ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 896/25

 

24 Απριλίου, 2026

 

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

 

Μ. Κ. Κ.

 

                                                                                                                  Αιτήτριας

           

  και

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

 

Καθ' ων η αίτηση

 .........

 

 

 

Ι. Ιάσονος (κα), Δικηγόρος για την Αιτήτρια

 

Κ. Μιχαηλίδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Η Αιτήτρια με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποία να κηρύσσεται άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος η απόφαση των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 13.3.2025, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά της για διεθνή προστασία, καθώς κρίθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023.

 Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Η Αιτήτρια κατάγεται από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (στο εξής: η ΛΔΚ). Εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της νομότυπα, κατά δήλωσή της στις 4.11.2021 και στη συνέχεια εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία στις 13.12.2021. Στις 3.2.2022, υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 14.2.2025, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη της Αιτήτριας από λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης της Αιτήτριας. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 28.2.2025. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση κοινοποιήθηκε στην Αιτήτρια στις 13.3.2025 και αποτελεί  το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

2.             Στον διοικητικό φάκελο της υπόθεσης περιλαμβάνεται έγγραφο του Κέντρου Ελέγχου Διαβατηρίων Αερολιμένα Πάφου ημερομηνίας 30.6.2022 από το οποίο προκύπτει ότι στις 15.6.2022 συνελήφθη για το αυτόφωρο αδίκημα της πλαστοπροσωπίας καθώς την ίδια ημέρα παρουσιάστηκε για διαβατηριακό έλεγχο στο ΚΕΔ Αερολιμένα Πάφου με την πρόθεση να αναχωρήσει με την πτήση με προορισμό το Παρίσι- Γαλλία επιδεικνύοντας σουηδικό δελτίο ταυτότητας με στοιχεία και φωτογραφία που δεν ανήκουν στην Αιτήτρια. Στις 16.6.2022 η Αιτήτρια οδηγήθηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου και της επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 3 μηνών με τριετή αναστολή (βλ. ερ. 29-28).

 

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

3.             Η Αιτήτρια, δια της συνηγόρου της, κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας προώθησε τους ισχυρισμούς περί μη δέουσας έρευνας και περί ελλιπούς αιτιολογίας, ιδίως ως προς το κατά πόσον οι αρχές της χώρας καταγωγής της είναι σε θέση να προστατεύσουν άτομα με το προφίλ της Αιτήτριας.

 

4.             Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της επίδικης απόφασης, την οποία, κατά τους ίδιους, εξέδωσαν κατόπιν δέουσας έρευνας και κατ’ επέκταση επαρκούς αιτιολογίας. Παραπέμπουν στα επιμέρους ευρήματά τους κατά τη διοικητική διαδικασία. Περαιτέρω, υποστηρίζουν ότι, λαμβανομένου υπόψη του προσωπικού προφίλ της Αιτήτριας ως ανύπαντρης και μορφωμένης γυναίκας, ικανής να αυτοσυντηρηθεί και έχοντας ήδη διαγάγει μία ανεξάρτητη διαβίωση, η Αιτήτρια διαθέτει επαρκή ατομική ικανότητα επανένταξης και διαβίωσης στη χώρα καταγωγής της χωρίς να αντιμετωπίζει πραγματικό κίνδυνο.

Το νομικό πλαίσιο

5.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations Unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

1.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019, ως έχει τροποποιηθεί έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ' ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

2.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

3.             Το άρθρο 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (στο εξής: ο περί Προσφύγων Νόμος) καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

4.             Το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποχρεώσεις Αιτητή κατά την εξέταση της αίτησης και συναφής υποχρέωση αρμόδιων αρχών

16.-(1) Κατά την εξέταση της αίτησής του, ο Αιτητής οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία Ασύλου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) του εδαφίου (2).

(2) Ιδίως, ο Αιτητής οφείλει-

(α) να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης, τα οποία στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του Αιτητή και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο Αιτητής στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, καθώς και το ιστορικό των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την ιθαγένεια, τη χώρα και το μέρος προηγούμενης διαμονής του, τις προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, το δρομολόγιο που ακολούθησε, το δελτίο ταυτότητας και τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία∙ [...]».

5.             Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

Κατάληξη

6.             Επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, εξετάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc.  (Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C 283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024). Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας.

7.             Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα τα εδάφια (2) και (3) αυτού. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman &; Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320) αποτελεί υποχρέωση του αιτούντος άσυλο να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου (Βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010). Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του αιτούντος να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του (Βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C-277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

8.             Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών της Αιτήτριας, επισημαίνεται ότι, κατά την καταγραφή της αίτησής της για διεθνή προστασία, αυτή ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της διότι η μητέρα της, της οποίας η εργασία ήταν να ελέγχει εμπορεύματα, εντόπισε μία μέρα δηλητήρια. Έκτοτε, η μητέρα της Αιτήτριας άρχισε να λαμβάνει απειλές και διέφυγε, ενώ στη συνέχεια όλη η οικογένεια της Αιτήτριας αναζητούνταν προκειμένου να μην αποκαλύψουν το περιστατικό αυτό. Η Αιτήτρια τότε, κατόπιν απόφασης της οικογένειάς της, εγκατέλειψε τη χώρα για λόγους ασφάλειας.

9.             Στις 4.2.2022, ενόσω η Αιτήτρια βρισκόταν ακόμα στο Κέντρο Πρώτης Υποδοχής (ΚεΠΥ) «Πουρνάρα», διενεργήθηκε αξιολόγηση ειδικών αναγκών και ευαλωτότητας της Αιτήτριας από αρμόδιο λειτουργό του ΚεΠΥ. Κατά τη συνέντευξη, η Αιτήτρια ανέφερε ότι είναι άγαμη και άτεκνη και ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της λόγω κινδύνου ζωής καθώς η μητέρα της εντόπισε δηλητηριώδη προϊόντα στον χώρο εργασίας της και για τον λόγο αυτό η κυβέρνηση ήθελε να σκοτώσει την ίδια και την οικογένειά της. Ο λειτουργός σημείωσε επί του σχετικού εντύπου ως «Χαμηλό» το επίπεδο πιθανολόγησης σοβαρού κινδύνου για την προσωπική ασφάλεια της Αιτήτριας, με πιθανή την ανάγκη παρέμβασης (βλ. ερ. 21-14). 

10.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της προσωπικής της συνέντευξης, η Αιτήτρια ανέφερε ότι γεννήθηκε το έτος 1990 στην κοινότητα Kimbanseke της πόλης Kinshasa όπου διέμενε με τη μητέρα της. Δήλωσε ότι είναι άγαμη και ότι ομιλεί γαλλικά, λιγκάλα και στοιχειώδη αγγλικά. Ως προς το θρήσκευμα, δήλωσε ότι είναι Χριστιανή. Ανήκει στη φυλή Bandudu. Ως προς την πατρική της οικογένεια, η Αιτήτρια δήλωσε ότι ο πατέρας της απεβίωσε το 1998, ότι είναι μοναχοπαίδι και ότι η μητέρα της αγνοείται από το 2017. Η ίδια δεν διαθέτει κανένα συγγενή. Ως προς το εκπαιδευτικό της υπόβαθρο, δήλωσε ότι είναι απόφοιτος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ ως προς το επαγγελματικό της προφίλ, δήλωσε ότι εργαζόταν ως μοδίστρα. Η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι εγκατέλειψε νομότυπα τη χώρα καταγωγής της στις 4.11.2021 μεταβαίνοντας αεροπορικώς στην Τουρκία και ότι στις 13.12.2021 εισήλθε παράτυπα στη Δημοκρατία μέσω των μη ελεγχόμενων από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχών με τη χρήση φοιτητικής θεώρησης εισόδου. Περαιτέρω, η Αιτήτρια δήλωσε ότι δεν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας.

11.          Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησης, η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι μετά την εξαφάνιση της μητέρας της λάμβανε απειλές θανάτου από την κυβέρνηση και ειδικότερα από τον Πρόεδρο. Ειδικότερα, η Αιτήτρια περιέγραψε ένα περιστατικό που συνέβη το 2017 κατά το οποίο η μητέρα της, η οποία εργαζόταν στο Υπουργείο Ελέγχου, εντόπισε ένα εμπορευματοκιβώτιο με δηλητήρια, το οποίο ανήκε στον Πρόεδρο. Όταν η μητέρα της ανέφερε το περιστατικό αυτό στην εργασία της, κατάλαβε ότι το αφεντικό της το γνώριζε ήδη. Από εκείνη την ημέρα και έπειτα, η Αιτήτρια δήλωσε ότι η μητέρα της άρχισε να δέχεται τηλεφωνικές απειλές, ότι στις 28 Μαρτίου εκμυστηρεύτηκε στην κόρη της, δηλαδή την Αιτήτρια, τι είχε συμβεί και ότι έπαψε να πηγαίνει στη δουλειά της. Η Αιτήτρια δήλωσε ότι στις 4 Δεκεμβρίου του έτους 2017 η μητέρα της αποφάσισε να παρουσιαστεί στη δουλειά της και έκτοτε τα ίχνη της χάθηκαν.

 

12.          Σε συνέχεια διευκρινιστικών ερωτήσεων ως προς τον λόγο που η ίδια λάμβανε απειλές, η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι οι απειλές στρέφονται εναντίον της επειδή γνωρίζει για την ύπαρξη  των δηλητηρίων που ανήκαν στον Πρόεδρο.

 

13.          Περαιτέρω, στις διευκρινιστικές ερωτήσεις ως προς την ακριβή φύση της εργασίας της μητέρας της, η Αιτήτρια απάντησε ότι η μητέρα της εργαζόταν στο Υπουργείο Ελέγχου για αρκετά χρόνια, ότι ήταν υπεύθυνη για τον έλεγχο τυχόν ληγμένων τροφίμων και εμπορευμάτων, ότι δεν γνωρίζει τι συνέβη στους λοιπούς συναδέλφους της μητέρας της που ήταν επίσης μέλη της ομάδας ελέγχου και ότι δεν γνωρίζει το όνομα του Υπουργού στον φορέα του οποίου εργαζόταν η μητέρα της.

 

14.          Κληθείσα να διευκρινίσει το περιεχόμενο των απειλών που λάμβανε η ίδια, η Αιτήτρια δήλωσε ότι δύο εβδομάδες μετά την εξαφάνιση της μητέρας της άρχισε να λαμβάνει κλήσεις από άγνωστο νούμερο, ότι το άτομο αυτό της ζητούσε να βρεθούν και ότι οι κλήσεις συνεχίστηκαν έως τον Ιούλιο του έτους 2019, οπότε σταμάτησαν καθώς η Αιτήτρια άλλαξε αριθμό τηλεφώνου. Ερωτηθείσα ως προς τον λόγο που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της το 2021, η Αιτήτρια επικαλέστηκε οικονομικούς λόγους. Ερωτηθείσα ως προς το αν ο Πρόεδρος ή κάποιο μέλος της κυβέρνησης αποπειράθηκε να την προσεγγίσει κατά το χρονικό διάστημα έως ότου εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της, η Αιτήτρια αποκρίθηκε αποφατικά.

 

15.          Ερωτηθείσα τι φοβάται ότι θα της συμβεί σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής της, η Αιτήτρια δήλωσε ότι η κυβέρνηση θα την σκοτώσει.

 

16.          Προς επίρρωση των ισχυρισμών της, η Αιτήτρια κατέθεσε το υπ’ αριθ. ΟΡ0891086 εθνικό διαβατήριο σε πρωτότυπη μορφή, με ημερομηνία έκδοσης 7.10.2021 και ημερομηνία λήξης 6.10.2026 (βλ. ερ. 6).

 

17.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας, οι Καθ' ων η αίτηση διέκριναν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αφορά την ταυτότητα, τη χώρα καταγωγής και τα προσωπικά στοιχεία/ προφίλ της Αιτήτριας, ενώ ο δεύτερος αφορά το φερόμενη δίωξη της Αιτήτριας υπό τη μορφή απειλών από την κυβέρνηση της ΛΔΚ, και πιο συγκεκριμένα τον Πρόεδρο, μετά την εξαφάνιση της μητέρας της. 

 

18.          Ο πρώτος ισχυρισμός της Αιτήτριας έγινε αποδεκτός από τους Καθ’ ων η αίτηση, αφού οι δηλώσεις της κρίθηκαν μεν ως συνεπείς, σαφείς και λεπτομερείς, επιβεβαιώθηκαν δε από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης. Περαιτέρω, τα στοιχεία της ταυτότητάς της επιβεβαιώνονται από ταυτοποιητικά έγγραφα που προσκόμισε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου (βλ. ερ. 6).

 

19.          Στο πλαίσιο αξιολόγησης της εσωτερικής αξιοπιστίας του δεύτερου ισχυρισμού, κρίθηκε ότι η Αιτήτρια δεν ήταν σε θέση να παραθέσει επαρκείς και συγκεκριμένες πληροφορίες αναφορικά με την εργασία της μητέρας της παρότι το στοιχείο αυτό άπτεται του πυρήνα του αιτήματος ασύλου της. Παρά τις επανειλημμένες διευκρινιστικές ερωτήσεις που της τέθηκαν ως προς τη φύση της εργασίας της μητέρας της, η Αιτήτρια περιορίστηκε στο να απαντήσει πως «έλεγχε τα ληγμένα φαγητά και προϊόντα», ενώ επίσης μη ευλογοφανής κρίθηκε η άγνοιά της ως προς τον Υπουργό και τον Πρόεδρο της χώρας καταγωγής της (βλ. ερ. 49-48). Περαιτέρω, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι οι δηλώσεις της Αιτήτριας φανερώνουν έλλειψη συνεκτικότητας και βιωματικού χαρακτήρα καθώς δεν ήταν σε θέση να τεκμηριώσει με λεπτομέρειες και επαρκείς πληροφορίες του ισχυρισμούς της ως προς τον τρόπο που έμαθε η ίδια και η μητέρα της ότι το εμπορευματοκιβώτιο με τα δηλητήρια ανήκε στον Πρόεδρο καθώς και ως προς τον λόγο που ο Πρόεδρος δεν ήθελε να μαθευτεί η εύρεση του εν λόγω εμπορευματοκιβωτίου (βλ. ερ. 51-50). Επιπλέον, ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ως προς τις απειλές που δέχτηκε η μητέρα της από τον Πρόεδρο κρίθηκε μη ευλογοφανής και ασυνεπής, δεδομένου του ότι η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι δεν γνώριζε ποιος καλούσε τη μητέρα της στο τηλέφωνο, ότι οι εν λόγω κλήσεις έπαψαν τον Σεπτέμβριο του 2017, καθώς και ότι ο λόγος που ο Πρόεδρος απειλούσε τη μητέρα της οφείλεται στο ότι «το αφεντικό της της είπε να πάει σε συνάντηση με την κυβέρνηση» (βλ. ερ. 50). Όσον αφορά τον ισχυρισμό της Αιτήτριας περί του φορέα δίωξης της ίδιας, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε αυτόν ασυνεπή, καθώς η Αιτήτρια δήλωσε ότι ουδέποτε προσεγγίστηκε από τον Πρόεδρο ή από κυβερνητικά στελέχη, ότι δεχόταν κλήσεις από άγνωστο αριθμό και ως εκ τούτου δεν γνωρίζει το πρόσωπο που την καλούσε και ότι το αίτημα του άγνωστου προσώπου ήταν απλά να βρεθούν (βλ. ερ. 48-46). Ως εκ τούτου, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι η Αιτήτρια δεν ήταν σε θέση να τεκμηριώσει με οποιοδήποτε βάσιμο και εύλογο τρόπο τους ισχυρισμούς της περί απειλών κατά της ζωής της, ενώ παράλληλα έκρινε ότι η Αιτήτρια παρουσίασε σοβαρή επιπολαιότητα και έλλειψη σοβαρότητας σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, όπου βάσει των ισχυρισμών της αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής. Παράλληλα, ο αρμόδιος λειτουργός διαπίστωσε από τα λεγόμενα της Αιτήτριας ότι το στοιχείο του φορέα δίωξης απουσιάζει από το αίτημά της σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της, εν όψει μάλιστα και της αποχώρησης του εν λόγω Προέδρου από την εξουσία ήδη από το 2019 και της κατά πολύ μεταγενέστερης διαφυγής της Αιτήτριας κατά το έτος 2021. Παρομοίως, η Αιτήτρια δεν υπέστη την οποιαδήποτε μορφή δίωξης που να δικαιολογεί την απόφασή της να εγκαταλείψει τη χώρα της. Επιπλέον, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι τόσο η επίκληση οικονομικών λόγων από την Αιτήτρια ως προς την αιτία εγκατάλειψης της χώρας της κατά το έτος 2021 (βλ. ερ. 47) όσο και η παραδοχή της ότι οι ισχυριζόμενες απειλητικές κλήσεις σταμάτησαν τον Ιούλιο του 2019 μόλις άλλαξε τηλεφωνικό αριθμό (βλ. ερ. 48) αντιφάσκουν με τον πυρήνα του αιτήματος ασύλου της και φανερώνουν ότι πρόκειται για οικονομικό μετανάστη. Τέλος, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε δυσανάλογο τον ισχυρισμό της Αιτήτριας περί αναζήτησης της ιδίας από τον Πρόεδρο της χώρας σε σύγκριση με τη δυνατότητα νόμιμης αναχώρησής της από το αεροδρόμιο της χώρας και τη δυνατότητα έκδοσης εθνικού διαβατηρίου τον Οκτώβριο του 2021 (ερ. 46). Εν όψει της μη θεμελίωσης της εσωτερικής αξιοπιστίας του εν λόγω ισχυρισμού, της αδυναμίας επιβεβαίωσης του ανωτέρω αφηγήματος με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης εξαιτίας της υποκειμενικής του φύσης και της μη εύρεσης εξωτερικών πηγών πληροφόρησης ως προς την ύπαρξη του Υπουργείου Ελέγχου ως του ισχυριζόμενου τόπου εργασίας της μητέρας της Αιτήτριας, οι Καθ’ ων η αίτηση απέρριψαν αυτόν στο σύνολό του ως αναξιόπιστο.

 

20.          Στη βάση του μοναδικού αποδεκτού ισχυρισμού της Αιτήτριας, οι Καθ΄ων η αίτηση, κατά την αξιολόγηση κινδύνου, λαμβάνοντας υπόψη το προσωπικό προφίλ της Αιτήτριας καθώς και το γεγονός ότι αυτή δεν υπέστη οποιασδήποτε μορφής δίωξη ή σοβαρή βλάβη στη χώρα καταγωγής της, έκριναν ότι δεν υπάρχουν εύλογοι/ βάσιμοι λόγοι σε περίπτωση που επιστρέψει στη χώρα καταγωγής της, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, να αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης. Περαιτέρω, οι Καθ’ ων η αίτηση προχώρησαν σε έρευνα ΠΧΚ αναφορικά με την επικρατούσα κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής της Αιτήτριας. Αφού έλαβαν υπόψη ότι στην επαρχία Kinshasa όπου αναμένεται να επιστρέψει η Αιτήτρια δεν παρατηρούνται συνθήκες ένοπλων συγκρούσεων, ενώ περιστατικά ασφαλείας παρατηρούνται στα ανατολικά της χώρας, και συγκεκριμένα στις περιοχές Ituri, Kassai και Kivu, έκριναν ότι δεν υπάρχουν εύλογοι λόγοι η Αιτήτρια να αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητάς της λόγω της παρουσίας και μόνο στο έδαφος της χώρας.

 

21.          Στο πλαίσιο της νομικής ανάλυσης, οι Καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν προκύπτει δικαιολογημένος φόβος δίωξης της Αιτήτριας δυνάμει του άρθρου 3(1) του περί Προσφύγων, αλλά ούτε και πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης αυτής δυνάμει του άρθρου 19(2) του περί Προσφύγων Νόμου. Ειδικά σχετικά με ενδεχόμενη υπαγωγή της στο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, από τις πληροφορίες που παρατέθηκαν σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στην περιοχή τελευταίας διαμονής της Αιτήτριας, διαπιστώθηκε ότι δεν προκύπτει η ύπαρξη ένοπλης σύρραξης σε αυτή.  Τέλος, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής της, η Αιτήτρια κινδυνεύει να υποβληθεί σε βασανιστήρια ή σε απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά παράβαση του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (στο εξής : ΕΣΔΑ) ή / και της αρχής της μη επαναπροώθησης.

22.          Προχωρώντας το Δικαστήριο σε de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν του δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, το Δικαστήριο συντάσσεται με τη διάκριση των επιμέρους ουσιωδών ισχυρισμών της Αιτήτριας. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.^[1]

23.          Αρχικά το Δικαστήριο συντάσσεται με το εύρημα των Καθ' ων η αίτηση περί αξιοπιστίας του πρώτου ουσιώδους ισχυρισμού. Ειδικότερα, διαπιστώνεται ότι η Αιτήτρια υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά της στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες συγκεντρώνονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό της.

24.          Περαιτέρω, το Δικαστήριο, υιοθετώντας τα συμπεράσματα των Καθ’ ων η αίτηση, κρίνει ότι ο εν λόγω ισχυρισμός στερείται εσωτερικής αξιοπιστίας και δεν τεκμηριώνεται επαρκώς. Ειδικότερα, η Αιτήτρια δεν κατόρθωσε να παραθέσει συνεκτική, λεπτομερή και βιωματικού χαρακτήρα αφήγηση ως προς τα κρίσιμα στοιχεία του ισχυρισμού της, ούτε να καταδείξει την ύπαρξη συγκεκριμένου και αναγνωρίσιμου φορέα δίωξης. Αντιθέτως, από τις δηλώσεις της προκύπτει ότι ουδέποτε προσεγγίστηκε από οποιοδήποτε κρατικό όργανο ή πρόσωπο που να δύναται να συνδεθεί με τον φερόμενο ως φορέα δίωξης, αλλά περιορίστηκε στην επίκληση μεμονωμένης τηλεφωνικής επικοινωνίας από άγνωστο πρόσωπο, το οποίο απλώς της ζήτησε να συναντηθούν, χωρίς περαιτέρω εξέλιξη ή συγκεκριμενοποίηση απειλής. Περαιτέρω, η δυνατότητα της Αιτήτριας να εγκαταλείψει νομίμως τη χώρα καταγωγής της, να εκδώσει ταξιδιωτικό έγγραφο και να αναχωρήσει χωρίς οποιοδήποτε πρόσκομμα, σε συνδυασμό με τη σημαντική χρονική απόσταση μεταξύ των ισχυριζόμενων γεγονότων και της αναχώρησής της, καθώς και το γεγονός ότι ο φερόμενος φορέας δίωξης αφορά στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα της χώρας, αποδυναμώνουν περαιτέρω την ευλογοφάνεια του ισχυρισμού. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο καταλήγει ότι η Αιτήτρια δεν κατόρθωσε να θεμελιώσει βάσιμο φόβο δίωξης στη βάση συγκεκριμένων, εξατομικευμένων και επαρκώς τεκμηριωμένων περιστατικών

25.          Στο πλαίσιο αξιολόγησης της εξωτερικής αξιοπιστίας του δεύτερου ισχυρισμού, το Δικαστήριο προέβη σε αναζήτηση εξωτερικών πηγών πληροφόρησης ως προς την ύπαρξη του Υπουργείου Ελέγχου όπου, κατά τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας, εργαζόταν η μητέρα αυτής, καθώς και ως προς το πρόσωπο του Προέδρου της χώρας καταγωγής της Αιτήτριας, Joseph Kabila, κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα. Ειδικότερα, η επίσημη ιστοσελίδα της Προεδρίας της ΛΔΚ στην οποία αναγράφονται τα στοιχεία των Υπουργών της τρέχουσας κυβέρνησης και τα  Υπουργεία στα οποία θητεύουν δεν περιλαμβάνει κάποιο τίτλο που θα παρέπεμπε σε «Υπουργείο Ελέγχου» (Ministry of Control, Ministère de Contrôle στη γαλλική).[2] Περαιτέρω, ο Joseph Kabila, γεννηθείς το έτος 1971, είναι πολιτικός και πρώην στρατιωτικός, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό από το 2001 έως το 2019. Μετά την παραίτησή του, ο Kabila έγινε γερουσιαστής, καθώς σύμφωνα με το Σύνταγμα του Κονγκό, οι πρώην πρόεδροι διορίζονται ισόβια σε αυτό το νομοθετικό σώμα. Το 2025 κατηγορήθηκε για διάφορα εγκλήματα, μεταξύ των οποίων και προδοσία, λόγω της φερόμενης εμπλοκής του με το Congo River Alliance (AFC) και την πολιτοφυλακή M23, που διεξήγαγαν εξέγερση στις ανατολικές επαρχίες του Κονγκό. Κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο αργότερα εκείνο το έτος.[3]

26.          Υπό το φως των ανωτέρω πηγών, δεν προκύπτει η ύπαρξη Υπουργείου υπό την ονομασία “Υπουργείο Ελέγχου”, εύρημα το οποίο δεν κατόρθωσαν να επιβεβαιώσουν ούτε οι Καθ’ ων η αίτηση. Σε κάθε περίπτωση, η Αιτήτρια, μολονότι εκπροσωπούμενη διά συνηγόρου και ενώ το εν λόγω ζήτημα της είχε τεθεί ρητώς προς σχολιασμό, δεν προσκόμισε οποιαδήποτε σχετική πηγή προς ανατροπή του ως άνω συμπεράσματος. Περαιτέρω, ως προς τον φερόμενο φορέα δίωξης, επισημαίνεται ότι τα ισχυριζόμενα περιστατικά ανάγονται σε χρονικό σημείο κατά το οποίο Πρόεδρος της χώρας ήταν ο Joseph Kabila, ο οποίος ωστόσο έχει παύσει να ασκεί την εξουσία ήδη από το 2019, ενώ μεταγενέστερα προκύπτουν και εξελίξεις ως προς τη νομική του κατάσταση. Τα ανωτέρω στοιχεία αποδυναμώνουν περαιτέρω την ευλογοφάνεια του ισχυρισμού της Αιτήτριας, ο οποίος, δεδομένης και της μη θεμελίωσης της εσωτερικής αξιοπιστίας της Αιτήτριας, απορρίπτεται στο σύνολό του.

27.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου, βάσει του μοναδικού αποδεκτού ουσιώδους ισχυρισμού, ήτοι της χώρας καταγωγής και του τόπου συνήθους διαμονής της Αιτήτριας, καθώς και του προφίλ της όπως έχει διαμορφωθεί, το Δικαστήριο προβαίνει σε περαιτέρω εξέταση της κατάστασης που επικρατεί στη ΛΔΚ, ιδίως ως προς τις γυναίκες που τελούν υπό παρόμοιες ατομικές περιστάσεις με την Αιτήτρια, ήτοι ανύπαντρες γυναίκες, οι οποίες στερούνται ανδρικού υποστηρικτικού δικτύου επισημαίνονται τα κάτωθι.

28.          Έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου αναφέρει ότι η κοινωνία στη ΛΔΚ είναι πατριαρχική, γεγονός το οποίο έχει εδραιώσει την ανισότητα ανάμεσα στα φύλα, τις διακρίσεις κατά των γυναικών, καθώς και την αποδοχή της σεξουαλικής βίας ως φυσιολογικής. Αναφέρεται επίσης πως οι μονήρεις γυναίκες ή γυναίκες επικεφαλής των νοικοκυριών στη χώρα πιθανόν να βρίσκονται σε μεγαλύτερο ρίσκο διακρίσεων. Οι ανύπανδρες γυναίκες χωρίς οικογένεια ή κοινωνικό δίκτυο θεωρούνται ιδιαίτερα ευάλωτες. Η προστασία που παρέχεται στις γυναίκες δεν είναι επαρκής ούτε αποτελεσματική, καθότι αντιμετωπίζουν δυσκολίες πρόσβασης σε νομικές υπηρεσίες, ενώ οι αστυνομικές αρχές χαρακτηρίζονται από διαφθορά και προκαταλήψεις λόγω των βαθιά εδραιωμένων πατριαρχικών αντιλήψεων.^[4]

29.          Αναφορικά με τη δυνατότητα πρόσβασης σε στέγη, σε συλλογή πληροφοριών της EUAA ως απάντηση σε COI query που δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο του 2023, αναφέρεται ότι σύμφωνα με εκπρόσωπο της Afia Mama, μιας ΜΚΟ με έδρα τη ΛΔΚ, οι γυναίκες στερούνται πόρων για να έχουν πρόσβαση σε στέγαση και, ιδίως, οι γυναίκες χωρίς ακαδημαϊκό πτυχίο.^[5] Σύμφωνα με την ίδια πηγή, για τις γυναίκες αυτές οι επιλογές στέγασης περιορίζονται στο να ζουν σε οικογενειακά σπίτια, να μοιράζονται το ίδιο δωμάτιο με πολλά άτομα, ή σε προσωρινά καταφύγια ή παράγκες, και ότι ορισμένες ανύπανδρες γυναίκες μπορεί να πέσουν θύματα εμπορίας προσώπων, σεξουαλικής εκμετάλλευσης και πορνείας εάν δεν μπορούν να βρουν στέγη. Παλαιότερη πηγή στην οποία παραπέμπει η ανωτέρω συλλογή πληροφοριών είχε αναφέρει ότι «η κοινωνική στέγαση δεν είναι διαθέσιμη για τις γυναίκες που ζουν μόνες τους, αλλά προορίζεται για άτομα με πολιτική ή κοινωνική υποστήριξη».^[6]

30.          Στην ετήσια έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών (USDOS) για τις πρακτικές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που καλύπτει το 2023, αναφέρθηκε ότι οι γυναίκες αντιμετώπιζαν οικονομικές διακρίσεις στη ΛΔΚ. Ο νόμος επιτρέπει στις γυναίκες να συμμετέχουν σε οικονομικούς τομείς χωρίς την έγκριση ανδρών συγγενών τους, προβλέπει φροντίδα για τη μητρότητα, απαγορεύει τις ανισότητες που συνδέονται με την καταβολή προίκας και καθορίζει πρόστιμα και άλλες κυρώσεις για όσους ασκούν διακριτική μεταχείριση ή ασκούν βία λόγω φύλου. Η κυβέρνηση ωστόσο δεν εφάρμοσε αποτελεσματικά τον νόμο. Οι γυναίκες βίωσαν οικονομικές διακρίσεις και υπήρχαν νομικοί περιορισμοί για τις γυναίκες στην απασχόληση.^[7]

31.          Ως προς την πρόσβαση γυναικών μόνων χωρίς υποστηρικτικό δίκτυο σε υπηρεσίες υγείας, η συλλογή πληροφοριών της EUAA ως απάντηση σε COI query που δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο του 2023 αναφέρει ότι οι γυναίκες χωρίς κοινωνικό δίκτυο στην Kinshasa θα αντιμετώπιζαν δυσκολίες στην πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη, συμπεριλαμβανομένης της αναπαραγωγικής υγείας και της θεραπείας για τον HIV, λόγω στιγματισμού.^[8]

32.          Έκθεση της Αυστριακής ACCORD του Νοεμβρίου του 2020 αναφέρει ότι στη ΛΔΚ, μια από τις χώρες με τη χαμηλότερη κατάταξη στον δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης, οι γυναίκες είναι σαφώς αντικείμενο διακρίσεων. Ήδη ευάλωτη ως γυναίκα, μια μόνη γυναίκα χωρίς οικογένεια ή κοινωνικό δίκτυο είναι ακόμη πιο ευάλωτη εάν δεν έχει οικονομικά μέσα.^[9] 

33.          Σε συνέντευξη μέσω zoom με τον José Bazonzi, από το University of Kinshasa, UNIKIN με την Υπηρεσία Μετανάστευσης της Δανίας σημειώνεται σε έκθεση του Οκτωβρίου του 2022 ως προς την κατάσταση για τους ανθρώπους στην Kinshasa χωρίς κοινωνικό δίκτυο, ότι «ένα άτομο χωρίς κοινωνικό δίκτυο στην Kinshasa θα έχει σοβαρές δυσκολίες προσαρμογής και ενσωμάτωσης, γιατί χωρίς την οικογένεια και χωρίς διασυνδέσεις με την Εκκλησία, το άτομο θα νιώθει εγκαταλελειμμένο επειδή στη ΛΔΚ η κοινωνική βοήθεια που παρέχεται από το κράτος δεν λειτουργεί σωστά. Υπάρχει σχεδόν ένα κενό εδώ, και αυτό ισχύει και για τους ανθρώπους που έρχονται από μακριά για να εγκατασταθούν στην πρωτεύουσα, καθώς και για τους ανθρώπους εκεί. Οι υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας υπάρχουν αλλά δεν είναι στο ύψος των καθηκόντων τους. Ένα τέτοιο άτομο αντιμετωπίζει πρώτα τα προβλήματα της στέγασης, πρόσβασης σε εργασία και μετά (σ.σ. αντιμετωπίζει) το πρόβλημα των πόρων. Επιπλέον, το άτομο θα έχει προβλήματα με την διασφάλιση των απαραίτητων ως προς το ζην και την πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη σε περίπτωση ασθένειας. Στη ΛΔΚ, η οικογένεια και η εκκλησία αποτελούν ή πρακτικά παίζουν τον ρόλο της άτυπης κοινωνικής ασφάλισης. Ίσως πρέπει επίσης να αναφέρουμε εδώ τις ρίζες της ανεργίας των νέων και της αστικής ληστείας (συμμοριών) και του εγκλήματος, γνωστές στην Kinshasa ως "Kuluna": πολλοί νέοι, χωρίς δουλειά, συχνά υπό την επήρεια ναρκωτικών, επιδίδονται σε κατακριτέες πράξεις... Έτσι, ο κίνδυνος είναι πολύ υψηλός για ένα άτομο χωρίς υποστήριξη, να τολμήσει να εγκατασταθεί στην Kinshasa, εξαιτίας της αστικής ληστείας και της οικονομικής ανέχειας».^[10]

34.          Αναφορικά με την πρόσβαση στην εργασία η συλλογή πληροφοριών του Συμβουλίου για τη Μετανάστευση και τους Πρόσφυγες του Καναδά παραπέμπει σε πηγές οι οποίες αναφέρουν ότι οι γυναίκες στην Kinshasa στρέφονται προς το άτυπο εμπόριο για να διασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Ένα άρθρο στη L' Avenir,^[11] μιας καθημερινής εφημερίδας της Kinshasa, σχετικά με τις ανάγκες των ανύπαντρων γυναικών στο νοικοκυριό, αναφέρει: [μετάφραση] «Αυτές οι γυναίκες χρησιμοποιούν διάφορες τακτικές για να επιβιώσουν. Μερικές ασχολούνται με μικρές επιχειρήσεις, όπως η πώληση ψωμιού, το πλέξιμο των μαλλιών, το ράψιμο και ακόμη και η πορνεία» και «αδράχνουν κάθε ευκαιρία που προκύπτει στο δρόμο τους, δηλαδή ως ‘nounou’ (υπηρέτρια ή οικονόμος) προκειμένου να φροντίσουν το σπίτι τους».^[12] Πολλές γυναίκες από τη ΛΔΚ ανέλαβαν το ρόλο του κύριου παρόχου για τις οικογένειές τους. Εργάζονται συχνά σε χαμηλά αμειβόμενες και σωματικά απαιτητικές θέσεις εργασίας και πλήττονται δυσανάλογα από τη φτώχεια. Σύμφωνα με το UNDP (2017), η συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας είναι 61.2% σε σύγκριση με 69.1% για τους άνδρες.^[13]

35.          Ως προς την πρόσβαση σε στέγαση, αυτή δεν είναι διαθέσιμη σε γυναίκες που ζουν μόνες τους, αλλά προορίζεται για άτομα με πολιτική ή κοινωνική υποστήριξη.^[14] Σύμφωνα με διεθνή ανθρωπιστική οργάνωση στη ΛΔΚ, είναι σχεδόν αδύνατο να αποκτήσει πρόσβαση σε στέγαση ή να αποκτήσει πρόσβαση σε καταφύγιο κάποια γυναίκα χωρίς δίκτυο στην Kinshasa. Κατά συνέπεια, πολλές ανύπαντρες γυναίκες χωρίς δίκτυο υποστήριξης ανδρών στην Kinshasa πρέπει να καταφύγουν σε συναλλακτικό σεξ προκειμένου να αποκτήσουν πρόσβαση στο καταφύγιο με οποιονδήποτε τρόπο. Αυτή την άποψη συμμεριζόταν και η Afia Mama, η οποία πρόσθεσε ότι οι επιλογές στέγασης για γυναίκες χωρίς ανδρική υποστήριξη που μετακομίζουν στην Kinshasa από τις ανατολικές επαρχίες της ΛΔΚ είναι σε σπίτια δύο υπνοδωματίων που συνήθως φιλοξενούν 15 άτομα. Όσοι δεν έχουν μέλη της οικογένειας στην Kinshasa θα βρουν συνήθως καταφύγια ή παράγκες κατασκευασμένες με ξύλο ή χαρτοκιβώτια. Οι ανύπανδρες γυναίκες που έχουν υποστεί σεξουαλική εμπορία ή εκμετάλλευση θα είναι επιρρεπείς στην πορνεία, όταν προσπαθούν να βρουν στέγη στην Kinshasa ή αν απλά δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά το ενοίκιο.^[15] Άλλες εκθέσεις επιβεβαιώνουν ότι υπήρξαν διάφορα σκάνδαλα σχετικά με τη σεξουαλική εκμετάλλευση, τα οποία περιλάμβαναν εξέχοντες πολιτικούς και εργαζόμενους στον τομέα της υγείας που συμμετείχαν στην αντιμετώπιση του Έμπολα. H δήλωση αυτή υποστηρίζεται από τους McLean και Modi, οι οποίοι ανέλυσαν περαιτέρω ότι οι ανύπαντρες γυναίκες χωρίς [υποστηρικτικό] δίκτυο στην Kinshasa συχνά καταφεύγουν στη συναλλακτική σεξουαλική επαφή ως μέσο πρόσβασης στη στέγαση καθώς και για την απόκτηση εισοδήματος. Η συμμετοχή στη σεξουαλική εργασία ή στη συναλλακτική σεξουαλική επαφή συχνά στιγματίζει περαιτέρω τις γυναίκες.^{[16], [17]}

36.          Από τις ανωτέρω πληροφορίες προκύπτει πως οι γυναίκες στη ΛΔΚ αφενός υφίστανται διακριτική μεταχείριση και βρίσκονται σε υποδεέστερη θέση σε σχέση με τους άντρες, αφετέρου είναι ευάλωτες σε επιθέσεις σωματικής και σεξουαλικής βίας ένεκα των βαθιά εδραιωμένων πατριαρχικών αντιλήψεων και παραδοσιακών κανόνων που επικρατούν σε όλες τις πτυχές της ζωής στη χώρα, κατά τους οποίους η ταυτότητα μιας γυναίκας ορίζεται από την ύπαρξη οικογένειας και ανδρικού υποστηρικτικού δικτύου. Ειδικότερα, οι ανύπανδρες γυναίκες επικεφαλής νοικοκυριού όπως η Αιτήτρια, χωρίς οικογένεια, χωρίς περιουσία και χωρίς ανδρικό υποστηρικτικό δίκτυο στη ΛΔΚ αντιμετωπίζουν σημαντικούς  περιορισμούς στην πρόσβαση στην εργασία, στη στέγαση, στη δικαιοσύνη και στην κατοχή περιουσίας, ενώ συχνά προσφεύγουν στην πορνεία προκειμένου να εξεύρουν στέγαση ή να αποκτήσουν εισόδημα για τις οικογένειές τους.

37.          Κατόπιν εξειδικευμένης έρευνας στην οποία προέβη το Δικαστήριο σχετικά με τη στήριξη που μπορούν να παρέχουν οι εκκλησίες στη ΛΔΚ διαπιστώθηκαν τα ακόλουθα. Έκθεση του Bertelsmann Stiftung (2024) για τη ΛΔΚ αναφέρει ότι οι χριστιανικές εκκλησίες και ιδιαίτερα η Καθολική Εκκλησία, η οποία παραμένει η μεγαλύτερη σε μέλη, ασκούν σημαντική κοινωνική επιρροή μέσω της παροχής εκπαιδευτικών και υγειονομικών υπηρεσιών.^[18] Στην ίδια έκθεση, στο κομμάτι για την κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη, καταγράφεται ότι η ΛΔΚ συνεχίζει να υποφέρει από κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, κυρίως λόγω της ανικανότητας των δομών διακυβέρνησης, μιας βαθιά ριζωμένης κουλτούρας διαφθοράς και της έλλειψης κατάλληλων μέτρων οικονομικής μεταρρύθμισης. Συναφώς επισημαίνεται ότι για πολλούς Κονγκολέζους, η επιβίωση εξασφαλίζεται μέσω της γεωργίας αυτοκατανάλωσης και του άτυπου μικρεμπορίου, ενώ επίσης καταγράφεται ότι οι εκκλησίες και τα μέλη της οικογένειας παρέχουν συχνά κοινωνική βοήθεια.^[19]

38.          Όπως αναφέρθηκε και ανωτέρω, σύμφωνα με τον καθηγητή κοινωνιολογίας του πανεπιστημίου της Kinshasa (UNIKIN) José M. Bazonzi, ο οποίος παρείχε πληροφορίες στη Δανέζικη Μεταναστευτική Υπηρεσία τον Αύγουστο του 2022, «πέρα από την οικογένεια, ένα ακόμα κοινωνικό δίκτυο, που διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ένταξη ενός ατόμου είναι η εκκλησία». Ο ίδιος καθηγητής σε άλλο σημείο της συνέντευξης του επισημαίνει ότι «(έ)να άτομο χωρίς κοινωνικό δίκτυο στην Kinshasa θα αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες στην προσαρμογή και ένταξή του, διότι χωρίς την οικογένεια και χωρίς δεσμούς με την Εκκλησία, το άτομο θα είναι λίγο σαν να έχει εγκαταλειφθεί, καθώς στη ΛΔK η κοινωνική βοήθεια που παρέχει το κράτος δεν λειτουργεί σωστά. (.) Ένα τέτοιο άτομο αντιμετωπίζει πρώτα προβλήματα στέγασης, στη συνέχεια προβλήματα εργασίας και ακολούθως το πρόβλημα της εξεύρεσης πόρων. Επιπλέον, το άτομο θα έχει δυσκολίες όσον αφορά την τροφή και την πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη σε περίπτωση ασθένειας. Στη ΛΔK, η οικογένεια και η εκκλησία αποτελούν ή ουσιαστικά παίζουν τον ρόλο της άτυπης κοινωνικής ασφάλειας».^[20]

39.          Οι εκκλησίες αποτελούν μια άλλη μορφή κοινότητας και συχνά συγκεντρώνουν χρήματα για τα φτωχότερα μέλη της κοινότητας, καθώς και για τα θύματα καταστροφών. Σύμφωνα με τον καθηγητή Bazonzi, οι εκκλησίες μπορούν να παρέχουν βοήθεια υπό μορφή τροφίμων και ενδυμάτων και, σε σπάνιες περιπτώσεις, στέγαση σε εκκλησίες ή σχολεία.^[21]

40.          Σε COI Query της EUAA (2023) αναφορικά με την κατάσταση των γυναικών χωρίς υποστηρικτικό δίκτυο στη Kinshasa, καταγράφεται ότι σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εργασίας (ILO- International Labour Organisation) οι ΜΚΟ και οι εκκλησίες ανήκουν στους φορείς που παρέχουν κοινωνική βοήθεια σε ευάλωτα άτομα. ^[22]

41.          «Παρά τις ενδεχόμενες διακρίσεις και τους καταρχήν κινδύνους που δύναται να αντιμετωπίζει η Αιτήτρια ως μόνη γυναίκα στην περιοχή καταγωγής της, το Δικαστήριο, εξετάζοντας την περίπτωσή της σε εξατομικευμένη βάση, διαπιστώνει ότι η ίδια διαθέτει ικανοποιητικό μορφωτικό επίπεδο και αποδεδειγμένη επαγγελματική εμπειρία, καθόσον εργαζόταν σε ραφείο ήδη από την αποφοίτησή της και εξακολουθεί να εργάζεται και στη Δημοκρατία. Πρόκειται για υγιές, ικανό προς εργασία άτομο, χωρίς εξαρτώμενα πρόσωπα. Περαιτέρω, ακόμη και μετά τη φερόμενη εξαφάνιση της μητέρας της, η Αιτήτρια διέμενε για σημαντικό χρονικό διάστημα στην ίδια περιοχή, αυτοσυντηρούμενη, χωρίς να αναφέρει οποιοδήποτε συγκεκριμένο περιστατικό βλάβης εις βάρος της, στοιχείο που καταδεικνύει επαρκή εξοικείωση με το τοπικό περιβάλλον και δυνατότητα διασφάλισης αξιοπρεπών συνθηκών διαβίωσης. Επιπλέον, διέμενε στην οικογενειακή οικία, διαθέτοντας στέγη και βασικά μέσα διαβίωσης, τα οποία ευλόγως εξακολουθούν να είναι προσβάσιμα σε αυτήν. Λαμβανομένου υπόψη ότι έχει ζήσει, εργαστεί και αναπτύξει κοινωνικούς δεσμούς στην εν λόγω περιοχή, εκτιμάται ότι διαθέτει ευρύτερο υποστηρικτικό δίκτυο, ενώ, ως χριστιανή, δύναται να έχει πρόσβαση και σε εκκλησιαστικές δομές υποστήριξης, εφόσον το επιθυμεί. Υπό τα δεδομένα αυτά, το συνολικό προφίλ της Αιτήτριας δεν καταδεικνύει την ύπαρξη πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης ή μεταχείρισης αντίθετης προς τα προβλεπόμενα στη σχετική νομοθεσία.

42.          Ως προς το θρησκευτικό της προφίλ, το σύνταγμα της ΛΔΚ απαγορεύει τις θρησκευτικές διακρίσεις και προβλέπει την ελευθερία της θρησκείας και το δικαίωμα λατρείας, με την επιφύλαξη της «συμμόρφωσης με τον νόμο, τη δημόσια τάξη, την δημόσια ηθική και τα δικαιώματα των άλλων». Ορίζει δε ότι το δικαίωμα στη θρησκευτική ελευθερία δεν μπορεί να καταργηθεί ακόμη και όταν η κυβέρνηση κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή πολιορκία. Σύμφωνα με έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών των Η.Π.Α του 2023, σχετικά με τη θρησκευτική ελευθερία στη ΛΔΚ, οι χριστιανοί αποτελούν το 95,1% του πληθυσμού και 48,1% των χριστιανών είναι προτεστάντες (δόγμα στο οποίο ισχυρίστηκε ότι ανήκει και η οικογένειά της). Αν και καταγράφηκαν κάποιες επιθέσεις από το ISIS-DRC/ADF, αυτές αφορούσαν αδιακρίτως βία κατά πολιτών.^[23] Ως εκ τούτου, ούτε ένεκα του θρησκευτικού της προφίλ ευλόγως αναμένεται η Αιτήτρια να αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα.

43.          Ως προς το φυλετικό προφίλ της Αιτήτριας ως μέλους της φυλής Bandudu, δεν κατέστη δυνατός ο εντοπισμός αξιόπιστων πληροφοριών ως προς την ύπαρξη εθνοτικής ομάδας με την εν λόγω ονομασία. Αντιθέτως, προκύπτει η ύπαρξη της ευρύτερης εθνοτικής ομάδας Bantu, στην οποία ανήκει η πλειοψηφία του πληθυσμού της ΛΔΚ. [24] Σε κάθε περίπτωση, η Αιτήτρια δεν εξέφρασε, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, φόβο δίωξης συνδεόμενο με τη φυλετική της καταγωγή, ούτε προέβαλε σχετικά συγκεκριμένα περιστατικά. Ως εκ τούτου, δεν στοιχειοθετείται σχετικός κίνδυνος δίωξης επί τη βάσει του εν λόγω λόγου.

44.          Εν συνεχεία, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με τη κατάσταση που επικρατεί στον τόπο συνήθους διαμονής της Αιτήτριας, την Kinshasa.

45.          Σύμφωνα με την ιστοσελίδα RULAC (Rule of Law in Armed Conflict) της Ακαδημίας της Γενεύης, η ΛΔΚ εμπλέκεται σε αρκετές μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις εντός των εδαφών της εναντίον ορισμένων μη κρατικών ένοπλων ομάδων, μεταξύ των οποίων οι ADF (Allied Democratic Forces), FDLR (Forces démocratiques de libération du Rwanda), CODECO (Coopérative pour le développement du Congo) και M23.^[25] Ειρηνευτική αποστολή των Ηνωμένων Εθνών (UN Organization Stabilization Mission in the Democratic Republic of the Congo- MONUSCO) υποστηρίζει τις ένοπλες δυνάμεις της ΛΔΚ^[26], και το Συμβούλιο Ασφαλείας,  με το ψήφισμά του υπ' αρ. 2765 (2024), αποφάσισε την επέκταση της εντολής της MONUSCO μέχρι τις 20.12.2025^[27]. Οι περιοχές Kivu, Kasai και Ituri είναι αυτές οι οποίες πλήττονται σε μεγαλύτερο βαθμό από τις ένοπλες συγκρούσεις, αν και η βία είναι εκτεταμένη και επηρεάζει ολόκληρη τη χώρα.^[28] Ειδικά στην Kinshasa, οι προαναφερόμενες οργανώσεις, δεν παρουσιάζονται ως δρώσες.^[29]

46.          Με βάση το τελευταίο COI Query της EUAA (2025)^[30] για την κατάσταση ασφαλείας στην Kinshasa και ειδικότερα το COI Focus του Φεβρουαρίου 2025 του CEDOCA (CGRS, Βέλγιο), αναφέρεται ότι στην Kinshasa καταγράφηκαν κατά το 2024 περιορισμένα και σποραδικά περιστατικά ασφάλειας, όπως διαδηλώσεις, απόπειρα πραξικοπήματος, απόδραση από τη φυλακή Makala και ορισμένα επεισόδια στην αγροτική περιοχή της κοινότητας Μαλακού, τα οποία συνδέονταν με τη σύγκρουση στη γειτονική επαρχία Μάι-Ντομπέ^[31]. Στο ίδιο σημείωμα, η ίδια πηγή, με παραπομπή στο Κοινό Γραφείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών, επισημαίνει ότι η επαρχία της Kinshasa θεωρείται ανεπηρέαστη από ένοπλη σύγκρουση και ότι, μετά την επιδείνωση της κατάστασης ασφάλειας στα ανατολικά της χώρας το 2025, δεν αναφέρθηκαν σοβαρά περιστατικά, πέραν διαδηλώσεων κατά δυτικών πρεσβειών.^[32]

 

47.          Όσον αφορά στις εξελίξεις στις αρχές του 2025, το ίδιο COI Query της EUAA (2025) καταγράφει ότι τον Ιανουάριο διαδηλωτές στην Kinshasa επιτέθηκαν σε πρεσβείες και προκάλεσαν πυρκαγιές, στο πλαίσιο διαμαρτυριών κατά της επίθεσης των ανταρτών του M23 στην ανατολική ΛΔΚ.^[33]

 

48.          Ως προς τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας στην πόλη Kinshasa, τόπο τελευταίας διαμονής της Αιτήτριας, βάσει στοιχείων από το ACLED, κατά το τελευταίο έτος (με τελευταία ενημέρωση στις 10.4.2026) καταγράφηκαν 66 περιστατικά, εκ των οποίων τα 7 χαρακτηρίστηκαν ως «πολιτική βία» και από τα οποία προκλήθηκαν 3 θάνατοι.^[34] Σημειώνεται ότι ο πληθυσμός της πρωτεύουσας Kinshasa εκτιμάται ότι ανέρχεται στα 18,552,800 (2026) κατοίκους.^[35]             

49.           Συνοψίζοντας τις προσωπικές της περιστάσεις, η Αιτήτρια πρόκειται για γυναίκα υγιή, η οποία έχει λάβει ικανοποιητική εκπαίδευση, είναι ικανή προς εργασία, εξοικειωμένη με το κοινωνικό και αστικό περιβάλλον της πρωτεύουσας Kinshasa. Συνεπώς, καθώς δεν προκύπτει οποιοδήποτε στοιχείο ευαλωτότητας πέραν των όσων αναλύθηκαν ανωτέρω, ούτε αποδεδειγμένο περιστατικό παρελθούσας δίωξης, κρίνεται ότι, σε συνδυασμό με τις παρατεθείσες πληροφορίες από εξωτερικές πηγές σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στον τόπο συνήθους διαμονής της στη χώρα καταγωγής της, δεν πιθανολογείται ότι, σε περίπτωση επιστροφής της εκεί, θα εκτεθεί ευλόγως σε κίνδυνο. Προς τούτο λαμβάνεται υπόψη η μακρά παραμονή της στην Kinshasa, η εξοικείωσή της με το περιβάλλον και τους τυχόν κινδύνους.  

50.           Με βάση την ανωτέρω ανάλυση, κρίνεται ότι  δεν δικαιολογείται η υπαγωγή της Αιτήτριας στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν προβλήθηκε ισχυρισμός και κατ΄ επέκταση δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για κάποιον από τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου. 

51.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται υπαγωγή της στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου), καθώς η Αιτήτρια δεν επικαλείται κατά βάσιμο τρόπο, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς της, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

52.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό της Αιτήτριας δεν προκύπτει, ότι ενόψει των προσωπικών της περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32)], ότι αυτή διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της [βλ. άρθρο 19(2)(α) και (β)]. 

53.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής της Αιτήτριας, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι η Αιτήτρια ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας της και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή (βλ. άρθρο 19(2)(γ) απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94 Elgafaji, σκέψη 43).

54.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως  «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

55.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ διευκρίνισε ότι η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. (Βλ. απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28). Με βάση την ανωτέρω ανάλυση, δεν λαμβάνει χώρα ένοπλη σύρραξη στην Kinshasa, τόπο καταγωγής και συνήθους διαμονής του Αιτητή. Ως εκ τούτου, παρέλκει η οποιαδήποτε άλλη εξέταση των συστατικών στοιχείων της υπό εξέταση διάταξης.

56.          Ενόψει των ανωτέρω ποιοτικών και ποσοτικών χαρακτηριστικών, δεν είναι δυνατό η επικρατούσα κατάσταση στον τόπο συνήθους διαμονής της Αιτήτριας, ήτοι στην ευρύτερη επαρχία της Kinshasa, να χαρακτηριστεί ως κατάσταση αδιάκριτης βίας λόγω ένοπλης σύρραξης η οποία εξικνείται σε τέτοιο βαθμό ώστε η Αιτήτρια μόνο λόγω της παρουσίας της εκεί να έρχεται αντιμέτωπη με πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης εντός του πλαισίου του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου. Ενόψει της έλλειψης της ουσιώδους αυτής προϋπόθεσης εφαρμογής του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή της Αιτήτριας στο αντίστοιχο καθεστώς.

57.          Ως προς την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C- 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51).

 

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1000 έξοδα εναντίον της Αιτήτριας και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

                                                                       

                                                                                   

                                                                                                Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.