ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Νομική Αρωγή αρ.40/26

 

23 Απριλίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΝΟΜΙΚΗΣ ΑΡΩΓΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ ΑΡ.1 ΤΟΥ 2003 ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΝΟΜΙΚΗΣ ΑΡΩΓΗΣ ΝΟΜΟ ΤΟΥ 2002 (Ν. 165(Ι)/2002)

 

Αίτηση από:

 

M. M. A.

                                                                                                                                    Αιτητής

 

 

Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως

Κα Θ. Βασιλάκη, Δικηγόρος για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

Κος Ρ. Ευαγγέλου, μεταφραστής για πιστή μετάφραση από Αγγλικά στα Ελληνικά και αντίστροφα      κα S. Seynab, μεταφράστρια για πιστή μετάφραση από Αγγλικά σε Somali και αντίστροφα

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Ο αιτητής καταχώρησε την παρούσα αίτηση νομικής αρωγής, προκειμένου να διορίσει δικηγόρο για να καταχωρήσει και να χειριστεί εκ μέρους του ιδίου προσφυγή κατά της απόφασης ημ.09/04/26, της Υπηρεσίας Ασύλου, την οποία προτίθεται να καταχωρίσει, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση διεθνούς προστασίας που υπέβαλε.

Ως προκύπτει από το σημείωμα του Γενικού Εισαγγελέα που κατατέθηκε στα πλαίσια της παρούσας, ο αιτητής κατάγεται από τη Σομαλία, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 27/09/25 και στις 07/10/25 υπέβαλε τη σχετιζόμενη με την παρούσα αίτηση διεθνούς προστασίας.  

Η παρούσα στηρίζεται στους περί Νομικής Αρωγής Διαδικαστικούς Κανονισμούς (Αρ.1) του 2003 και στον περί Νομικής Αρωγής Νόμο του 2002, Ν. 165(Ι)/2002, στις διατάξεις του άρθρου 6Β (2) (α) και 6Β (2) (ββ), που ορίζει τα ακόλουθα:

«(2) Παρέχεται δωρεάν νομική αρωγή σε αιτητή διεθνούς προστασίας, ο οποίος ασκεί προσφυγή ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου, δυνάμει των διατάξεων του Άρθρου 146 του Συντάγματος -

[…]

(α) Κατά δυσμενούς απόφασης του Προϊσταμένου επί της αίτησης διεθνούς προστασίας του εν λόγω αιτητή, την οποία απόφαση ο Προϊστάμενος έλαβε δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 5, 12Βδις, 12Βτετράκις, 12Δ ή 13 του περί Προσφύγων Νόμου του 2000, ή

υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις:

(αα) Η δωρεάν νομική αρωγή αφορά μόνο την πρωτοβάθμια εκδίκαση της προσφυγής ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου δυνάμει των διατάξεων του Άρθρου 146 του Συντάγματος, και όχι την εκδίκαση έφεσης ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατά της δικαστικής απόφασης η οποία εκδίδεται στα πλαίσια της εν λόγω πρωτοβάθμιας εκδίκασης, ούτε άλλο ένδικο μέσο∙ και

(ββ) κατά την κρίση του Διοικητικού Δικαστηρίου, η προσφυγή έχει πραγματικές πιθανότητες επιτυχίας:

Νοείται ότι οι διατάξεις της παραγράφου (ββ) εφαρμόζονται χωρίς να περιορίζουν αυθαίρετα την παροχή της δωρεάν νομικής αρωγής και χωρίς να εμποδίζεται η ουσιαστική πρόσβαση του αιτητή διεθνούς προστασίας στη δικαιοσύνη.»

Κατά την εξέταση αιτήσεως νομικής αρωγής το Δικαστήριο προβαίνει σε εκ πρώτης όψεως εξέταση της υπόθεσης, χωρίς να αποφασίζεται οριστικά η τύχη της προσφυγής που σε κάθε περίπτωση έχει δικαίωμα να καταχωρήσει ή να προωθήσει (αν έχει ήδη καταχωρηθεί) με ίδια μέσα ο αιτητής, δεδομένου ότι το αποτέλεσμα της δεν επηρεάζει και δεν προδικάζει την έκβαση της (βλ. Durgo Man v. Δημοκρατίας, Νομ. Αρ. 278/09, ημ.15/07/09).

Στην απόφαση στην αίτηση Νομικής Αρωγής αρ.31/2013, SINGH KHUSHWANT του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:

«Όπως νομολογιακά έχει αποφασιστεί, ο Νόμος δίνει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να αποφασίσει, κατά πόσον «είναι πιθανό να εκδοθεί θετική δικαστική απόφαση». Είναι, επίσης, πάγια γραμμή της Νομολογίας, ότι ο Αιτητής δεν πρέπει να στερείται, χωρίς επαρκή λόγο, του δικαιώματός του να ακουστεί η προσφυγή του από το Ανώτατο Δικαστήριο, έχοντας τη βοήθεια συνηγόρου.  Από την άλλη, όμως, δεν είναι επιτρεπτή η παροχή νομικής αρωγής ανεξέλεγκτα, με συνακόλουθο την σπατάλη δημοσίου χρήματος με την καταχώρηση προσφυγών, οι οποίες δεν έχουν πιθανότητα επιτυχίας.

[…]

Παρεμβάλλω ότι είναι βασική αρχή πως το Δικαστήριο, εξετάζοντας αιτήσεις αυτής της μορφής και ασκώντας την ευρεία διακριτική του εξουσία, δεν προβαίνει σε οριστικά συμπεράσματα ως προς το αποτέλεσμα της ίδιας της προσφυγής, αλλά παραμένει στην πιθανολόγηση έκδοσης θετικής απόφασης.

[…]. Τελικό, λοιπόν, κριτήριο είναι η πιθανότητα έκδοσης θετικής δικαστικής απόφασης και, κατά την εξέταση μιας τέτοιας πιθανότητας, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει για την οριστική τύχη της προσφυγής, αλλά, όπως είναι καθήκον του, σταθμίζει τα ενώπιόν του στοιχεία, προκειμένου να κρίνει κατά πόσον οι απαραίτητες προϋποθέσεις του Νόμου ικανοποιούνται, για να συνεκτιμήσει την πιθανότητα έκδοσης θετικής δικαστικής απόφασης στην αναμενόμενη να καταχωρηθεί προσφυγή.».

Από τα συνημμένα στο Σημείωμα του Γενικού Εισαγγελέα προκύπτουν τα ακόλουθα.

Στην αίτηση ασύλου ο αιτητής κατέγραψε ότι έφυγε από χώρα καταγωγής του για να λάβει φαρμακευτική αγωγή για του πρόβλημα ναυτίας (nausea problem) που έχει και για να έχει ειρήνη (peace), σημείωσε δε ότι έχει πάρα πολλή πονοκέφαλο (too much headache).

Στη συνέντευξη που ακολούθησε ο αιτητής ανέφερε ότι γεννήθηκε και διέμενε στην Garowe (Nugal Region, Puntland), είχε μεγαλώσει στο χωριό Janaley, από το 2022 «[μετακινούνταν] μεταξύ τόπων, πηγαίνοντας από τόπο σε τόπο» (ερ.55), ανήκει στη φυλή Majerteen (clan), είναι παντρεμένος, έχει δύο παιδιά, η σύζυγος και τα παιδιά του αιτητή διαμένουν στην Μογκαντίσου (μαζί με την μητέρα του αιτητή) από το 2022, ο ίδιος διατηρεί επικοινωνία μαζί τους, έχει ολοκληρώσει δευτεροβάθμια εκπαίδευση και από το 2023 εργαζόταν ως οδηγός/βοηθός.

Ερωτώμενος ο αιτητής ανέφερε ότι έφυγε από τη Σομαλία λόγω της ανασφάλειας που επικρατεί αλλά και της ασθένειας του. Συγκεκριμένα, ως ανέφερε, ο πατέρας του είχε διαφωνία με κάποια άτομα για περιουσιακά και σε μια αψιμαχία που είχε ο αιτητής τραυματίστηκε. Ερωτώμενος γιατί ανέφερε ότι ο πατέρας του πέθανε όταν ο ίδιος ήταν πολύ μικρός αλλά τα προβλήματα υγείας (που συνδέονται με τον τραυματισμό του σε αψιμαχία) άρχισαν το 2024, ο αιτητής ανέφερε ότι το περιστατικό έγινε το 2014 και ότι όταν ανάφερε ότι άρχισαν το 2024 εννοούσε ότι τότε πήγε στο φαρμακείο για να λάβει φαρμακευτική αγωγή. Ερωτώμενος γιατί περίμενε 10 έτη για να λάβει φαρμακευτική αγωγή ο αιτητής ανέφερε ότι έπαιρνε παρακεταμόλη και ένιωθε καλύτερα και ότι όταν τον έβλεπαν δεν του έδιναν εργασία γιατί «δεν [φαινόταν] καλά» (ερ.48). Ερωτώμενος γιατί στη συνέντευξη ευαλωτότητας ανέφερε ότι πρόβλημα υγείας του άρχισε πριν από 6 χρόνια, ακολούθως – στη συνέντευξη – ανέφερε ότι άρχισε το 2024 και μετά ανέφερε ότι άρχισε το 2014, ο αιτητής επανέλαβε ότι το 2024 επισκέφτηκε φαρμακείο αλλά το πρόβλημα άρχισε το 2014. Ερωτώμενος αναφορικά με τους ισχυρισμούς του περί της γενικής κατάστασης ασφαλείας στη Σομαλία ο αιτητής ανέφερε ότι τίποτε δεν συνέβη προσωπικά στον ίδιο αλλά «μερικές φορές μπορεί να συναντήσεις ομάδες οι οποίες μάχονται», όπως την Al Shabaab ή το Daesh. Όταν του υποβλήθηκε ότι σύμφωνα με διαθέσιμες πληροφορίες η οργάνωση Al Shabaab δεν δρα στον τόπο διαμονής του (Garowe), ο αιτητής παραδέχθηκε ότι δεν δρα η οργάνωση αυτή όμως δρα το Daesh, ενώ η Al Shabaab «γενικά στη Σομαλία είναι παντού». Ερωτώμενος αν μπορεί να μείνει στην Μογκαντίσου, όπου διαμένει η οικογένεια του, με ασφάλεια, απάντησε αρνητικά, λόγω – ως ανέφερε – των εκρήξεων και σημείωσε ότι ανησυχεί και για την οικογένεια του.

Στα πλαίσια της 2^ης συνέντευξης αναφέρθηκε στον αιτητή ότι είχε παραπεμφθεί και εξετάστηκε από ψυχίατρο και έλαβε φαρμακευτική αγωγή και έλαβε παραπεμπτικό για νευρολόγο, όμως ο αιτητής δεν πήγε στον νευρολόγο όπου παραπέμφθηκε, παρά μόνο στον ψυχίατρο, η δε φαρμακευτική αγωγή που έλαβε τον έκανε να νιώθει πολύ καλύτερα (ερ.86). Παρά τις πολλές ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν ο αιτητής δεν ανέφερε κάτι περαιτέρω επί του αφηγήματος του στα πλαίσια της 2^ης συνέντευξης, επαναλαμβάνοντας κατά βάση τα όσα ανέφερε στην 1^η συνέντευξη, σημειώνοντας ότι υπάρχει ιατρική και φαρμακευτική φροντίδα στη Σομαλία, όμως είναι (“low quality”) χαμηλής ποιότητας.

Η Υπηρεσία Ασύλου, εξετάζοντας τα λεγόμενα του αιτητή, σχημάτισε 4 ουσιώδεις ισχυρισμούς, ως ακολούθως.

1.    Ταυτότητα, χώρα καταγωγής, προφίλ και τόπος διαμονής του αιτητή

2.    Ο αιτητής αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας

3.    Προβλήματα που ο αιτητής αντιμετώπιζε στη χώρα καταγωγής του, λόγω των προβλημάτων υγείας

4.    Γενικά κατάσταση ανασφάλειας στη χώρα καταγωγής του

Εκ των ως άνω έγινε αποδεκτός ο 1^ος ουσιώδης ισχυρισμός, αλλά και μέρος του 2^ου ουσιώδους (περί του ότι ο αιτητής διαγνώστηκε στη Δημοκρατία με ήπια καταθλιπτική συνδρομή), ο δε 3^ος και 4^ος ισχυρισμοί απορρίφθηκαν καθ’ ολοκληρία ως αναξιόπιστοι.

Επί του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού (πλην της ήπιας καταθλιπτικής συνδρομής, με την οποία διαγνώστηκε με βάσει γνωμάτευσης ημ.03/03/26) κρίθηκε ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να περιγράψει με εύλογη ακρίβεια ποια ήταν τα συμπτώματα από τα οποία, ως ανέφερε, υπέφερε, πότε άρχισαν αυτά, για ποιο λόγο, τι έγινε στο κατ’ ισχυρισμό συμβάν όπου τραυματίστηκε, πως επήλθε ο τραυματισμός του, γιατί άργησε 10 χρόνια να αναζητήσει φαρμακευτική αγωγή και γιατί αυτός δεν αναζήτησε ιατροφαρμακευτική αγωγή στη Δημοκρατία, παρόλο που παραπέμφθηκε, υπέπεσε δε σε αντιφάσεις ως προς το πότε και πως άρχισαν τα προβλήματα του και εξαιτίας ποιου συμβάντος.

Αναφορικά με τον 3^ο ουσιώδη ισχυρισμό κρίθηκε ότι τα λεγόμενα του αιτητή δεν έχουν τις αναμενόμενες λεπτομέρειες, στερούνται λογική και χρονική συνέχεια και περιέχουν κενά, αντιφάσεις και στερούνται βιωματικών στοιχείων. Επί της εξωτερικής συνοχής του εν λόγω ισχυρισμού εντοπίστηκαν πληροφορίες ότι όντως άτομα που πάσχουν από ψυχικές παθήσεις αντιμετωπίζουν κοινωνικό αποκλεισμό, τα δε προβλήματα αυτά αποδίδονται συχνά σε μεταφυσικές αιτίες, όμως – δεδομένης εδώ της τρωθείσας εσωτερικής συνοχής των λεγομένων του αιτητή – ο ισχυρισμός απορρίφθηκε.

Αναφορικά με τον 4^ο ουσιώδη ισχυρισμό του αιτητή, λαμβανομένου υπόψη του ότι, ως ο ίδιος ανέφερε, ουδέν του έτυχε προσωπικά και ουδέν περιστατικό ασφαλείας έχει ο ίδιος βιώσει και δεδομένου ότι, παρόλο που – σύμφωνα με διαθέσιμες πληροφορίες που εντόπισε η Υπηρεσία – καταγράφεται δράση ένοπλων ομάδων στην Puntland, εντούτοις αυτή περιορίζεται σε ορεινές και αγροτικές περιοχές και όχι σε αστικά κέντρα (ο αιτητής διέμενε στην πόλη Garowe), αυτός δεν έγινε αποδεκτός και απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Στα πλαίσια αξιολόγησης μελλοντικού κινδύνου, στη βάση των ως άνω αποδεκτών ισχυρισμών, κατόπιν παράθεσης πλήθους διαθέσιμων πληροφοριών (ΠΧΚ) σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Garowe), σε συνάρτηση με το προφίλ του και λαμβανομένης υπόψη της ήπιας καταθλιπτικής συνδρομής, με την οποία διαγνώστηκε με βάσει γνωμάτευση ημ.03/03/26, κρίθηκε ότι δεν εντοπίζεται βάσιμος φόβος δίωξης ή σοβαρής βλάβης και δεν τίθεται ζήτημα επαναπροώθησης, εφόσον δεν υπάρχει ζήτημα υγείας εκ του οποίου ο αιτητής να απειλείται στο βαθμό που αναφέρεται στη σχετική νομολογία του ΕΔΔΑ (βλ. Paposhvili v. Belgium, app. no.41738/10, Grand Chamber, ημ.13/12/16).

Για τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε κατά του αιτητή απόφαση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

Στον αιτητή μεταφράστηκε το σημείωμα του Γεν. Εισαγγελέα και του δόθηκε η ευκαιρία να αναφέρει οτιδήποτε επιθυμεί, αφού του εξηγήθηκαν οι προϋποθέσεις που θέτει η οικεία νομοθεσία για την έγκριση αιτήσεων ως η παρούσα, ως ανωτέρω καταγράφεται, με τον αιτητή να επαναλαμβάνει επιγραμματικά όσα είχε ήδη αναφέρει στη συνέντευξη και να προσθέτει ότι την ίδια φαρμακευτική αγωγή που λάμβανε στη Δημοκρατία είχε λάβει και στη Σομαλία.

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, αναφέρεται στην σελ.98, ότι «[...] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.». Στην σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] οι δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […] Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.»

Έχοντας διέλθει με προσοχή του περιεχομένου του σημειώματος του Γεν. Εισαγγελέα, των συνημμένων εγγράφων, προχωρώ σε αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων.

Ενόψει των ως άνω θα συμφωνήσω με όλα τα επιμέρους ευρήματα αλλά και την τελική κατάληξη της Υπηρεσίας στα πλαίσια της σχετιζόμενης με την παρούσα αιτήσεως διεθνούς προστασίας, ως αυτά καταγράφονται στην επίδικη έκθεση και παρατίθενται και πιο πάνω, την επανάληψη των οποίων δεν κρίνω σκόπιμη. Εν προκειμένω τα όσα ανέφερε ο αιτητής επί όλων των ως άνω περιορίστηκαν σε δηλώσεις οι οποίες βρίθουν κενών και ασαφειών και εκ των οποίων ελλείπει εντελώς, σε πολλά και καίρια σημεία αυτών, κάθε εύλογα αναμενόμενη λεπτομέρεια και χρονική και λογική συνέπεια. Επί των επιμέρους σημείων εκ των οποίων διαβρώνεται η αξιοπιστία του 2^ου, 3^ου και 4^ου ισχυρισμού του αιτητή (πλην του ζητήματος υγείας – ήπια καταθλιπτική συνδρομή, το οποίο έγινε αποδεκτό και από την Υπηρεσία) αρκεί να υιοθετήσω τα όσα στα ερ.220-228 καταγράφονται, ως αυτά – ως έχω προαναφέρει – παρατίθενται επιγραμματικά και πιο πάνω, στα πλαίσια της παρούσης.

Σημειώνω ότι σε σχέση με τη φυλή του αιτητή (Majeerteen) και τον τόπο διαμονής του (Garowe) σε πρόσφατη έκθεση της EUAA (2025)[1] αναφέρονται τα εξής, τα οποία και επιβεβαιώνουν ότι υπάρχει διαθέσιμη ιατροφαρμακευτική φροντίδα, η φυλή του αιτητή ανήκει στις επικρατούσες φυλές :

[Σελ.122-123] «There are two large public and some seven larger private hospitals in Garowe. The two public ones are Garowe General Hospital and Gol Nugaal Maternity Hospital. The General Hospital has around 200 beds. Gol Nugaal Maternity Hospital has ca. 15 beds.¹¹²⁶ Among the private hospitals, Qaran Hospital has around 30 beds, Sixa (Siha) Hospital has around 45 beds and. Arafat Hospital has around 60 beds.¹¹²⁷ Besides, there a number of smaller mother and child healthcare centres (MCHs) which are also public. The admission fee in the two public hospitals is 10 USD/per admission. In the private hospitals the admission fees are ca. 15 USD.¹¹²⁸ Treatment for smaller issues including medication (like stomach pain) can cost around 20 USD in a public hospital; the price in a private hospital could be the double or up to 60 USD. A caesarean section in a public hospital in Garowe costs 100-150 USD; in a private hospital it is around 300 USD. Operation and treatment for a more complex leg fracture is 300-400 USD in a public hospital, and up to 1 000 USD in a private hospital.¹¹²⁹ Those who can afford it prefer private hospitals. Some private clinics are run by medical doctors who returned from the diaspora. The quality of services is good. But their capacity is low.¹¹³⁰»

[Σελ.125] «Society in Puntland, and therefore also in Garowe, is clan-based.¹¹⁴³ Clan elders are an important institution for effective conflict resolution in Garowe. ¹¹⁴⁴ Generally, there are various clans groups residing in Garowe. The locally dominant group is Darood/Harti/Majeerteen/Ise Mahamoud. Besides, various other Darood groups reside there, including many Harti (like: other Majeerteen, Dhulbahante, Warsangeli and others), but also Darood/Leylkase or. Darood/Awrtable. Refugees from southern Somalia and minority groups also have a significant presence in Garowe. On the one hand, clan protection works according to group strength. But on the other, and possible predominantly, the formal justice system (based on a trained judiciary) works and is, in principle, open to every resident of Garowe regardless of clan (size and power). If there is a conflict between individuals, the matter can be adjudicated quite effectively before local courts.¹¹⁴⁵»

Σε άλλη, εξίσου πρόσφατη, έκθεση της EUAA[2] καταγράφονται τα εξής, εκ των οποίων επιβεβαιώνεται ότι δεν υπάρχει παρουσία και δράση των ένοπλων ομάδων Al Shabab και Daesh (ISIS) στη Garowe (Puntland) και ότι η γενικότερη κατάσταση ασφαλείας στην περιοχή (Nugal/Puntland) είναι αρκετά καλή:

[Σελ.117] «Map 3 displaying the approximate territorial control in Somalia as of 31 March 2025, showed no presence of Al-Shabaab in Nugal region. The map indicated the presence of ‘autonomous armed forces’ across the region. A small area along the Galmudug-Puntland border running through Mudug region was marked as being under mixed/unclear, and/or local control.¹¹⁵⁵»

[Σελ.118] «In the reference period 1 April 2023 to 21 March 2025, ACLED recorded 51 security incidents in Nugal region, including battles, explosions, or other forms of remote violence and violence against civilians, causing 54 fatalities. Figure 19 below shows their evolution per type across the reference period. At district level, the (by far) highest number of incidents was recorded in Garowe (41 incidents), followed by Eyl (7) and Burtinle (3).¹¹⁶⁸»

Σε σχέση με την πρωτεύουσα Μογκαντίσου, όπου διαμένει η οικογένεια του αιτητή εντοπίζονται τα εξής:

Σε άλλη πρόσφατη πηγή, όσον αφορά την Mogadishu, καταγράφεται ότι «[η] ασφάλεια στο Mogadishu βελτιώθηκε σημαντικά το 2023 λόγω των επιθέσεων της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης της Σομαλίας (FGS) που απώθησε την al-Shabaab από περιοχές που γειτνιάζουν με την πρωτεύουσα, όπως η Hirshabelle. Ωστόσο, η πόλη συνέχισε να αντιμετωπίζει προκλήσεις σχετικά με ζητήματα ασφαλείας. Τον Ιανουάριο [2023], μαχητές της al-Shabaab επιτέθηκαν στα κεντρικά γραφεία της περιφερειακής διοίκησης του Banadir, πυροδοτώντας μια βόμβα και εξαπολύοντας επίθεση. Η επίθεση είχε ως αποτέλεσμα την τραγική απώλεια τουλάχιστον πέντε αμάχων ενώ τραυματίστηκαν άλλοι 16. Τον Απρίλιο [2023], εκδόθηκε οδηγία που απαγορεύει τη μεταφορά βαρέων όπλων δημοσίως και τη χρήση βαρέως οπλισμένων στρατιωτικών οχημάτων στο Mogadishu. Αυτή η απόφαση αποκάλυψε μια διαφοροποιημένη προσέγγιση για την εθνική ασφάλεια, η οποία περιελάβανε την προώθηση ενός αισθήματος ασφάλειας και ομαλότητας εντός της πρωτεύουσας με τον περιορισμό της επίδειξης τέτοιων όπλων, παρά τις συνεχιζόμενες απειλές από την al-Shabaab. Ωστόσο, η επιβολή αυτής της απαγόρευσης αντιμετώπισε προκλήσεις. Ο αρχηγός της αστυνομίας του Banadir […] κατηγόρησε τους πολιτικούς ότι αγνόησαν την οδηγία. […] Οι κυβερνητικές προσπάθειες για ειρήνευση της πόλης συνεχίστηκαν καθ' όλη τη διάρκεια του 2023. Τον Σεπτέμβριο [του 2023], οι δυνάμεις ασφαλείας εγκαθίδρυσαν νυχτερινές περιπολίες και επιχειρήσεις, καθώς οι κλοπές από νεαρούς είχαν γίνει πρόβλημα σε ορισμένα σημεία της πόλης. Η κυβέρνηση ανέπτυξε επίσης μια νέα μονάδα στρατιωτικής αστυνομίας, επιφορτισμένη με την αντιμετώπιση της απειλής που θέτει η al-Shabaab, αλλά και την αντιμετώπιση της απειλής από συμμορίες νεαρών […]. Αυτές οι συμμορίες τρομοκρατούσαν τους κατοίκους μέσω ληστειών, εκβιασμών και πράξεων βίας.».[3]

Σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στη Garowe, όπου διέμενε ο αιτητής, στη βάση δεδομένων ACLED (τελευταία ενημέρωση 10/04/26), έχουν καταγραφεί 24 περιστατικά ασφαλείας, τα οποία και είχαν ως αποτέλεσμα 18 θανάτους, τα οποία κατατάσσονται ως ακολούθως: 7 περιστατικά διαδηλώσεων χωρίς καταγεγραμμένους θανάτους, 14 περιστατικά πολιτικής βίας με 18 θανάτους, 3 περιστατικά καταστολής με 3 θανάτους και 3 περιστατικά τρομοκρατικής ενέργειας με 3 θανάτους.

Όσον αφορά την ευρύτερη περιοχή Nugaal (όπου εντάσσεται η πόλη Garowe), έχουν καταγραφεί για την πιο πάνω αναφερόμενη περίοδο, 33 περιστατικά ασφαλείας εκ των οποίων υπήρξαν 22 καταγεγραμμένοι θάνατοι, που κατατάσσονται ως ακολούθως: 9 περιστατικά διαδηλώσεων χωρίς θανάτους, 20 περιστατικά πολιτικής βίας με 22 θανάτους, 4 περιστατικά καταστολής με 3 θανάτους, 6 περιστατικά τρομοκρατικής ενέργειας με 5 θανάτους και ένα περιστατικό εξωτερικής στρατιωτικής επέμβασης με ένα θάνατο. Ο πληθυσμός της Nugaal ανέρχεται περί τις 500.000 κατοίκων.[4]

Στην Mogadishu (τελευταία ενημέρωση 10/04/26) έχουν καταγραφεί 28 περιστατικά ασφαλείας χωρίς θανάτους, τα οποία κατατάσσονται ως ακολούθως: 8 περιστατικά διαδηλώσεων, 16 περιστατικά πολιτικής βίας, 2 περιστατικά σύρραξης, 6 περιστατικά καταστολής.[5] Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται περί τα 3 εκατομμύρια κατοίκων. [6]

Tα ως άνω δεδομένα σχηματίζουν μια εικόνα γενικά ασφαλούς περιοχής για τον τόπο διαμονής του αιτητή όσο και την Μογκαντίσου, όπου διαμένει η οικογένεια του, εκ της οποίας δεν δεικνύεται – τουλάχιστον όχι χωρίς τη συνδρομή ιδιαίτερων προσωπικών περιστάσεων - εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης, δεδομένου ότι δεν φαίνεται να υφίστανται εν προκειμένω ιδιαίτερες περιστάσεις που επιτείνουν τον κίνδυνο, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας»[7] (C-901/19, CF & DN, ημ.10/06/21, ΔΕΕ).

Σε σχέση τέλος με το ζήτημα υγείας του αιτητή σημειώνω τα εξής.

Στη βάση της αρχής της μη επαναπροώθησης (αρ.3 ΕΣΔΑ), ως και στο πιο πάνω απόσπασμα εξηγείται, μόνο «σε όλως εξαιρετικές περιπτώσεις, το ΕΔΔΑ εφάρμοσε το άρθρο 3 της ΕΣΔΑ για να απαγορεύσει την απομάκρυνση υπηκόου τρίτης χώρας που έπασχε από σοβαρή ασθένεια σε χώρα στην οποία δεν υπήρχε διαθέσιμη κατάλληλη ιατρική περίθαλψη».

Στη σχετική με τούτο αυθεντία Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Paposhvili v. Belgium, app. no.41738/10, Grand Chamber, ημ.13/12/16, λέχθηκαν τα εξής.

«181. The Court concludes from this recapitulation of the case-law that the application of Article 3 of the Convention only in cases where the person facing expulsion is close to death, which has been its practice since the judgment in N. v. the United Kingdom, has deprived aliens who are seriously ill, but whose condition is less critical, of the benefit of that provision. As a corollary to this, the case-law subsequent to N. v. the United Kingdom has not provided more detailed guidance regarding the “very exceptional cases” referred to in N. v. the United Kingdom, other than the case contemplated in D. v. the United Kingdom.

[…]

183. The Court considers that the “other very exceptional cases” within the meaning of the judgment in N. v. the United Kingdom (§ 43) which may raise an issue under Article 3 should be understood to refer to situations involving the removal of a seriously ill person in which substantial grounds have been shown for believing that he or she, although not at imminent risk of dying, would face a real risk, on account of the absence of appropriate treatment in the receiving country or the lack of access to such treatment, of being exposed to a serious, rapid and irreversible decline in his or her state of health resulting in intense suffering or to a significant reduction in life expectancy. The Court points out that these situations correspond to a high threshold for the application of Article 3 of the Convention in cases concerning the removal of aliens suffering from serious illness.

[…]

188. As the Court has observed above (see paragraph 173), what is in issue here is the negative obligation not to expose persons to a risk of ill-treatment proscribed by Article 3. It follows that the impact of removal on the person concerned must be assessed by comparing his or her state of health prior to removal and how it would evolve after transfer to the receiving State. »

Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις, όπου δεικνύεται, με το βάρος για την απόδειξη συνδρομής τους, ότι συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις (exceptional circumstances) να είναι στον αιτητή, μπορεί να παρασχεθεί προστασία στη βάση του αρ.3 της ΕΣΔΑ, όπου δεικνύεται ότι ο αιτητής πάσχει από ασθένεια, για την οποία δεν υπάρχει διαθέσιμη και προσβάσιμη θεραπεία στη χώρα καταγωγής και εξαιτίας της έλλειψης ιατροφαρμακευτικής φροντίδας απειλείται με θάνατο ή ραγδαία, σοβαρή και ανεπανόρθωτη επιδείνωση της υγείας του, με αποτέλεσμα έντονη οδύνη ή σημαντική μείωση του προσδόκιμου ζωής του. Εν προκειμένω ουδέν ετέθη ενώπιον μου που να συνηγορεί ότι υφίστανται στα πλαίσια της παρούσης οι περιστάσεις που περιγράφονται πιο πάνω.

Στη βάση λοιπόν των ως καταλήγω ότι η αίτηση διεθνούς προστασίας που σχετίζεται με την παρούσα φαίνεται – μέσα από μια εκ πρώτης όψεως εκτίμηση των ενώπιον μου στοιχείων - να εξετάστηκε δεόντως και ενδελεχώς από την Υπηρεσία και ουδέν ετέθη ενώπιον μου που ανατρέπει την κατάληξη ότι ο αιτητής δεν υφίσταται κίνδυνο δίωξης ή και σοβαρής βλάβης κατά την επιστροφή του στη Σομαλία. Συνεπώς δεν έχει καταδειχθεί εν προκειμένω ότι η προσφυγή που ο αιτητής επιθυμεί να καταχωρήσει διατηρεί πραγματικές πιθανότητες επιτυχίας, καθώς, για τους λόγους που εξηγώ, δεν μπορεί να πιθανολογηθεί ευλόγως η έκδοση θετικής απόφασης. Σημειώνεται βεβαίως ότι το αποτέλεσμα της παρούσας δεν προδικάζει το αποτέλεσμα τυχόν προσφυγής που θα καταχωρηθεί κατά της απόφασης της Υπηρεσίας, την οποία ο αιτητής έχει κάθε δικαίωμα να καταχωρήσει και να προωθήσει με ίδια μέσα.

Η αίτηση απορρίπτεται.

Τα έξοδα των μεταφραστών να καταβληθούν από τη Δημοκρατία.

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.