης όπου διέμεινε έως το 2015, ακολούθως μετοίκησε στην Jihad της Βαγδάτης έως το 2023, κατόπιν στην πόλη Eskişehir στην Τουρκία έως 03/2024 και τέλος, στην πόλη Ερμπίλ του Κουρδιστάν από όπου εγκατέλειψε τη χώρα (ερ. 45 Δ.Φ.). Ο Αιτητής διέφυγε στην Τουρκία εξαιτίας ενός εντάλματος σύλληψης που είχε εκδοθεί σε βάρος του λόγω του ότι είναι άθεος (ερ. 44 Δ.Φ.). Είναι άγαμος και άτεκνος, έχει έναν αδελφό που κατοικεί στην Jihad με τον πατέρα του και τρία ετεροθαλή αδέλφια από την πλευρά της μητέρας του που επίσης διαμένουν στην εν λόγω· οι γονείς του βρίσκονται επίσης στην Jihad και διατηρεί επικοινωνία με αυτούς και με τα αδέλφια του (ερ. 44, 43 Δ.Φ.). Σε επισήμανση του λειτουργού ότι διέφυγε προς την Τουρκία νομίμως παρόλο που εκκρεμούσε ένταλμα σύλληψης κατά αυτού, ο Αιτητής απάντησε ότι καθότι δεν είχε παραστεί ενώπιον των δικαστικών αρχών, το όνομά του δεν ήταν συμπεριλημμένο στη λίστα (ερ. 43 Δ.Φ.). Σε σχέση με το ένταλμα σύλληψης, ο Αιτητής δήλωσε ότι οι αρχές επιχείρησαν να το επιδώσουν στην οικία του αλλά η μητέρα του αρνήθηκε να το παραλάβει και ακολούθως εκείνη μετέβη στο αστυνομικό τμήμα όπου αφού κατέθεσε ένα χρηματικό ποσό, το φωτογράφισε (ερ. 42 Δ.Φ.).

Αναφορικά με τους κατ' ιδίαν λόγους που τον ώθησαν να εγκαταλείψει την χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής υποστήριξε ότι είναι άθεος και έκαψε το Κοράνι και ότι διατηρούσε ένα λογαριασμό στην εφαρμογή Telegram όπου καταφερόταν κατά της θρησκείας. Επιπλέον δήλωσε ότι στην Ευρώπη και την Δημοκρατία υπάρχει ελευθερία έκφρασης κατά της θρησκείας, κάτι το οποίο απαγορεύεται στη χώρα του (ερ. 41 Δ.Φ.). Ο Αιτητής συμπλήρωσε ότι θα συλληφθεί και φυλακισθεί για τρία έτη για την αντιθρησκευτική ρητορική του, σύμφωνα με τους νόμους της χώρας του ενώ σύμφωνα με την Σαρία, η ποινή είναι θάνατος (ερ. 41, 40 Δ.Φ.).

Ερωτηθείς σχετικά με τον λόγο που αποφάσισε να καταφερθεί δημοσίως κατά της θρησκείας, απάντησε ότι είναι κάτι που είχε ξεκινήσει από νεαρή ηλικία και ότι ο θείος του, ως αρχηγός (chieftain), τελούσε γάμους νεαρών κοριτσιών ηλικίας 15 – 16 ετών, οπότε και εκείνος ξεκίνησε να είναι αντίθετος στην θρησκεία του (ερ. 40 Δ.Φ.). Ο Αιτητής δήλωσε ότι προηγουμένως ασπαζόταν το Ισλάμ (Σιίτης) και μεταστράφηκε στην ηλικία των 14 ετών (ερ. 39 Δ.Φ.). Ερωτηθείς σχετικά με την αντίδραση των γονέων του στην μεταστροφή, απάντησε ότι την αποδέχθηκαν (ερ. 39 Δ.Φ.). Κληθείς να εξηγήσει τον λόγο που δεν εγκατέλειψε τη χώρα νωρίτερα ενώ το ένταλμα σύλληψης είχε εκδοθεί από το 2023, απάντησε ότι ο λόγος ήταν η έλλειψη οικονομικών πόρων (ερ. 39 Δ.Φ.). Σε σχέση με το περιστατικό κατά το οποίο έκαψε το Κοράνι, απάντησε ότι το έπραξε κατόπιν παρότρυνσης από τον Salwan Momika ο οποίος βρισκόταν στη Σουηδία και ότι αυτό έλαβε χώρα στις 27/03/2023 (ερ. 39 Δ.Φ.). Ο Αιτητής δήλωσε πως ήταν μέλος σε ένα κανάλι στο Telegram και πως και άλλα άτομα έπραξαν ομοίως (ερ. 39 Δ.Φ.). Σε σχέση με το δικό του κανάλι, απάντησε ότι ονομαζόταν «Arab non-religious magazine», είχε δημιουργηθεί το 2021, και μέσω αυτού επέκρινε την θρησκεία και υποστήριζε ότι αυτή δεν υφίσταται, ωστόσο από το 2023 είναι ανενεργό διότι ο ίδιος δεν καταφέρεται πλέον δημοσίως κατά των ισχυόντων νόμων (ερ. 38, 37 Δ.Φ.).

Σε περίπτωση επιστροφής δήλωσε πως φοβάται ότι θα φυλακισθεί ή σκοτωθεί λόγω του εντάλματος σύλληψης (ερ. 37 Δ.Φ.). Σε σχέση με ενδεχόμενες απειλές, δήλωσε ότι έλαβε απειλές από το Sadrist Movement – Muqtada al-Sadr, ένα πολιτικό-θρησκευτικό κόμμα (ερ. 37 Δ.Φ.). Τα μέλη αυτού τον αναζητούσαν κατόπιν δημοσίευσης ενός βίντεο του ιδίου στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης Facebook από φιλικά του πρόσωπα, δήλωσε δε ότι οι φίλοι του τον πρόδωσαν και ότι στο βίντεο δεν απεικονιζόταν το πρόσωπό του (ερ. 36 Δ.Φ.). Ο Αιτητής έλαβε απειλές ότι θα τιμωρηθεί λόγω του ότι έκαψε το Κοράνι, ωστόσο, δεν αντιμετώπισε κάποιο περιστατικό (ερ. 36 Δ.Φ.).

Σε επισήμανση του λειτουργού για τις δηλώσεις του στην συνέντευξη ευαλωτότητας, απάντησε ότι ο θείος του ήταν υπαίτιος για την κράτησή του επί 21 ημέρες σε ένα δωμάτιο κα ότι αφέθηκε ελεύθερος αφότου υποσχέθηκε πως θα τηρεί τις επιταγές των Σιιτών (ερ. 36 Δ.Φ.). Ερωτηθείς εάν στοχοποιήθηκε εκ νέου από τον θείο του εφόσον δεν τήρησε τα λεγόμενά του, απάντησε αποφατικά (ερ. 36 Δ.Φ.).

Σε σχέση με την δυνατότητα εσωτερικής μετεγκατάστασης, απάντησε ότι δεν είναι εφικτή διότι το πρόβλημα θα υφίσταται σε όλη την επικράτεια της χώρας (ερ. 35 Δ.Φ.).

Ο Αιτητής προσκόμισε προς επίρρωση των ισχυρισμών του τα εξής έγγραφα:

1.   Φωτοαντίγραφο του εντάλματος σύλληψης που εκκρεμεί σε βάρος του, ημερομηνίας 02/08/2023, εκδοθέν από τις αρχές της χώρας καταγωγής του, στην αραβική γλώσσα (ερ. 50 Δ.Φ.). Μετάφραση του εν λόγω στην αγγλική γλώσσα ανευρίσκεται στο ερ. 51 Δ.Φ.

2.   Φωτοαντίγραφα των απειλητικών μηνυμάτων που λάμβανε, ημερομηνίας 12/09/2025, στην αραβική γλώσσα (ερ. 52, 54 Δ.Φ.). Μεταφράσεις των εν λόγω στην αγγλική γλώσσα ανευρίσκονται στα ερ. 53, 55 Δ.Φ.

Υπό το φως των ως άνω πληροφοριών, ως αυτές προκύπτουν από το πρακτικό της συνέντευξης του Αιτητή και τα λοιπά στοιχεία του διοικητικού φακέλου, ο αρμόδιος λειτουργός σχημάτισε την Έκθεση – Εισήγησή του επί τη βάσει των εξής δύο (2) ουσιωδών ισχυρισμών: (1) Ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ του Αιτητή και (2) Κίνδυνος σύλληψης και φυλάκισης του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του εξαιτίας των δηλώσεων και των πράξεων του ενάντια στην Θρησκεία της χώρας του, Ισλάμ.

Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε δεκτός, καθώς στοιχειοθετήθηκε τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική αξιοπιστία του σε συνάρτηση με πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης και με το προσκομισθέν κατά την υποβολή της αίτησής του για διεθνή προστασία διαβατήριο του Αιτητή, εκδοθέν από τις αρχές της χώρας καταγωγής του.

Ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός δεν έγινε δεκτός από τον αρμόδιο λειτουργό καθότι οι δηλώσεις του Αιτητή αξιολογήθηκαν ως ανεπαρκείς, ασαφείς και αντιφατικές ενώ παράλληλα απουσίαζε το βιωματικό στοιχείο. Ειδικότερα, ο Αιτητής δήλωσε ότι ο λόγος που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του ήταν η έκδοση εντάλματος σύλληψης κατά αυτού, το οποίο ωστόσο, όπως του επεσήμανε ο λειτουργός είχε εκδοθεί από το 2023 ενώ ο ίδιος εγκατέλειψε τη χώρα δύο έτη αργότερα, στο οποίο απήντησε ασαφώς ότι το εν λόγω είναι ακόμα σε ισχύ· ωστόσο, ο ίδιος διέφυγε από τη χώρα νομίμως και δίχως προβλήματα. Σημειώθηκε ασυνέπεια ως προς τον λόγο που δεν διέφυγε νωρίτερα (έλλειψη πόρων) εφόσον είχε προηγουμένως υποστηρίξει ότι η μητέρα του τον στήριζε οικονομικά και για τον λόγο που εν τέλει εκείνη συνέδραμε οικονομικά ώστε να φύγει από την χώρα την δεδομένη στιγμή, το οποίο, ως δήλωσε, οφειλόταν στην ύπαρξη του εντάλματος σύλληψης. Ασυνέχεια και έλλειψη πληροφοριών καταγράφηκαν ως προς τους λόγους που αποφάσισε να καταφερθεί κατά του Ισλάμ, γνωρίζοντας τις επιπτώσεις καθώς και αοριστία και λογική ασυνέπεια στις δηλώσεις του σχετικά με το κανάλι του στην πλατφόρμα Telegram και τον λόγο που αυτός δεν είναι πλέον ενεργός. Κληθείς να εξηγήσει τον λόγο που διέφυγε εφόσον ο λογαριασμός του είναι ανενεργός και ο ίδιος δεν διαφαίνεται να αντιμετώπισε κάποιο πρόβλημα, απάντησε αορίστως και ασυνεπώς ότι «αυτά είναι ακόμη εκεί», δίχως να επεξηγεί σε τι αναφέρεται ενώ σε περαιτέρω ερώτηση ανέφερε δίχως λογική συνέχεια πως αυτά «βρίσκονται στο κινητή συσκευή μου». Ο λειτουργός κατέγραψε ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παραθέσει πληροφορίες σχετικά με τις απόψεις του για το Κοράνι καθώς και σε σχέση με το ιερό βιβλίο, ήτοι τα κεφάλαιά του και τους Προφήτες που αναφέρονται σε αυτό, καίτοι είχε αναφέρει ότι έχει γνώση του Κορανίου. Περαιτέρω, ανακολουθία σημειώθηκε στις δηλώσεις του αναφορικά με την διαχείριση του καναλιού στο Telegram (εάν ήταν συλλογική ή όχι), ενώ δεν ήταν σε θέση να στοιχειοθετήσει την συμμετοχή του στην διαδικτυακή ομάδα μέσω της οποίας κατά δήλωσή του γνώρισε τον Salwan Momika και την σχέση του με αυτόν, καθώς και να παραθέσει λεπτομέρειες για την δολοφονία αυτού. Επιπλέον, ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να επεξηγήσει την μεταστροφή του σε ηλικία 14 ετών και τον λόγο που αυτή συνδέεται με την ιδιότητα του θείου ως αρχηγού (chieftain) και τους γάμους που τελούσε αυτός, απαντώντας ασαφώς στις ερωτήσεις που του τέθηκαν. Ο λειτουργός κατέγραψε ότι ο Αιτητής δεν αναφέρθηκε στην συνέντευξή του στο περιστατικό κατά το οποίο παρέμεινε έγκλειστος για 21 ημέρες και όταν του επισημάνθηκε το εν λόγω, αποκρίθηκε ασυνεχώς ότι ο θείος του ήταν υπαίτιος για αυτό ενώ παράλληλα δήλωσε αορίστως πως ο θείος του δεν τον στοχοποίησε εκ νέου παρόλο που ο ίδιος δεν τήρησε την υπόσχεσή του να ακολουθήσει τις επιταγές των Σιιτών. Τέλος, ο λειτουργός τόνισε ότι υπήρχε απόκλιση μεταξύ των δηλώσεων του Αιτητή στην αρχική αίτηση και την συνέντευξή του αναφορικά με την σχέση του με τον Salwan Momika (την οποία περιέγραψε ως φιλική στην συνέντευξή του) και τις κατά δήλωση απειλές που λάμβανε (τις οποίες απέδωσε στο Sadrist Movement), την οποία απόκλιση δεν αποσαφήνισε. 

Όσον αφορά την εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού, ο αρμόδιος λειτουργός κατέγραψε ότι, σύμφωνα με την μετάφραση του εντάλματος σύλληψης, διαφαίνεται ο Αιτητής να κατηγορείται βάσει του άρθρου 272 του Ποινικού Κώδικα το οποίο αναφέρει ότι «οποιοδήποτε πρόσωπο στο οποίο έχει ανατεθεί η φύλαξη άλλου προσώπου υπό κράτηση, προσωρινή κράτηση ή φυλακισμένου, ή η συνοδεία ή η μεταφορά τέτοιου προσώπου και το οποίο, λόγω αμέλειας, προκαλεί τη διαφυγή αυτού του προσώπου, τιμωρείται με κράτηση ή με χρηματικό πρόστιμο.». Περαιτέρω, ο λειτουργός παρέπεμψε στο άρθρο 372 του Ποινικού Κώδικα που αφορά στην ποινή για βλασφημία και υπογράμμισε ότι οι δηλώσεις του Αιτητή σχετικά με τον λόγο έκδοσης του εντάλματος σύλληψής του δεν συνάδουν με το περιεχόμενο αυτού. Στη συνέχεια, ο λειτουργός σημείωσε ότι λόγω της εγγενώς υποκειμενικής φύσεως των περιστατικών που αφορούν στον ισχυρισμό του Αιτητή, δεν ευνοείται ούτε δικαιολογείται περαιτέρω διερεύνησή τους μέσω εξωτερικών πηγών πληροφόρησης με τα λεγόμενά του να αποτελούν το μοναδικό τεκμήριο αυτών και ότι ο Αιτητής δεν προσκόμισε κάποια μαρτυρία αναφορικά με τις δηλώσεις του. Καταληκτικά, μη στοιχειοθετηθείσης της εσωτερικής και εξωτερικής αξιοπιστίας, ο ισχυρισμός απορρίφθηκε στο σύνολό του.

Ακολούθως, ο αρμόδιος λειτουργός προχώρησε σε αξιολόγηση του κινδύνου με ανάλυση του βάσιμου φόβου δίωξης και κινδύνου σοβαρής βλάβης του Αιτητή, στον οποίο ενδέχεται να εκτεθεί σε περίπτωση επιστροφής του στο Ιράκ κατά το οποίο εξετάζεται ο μελλοντικός κίνδυνος με βάση τα αποδεδειγμένα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά τα οποία έχουν γίνει αποδεκτά στην ανωτέρω ανάλυση. Επί τούτου, ο αρμόδιος λειτουργός, παραπέμποντας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες και την κατάσταση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ασφαλείας στη χώρα καταγωγής – καταγράφοντας ότι το Ιράκ εμπλέκεται σε διεθνείς και μη διεθνείς ένοπλες συρράξεις – και στην επαρχία της Βαγδάτης, και συνυπολογίζοντας τις προσωπικές καταστάσεις του Αιτητή, επισήμανε πως δεν υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να πιστεύεται ότι σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του και ειδικότερα στην περιοχή Jihad, θα υποστεί δίωξη ή κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

Εν συνεχεία, κατά τη νομική ανάλυση, εφόσον διαπιστώθηκε πως δεν πληρούνται τα αναγκαία υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία του φόβου δίωξης, κρίθηκε πως δεν προκύπτει βάσιμος φόβος δίωξης βάσει του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου, αλλά ούτε και πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης στο πλαίσιο του άρθρου 19 του Περί Προσφύγων Νόμου. Ειδικότερα, κατά την αξιολόγηση των προϋποθέσεων του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, κρίθηκε πως ο Αιτητής κατά την επιστροφή του στην χώρα καταγωγής του και ειδικότερα στην περιοχή  Jihad της Βαγδάτης , δεν θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης και δεν είναι πιθανό να κινδυνεύσει και μόνο δια της παρουσίας του στην εν λόγω περιοχή, δεδομένου των ατομικών του περιστάσεων. Ως συνέπεια, η αίτηση διεθνούς προστασίας του Αιτητή απορρίφθηκε.

Καταρχάς, προχωρώντας στην αξιολόγηση των ισχυρισμών του Αιτητή  με βάση τους αποδεκτούς ισχυρισμούς του Αιτητή, ήτοι τα προσωπικά του στοιχεία το  Δικαστήριο βρίσκεται σε πλήρη συμφωνία με τα ευρήματα του λειτουργού, ως αυτές καταγράφηκαν ανωτέρω.

Ταυτόχρονα, συντάσσομαι με την απόφαση της αρμόδιας αρχής να απορρίψει  το  δεύτερο ισχυρισμό του Αιτητή  για τους λόγους που αναλυτικά καταγράφονται στην προσβαλλόμενη απόφαση ως ανεπαρκείς, ασαφείς και αντιφατικές ενώ παράλληλα απουσίαζε το βιωματικό στοιχείο. Περαιτέρω αναφορικά με το ένταλμα σύλληψης του οποίου η γνησιότητα αμφισβητείται και δεν συνάδει με τους ισχυρισμούς του Αιτητή ,δεν δόθηκε επαρκείς απάντηση αναφορικά με την δυνατότητα του Αιτητή να ταξιδέψει νόμιμα από τη χώρα του στη Τουρκία και  πίσω και ακολούθως από τη χώρα του στη Κύπρο  χωρίς να αντιμετωπίσει οπουδήποτε πρόβλημα από τις αρχές της χώρα στου κατά την έξοδο του από τη χώρα καταγωγής του .

Όσον αφορά την δήλωση του Αιτητή ότι είναι άθεος, κατόπιν έρευνας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, ανευρέθησαν οι κάτωθι πληροφορίες.

Σύμφωνα με την 2026 έκθεση του United States Commission on International Religious Freedom (USCIRF), μίας ανεξάρτητης και διακομματικής υπηρεσίας του νομοθετικού κλάδου που παρακολουθεί το δικαίωμα στην ελευθερία της θρησκείας ή των πεποιθήσεων στο εξωτερικό, το 2025, οι συνθήκες όσον αφορά τη θρησκευτική ελευθερία στο Ιράκ παρέμειναν δύσκολες, παρά την προσοχή που έδωσε η κυβέρνηση σε ζητήματα που αφορούν τις θρησκευτικές μειονότητες.^[1] Σύμφωνα με πληροφορίες, οι αρχές συνέχισαν να εφαρμόζουν το άρθρο 372 του Ποινικού Κώδικα, το οποίο ποινικοποιεί την προσβολή της θρησκείας ή των θεϊκών οντοτήτων.^[2] Το εν λόγω άρθρο επιφέρει ποινή φυλάκισης έως 3 ετών και χρηματικό πρόστιμο.^[3] Σημειώνεται ότι το Σύνταγμα του Ιράκ ορίζει το Ισλάμ ως επίσημη θρησκεία και διακηρύσσει, στο άρθρο 2, «τα πλήρη θρησκευτικά δικαιώματα στην ελευθερία της πίστης και της θρησκευτικής πρακτικής».^[4]

Όπως αναφέρεται στην 2023 έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών και Εμπορίου της Αυστραλίας (DFAT), σύμφωνα με πηγές, ένας αυξανόμενος αριθμός νέων μουσουλμάνων έχει απογοητευτεί από την πίστη του, μεταξύ άλλων λόγω των φρικαλεοτήτων που διαπράττει η Da’esh στο όνομα του ισλαμικού εξτρεμισμού και ενώ ορισμένοι επιλέγουν να διατηρήσουν τη μουσουλμανική τους ταυτότητα αλλά να εγκαταλείψουν πρακτικές όπως η συμμετοχή στις προσευχές και η χρήση της hijab, άλλοι επιλέγουν να προσηλυτιστούν σε θρησκείες ή γίνονται άθεοι.^[5] Ο αθεϊσμός δεν είναι ευρέως αποδεκτός από τους συντηρητικούς Ιρακινούς.^[6] Ορισμένοι ακτιβιστές διακηρύσσουν δημοσίως τις αθεϊστικές τους πεποιθήσεις, αλλά μερικές φορές σημειώνονται περιστατικά παρενόχλησης και βίας εναντίον αθεϊστών από μέλη της οικογένειας, θρησκευτικές ομάδες και ομάδες πολιτοφυλακής.^[7] Σύμφωνα με πληροφορίες, οι εκείνοι που είναι γνωστό πως είναι αθεϊστές αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην εξεύρεση εργασίας.^[8] Πηγές ανέφεραν στο DFAT ότι είχαν γνώση περιπτώσεων αθεϊστών που δολοφονήθηκαν από μέλη της οικογένειάς τους λόγω της άρνησής τους να ασπαστούν τη θρησκεία, αλλά ότι τα εγκλήματα αυτά γενικά αναφέρονταν ως «δολοφονίες τιμής» ή ως αποτέλεσμα της «άρνησης υπακοής στην οικογένεια».^[9]

Ωστόσο Βάσει της αξιολόγησης της εσωτερικής, και εξωτερικής αξιοπιστίας των υπό εξέταση ισχυρισμών, το Δικαστήριο καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα με τον λειτουργό και οι υπό εξέταση ισχυρισμοί  απορρίπτονται στο σύνολό τους ως μη αξιόπιστοι.

Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι σε κάθε περίπτωση και σύμφωνα με το άρθρο 18(5) του περί Προσφύγων Νόμου, εναπόκειται στον εκάστοτε Αιτητή/Αιτήτρια να τεκμηριώσει την αίτησή του για διεθνή προστασία. Στην υπό κρίση περίπτωση, για τους λόγους που αναλύθηκαν ανωτέρω, ο Αιτητής δεν κατάφερε τεκμηριώσει κάποια παρελθούσα πράξη δίωξης σε βάρος του ούτε κατά τη διάρκεια της προφορικής του συνέντευξης, αλλά  ούτε  κατά την ενώπιόν μου διαδικασία.

Όταν ο αιτητής κρίνεται αναξιόπιστος, δεν υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω διερεύνησης (δέστε  υπόθ. αρ. 1964/06, ημερ. 11.3.08  Obaidul Haque v. Δημοκρατίας).

Εν πάση περιπτώσει  κρίνω ότι ο λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου, στην έκθεση-εισήγηση, αξιολόγησε κάθε έκαστο ισχυρισμό του Αιτητή  και για τους λόγους που εκτενώς καταγράφηκαν στην εισήγησή του, εύλογα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αξιοπιστία του δεν κρίνεται ως ικανοποιητική και ως εκ τούτου ορθά δεν παραχωρήθηκε το ευεργέτημα της αμφιβολίας, όπως αυτό καθορίζεται στην παράγραφο 204 του Εγχειριδίου για τις διαδικασίες και τα κριτήρια καθορισμού του καθεστώτος των προσφύγων.

Έχει, πολλάκις, νομολογηθεί ότι κρίση επί της αξιοπιστίας του αιτητή και έγκριση κωλύματος έγκρισης αίτησης για το λόγο αναξιοπιστίας ως προς τα προβαλλόμενα από τον αιτητή είναι επιτρεπτή (AMIRI  ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ Κ.Α. (2009 3 Α.Α.Δ. 358).

Περαιτέρω οι ισχυρισμοί του ότι απειλείται εντός του εδάφους της  Κυπριακής Δημοκρατίας  τον οποίον στήριξε σε  βεβαίωσή κατάγγειλα θύματος (τεκμήριο 1) που προσκόμισε από τη ΚΥΦΑΔΠ «Λίμνες» δεν τεκμηριώνεται ότι αυτό συνδέεται με τον πυρήνα του αιτήματος του καθότι ο ισχυρισμός του κρίνεται ανεπαρκής γενικός και ατεκμηρίωτος.    

Υπό το φως των πιο πάνω , συμφωνώ με την αξιολόγηση κινδύνου στην οποία προέβη ο λειτουργός στη βάση του ουσιώδους ισχυρισμού του Αιτητή, καθώς και με το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε αναφορικά με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων αναγνώρισης προσφυγικού καθεστώτος καθώς ο Αιτητής δεν κατάφερε να στοιχειοθετήσει βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης για ένα από τους πέντε λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο  Άρθρο  3(1) του περί Προσφύγων Νόμου και του Άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων.

Σημειώνεται πως λόγω του ότι ο ισχυρισμός του Αιτητή αναφορικά με τον λόγο που φέρεται να εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του απορρίφθηκε ως μη αξιόπιστος, δεν πληρούνται και οι προϋποθέσεις υπαγωγής του Αιτητή στα άρθρα 19 (2) (α) και (β) περί συμπληρωματικής προστασίας, καθώς δεν προέκυψαν στοιχεία εκ των οποίων μπορεί να συναχθεί ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (α), ή άλλως βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (β).

Αναφορικά δε με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων παροχής συμπληρωματικής προστασίας προς το πρόσωπο του Αιτητή υπό την έννοια του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου ή άλλως του άρθρου 15 (γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, κρίνω σκόπιμο να παρατεθούν αρχικά τα κάτωθι:

Το άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου προϋποθέτει ουσιώδεις λόγους να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, υπάρχει ευρεία νομολογία τόσο του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015) όσο και του ΔΕΕ (βλ. C-285/12, A. Diakité v. Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides, 30/01/2014, C-465/07, Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretaris van Justitie, 17/02/2009), καθώς επίσης και του ΕΔΔΑ (βλ. K.A.B. v. Sweden, 886/11, 05/09/2013 (final 17/02/2014), Sufi and Elmi v. the United Kingdom, 8319/07 and 11449/07, 28/11/2011) στις οποίες ερμηνεύεται η έννοια της «αδιακρίτως ασκούμενης βίας» και της «ένοπλης σύρραξης» και τίθενται κριτήρια ως προς τη σοβαρότητα του κινδύνου που προϋποτίθεται για την αξιολόγηση των περιπτώσεων στις οποίες εξετάζεται η πιθανότητα παραχώρησης συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου.

Συγκεκριμέναστην υπόθεση Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v.  Staats-secretarisvan Justitie παρ. 35, το ΔΕΕ αναφέρει ότι «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας^[1]» ενώ στην παρ. 37 αναφέρει ότι «η απλή αντικειμενική διαπίστωση κινδύνου απορρέοντος από τη γενική κατάσταση μιας χώρας δεν αρκεί, καταρχήν, για να γίνει δεκτό ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, συντρέχουν ως προς συγκεκριμένο πρόσωπο, εντούτοις, καθόσον η αιτιολογική αυτή σκέψη χρησιμοποιεί τον όρο «συνήθως», αναγνωρίζει το ενδεχόμενο υπάρξεως μιας εξαιρετικής καταστάσεως, χαρακτηριζομένης από έναν τόσο υψηλό βαθμό κινδύνου, ώστε να υπάρχουν σοβαροί λόγοι να εκτιμάται ότι το πρόσωπο αυτό θα εκτεθεί ατομικώς στον επίμαχο κίνδυνο.» (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου). Περαιτέρω το ΔΕΕ στην εν λόγω υπόθεση αποφάσισε ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών την καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας» (παρ. 39).

Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω σχετικά με τη χορήγηση επικουρικής προστασίας, δέον όπως αναφερθούν τα εξής. Στην προκειμένη περίπτωση, φρονώ ότι από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν κατόρθωσε να τεκμηριώσει ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [Βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32)], δεν προκύπτει ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 19(2)(α) και (β) περί Προσφύγων Νόμου]. Εξ ου και θα εξεταστεί η πιθανότητα υπαγωγής του στο εδάφιο (γ) του άρθρου 19.

Αρχίζοντας από το βασικό σημείο της ένοπλης σύρραξης, ως έχει αναφερθεί στην υπόθεση του ΔΕΕ, ΔΕΕ C – 285/12 Aboubacar Diakite κατά Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides, υφίσταται ένοπλη σύρραξη, για σκοπούς εφαρμογής του Άρθρου 15 (γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ «όταν οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή όταν δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους (παρ. 35)». Ακολούθως, στην υπόθεση του ΔΕΕ Elgafaji C-465/07 κατά Staatssecretaris van Justitie, καθορίστηκε ότι:

«35 […] η κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας βλάβη, καθόσον συνίσταται σε «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας» του αιτούντος, αναφέρεται σε ένα γενικότερο κίνδυνο βλάβης.

34      Συγκεκριμένα, η βλάβη αυτή αφορά, ευρύτερα, «απειλή […]κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας» αμάχου και όχι συγκεκριμένες πράξεις βίας. Επιπροσθέτως, η απειλή αυτή είναι συμφυής με μια γενική κατάσταση «διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης». Τέλος, η βία από την οποία προέρχεται η εν λόγω απειλή χαρακτηρίζεται ως «αδιακρίτως» ασκούμενη, όρος που σημαίνει ότι μπορεί να επεκταθεί σε άτομα ανεξαρτήτως των προσωπικών περιστάσεών τους.

35 Στο πλαίσιο αυτό, ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας.

[…]

39      Συναφώς, πρέπει να διευκρινισθεί ότι όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών της καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας.»(η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου)

Σύμφωνα με την πλέον πρόσφατη απόφαση του ΔΕΕ, C-901/19, ημερομηνίας 10.6.2021, CF, DN κατά Bundesrepublic Deutschland αναφορικά με το άρθρο 15γ της Οδηγίας 2011/95 «το άρθρο 15, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2011/95 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι απαγορεύει την ερμηνεία εθνικής ρυθμίσεως, σύμφωνα με την οποία, όταν ένας άμαχος δεν αποτελεί ειδικά στοχοποιημένο πρόσωπο λόγω ιδιαίτερων προσωπικών περιστάσεων, η διαπίστωση σοβαρής και ατομικής απειλής για τη ζωή ή το πρόσωπο του εν λόγω πολίτη λόγω "αδιάκριτης βίας σε καταστάσεις ... ένοπλης συγκρούσεως", κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, εξαρτάται από την προϋπόθεση ότι η αναλογία μεταξύ του αριθμού των θυμάτων στη σχετική περιοχή και του συνολικού αριθμού των ατόμων που απαρτίζουν τον πληθυσμό της περιοχής αυτής αγγίζει ένα καθορισμένο όριο» (σκέψη 37).

Περαιτέρω έκρινε ότι «το άρθρο 15, στοιχείο γ', της οδηγίας 2011/95 έχει την έννοια ότι, προκειμένου να διαπιστωθεί αν υφίσταται "σοβαρή και ατομική απειλή", κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, απαιτείται συνολική εκτίμηση όλων των περιστάσεων της συγκεκριμένης περιπτώσεως, ιδίως εκείνων που χαρακτηρίζουν την κατάσταση της χώρας καταγωγής του αιτητή» (σκέψη 45). Ως επιμέρους στοιχεία που ενδεχομένως θα μπορούσαν να ληφθούν υπ' όψιν προτείνονται τα εξής: η ένταση των ένοπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργάνωσης των εμπλεκόμενων ενόπλων δυνάμεων και η διάρκεια της σύγκρουσης, καθώς και άλλα όπως η γεωγραφική έκταση της περιοχής όπου εκδηλώνεται αδιάκριτη βία, ο πραγματικός προορισμός του αιτητή σε περίπτωση επιστροφής του στη σχετική χώρα ή περιοχή και οι δυνητικά στοχευμένες επιθέσεις κατά αμάχων που πραγματοποιούνται από τα μέρη της σύγκρουσης (βλ. σκέψη 43).

Όσον αφορά την κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής, κατόπιν έρευνας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, ανευρέθηκαν οι κάτωθι πληροφορίες.

Σύμφωνα με την έκθεση του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για το Ιράκ, η οποία δημοσιεύθηκε τον Μάιο 2025, κατά την υπό εξέταση περίοδο, η Da’esh συνέχισε να πραγματοποιεί ασύμμετρες επιθέσεις, κυρίως στις επαρχίες Ανμπάρ, Βαγδάτης, Ντιγιάλα, Κιρκούκ και Σαλαχουντίν, ενώ οι ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας συνέχισαν να διεξάγουν αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις ως απάντηση στη δραστηριότητά της.^[10] Από την 1η Νοεμβρίου 2024 έως τις 31 Μαρτίου 2025, συνολικά 23 επιθέσεις αποδόθηκαν στην Da’esh.^[11] Οι περισσότερες από αυτές τις επιθέσεις είχαν ως στόχο τις ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας.^[12] Οι επιθέσεις που αποδίδονται στη Da’esh μειώθηκαν για τέταρτο συνεχόμενο τρίμηνο.^[13] Από τον Νοέμβριο έως τον Μάρτιο, το Υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας συνέχισε να αναφέρει χερσαίες και αεροπορικές επιχειρήσεις εναντίον στόχων του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) στο βόρειο Ιράκ.^[14] Στις 12 Μαΐου, το PKK ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να αυτοδιαλυθεί και να αφοπλιστεί.^[15]

Σύμφωνα με το μηνιαίο δελτίο ενημέρωσης του International Crisis Group του Μαρτίου 2026, μετά τις 28 Φεβρουαρίου, όταν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τον πόλεμο με το Ιράν, προκαλώντας ιρανικά αντίποινα σε ολόκληρη την περιοχή, το Ιράκ βρέθηκε αμέσως εμπλεκόμενο στις εχθροπραξίες.^[16] Ομάδες που συνδέονται με το Ιράν στο Ιράκ τέθηκαν στο στόχαστρο καθώς και αμερικανικές βάσεις και διπλωματικές εγκαταστάσεις στην επικράτεια της χώρας.^[17]

Τον Μάρτιο 2026, ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος συνετρίβη κοντά σε κατοικία στην γειτονιά al-Jihad στην Βαγδάτη, σύμφωνα με πηγές ασφαλείας, όπως μεταδίδει το Anadolu Agency.^[18] Το περιστατικό σημειώθηκε έπειτα από επανειλημμένες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη που στόχευαν την αμερικανική στρατιωτική βάση Victoria στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Βαγδάτης.^[19]

Σύμφωνα με τα πρόσφατα δεδομένα της βάσης δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 03/04/2026), στην επαρχία της Βαγδάτης, καταγράφηκαν 129 περιστατικά πολιτικής βίας (“Political violence”, που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 47 θάνατοι.^[20] Σημειώνεται πως ο πληθυσμός για την πόλη Βαγδάτη σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2026 ανέρχεται σε 8,370,410 κατοίκους.^[21]

Τα εν λόγω στοιχεία, εξεταζόμενα συνδυαστικά με τον εκτιμώμενο πληθυσμό της εν λόγω πόλης, καταδεικνύουν ότι δεν υπάρχουν συνθήκες αδιάκριτης βίας και γενικά δεν υφίσταται πραγματικός κίνδυνος για έναν πολίτη να επηρεαστεί προσωπικά μόνο από την παρουσία του στην εν λόγω πολιτεία, υπό την έννοια του άρθρου 15 (γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ.

Από τα πιο πάνω, δεν προκύπτει οτιδήποτε που να δημιουργεί τέτοιες προϋποθέσεις ώστε, σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στην περιοχή συνήθους διαμονής του, να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι αυτός θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή λόγω της παρουσίας του και μόνο στην εν λόγω περιοχή, αφού πρόκειται για άμαχο πολίτη, αλλά ούτε και πραγματικός κίνδυνος να υποστεί θανατική ποινή ή εκτέλεση, ή βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία του στη χώρα καταγωγής του.

Εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, παρατηρώ ότι αυτός είναι άνδρας νεαρής ηλικίας, ικανοποιητικού μορφωτικού επιπέδου, με υποστηρικτικό δίκτυο στον τόπο καταγωγής του και ικανός προς εργασία. Επομένως, λαμβάνοντας υπόψιν και τις ιδιαίτερες περιστάσεις του Αιτητή, οι οποίες δεν παρουσιάζουν δείκτες ευαλωτότητας, θεωρώ ότι δεν εγείρονται ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι αυτός θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

Στη βάση των παραπάνω δεν προκύπτει ότι με την επιστροφή του στη Λιβερία ο Αιτητής θα έλθει αντιμέτωπος με σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας του, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης βάσει του άρθρου 19 (2) (γ).

Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω ότι το αίτημα του Αιτητή για διεθνή προστασία εξετάστηκε επιμελώς σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και η απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου ήταν το αποτέλεσμα δέουσας έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των στοιχείων και δεδομένων, είναι επαρκώς αιτιολογημένη και λήφθηκε σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Προσφύγων Νόμου, το Σύνταγμα και τις Γενικές Αρχές του Διοικητικού Δικαίου.

Τέλος, κρίνω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ήταν εύλογη και λήφθηκε κατ' ορθή ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας των Καθ' ων η Αίτηση, οι οποίοι ενήργησαν σύννομα και συνεκτίμησαν όλα τα ενώπιον τους στοιχεία. Δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε ούτως ώστε να δικαιολογείται επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου. Αντιθέτως, κρίνω ότι με σαφήνεια καταδεικνύεται στην υπό εξέταση περίπτωση και για τους λόγους που έχουν ήδη εκτεθεί, πως τα πραγματικά περιστατικά δεν στοιχειοθετούν και δεν στηρίζουν τις υπό του Περί Προσφύγων Νόμου και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951, αναγκαίες προϋποθέσεις, για αναγνώριση του καθεστώτος του πρόσφυγα ή της συμπληρωματικής προστασίας, εφόσον ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, ούτε ότι υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται πως, εάν ο Αιτητής επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

Συνεπώς, με βάση τα ανωτέρω, η προσφυγή απορρίπτεται με € 1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση.

                                 

                                       

 

 

                                          Βούλα Κουρουζίδου - Καρλεττίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.