ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 816/24

27 Απριλίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

A.    Α.  Ν. V.

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

Μ. Σουρουλλά (κα), Δικηγόρος για τον Αιτητή

Α. Αναστασιάδη (κα), Δικηγόρος για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποία να κηρύσσεται, άκυρη, παράνομη, και στερούμενη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος η απόφαση των Καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 29.2.2024, με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή του για διεθνή προστασία.

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από το Καμερούν. Εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του νομότυπα, κατά δήλωσή του στις 19.9.2022, και στη συνέχεια εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία στις 26.9.2022. Στις 7.10.2022, υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 2.2.2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης του Αιτητή και επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 9.2.2024. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 29.2.2024 και αποτελεί  το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             O Αιτητής, δια της συνηγόρου του, κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας, προβάλλει ισχυρισμούς περί έλλειψης δέουσας έρευνας και πλάνης περί τα πράγματα. Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι οι Καθ’ ων η αίτηση δεν έλαβαν υπόψη εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με την επικρατούσα έκρυθμη κατάσταση στο Καμερούν, καθώς και ότι στην κρίση τους περί αναξιοπιστίας του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού του εμφιλοχώρησε πλάνη περί τα πράγματα.

 

3.             Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της επίδικης απόφασης, την οποία, κατά τους ίδιους, εξέδωσαν κατόπιν δέουσας έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των στοιχείων και δεδομένων. Υποστηρίζουν ότι η επίδικη απόφαση είναι δεόντως αιτιολογημένη και παραπέμπουν στα επιμέρους ευρήματά τους κατά τη διοικητική διαδικασία.

 

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έως 2023 έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

 

7.             Το άρθρο 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (στο εξής: ο Περί Προσφύγων Νόμος) καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

 

8.             Το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποχρεώσεις Αιτητή κατά την εξέταση της αίτησης και συναφής υποχρέωση αρμόδιων αρχών

16.-(1) Κατά την εξέταση της αίτησής του, ο Αιτητής οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία Ασύλου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) του εδαφίου (2).

(2) Ιδίως, ο Αιτητής οφείλει-

(α) να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης, τα οποία στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του Αιτητή και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο Αιτητής στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, καθώς και το ιστορικό των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την ιθαγένεια, τη χώρα και το μέρος προηγούμενης διαμονής του, τις προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, το δρομολόγιο που ακολούθησε, το δελτίο ταυτότητας και τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία∙ [...]».

9.             Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

Κατάληξη

10.          Ως προς τους εγειρόμενους λόγους προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc.  (Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024). Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

11.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα τα εδάφια (2) και (3) αυτών. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320) αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου (Βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010). Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του (Βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

12.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται ότι, κατά την καταγραφή της αίτησής του για διεθνή προστασία, αυτός ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του λόγω απειλών κατά της ζωής του από αυτονομιστές, καθώς και πιέσεων που δεχόταν από τους πατρικούς του θείους. Ειδικότερα, ισχυρίστηκε ότι, πριν το 2018, έτος κατά το οποίο αναχώρησε για το Ντουμπάι προς αναζήτηση εργασίας, όπου και παρέμεινε για δύο έτη, δεχόταν παρενοχλήσεις από αυτονομιστές με σκοπό να ενταχθεί στην οργάνωσή τους. Μετά την επιστροφή του από το Ντουμπάι, οι πατρικοί του θείοι τον πίεζαν, ως τον μεγαλύτερο της οικογένειας, να ασχοληθεί με πρακτικές μαύρης μαγείας. Ο Αιτητής ανέφερε ότι αρνήθηκε να ενδώσει στις εν λόγω πιέσεις, ότι ο παππούς του, τον οποίο φρόντιζε κατά το επίμαχο χρονικό διάστημα, απεβίωσε τον Αύγουστο του ίδιου έτους, και ότι φίλος του παππού του μερίμνησε για τη διαφυγή του από το Καμερούν (βλ. ερ. 3-1).

 

13.          Στις 10.10.2022, ενόσω ο Αιτητής βρισκόταν ακόμα στο Κέντρο Πρώτης Υποδοχής (ΚεΠΥ) «Πουρνάρα», διενεργήθηκε αξιολόγηση ειδικών αναγκών και ευαλωτότητας του Αιτητή από αρμόδιο λειτουργό του ΚεΠΥ. Κατά τη συνέντευξη, ο Αιτητής επανέλαβε τους ισχυρισμούς που προέβαλε κατά την καταγραφή της αίτησης διεθνούς προστασίας του ως προς τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του. Ο λειτουργός σημείωσε επί του σχετικού εντύπου ως «Χαμηλό» το επίπεδο πιθανολόγησης σοβαρού κινδύνου για την προσωπική ασφάλεια του Αιτητή, με πιθανή την ανάγκη παρέμβασης (βλ. ερ. 24-15).

 

14.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της προσωπικής του συνέντευξης, ο Αιτητής ανέφερε ότι γεννήθηκε το έτος 1995 στην περιοχή Tiko της Νοτιοδυτικής περιφέρειας του Καμερούν. Ως προς το θρήσκευμα, δήλωσε ότι είναι Χριστιανός. Ως προς την πατρική του οικογένεια, ο Αιτητής δήλωσε ότι η μητέρα του και τα δύο αδέρφια του έχουν αποβιώσει και ότι ο πατέρας του ζει στην πόλη Bamenda της Βορειοδυτικής περιφέρειας του Καμερούν. Ο Αιτητής δήλωσε ότι δεν διατηρεί επικοινωνία με τον πατέρα του, με την τελευταία φορά που του μίλησε να ανάγεται στο έτος 2010. Ο Αιτητής δήλωσε ότι δεν διαθέτει οικογενειακό ή συγγενικό δίκτυο στη χώρα του, παρά μόνο φίλους, με τους οποίους διατηρεί επικοινωνία. Περαιτέρω, ο Αιτητής δήλωσε ότι ομιλεί αγγλικά. Αναφορικά με τους τόπους που ο Αιτητής έχει ζήσει στη χώρα καταγωγής του, αυτός δήλωσε ότι κατά τα έτη 2005-2012 έζησε στο χωριό Ekona με τον μητροπλευρικό, πλέον αποβιώσαντα, παππού του και την θεία του, κατά τα έτη 2012-2015 έζησε στην πόλη Buea όπου σπούδασε και από το 2015 και εξής έως τον χρόνο κατά τον οποίον εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του έζησε στο χωριό Tiko σε σπίτι φίλου του. Ως προς το επαγγελματικό του προφίλ, δήλωσε ότι από το 2018 έως τον χρόνο κατά τον οποίον εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του εργαζόταν στο κατάστημα κατασκευαστικών υλικών του παππού του, ενώ επίσης έχει εργαστεί για λίγους μήνες σε εταιρεία καπνικών προϊόντων. Στη Δημοκρατία εργαζόταν σε εταιρεία τροφίμων. Ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι εγκατέλειψε νομότυπα τη χώρα καταγωγής του στις 19.9.2022, μεταβαίνοντας αεροπορικώς στην Τουρκία, και ότι στις 26.9.2022 εισήλθε παράτυπα στη Δημοκρατία μέσω των μη ελεγχόμενων από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχών. Περαιτέρω, ο Αιτητής δήλωσε ότι δεν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας (βλ. ερ. 40-37).

 

15.          Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησης, ο Αιτητής επικαλέστηκε τη συνεχιζόμενη κρίση. Ειδικότερα, ισχυρίστηκε ότι από τότε που η μητέρα του απεβίωσε, τον φρόντιζε ο παππούς του ο οποίος ήταν διευθυντής δημοτικού σχολείου και αντιπρόεδρος (sub chief). Λόγω ιδιότητας, ο παππούς του ήταν σε επικοινωνία με τον πρόεδρο και τον στρατό. Ο Αιτητής περαιτέρω ισχυρίστηκε ότι ο παππούς του είχε προβλήματα με τους αυτονομιστές και ότι ο ίδιος δέχτηκε απειλές από τους αυτονομιστές, διότι ο παππούς του δεν ήθελε ο εγγονός του να στρατολογηθεί στην εν λόγω ομάδα παρά τις πιέσεις. Ο Αιτητής δήλωσε ότι μετά τον θάνατο του παππού του έλαβε μία κλήση από έναν άντρα ο οποίος ισχυρίστηκε ότι είχε υποσχεθεί στον παππού του να βοηθήσει τον Αιτητή να εγκαταλείψει με ασφάλεια τη χώρα. Κατόπιν τούτων, ο Αιτητής εμπιστεύτηκε στον άντρα αυτό το διαβατήριο και τα σχολικά του έγγραφα και διέφυγε από τη χώρα (βλ. ερ. 36).

 

16.          Σε συνέχεια διευκρινιστικών ερωτήσεων ως προς τις φερόμενες απειλές, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι δέχτηκε προφορικές και φυσικές απειλές στον δρόμο και απειλητικά σημειώματα στο σπίτι του, ότι οι απειλές ξεκίνησαν στις 3.3.2017 στο χωριό Ekona και συνεχίστηκαν έως τον Σεπτέμβριο του 2022, ότι την τελευταία φορά οι αυτονομιστές κατέστρεψαν το σπίτι του παππού του, ότι ενόσω ζούσε ο παππούς του αυτός τον προστάτευε από τους αυτονομιστές και ότι λόγω των απειλών αυτών ο Αιτητής ζούσε σε καθεστώς φόβου (βλ. ερ. 36-35). 

 

17.          Περαιτέρω, υποβλήθηκαν διευκρινιστικές ερωτήσεις στον Αιτητή ως προς την αιτία και τον χρόνο θανάτου του παππού του, καθώς και ως προς το αν έχει λάβει πρόσφατες απειλές από τους αυτονομιστές (βλ. ερ. 35-34).

 

18.          Προς επίρρωση των ισχυρισμών του, ο Αιτητής κατέθεσε το υπ’ αριθ. 0854735 εθνικό διαβατήριο σε πρωτότυπη μορφή, με ημερομηνία έκδοσης 4.10.2018 και ημερομηνία λήξης 4.10.2023 (βλ. ερ. 9-8), σχολικά και ακαδημαϊκά πιστοποιητικά (βλ. ερ. 46-44) και το πιστοποιητικό θανάτου του παππού του, ονόματι N.S., με ημερομηνία θανάτου τις 22.8.2022 και ημερομηνία δήλωσης θανάτου και έκδοσης του πιστοποιητικού τις 30.9.2022 (βλ. ερ. 93).

 

19.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ' ων η αίτηση διέκριναν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αφορά την ταυτότητα, τη χώρα καταγωγής και τα προσωπικά στοιχεία/ προφίλ του Αιτητή, ενώ ο δεύτερος αφορά τις ισχυριζόμενες απειλές από τους αποσχιστές.

 

20.          Ο πρώτος ισχυρισμός του Αιτητή έγινε αποδεκτός από τους Καθ’ ων η αίτηση, αφού οι δηλώσεις του κρίθηκαν μεν ως συνεπείς, σαφείς και λεπτομερείς, επιβεβαιώθηκαν δε από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης. Περαιτέρω, τα στοιχεία της ταυτότητάς του επιβεβαιώνονται από ταυτοποιητικά έγγραφα που προσκόμισε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου (βλ. ερ. 9-8).

 

21.          Στο πλαίσιο αξιολόγησης της εσωτερικής αξιοπιστίας του δεύτερου ισχυρισμού, κρίθηκε ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παραθέσει ικανοποιητικές και επαρκείς πληροφορίες ως προς τον πυρήνα του αιτήματός του. Ειδικότερα, διαπιστώθηκε ότι αδυνατούσε να περιγράψει με επάρκεια το περιεχόμενο των απειλών που φέρεται να δέχθηκε, καθώς και να εξηγήσει πειστικά το γεγονός ότι, από το 2017 έως και την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής του τον Σεπτέμβριο του 2022, δεν προέκυψε οποιοδήποτε περιστατικό σε βάρος του. Περαιτέρω, οι δηλώσεις του κρίθηκαν αντιφατικές ως προς τον τόπο των πρώτων απειλών από τους αυτονομιστές, καθότι ισχυρίστηκε ότι το πρώτο περιστατικό έλαβε χώρα το 2017 στο χωριό Ekona, ενώ σε προγενέστερο στάδιο της συνέντευξης ανέφερε ότι διέμενε στο εν λόγω χωριό έως το 2012. Επιπλέον, χρονική αντίφαση εντοπίστηκε και ως προς τον ισχυρισμό του ότι δέχθηκε απειλές από αυτονομιστές στην οικία του παππού του τον Σεπτέμβριο του 2022, σε συνδυασμό με τη δήλωσή του ότι ο παππούς του απεβίωσε τον Αύγουστο του ιδίου έτους.

 

22.           Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία, οι Καθ’ ων η αίτηση παρέθεσαν εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με την κράτηση και κακομεταχείριση ατόμων που κατηγορούνται για φερόμενους δεσμούς με αυτονομιστές, τις εκτεταμένες διακρίσεις σε βάρος του αγγλόφωνου πληθυσμού του Καμερούν, καθώς και τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις εθνικές δυνάμεις ασφαλείας στις αγγλόφωνες περιοχές. Οι εν λόγω πληροφορίες, ωστόσο, δεν επιβεβαιώνουν τις εξατομικευμένες περιστάσεις που επικαλείται ο Αιτητής. Κατόπιν των ανωτέρω, ο υπό εξέταση ισχυρισμός απορρίφθηκε στο σύνολό του.

 

23.          Με βάση τον μοναδικό αποδεκτό ισχυρισμό του Αιτητή, ήτοι το προσωπικό του προφίλ και τον τόπο καταγωγής και συνήθους διαμονής του, οι Καθ' ων η αίτηση παρέπεμψαν σε εξωτερικές πληροφορίες αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας στη Νοτιοδυτική περιφέρεια του Καμερούν, στην οποία ανήκει το χωριό Tiko, τελευταίος τόπος συνήθους διαμονής του Αιτητή, και κατέληξαν ότι καταρχήν υφίστανται εύλογοι/βάσιμοι λόγοι ώστε να πιστεύεται ότι σε περίπτωση επιστροφής του στο Καμερούν, και συγκεκριμένα στο χωριό Tiko της Νοτιοδυτικής περιφέρειας, αυτός θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, ως απόρροια της εκεί επικρατούσας κατάστασης ανασφάλειας.

 

24.          Προχωρώντας στη νομική ανάλυση, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι δεν τεκμηριώνεται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στο Καμερούν για έναν από τους λόγους του άρθρου 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου. Περαιτέρω, διαπίστωσαν ότι δεν συντρέχει εύλογη πιθανότητα ο Αιτητής να υποστεί σοβαρή βλάβη κατά την έννοια του άρθρου 19 του εν λόγω Νόμου. Ειδικότερα, ως προς το στοιχείο (γ) του εδαφίου (2) του άρθρου 19, καταγράφηκε ότι, παρά την έκρυθμη κατάσταση ασφαλείας στη Νοτιοδυτική Περιφέρεια του Καμερούν, από την οποία κατάγεται και όπου διέμενε ο Αιτητής, καθώς και το επίπεδο της επικρατούσας αδιάκριτης βίας, ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων δεν υφίστανται εύλογοι λόγοι να πιστεύεται ότι, εκ μόνης της παρουσίας του, διατρέχει σοβαρή και προσωπική απειλή. Ως προς τις προσωπικές του περιστάσεις, λήφθηκε υπόψη ότι πρόκειται για άμαχο πολίτη, ενήλικα, χωρίς προβλήματα υγείας, με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, οικονομικά ανεξάρτητο και με υφιστάμενο υποστηρικτικό κοινωνικό δίκτυο. Τέλος, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι δεν προκύπτουν ενδείξεις ότι, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του και ειδικότερα στο χωριό Tiko της Νοτιοδυτικής Περιφέρειας, ο Αιτητής διατρέχει κίνδυνο να υποβληθεί σε βασανιστήρια ή σε απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία, κατά παράβαση του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) ή/και της αρχής της μη επαναπροώθησης. Ως εκ τούτου, εισηγήθηκαν την απόρριψη της αίτησης διεθνούς προστασίας και την έκδοση απόφασης επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

 

25.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, κρίνεται, επί τη βάσει των ενώπιον μου στοιχείων, ότι γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

26.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες συγκεντρώνονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό του.  

27.          Ως προς την αξιολόγηση του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού του Αιτητή, εξετάζοντας το Δικαστήριο το σύνολο της ενώπιόν του μαρτυρίας και ιδίως τις δηλώσεις του Αιτητή κατά το στάδιο της αρχικής καταγραφής και της μεταγενέστερης προσωπικής συνέντευξης, κρίνει ότι οι προβαλλόμενοι ισχυρισμοί του δεν πληρούν τα κριτήρια αξιοπιστίας, όπως αυτά απορρέουν από τους καθιερωμένους δείκτες.

28.          Ειδικότερα, παρατηρείται ότι το αφήγημα του Αιτητή χαρακτηρίζεται από ουσιώδεις εσωτερικές αντιφάσεις ως προς κρίσιμα στοιχεία του προσωπικού του ιστορικού και της επικαλούμενης δίωξης. Ενδεικτικά, ενώ αρχικώς ανέφερε ότι δεν είχε διαμείνει σε άλλη περιοχή πέραν του Tiko, εντούτοις στη συνέχεια προέκυψε μακροχρόνια διαμονή του στο Ekona, όπου μάλιστα τοποθετεί και το πρώτο περιστατικό απειλών, γεγονός που αντιφάσκει με προηγούμενες δηλώσεις του περί αποχώρησής του από την εν λόγω περιοχή ήδη από το 2012. Η δοθείσα εξήγηση ότι απλώς «επισκεπτόταν» την περιοχή δεν αίρει την αντίφαση, ιδίως καθότι πρόκειται για γεγονός που σχετίζεται άμεσα με τον πυρήνα του ισχυρισμού δίωξης.

29.          Περαιτέρω, εντοπίζονται σοβαρές ασυνέπειες ως προς τη χρονική ακολουθία της εκπαιδευτικής και επαγγελματικής του πορείας, με επανειλημμένες μεταβολές των σχετικών χρονολογιών, γεγονός που πλήττει την εσωτερική συνοχή των δηλώσεών του ως προς βασικά στοιχεία της ζωής του, τα οποία ευλόγως αναμένεται να είναι σταθερά και σαφώς προσδιορισμένα.

30.          Αντίστοιχα, αντιφάσεις παρουσιάζονται και ως προς την εξέλιξη των γεγονότων που οδήγησαν στην αποχώρησή του από τη χώρα καταγωγής του. Ειδικότερα, ως προς τον χρόνο θανάτου του παππού του, ο Αιτητής δήλωσε ότι αυτός επήλθε τον Σεπτέμβριο του 2022, ενώ ταυτόχρονα τοποθετεί κρίσιμα γεγονότα που φέρεται να έλαβαν χώρα μετά τον θάνατό του σε προγενέστερο χρονικό σημείο, ήτοι τον Αύγουστο του 2022, δημιουργώντας εμφανή χρονική ανακολουθία.

31.          Περαιτέρω, οι ισχυρισμοί του περί απειλών από τους λεγόμενους αποσχιστές  στερούνται επαρκούς συγκεκριμενοποίησης και συνοδεύονται από αντιφάσεις ως προς τη φύση και τη σοβαρότητα αυτών. Ενώ κάνει λόγο για «φυσικές και λεκτικές απειλές», εντούτοις παραδέχεται ότι δεν υπέστη οποιαδήποτε πραγματική βλάβη, ενώ η περιγραφή των περιστατικών περιορίζεται σε γενικές αναφορές, όπως συναντήσεις στον δρόμο ή ανώνυμα σημειώματα, χωρίς περαιτέρω ουσιώδη στοιχεία. Επιπλέον, σε ορισμένα σημεία εμφανίζεται να μεταφέρει γεγονότα ως προσωπικές εμπειρίες, ενώ αλλού προκύπτει ότι αυτά του μεταφέρθηκαν από τρίτα πρόσωπα, γεγονός που δημιουργεί αμφιβολίες ως προς την αμεσότητα και αξιοπιστία της μαρτυρίας του.

32.          Σημαντικές αποκλίσεις εντοπίζονται και μεταξύ των δηλώσεων του Αιτητή κατά το στάδιο της καταγραφής και εκείνων της συνέντευξης. Συγκεκριμένα, κατά την αρχική καταγραφή, ο Αιτητής απέδωσε την αποχώρησή του από τη χώρα καταγωγής του όχι μόνο σε απειλές από τους αποσχιστές, αλλά και σε πιέσεις που δεχόταν από συγγενικά του πρόσωπα προκειμένου να συμμετάσχει σε πρακτικές μαύρης μαγείας ισχυρισμός ο οποίος δεν επαναλήφθηκε, ούτε τεκμηριώθηκε κατά τη συνέντευξη. Η παράλειψη αυτή αφορά στοιχείο που άπτεται του πυρήνα του αφηγήματός του και δεν μπορεί να θεωρηθεί επουσιώδης, αλλά αντιθέτως συνιστά ουσιώδη μεταβολή των προβαλλόμενων λόγων δίωξης. Περαιτέρω, αναφέρθηκε κατά την καταγραφή της αίτησής του σε διετή παραμονή του στο Ντουμπάι από το 2018 και έπειτα χωρίς να γίνεται αντίστοιχη αναφορά κατά το στάδιο της συνέντευξής του όπου ανέφερε αντίθετα ότι εργαζόταν στην επιχείρηση του παππού του από το 2018 μέχρι και την αναχώρηση του από τη χώρα (ερ. 37). Ερωτηθείς δε για την χρονική συγκυρία της έκδοσης του διαβατηρίου του (ήτοι τον Οκτώβριο του 2018), ο Αιτητής ανέφερε ότι αυτό έγινε τυχαία μετά από παρότρυνση του παππού του χωρίς να αναφερθεί στην παραμονή του στο Ντουμπάι (βλ. ερ. 8-9 και 39

33.          Επιπλέον, διαπιστώνεται έλλειψη ευλογοφάνειας ως προς την εξέλιξη των γεγονότων που οδήγησαν στην αναχώρησή του, καθότι ο Αιτητής εμφανίζεται να εμπιστεύεται άγνωστο πρόσωπο, στο οποίο απέστειλε προσωπικά του έγγραφα και το οποίο ανέλαβε την πλήρη οργάνωση της διαφυγής του, χωρίς να έχει προηγηθεί προσωπική συνάντηση ή επαρκής αιτιολόγηση της εμπιστοσύνης αυτής.

34.          Τέλος, ως προς την εξατομίκευση του επικαλούμενου κινδύνου, οι δηλώσεις του Αιτητή περιορίζονται σε γενικόλογες αναφορές ότι οι αποσχιστές «αναζητούσαν ενήλικες». Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι οι ισχυρισμοί του Αιτητή δεν παρουσιάζουν την απαιτούμενη συνοχή, συνέπεια και ευλογοφάνεια, ούτε πληρούν τα κριτήρια επαρκούς λεπτομέρειας και εξατομίκευσης, ώστε να μπορούν να γίνουν αποδεκτοί ως αξιόπιστοι. Ως εκ τούτου δεν θεμελιώνεται η εσωτερική αξιοπιστία του Αιτητή.

35.          Στο πλαίσιο αξιολόγησης της εξωτερικής αξιοπιστίας του Αιτητή, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης ως προς τις κατηγορίες ατόμων που στοχοποιούνται από τους αυτονομιστές, άλλως αποσχιστές (Ambazonians), ως προς τις μεθόδους στρατολόγησης που μετέρχεται η εν λόγω ομάδα, καθώς και ως προς τις συνέπειες της άρνησης ένταξης. Ειδικότερα, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του Γραφείου του Επιτρόπου για τους Πρόσφυγες και τους Ανιθαγενείς του Βελγίου, οι ομάδες αμάχων που έχουν χαρακτηριστεί ως ιδιαίτερα ευάλωτες ως προς τη στοχοποίησή τους από τους αυτονομιστές παραμένουν οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι εργαζόμενοι στον τομέα της ανθρωπιστικής βοήθειας και το υγειονομικό προσωπικό, καθώς και τα άτομα που θεωρούνται εκπρόσωποι του κράτους, όπως οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι ή οι παραδοσιακοί ηγέτες.[2] Περαιτέρω, στο πλαίσιο έρευνας που διεξήγαγε η EUAA με αντικείμενο την αναγκαστική στρατολόγηση ενήλικων αντρών από τις ομάδες αυτονομιστών στη Βορειοδυτική και Νοτιοδυτική περιφέρεια του Καμερούν[3], καταγράφεται ότι οι έφηβοι και οι ενήλικες άντρες εκτίθενται σε αυξημένο κίνδυνο αυθαίρετης σύλληψης και κράτησης, αναγκαστικής στρατολόγησης και σωματικής βίας.[4] Όσοι αρνούνται να ενταχθούν και να συμμετάσχουν στις εχθροπραξίες μπορεί να θεωρηθούν κατάσκοποι και να αναγκαστούν είτε να κρυφτούν, είτε να ενδώσουν στη συμμετοχή στην ένοπλη ομάδα είτε εντέλει να εγκαταλείψουν την κοινότητα.[5] Περαιτέρω, οι αποσχιστικές ομάδες είναι υπεύθυνες για δολοφονίες, απαγωγές, βασανισμούς και καταστροφές σπιτιών[6], ενώ παράλληλα θεωρούν όσους μπορεί να δώσουν πληροφορίες στις αρχές ή να εκθέσουν τη δράση τους ως «πληροφοριοδότες» και ως «προδότες» και έχουν καταγραφεί περιπτώσεις όπου απειλούν, αναζητούν ή στοχοποιούν άτομα που αρνήθηκαν να συνεργαστούν ή είχαν διαφύγει, καθώς και μέλη των οικογενειών τους.[7]

36.          Δεδομένης της υποκειμενικής φύσης του εν λόγω ισχυρισμού, παρά το γεγονός ότι η δράση των αποσχιστών συντέμνεται με τις γενικότερες δηλώσεις του Αιτητή, ωστόσο δεν κατέστη δυνατή η θεμελίωση της εσωτερικής του αξιοπιστίας, δεδομένο που οδηγεί στην απόρριψη του ισχυρισμού του περί προσωπικής του στοχοποίησης από τους αποσχιστές.

Περαιτέρω, από τις διαθέσιμες πληροφορίες χώρας καταγωγής που παρατέθηκαν ανωτέρω δεν προκύπτει ότι όλοι οι ενήλικες άνδρες στις αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν στρατολογούνται ή στοχοποιούνται αδιακρίτως από τις αποσχιστικές ομάδες. Αντιθέτως, ο σχετικός κίνδυνος φαίνεται να συναρτάται με συγκεκριμένα προφίλ και περιστάσεις, όπως άτομα με πραγματική ή αποδιδόμενη συνεργασία με τις κρατικές αρχές, οι έφηβοι, οι μαθητές, οι εκπαιδευτικοί, οι δημοσιογράφοι, καθώς και υγειονομικό προσωπικό. Στην προκείμενη περίπτωση, ο Αιτητής δεν κατόρθωσε να τεκμηριώσει, με επαρκή συνοχή, λεπτομέρεια και αληθοφάνεια, ότι έλαβε συγκεκριμένες και εξατομικευμένες απειλές από αποσχιστές ή ότι είχε προηγουμένως στοχοποιηθεί κατά τρόπο που να τον διαφοροποιεί από τον γενικό άμαχο πληθυσμό της περιοχής καταγωγής του. Οι αναφορές του σε απειλές παρέμειναν γενικές και αόριστες, χωρίς επαρκή τεκμηρίωση. Ενόψει των ανωτέρω, και λαμβανομένου υπόψη ότι ο Αιτητής δεν προέβαλε περιστατικά τέτοιας έντασης ή βαρύτητας που να θεμελιώνουν προσωπικό και πραγματικό κίνδυνο σε περίπτωση επιστροφής του, δεν πιθανολογείται ότι, αποκλειστικά και μόνο λόγω του φύλου, της ηλικίας ή της καταγωγής του από τη Νοτιοδυτική περιφέρεια του Καμερούν, θα αντιμετωπίσει κίνδυνο αναγκαστικής στρατολόγησης ή άλλης μορφής στοχοποίησης από τους αυτονομιστές.

37.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, σημειώνεται ότι ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε αρχικώς οποιονδήποτε πρόσθετο ή ανεξάρτητο κίνδυνο απορρέοντα από το προσωπικό του προφίλ ή τις ιδιαίτερες περιστάσεις του.

38.          Ειδικώς ως προς το θρησκευτικό του προφίλ ως χριστιανού δεν προκύπτει κάποιος κίνδυνος. Πηγές αναφέρουν πως στο Καμερούν, οι Χριστιανοί αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού, με περίπου 70% να ανήκουν σε διάφορα χριστιανικά δόγματα. Ωστόσο, υπάρχουν περιοχές όπου οι Χριστιανοί αντιμετωπίζουν προκλήσεις. Στις βόρειες περιοχές, όπου κυριαρχεί το Ισλάμ, έχουν αναφερθεί περιστατικά  κοινωνικών εντάσεων μεταξύ χριστιανικών και μουσουλμανικών κοινοτήτων. Επιπλέον, η παρουσία εξτρεμιστικών ομάδων, όπως η Boko Haram, έχει οδηγήσει σε επιθέσεις κατά χριστιανικών κοινοτήτων στα βόρεια σύνορα με τη Νιγηρία και όχι στον τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή. Παρά τις προκλήσεις αυτές, οι Χριστιανοί στο Καμερούν γενικά ασκούν τη θρησκεία τους ελεύθερα.[8] Συνεπώς δεν απορρέει ευλόγως οποιοσδήποτε κίνδυνος για τον Αιτητή ένεκα της θρησκευτικής του ταυτότητας.

39.          Το Δικαστήριο ανέτρεξε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του Αιτητή.

40.          Βάσει πληροφοριών από τον ανεξάρτητο οργανισμό ACAPS, η κρίση που ξέσπασε στις Αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν (ήτοι στις περιφέρειες Northwest και Southwest) περί τα τέλη του 2016 οδήγησε στην εμφάνιση διαφόρων αποσχιστικών ομάδων και σε ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ του κρατικού στρατού και των ενόπλων δυνάμεων των αυτονομιστών, που έχουν εντείνει την ανασφάλεια στις αγγλόφωνες περιοχές, «αφήνοντας πάνω από 334.000 άτομα εσωτερικά εκτοπισμένα και περισσότεροι από 76.000 να αναζητούν καταφύγιο στη γειτονική Νιγηρία, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2025.».^[9]

 

41.          Εκ των όσων επίσης αναφέρονται στην ίδια πηγή, οι απαρχές της σύγκρουσης εντοπίζονται στα μακροχρόνια προβλήματα στην αγγλόφωνη κοινότητα στις βορειοδυτικές και νοτιοδυτικές περιοχές της χώρας, λόγω της περιθωριοποίησης τους από τη γαλλόφωνη κυβέρνηση, «που κλιμακώθηκαν σε εκτεταμένες διαμαρτυρίες και απεργίες περί τα τέλη του 2016».^[10]

 

42.          To Global Centre for the Responsibility to Protect αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν διαπράξει εξωδικαστικές δολοφονίες και εκτεταμένη σεξουαλική και έμφυλη βία, έχουν κάψει αγγλόφωνα χωριά και έχουν υποβάλει άτομα με ύποπτους αυτονομιστικούς δεσμούς σε αυθαίρετη κράτηση, βασανιστήρια και κακομεταχείριση. Ένοπλοι αυτονομιστές έχουν επίσης σκοτώσει, απαγάγει και τρομοκρατήσει πληθυσμούς, ενώ παράλληλα διατηρούν σταθερά τον έλεγχο μεγάλων τμημάτων των αγγλόφωνων περιοχών. Οι αυτονομιστές και οι κυβερνητικές δυνάμεις έχουν διαπράξει στοχευμένες επιθέσεις σε εγκαταστάσεις υγείας και εργαζόμενους σε ανθρωπιστικές οργανώσεις, περιορίζοντας την παροχή και την πρόσβαση σε ζωτικής σημασίας βοήθεια και αναγκάζοντας διάφορους διεθνείς ανθρωπιστικούς οργανισμούς να αναστείλουν τις δραστηριότητές τους. Οι αυτονομιστές έχουν επίσης απαγορεύσει την κρατική εκπαίδευση και συχνά επιτίθενται, απειλούν και απαγάγουν μαθητές και εκπαιδευτικούς, καθώς και καίνε, καταστρέφουν και λεηλατούν σχολεία.^[11]

 

43.          Σχετικά με την διαμορφωθείσα κατάσταση στον απόηχο των πρόσφατων εκλογών, πηγές αναφέρουν ότι η ανακήρυξη του Paul Biya ως νικητή των προεδρικών εκλογών του Οκτωβρίου 2025, ο οποίος διατελεί πρόεδρος τα τελευταία 43 χρόνια στο Καμερούν, προκάλεσε κύμα διαδηλώσεων από την αντιπολίτευση, η οποία θεωρεί ότι το επίσημο εκλογικό αποτέλεσμα ήταν νοθευμένο.[12] Μολονότι οι αγγλόφωνες περιφέρειες παρέμειναν ως επί το πλείστον ήρεμες μετά τις εκλογές, η βία εκτιμάται ότι θα μπορούσε να αναζωπυρωθεί, ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψιν ότι έναν μήνα πριν από την ψηφοφορία, πολιτοφυλακές υπέρ της ανεξαρτησίας επιτέθηκαν και σκότωσαν εννέα κυβερνητικούς στρατιώτες.[13] Οι κάτοικοι στις περιοχές Northwest και Southwest εκφράζουν φόβους για περαιτέρω θανατηφόρα βία, δεδομένης της οργής των αυτονομιστών για τα, σύμφωνα με την γνώμη τους, διογκωμένα ποσοστά ψήφων υπέρ του Biya.[14] Παρότι οι αυτονομιστές απείχαν από τις εκλογές, παρουσιάζοντας την αποχή ως στάση αρχής υπέρ της περιφερειακής αυτονομίας των αγγλόφωνων περιοχών, πολλοί εξ αυτών εξέφρασαν ανοιχτά την επιθυμία για νίκη του Tchiroma, θεωρώντας ότι μια επικράτηση της αντιπολίτευσης θα ήταν πιθανότερο να ανοίξει τον δρόμο για διαπραγματεύσεις με στόχο τη διευθέτηση της πολυετούς εξέγερσης.[15]

 

44.          Σύμφωνα με τη Μηνιαία Επισκόπηση του ACLED (Armed Conflict Location and Event Data) για τις εξελίξεις στην Αφρική του μήνα Νοεμβρίου (2025), ξέσπασαν ταραχές στο Καμερούν, οι οποίες σχετίζονται με τις εκλογές του προηγούμενου μήνα.[16] Ειδικότερα ο κύριος υποψήφιος της αντιπολίτευσης, Issa Tchiroma Bakary, ισχυρίστηκε ότι είχε κερδίσει τις προεδρικές εκλογές της 12ης Οκτωβρίου πριν από την επίσημη ανακοίνωση του Constitutional Council.[17] Ωστόσο, η επίσημη ανακοίνωση του Constitutional Council στις 27 Οκτωβρίου δήλωσε νικητή τον εν ενεργεία Πρόεδρο Paul Biya.[18] Σύμφωνα με την ανακοίνωση, ο Biya έλαβε 53.6% των ψήφων, έναντι 35.19% του Bakary.[19] Η ανακοίνωση προκάλεσε πολυάριθμες διαδηλώσεις[20]. Η ACLED κατέγραψε τουλάχιστον 48 θανάτους λόγω πυρών και ξυλοδαρμών, καθώς και μαζικές συλλήψεις διαδηλωτών από κρατικές δυνάμεις.[21] Σε μεγάλες πόλεις όπως Douala, Garoua και Maroua, ταραχοποιοί έστησαν οδοφράγματα, έκαψαν κτίρια του κυβερνώντος κόμματος και συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις ασφαλείας.[22]

 

45.          Η υπό εξέταση σύγκρουση έχει ήδη διάρκεια περίπου εννέα ετών και επηρεάζει τόσο τη Βορειοδυτική όσο και τη Νοτιοδυτική περιφέρεια του Καμερούν. Τα δεδομένα υποδηλώνουν ότι πρόκειται για μια μακροχρόνια και σταθερά εγκατεστημένη κρίση. Επιπλέον, δεν φαίνεται να υπάρχει καμία πρόθεση επίλυσής της στο άμεσο μέλλον, καθώς η σύγκρουση δεν συζητήθηκε ούτε στην πρόσφατη συνεδρίαση της Ομάδας Υπουργικής Δράσης της Κοινοπολιτείας του Καμερούν τον Μάρτιο του 2025.^[23]

 

46.          Σύμφωνα με το Protection Monitoring Update για το πρώτο τρίμηνο (Ιανουάριος-Μάρτιος) του 2025 του Global Protection Cluster[24], κατά το πρώτο τρίμηνο του 2025, «η ασφάλεια και η απόλαυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις περιοχές Northwest (NW) και Southwest (SW) διαταράχθηκε από την αυξημένη χρήση αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών (IEDs) από Μη Κρατικές Ένοπλες Ομάδες (NSAGs), καθώς και από παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως απαγωγές με σκοπό την καταβολή λύτρων, αυθαίρετες συλλήψεις και κρατήσεις, και κλοπές ή καταστροφή προσωπικής περιουσίας».[25]

 

47.          Ως προς το ανωτέρω σημείο έτερη πηγή επιβεβαιώνει ότι η δυναμική της σύγκρουσης στις Αγγλόφωνες περιοχές έχει αλλάξει, καθώς η κρίση έχει καταστεί ολοένα και πιο επικερδής οικονομικά, με τις αυτονομιστικές ομάδες να έχουν επεκτείνει τις πηγές εσόδων τους μέσω απαγωγών και εκβιασμών.[26]

 

48.          Σύμφωνα επίσης με το Protection Monitoring Update για το πρώτο τρίμηνο (Ιανουάριος-Μάρτιος) του 2025 «ειδικοί σε θέματα ασφάλειας προβλέπουν ότι, καθώς οι Κυβερνητικές Δυνάμεις Ασφαλείας (GDSF) συνεχίζουν να εκδιώκουν τις Μη Κρατικές Ένοπλες Ομάδες (NSAGs) από τις βάσεις τους σε αγροτικές περιοχές, η εισροή των NSAGs σε αστικές περιοχές, όπως η Buea και η Bamenda, θα οδηγήσει σε μετατόπιση του πεδίου επιχειρήσεων από την ύπαιθρο προς τις πόλεις. Η εξέλιξη αυτή θεωρείται ιδιαίτερα ανησυχητική, καθώς οι NSAGs μπορούν να διεισδύουν στον άμαχο πληθυσμό και να συνεχίζουν τη δράση τους χωρίς να εντοπίζονται. Οι Δυνάμεις Ασφαλείας (SSF) χρησιμοποιούν αυτό το στοιχείο ως δικαιολογία για τις επιχειρήσεις “έρευνας και αποκλεισμού” (search and conron), κατά τη διάρκεια των οποίων προβαίνουν σε αυθαίρετες συλλήψεις και κρατήσεις αμάχων».[27]

 

49.          Παρόλο που η στρατιωτική παρουσία έχει ενισχυθεί στις πόλεις, δεν είναι επαρκής για να αποτρέψει περιστατικά ασφάλειας.[28] Αναφορικά με τη σύγκριση μεταξύ Northwest και Southwest περιοχών, η πηγή κατέγραψε ότι η βία ήταν πιο έντονη στη Northwest περιοχή παρά στη Southwest περιοχή.[29] Συγκρίνοντας πιο συγκεκριμένα τις πόλεις Buea και Bamenda, η πηγή κατέγραψε ότι αν και σοβαρά βίαια περιστατικά είναι σπάνια στη Buea, οι μαζικές συλλήψεις και οι αυθαίρετες κρατήσεις είναι συχνές, ενώ αντιθέτως στη Bamenda, η βία συνεχίζει να μαστίζει την πόλη, με εκρήξεις, επιθέσεις αντιποίνων και απαγωγές να συμβαίνουν τακτικά.[30] Σημείωσε ωστόσο, ως κοινό σημείο ότι η εγκληματικότητα αυξάνεται και στις δύο περιοχές.[31] Ως προς τα ποσοτικά δεδομένα της σύγκρουσης, σύμφωνα με τα πρόσφατα δεδομένα της βάσης δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού με έργο τη συλλογή, ανάλυση και χαρτογράφηση δεδομένων σχετικά με τις ημερομηνίες, τους δρώντες, τις τοποθεσίες, τους θανάτους και τους τύπους όλων των καταγεγραμμένων γεγονότων πολιτικής βίας και διαμαρτυρίας σε παγκόσμια κλίμακα, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης τις 17.4.2026) στη Νοτιοδυτική περιφέρεια (Sud - Ouest) του Καμερούν, καταγράφηκαν Σύμφωνα με δεδομένα της βάσης δεδομένων ACLED για το τελευταίο έτος (με τελευταία ενημέρωση την 6/2/2026) καταγράφηκαν στην Νοτιοδυτική Περιφέρεια (Sud-Ouest) του Καμερούν 948 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 637 θάνατοι. Εξ αυτών, Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, στο χωριό Tiko, τόπο τελευταίας διαμονής του Αιτητή, καταγράφηκαν 3 περιστατικά ασφαλείας, τα οποία προκάλεσαν δύο θανάτους και τα οποία κατατάχθηκαν ως πολιτική βία, διαδηλώσεις, εξεγέρσεις και τρομοκρατική δραστηριότητα.^[32] Σημειωτέον ότι ο πληθυσμός της Νοτιοδυτικής περιφέρειας εκτιμάται στους 2,098,500 κατοίκους (με εκτίμηση του 2025).^[33]

50.          Τα ανωτέρω ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι στο τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, καίτοι παρουσιάζονται περιστατικά ασφαλείας, η ένταση και η συχνότητά τους κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα.

51.          Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω δεδομένα, σε συνάρτηση με το προφίλ του Αιτητή και ιδίως την προηγούμενη εργασιακή του πείρα στη χώρα καταγωγής του, καθώς και το γεγονός ότι πρόκειται για ενήλικο άρρεν, υγιή, με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, με υφιστάμενο κοινωνικό υποστηρικτικό δίκτυο, συμπεριλαμβανομένου του τόπου τελευταίας συνήθους διαμονής του, όπου διέμενε για μακρό χρονικό διάστημα και είναι εξοικειωμένος με τις συνθήκες της περιοχής, χωρίς αποδεδειγμένα περιστατικά παρελθούσας δίωξης και χωρίς εξαρτώμενα πρόσωπα, κρίνεται ότι, σε περίπτωση επιστροφής του, δεν διατρέχει εύλογο κίνδυνο.

 

 

52.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου.

 

53.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

54.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32)] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 19(2)(α) και (β)].

 

55.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο Αιτητής, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή (βλ. άρθρο 19(2)(γ) απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43).

 

56.          Επιπροσθέτως, δεδομένης της κατάστασης που επικρατεί στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή και στην ευρύτερη περιφέρεια που αυτός εμπίπτει, δέον να εξεταστούν τα επιμέρους συστατικά στοιχεία του άρθρου 19(2)(γ) και ειδικότερα, κατά πόσον συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο Αιτητής, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

 

57.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως  «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

 

58.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. (Βλ.  απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28).

 

59.          Ακολούθως ως προς τους παράγοντες που δύνανται να ληφθούν υπόψιν κατά την αξιολόγηση του συστατικού στοιχείου της αδιάκριτης βίας, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: το ΔΕΕ) επεσήμανε ότι λαμβάνονται υπόψη «[.]μεταξύ άλλων, η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργάνωσης των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων και η διάρκεια της σύρραξης ως στοιχεία λαμβανόμενα υπόψη κατά την εκτίμηση του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 15, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2011/95 (Βλ. απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψη 35), καθώς και άλλα στοιχεία όπως η γεωγραφική έκταση της κατάστασης αδιάκριτης άσκησης βίας, ο πραγματικός προορισμός του αιτούντος σε περίπτωση επιστροφής στην οικεία χώρα ή περιοχή και οι τυχόν εκ προθέσεως επιθέσεις κατά αμάχων εκ μέρους των εμπόλεμων μερών.» (Βλ. C-901/19, ημερομηνίας 10.6.2021, CF, DN κατά Bundesrepublic Deutschland, σκέψη 43).

 

60.          Περαιτέρω, ως προς τον προσδιορισμό του επιπέδου της ασκούμενης αδιάκριτης βίας, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (στο εξής: το ΕΔΔΑ) στην απόφασή του Sufi and Elmi (ΕΔΔΑ, απόφαση επί των προσφυγών 8319/07 and 11449/07, ημερομηνίας 28.11.2011) αξιολόγησε, διευκρινίζοντας ότι δεν κατονομάζονται εξαντλητικά, τη χρήση μεθόδων και τακτικών πολέμου εκ μέρους των εμπόλεμων πλευρών οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο αμάχων θυμάτων ή ευθέως στοχοποιούν αμάχους, εάν η χρήση αυτών είναι διαδεδομένη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, και, τελικά, τον αριθμό των αμάχων που έχουν θανατωθεί, τραυματιστεί και εκτοπιστεί ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

 

61.          Επιπλέον, όπως διευκρίνισε το ΔΕΕ «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας.» (απόφαση στην υπόθεση C-465/07, Meki Elgafaji, Noor Elgafaji κ. Staatssecretaris van Justitie, ημερ.17.2.2009). Ιδίως ως προς την εφαρμογή της αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας, το ΔΕΕ στην ως άνω απόφαση διευκρίνισε ότι «ότι όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών της καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας.».

 

62.          Αναφορικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στη Νοτιοδυτική Περιφέρεια του Καμερούν (βλ. ανωτέρω), στην οποία βρίσκεται ο τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι στην εν λόγω περιοχή εξελίσσεται εσωτερική ένοπλη σύρραξη μεταξύ των δυνάμεων του εθνικού στρατού και αποσχιστικών ομάδων που δραστηριοποιούνται εκεί. Εξωτερικές πηγές περαιτέρω καταδεικνύουν ότι στην περιοχή αυτή εκδηλώνονται φαινόμενα αδιάκριτης βίας, κατά την έννοια που επηρεάζει πρόσωπα ανεξαρτήτως των προσωπικών τους περιστάσεων (βλ. ανωτέρω Elgafaji, σκ. 34, ΔΕΕ· Diakité, απόφαση της 30.01.2014, C-285/12). Λαμβανομένων υπόψη των ποσοτικών και ποιοτικών χαρακτηριστικών της σύρραξης, όπως αναλύθηκαν ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι η προερχόμενη από αυτήν αδιάκριτη βία κυμαίνεται σε μέτρια προς υψηλά επίπεδα έντασης, χωρίς ωστόσο να ανέρχεται σε τέτοιο βαθμό ώστε, και μόνη η παρουσία ενός αμάχου στην περιοχή, να αρκεί για τη στοιχειοθέτηση πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης κατά την έννοια του 19(2)(γ), ανεξαρτήτως των προσωπικών του περιστάσεων. Ως προς τις περιστάσεις του Αιτητή, επισημαίνεται ότι ο Αιτητής είναι άνδρας νεαρής ηλικίας, χωρίς προβλήματα υγείας, απόφοιτος ανώτερης εκπαίδευσης. Πρόκειται για άτομο εργατικό, λειτουργικά αυτόνομο και ικανό προς εργασία και αυτοσυντήρηση. Είναι εξοικειωμένος με την περιοχή, καθότι διέμενε για αρκετά χρόνια, άρα σε θέση να γνωρίζει και να αξιολογεί επαρκώς τους κινδύνους, δεν έχει τεκμηριώσει περιστατικό παρελθούσας δίωξης, ενώ διαθέτει ευρύτερο κοινωνικό υποστηρικτικό δίκτυο. Επισημαίνεται ότι στο χωριό Tiko, τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, τα περιστατικά κυμαίνονται σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Ως εκ τούτου, κρίνεται ότι ο Αιτητής ως άμαχος δεν διατρέχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, ένεκα του επιπέδου των ένοπλων συγκρούσεων που λαμβάνουν χώρα στον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του.

 

63.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C- 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51).

 

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

 

Κ. Κ. ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.