ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 2166/24

13 Μαΐου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

B.R.S.K.

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

Αλ Ταχέρ, Μπενέτης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., Δικηγόροι για τον Αιτητή

Κ. Ιμανίμης (κ.), Δικηγόρος για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποία να κηρύσσεται άκυρη, παράνομη και στερούμενη κάθε έννομου αποτελέσματος η απόφαση των Καθ' ων η αίτηση, ημερομηνίας 29.4.2024, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα του τελευταίου για διεθνή προστασία, καθότι κρίθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023. Αιτείται εξάλλου την αναγνώρισή του ως δικαιούχου διεθνούς προστασίας.

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από τη Δημοκρατία του Καμερούν (στο εξής: το Καμερούν) Εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία από τις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση περιοχές και περί τις 18.11.2022, υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 15.4.2022, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό, ο οποίος στις 23.4.2024 υπέβαλε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή και επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 29.4.2024. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 20.5.2024, αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

Νομικοί Ισχυρισμοί

1.               Κατά την ακροαματική διαδικασία της παρούσας προσφυγής, ο Αιτητής δια του συνηγόρου του,  προώθησε ως μόνο ισχυρισμό την έλλειψη δέουσας έρευνας και δη ως προς τον πραγματικό λόγο που ώθησε τον Αιτητή να εγκαταλείψει το Καμερούν. Ειδικότερα, υποστήριξε ότι πρόσωπο υψηλά ιστάμενο, το οποίο κατείχε ανώτερη θέση από τον πατέρα του Αιτητή στο στρατό, εξέφρασε επιθυμία να προβεί σε σεξουαλικές πράξεις με τον Αιτητή. Κατά τους ισχυρισμούς του, ο Αιτητής πληροφορήθηκε τον πραγματικό λόγο της αποστολής του εκτός χώρας αφότου αφίχθη στη Δημοκρατία. Ο συνήγορος του Αιτητή ανέφερε επίσης ότι είχε συζητήσει με τον Αιτητή τις πιθανότητες επιτυχίας της παρούσας προσφυγής, καθώς και το ενδεχόμενο εσωτερικής μετεγκατάστασης σε άλλη περιοχή εκτός της Yaoundé. Υποστήριξε ακόμη ότι δεν διερευνήθηκε επαρκώς το ενδεχόμενο εξαναγκασμού, ούτε λήφθηκε υπόψη ότι ο πατέρας του Αιτητή θεωρητικά δεν είχε τη δυνατότητα να καταγγείλει το περιστατικό στις αρχές, καθότι μία τέτοια καταγγελία θα μπορούσε να οδηγήσει στην αντίληψη ότι ο ίδιος ή ο υιός του συνδέονταν με ομοφυλοφιλική συμπεριφορά, γεγονός το οποίο, κατά τον ισχυρισμό του, δημιουργούσε πρόσθετο φόβο και κοινωνικό κίνδυνο.

 

2.               Από την πλευρά τους, οι Καθ' ων η αίτηση υπεραμύνονται της επίδικης πράξεως, υποστηρίζοντας επιπλέον ότι ο Αιτητής ορθώς κρίθηκε ως αναξιόπιστος παραπέμποντας στα επιμέρους ευρήματά τους κατά τη διοικητική διαδικασία, όπου κατ΄ αυτούς διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπέπεσε σε ουσιώδεις αντιφάσεις και διαφοροποιήσεις ως προς τον πυρήνα του αφηγήματός του. Οι Καθ’ ων η αίτηση επεσήμαναν επιπλέον ότι από τα ίδια τα γεγονότα που περιέγραψε ο Αιτητής προκύπτει ότι αμέσως μετά την άφιξή του μετέβη στις ελεύθερες περιοχές για να υποβάλει αίτηση διεθνούς προστασίας, γεγονός το οποίο, κατά τη θέση τους, καταδεικνύει ότι ήδη γνώριζε πριν την άφιξή του ότι δεν ερχόταν αποκλειστικά για σκοπούς σπουδών, ως επικαλέστηκε.

 

Το νομικό πλαίσιο

3.               Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης.».

4.               Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έως 2023 έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.»

5.               Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

 

6.               Το άρθρο 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (στο εξής: ο Περί Προσφύγων Νόμος) καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

 

7.               Το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποχρεώσεις Αιτητή κατά την εξέταση της αίτησης και συναφής υποχρέωση αρμόδιων αρχών

16.-(1) Κατά την εξέταση της αίτησής του, ο Αιτητής οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία Ασύλου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) του εδαφίου (2).

(2) Ιδίως, ο Αιτητής οφείλει-

(α) να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης, τα οποία στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του Αιτητή και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο Αιτητής στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, καθώς και το ιστορικό των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την ιθαγένεια, τη χώρα και το μέρος προηγούμενης διαμονής του, τις προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, το δρομολόγιο που ακολούθησε, το δελτίο ταυτότητας και τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία∙ [...]».

8.               Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις χορήγησης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

Κατάληξη

9.               Ως προς τους εγειρόμενους λόγους προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc.  (Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024). Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

 

10.            Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα τα εδάφια (2) και (3) αυτών. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320) αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου (Βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010). Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του (Βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

 

11.            Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, παρατηρείται ότι κατά την καταγραφή της αιτήσεώς του για διεθνή προστασία, αυτός δήλωσε υπήκοος Καμερούν, γεννηθείς στις 20.08.2001, ανήκει στην εθνοτική ομάδα Bamileke, και δήλωσε Χριστιανός Καθολικός στο θρήσκευμα. Αναφορικά με τους λόγους που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής ανέφερε ότι ο αρχηγός του στρατού είχε αιτηθεί από τον πατέρα του να του δώσει χρήματα, ωστόσο ο πατέρας του αρνήθηκε με αποτέλεσμα ο Αιτητής να αναγκασθεί να εγκαταλείψει τη χώρα του για να διασφαλίσει την ασφάλεια του.

 

12.            Κατά το κρίσιμο στάδιο της συνέντευξης, ο Αιτητής, αναφορικά με τα προσωπικά του στοιχεία, ανέφερε ότι γεννήθηκε το 2001 στη Yaounde όπου διέμενε μέχρι την ημέρα που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του. Δήλωσε χριστιανός-καθολικός στο θρήσκευμα και ανήκει στην εθνοτική ομάδα Bamelike ενώ ομιλεί τη τοπική διάλεκτο Baloum Ndchang, τη γαλλική και λίγο την αγγλική. Επιπλέον, δήλωσε ότι έχει ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του καθώς και δύο χρόνια εκπαίδευσης σε κολλέγιο χωρίς ωστόσο να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Στη χώρα καταγωγής του δεν εργαζόταν ενώ λάμβανε οικονομική υποστήριξη από τους γονείς του. Επιπλέον, ανέφερε ότι οι γονείς του βρίσκονται εν ζωή είναι διαζευγμένοι, η μητέρα του διαμένει στη Gambon ενώ ο πατέρας του στη Yaounde  του Καμερούν, διατηρεί τακτική επικοινωνία με τη μητέρα του ενώ πιο σπάνια με τον πατέρα του και δεν έχει αδέλφια. Ο ίδιος δήλωσε ελεύθερος και άτεκνος.

 

13.            Ερωτηθείς για τους λόγους εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, ο Αιτητής, κατά την ελεύθερη αφήγησή του, δήλωσε ότι, εισήλθε στη Δημοκρατία εξαιτίας του πατέρα του. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι, ο πατέρας του κατατάχθηκε στον στρατό το έτος 2003. Η υπηρεσιακή του κατάσταση εξελισσόταν ομαλά έως το 2016,  όταν ο ανώτερος του άρχισε να τον απειλεί και να απαιτεί χρηματικά ποσά προκειμένου να του εξασφαλίσει προαγωγή. Ο πατέρας του Αιτητή κατέβαλε χρήματα στον ανώτερο του τρεις φορές. Περί το έτος 2020, ο πατέρας του Αιτητή διαπίστωσε ότι, παρά τα σημαντικά χρηματικά ποσά που είχε ήδη καταβάλει, δεν υπήρξε καμία αλλαγή. Ο ανώτερός του συνέχισε να τον πιέζει να δώσει επιπλέον χρήματα, ωστόσο εκείνος αρνήθηκε, δηλώνοντας ότι είχε ήδη πληρώσει τρεις φορές χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Μετά την άρνησή του, ο ανώτερος του φέρεται να του δήλωσε ότι θα φρόντιζε να απομακρυνθεί από τον στρατό. Ο πατέρας του Αιτητή δεν αποδέχθηκε την κατάσταση αυτή ενώ στη συνέχεια ενημέρωσε τον Αιτητή, ο οποίος είναι το μοναδικό του παιδί, ότι έπρεπε να απομακρυνθεί και να κρυφτεί για λόγους ασφαλείας. Ο πατέρας του Αιτητή παρέμεινε για περίπου ένα έτος μαζί με τη μητέρα του Αιτητή, ενώ ο ίδιος αναχώρησε για τη Δημοκρατία. Μετά την άφιξή του στην Κύπρο, ο πατέρας του αποκάλυψε ότι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο τον είχε απομακρύνει ήταν επειδή ο ανώτερος του απαιτούσε να έχει σεξουαλικές σχέσεις με τον Αιτητή ως αντάλλαγμα για την προαγωγή του. Επιπλέον, ο πατέρας του Αιτητή τού έδωσε τον τηλεφωνικό αριθμό φίλου του, μέσω του οποίου επικοινωνούσε άμεσα μαζί του (βλ. ερ. 42-37).

 

14.            Ερωτηθείς τι φοβάται σε ενδεχόμενη επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής ανέφερε ότι θα αναγκαστεί να έλθει σε σεξουαλική επαφή με τον ανώτερο του πατέρα του, ο οποίος είναι με την εντύπωση ότι ο Αιτητής βρίσκεται ακόμη στο Καμερούν. Επιπλέον δήλωσε ότι έπειτα από καταστροφικό σεισμό το 2023 τα σπίτια της περιοχής, συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου, καταστράφηκαν με αποτέλεσμα ο πατέρας του να διαμένει πλέον σε αστυνομικές οικίες (βλ. ερ.36).

 

15.            Στη συνέχεια, υποβλήθηκαν στον Αιτητή διευκρινιστικά ερωτήματα αναφορικά με τον πυρήνα του αιτήματός του. Ως προς την κατάταξη και θέση του πατέρα του στον στρατό, ο Αιτητής ανέφερε ότι αυτός κατείχε τη θέση του λοχία (sergeant) και Επιτρόπου του Bankolo (Commissaire de Bankolo), ενώ ανήκε στο πεζικό τμήμα του στρατού. Παρότι δήλωσε ότι δεν γνωρίζει ιδιαίτερες λεπτομέρειες αναφορικά με τα καθήκοντα και την υπηρεσιακή θέση του πατέρα του, εντούτοις επέμεινε ότι επρόκειτο για υψηλόβαθμο στέλεχος του στρατού. Αναφορικά με τον ανώτερο του πατέρα του, ο Αιτητής ανέφερε ότι δεν γνωρίζει συγκεκριμένες πληροφορίες, πέραν του ότι επρόκειτο για πρόσωπο ανώτερης ιεραρχικής βαθμίδας.

 

16.            Ως προς τα προβλήματα που φέρεται να προέκυψαν, ο Αιτητής ανέφερε ότι δεν γνωρίζει πολλές λεπτομέρειες σχετικά με τα χρηματικά ποσά που κατέβαλε ή κλήθηκε να καταβάλει ο πατέρας του προκειμένου να λάβει προαγωγή, καθότι ο τελευταίος συζητούσε τα ζητήματα αυτά κυρίως με τη μητέρα του Αιτητή. Εντούτοις, ανέφερε ότι ο ανώτερος του πατέρα του είχε ζητήσει από αυτόν ποσά ύψους 300.000 CFA και 500.000 CFA, ήτοι περίπου €450 και €760 αντιστοίχως. Περαιτέρω, εξήγησε ότι ο πατέρας του διέμενε εντός του στρατοπέδου και επισκεπτόταν την οικογένεια περίπου κάθε δύο μήνες, ενώ, παρόλο που υπηρετούσε στην περιοχή Bankolo όπου διέμενε και ο ίδιος ο Αιτητής, απουσίαζε συχνά λόγω αποστολών ή μετακινήσεων σε άλλες πόλεις.

 

17.            Αναφορικά με τα χρηματικά ποσά που ζητήθηκαν από τον πατέρα του, ο Αιτητής εξήγησε ότι στο Καμερούν επικρατεί εκτεταμένη διαφθορά και πρακτικές δωροδοκίας. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι ο πατέρας του παρέμενε στην ίδια θέση για πολλά χρόνια και, όταν απευθύνθηκε στον ανώτερό του ζητώντας εξηγήσεις για τη στασιμότητα της υπηρεσιακής του εξέλιξης, εκείνος του ζήτησε χρηματικό αντάλλαγμα προκειμένου να προωθήσει την προαγωγή του. Επιπλέον, ο Αιτητής ανέφερε ότι, από το 2016, όταν φέρεται να ξεκίνησαν τα προβλήματα, μέχρι και το 2022, όταν ο ίδιος αναχώρησε από το Καμερούν, ούτε ο ίδιος ούτε η οικογένειά του υπέστησαν οποιαδήποτε δίωξη ή άλλη μορφή βλάβης από το εν λόγω πρόσωπο, ενώ ο πατέρας του δεν του είχε αναφέρει οποιοδήποτε άλλο περιστατικό πέραν των πιο πάνω χρηματικών απαιτήσεων. Ο ίδιος επανέλαβε ότι δεν γνωρίζει περαιτέρω λεπτομέρειες, καθότι η επικοινωνία του περιοριζόταν κυρίως στους γονείς του.

 

18.            Αναφορικά με τη συχνότητα που ο πατέρας του κατέβαλε χρήματα στον ανώτερο του, ο  Αιτητής ανέφερε ότι ο πατέρας του κατέβαλε χρήματα στον ανώτερο του περίπου δύο φορές, ενώ την τρίτη φορά αρνήθηκε να συνεχίσει τις πληρωμές, καθώς από το 2016 μέχρι και το τέλος του 2021 δεν είχε υπάρξει καμία προαγωγή ή αλλαγή στην υπηρεσιακή του κατάσταση γεγονός που ο ίδιος άκουσε τον πατέρα του να συζητά με τη μητέρα του. Σύμφωνα με τον Αιτητή, μετά την άρνηση του πατέρα του δεν σημειώθηκε κάποιο περιστατικό εις βάρος της οικογένειας, ούτε ο ίδιος είχε προσωπική γνώση οποιασδήποτε άμεσης απειλής. Αναφορικά με τις φερόμενες απειλές του ανωτέρου του πατέρα του ότι θα τον απομακρύνει από τον στρατό, ο Αιτητής δήλωσε ότι δεν γνωρίζει καθώς  δεν συνέβη οποιοδήποτε περιστατικό, ωστόσο πρόσθεσε ότι ο πατέρας του του ανέφερε ότι σταμάτησαν να τον αποστέλλουν σε αποστολές, γεγονός που ο πατέρας του θεωρούσε πιθανόν ότι συνδεόταν με τον συγκεκριμένο ανώτερο. Ο Αιτητής δήλωσε ότι όσο βρισκόταν στο Καμερούν ο πατέρας του δεν του αποκάλυπτε τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε και του ανέφερε μόνο ότι έπρεπε να μεταβεί στην Κύπρο για να συνεχίσει τις σπουδές του. Μετά την άφιξή του στην Κύπρο και συγκεκριμένα κατά το 2023, όταν εξέφρασε στον πατέρα του την επιθυμία να επιστρέψει στο Καμερούν λόγω οικονομικών δυσκολιών, ο πατέρας του τού αποκάλυψε ότι ο πραγματικός λόγος της απομάκρυνσής του ήταν επειδή ο ανώτερος του ζητούσε να έχει σεξουαλικές σχέσεις με τον Αιτητή. Ερωτηθείς γιατί αφού στη χώρα καταγωγής του η ομοφυλοφιλία και οι σχέσεις μεταξύ ατόμων του ιδίου φίλου τιμωρούνται με μέχρι ένα έτος φυλάκιση, ο πατέρας του δεν προέβη σε καταγγελία εναντίον του ανωτέρου του, αφού ο πατέρας του κατείχε υψηλόβαθμη θέση, ο Αιτητής ανέφερε ότι εικάζει ότι ο πατέρας του δεν θα λάμβανε τη δέουσα σημασία.

 

19.            Σε ερωτήσεις σχετικά με τις δηλώσεις που είχε καταχωρίσει στην αίτησή του περί απειλών κατά της οικογένειας του, ο Αιτητής ανέφερε ότι αρχικά γνώριζε μόνο ότι θα μετέβαινε στην Κύπρο για σπουδές και ότι αργότερα, το 2023, πληροφορήθηκε από τον πατέρα του ότι ο πραγματικός λόγος της απομάκρυνσής του σχετιζόταν με τις απαιτήσεις του ανωτέρου του πατέρα του να έχει σεξουαλικές σχέσεις μαζί του. Διευκρίνισε ότι οι αναφορές του σε απειλές βασίζονταν σε συνομιλίες που άκουγε μεταξύ των γονέων του και όχι σε προσωπική εμπειρία ή άμεσες απειλές εναντίον του ίδιου ή της οικογένειάς του.

 

20.            Επιπλέον ο Αιτητής ανέφερε επίσης ότι η φοιτητική θεώρηση χρησιμοποιήθηκε ως τρόπος για να μπορέσει να φύγει από το Καμερούν, ενώ φίλος και συνάδελφος του πατέρα του στον στρατό τον βοήθησε με τις διαδικασίες ταξιδιού και έκδοσης βίζας. Δήλωσε ότι δεν γνωρίζει εάν ο πατέρας του υπέβαλε καταγγελία στις αρχές. Ερωτηθείς κατά πόσο θα μπορούσε να επιστρέψει και να εγκατασταθεί σε άλλη περιοχή του Καμερούν, ο Αιτητής δήλωσε ότι προσωπικά επιθυμεί να επιστρέψει, ωστόσο ο πατέρας του τον αποτρέπει λόγω φόβου απέναντι στον συγκεκριμένο άνδρα (βλ. ερ. 36-31).

 

21.            Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ' ων η αίτηση διέκριναν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αφορά στην ταυτότητα, στη χώρα καταγωγής και τα προσωπικά στοιχεία/ προφίλ του Αιτητή, ενώ ο δεύτερος αφορά στο γεγονός ότι πατέρας του Αιτητή υπηρετούσε στον στρατό και ο ανώτερος του αρχικά απαιτούσε χρηματικά ποσά προκειμένου να τον προαγάγει, ενώ στη συνέχεια φέρεται να ζήτησε να έχει σεξουαλικές σχέσεις με τον Αιτητή.

 

22.            Ο πρώτος ισχυρισμός του Αιτητή έγινε αποδεκτός από τους Καθ’ ων η αίτηση, αφού οι δηλώσεις του κρίθηκαν μεν ως συνεπείς, σαφείς και λεπτομερείς, επιβεβαιώθηκαν δε από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης. Περαιτέρω, τα στοιχεία της ταυτότητάς του επιβεβαιώνονται από ταυτοποιητικά έγγραφα που προσκόμισε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου 

 

23.            Στο πλαίσιο αξιολόγησης της εσωτερικής αξιοπιστίας του δεύτερου ισχυρισμού, κρίθηκε ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παραθέσει ικανοποιητικές και επαρκείς πληροφορίες ως προς τον πυρήνα του αιτήματός του. Ειδικότερα, ο Αιτητής ανέφερε ότι ο πατέρας του υπηρετούσε στον στρατό από το 2003 και μέχρι το 2016 δεν αντιμετώπισε προβλήματα στην εργασία του. Δήλωσε ότι ο πατέρας του ήταν λοχίας στις χερσαίες δυνάμεις, ωστόσο δεν μπόρεσε να δώσει περισσότερες συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με τη θέση ή τα καθήκοντά του, επικαλούμενος περιορισμένη γνώση για τον στρατό. Παράλληλα, κρίθηκε ότι δεν ήταν σε θέση να δώσει ουσιαστικές πληροφορίες σχετικά με τον ανώτερο του πατέρα του, όπως το όνομα, τον βαθμό ή τη θέση του, παρότι, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, το συγκεκριμένο πρόσωπο διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη ζωή της οικογένειας. Ο Αιτητής ανέφερε ότι από το 2016 ο ανώτερος του πατέρα του ζητούσε χρήματα για την προαγωγή του και ότι ο πατέρας του κατέβαλε ποσά ύψους 300.000 και 500.000 CFA. Ωστόσο, κρίθηκε δεν ήταν σε θέση να παράσχει περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με τη φύση των προβλημάτων ή τη θέση που επιδίωκε ο πατέρας του. Δήλωσε επίσης ότι κατά την περίοδο 2016–2022 η οικογένεια δεν αντιμετώπισε προβλήματα ή απειλές από τον συγκεκριμένο άνδρα. Αναφορικά με το περιστατικό του 2021, ο Αιτητής ανέφερε ότι ο πατέρας του αρνήθηκε να καταβάλει επιπλέον χρήματα επειδή δεν είχε υπάρξει καμία προαγωγή, ενώ αρχικά δήλωσε ότι μετά την άρνηση δεν συνέβη οποιοδήποτε περιστατικό. Ωστόσο, σε άλλο σημείο διαπιστώθηκε ότι είχε αναφέρει ότι ο ανώτερος απείλησε τον πατέρα του ότι θα τον απομακρύνει από τον στρατό. Όταν κλήθηκε να εξηγήσει την αντίφαση, κρίθηκε ότι ο Αιτητής απάντησε αόριστα ότι ίσως αυτός ήταν ο τρόπος που μιλούσε ο ανώτερος, χωρίς να γνωρίζει εάν πράγματι υπήρξαν απειλές ή ενέργειες εις βάρος του πατέρα του. Περαιτέρω, ο Αιτητής δήλωσε ότι ο πατέρας του του είπε να μεταβεί στην Κύπρο για σπουδές και ότι μόνο το 2023 αποκάλυψε πως ο πραγματικός λόγος ήταν ότι ο ανώτερός του επιθυμούσε να έχει σεξουαλικές σχέσεις με τον Αιτητή. Ωστόσο, σε προηγούμενη αφήγησή του είχε αναφέρει ότι ο πατέρας του τού είπε να φύγει και να κρυφτεί επειδή ήταν το μοναδικό του παιδί. Όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει την αντίφαση, ανέφερε ότι αρχικά πίστευε πως ερχόταν για σπουδές και αργότερα αντιλήφθηκε ότι αυτό χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για την απομάκρυνσή του. Παράλληλα, διευκρίνισε ότι ο συγκεκριμένος άνδρας ουδέποτε απείλησε ή έβλαψε άμεσα τον ίδιο ή την οικογένειά του. Οι Καθ’ ων η αίτηση αξιολόγησαν επίσης ως αντιφατικές τις αναφορές του κατά τη συνέντευξη σε σχέση με τα όσα αυτός κατέγραψε στο έντυπο της αίτησής του για άσυλο. Ειδικότερα, στην αίτησή του, ο Αιτητής είχε δηλώσει ότι εγκατέλειψε το Καμερούν λόγω απειλών θανάτου κατά της οικογένειάς του, ενώ κατά τη συνέντευξη ανέφερε ότι δεν υπήρξαν άμεσες απειλές και ότι πληροφορήθηκε τους πραγματικούς λόγους της αναχώρησής του μόνο το 2023. Όταν του ζητήθηκαν διευκρινίσεις, ο Αιτητής απάντησε ότι είχε ακούσει συνομιλίες των γονέων του και υπέθεσε ότι υπήρχαν απειλές, ενώ η φοιτητική βίζα χρησιμοποιήθηκε ως μέσο για να μπορέσει να εγκαταλείψει τη χώρα. Οι εξηγήσεις του κρίθηκαν ασυνεπείς και ανεπαρκείς.

 

24.            Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού, σημειώθηκε ότι, λόγω της προσωπικής φύσης των ισχυρισμών, δεν κατέστη δυνατή η επιβεβαίωσή τους από ανεξάρτητες πηγές. Εντοπίστηκαν ωστόσο πληροφορίες αναφορικά με περιφερειακά ζητήματα του αφηγήματός του  σχετικά με τη δομή της Εθνικής Χωροφυλακής του Καμερούν, καθώς και πηγές που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη διαφθοράς στις δυνάμεις ασφαλείας και την ποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας στο Καμερούν. Παρά ταύτα, κρίθηκε ότι η εξωτερική και εσωτερική αξιοπιστία των ισχυρισμών του Αιτητή περί κινδύνου από τον ανώτερο του πατέρα του δεν τεκμηριώθηκαν επαρκώς και ο υπό εξέταση ισχυρισμός απορρίφθηκε στο σύνολό του.

 

25.            Με βάση τον μοναδικό αποδεκτό ισχυρισμό του Αιτητή, ήτοι το προσωπικό του προφίλ και τον τόπο καταγωγής και συνήθους διαμονής του, οι Καθ' ων η αίτηση παρέπεμψαν σε εξωτερικές πληροφορίες αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας στη Κεντρική περιφέρεια του Καμερούν, στην οποία ανήκει η Yaounde, ως ο τελευταίος τόπος συνήθους διαμονής του Αιτητή, και κατέληξαν ότι δεν υφίστανται εύλογοι/βάσιμοι λόγοι ώστε να πιστεύεται ότι σε περίπτωση επιστροφής του στο Καμερούν, και συγκεκριμένα στη Yaounde της Κεντρικής περιφέρειας, αυτός θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, καθώς δεν επικρατεί στην εν λόγω περιοχή  κατάσταση εσωτερικής ένοπλης σύρραξης.

 

26.            Προχωρώντας στη νομική ανάλυση, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι δεν προκύπτει βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στο Καμερούν για έναν από τους λόγους του άρθρου 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου ούτε περαιτέρω, ως διαπίστωσαν συντρέχει εύλογη πιθανότητα ο Αιτητής να υποστεί σοβαρή βλάβη κατά την έννοια του άρθρου 19 του εν λόγω Νόμου. Ειδικότερα, ως προς το στοιχείο (γ) του εδαφίου (2) του άρθρου 19, καταγράφηκε ότι, στη περιοχή από την οποία κατάγεται και όπου διέμενε ο Αιτητής, δεν προκύπτει πραγματικός κίνδυνος να υποστεί σοβαρή και ατομική δίωξη κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας λόγω αδιάκριτης βίας στο πλαίσιο διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, καθότι τα επίπεδα αδιάκριτης βίας που απορρέουν από την υφιστάμενη εσωτερική σύγκρουση δεν κρίνονται τέτοια που να θεμελιώνουν σχετικό κίνδυνο. Ως προς τις προσωπικές του περιστάσεις, λήφθηκε υπόψη ότι πρόκειται για άμαχο πολίτη, ενήλικα, από το Γαλλόφωνο Καμερούν και ανήκει στην εθνοτική ομάδα Bamileke και είναι Χριστιανός στο θρήσκευμα.  Τέλος, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι δεν προκύπτουν ενδείξεις ότι, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του και ειδικότερα στη Yaounde της Κεντρικής Περιφέρειας του Καμερούν, ο Αιτητής διατρέχει κίνδυνο να υποβληθεί σε βασανιστήρια ή σε απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία, κατά παράβαση του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) ή/και της αρχής της μη επαναπροώθησης. Ως εκ τούτου, εισηγήθηκαν την απόρριψη της αίτησης διεθνούς προστασίας και την έκδοση απόφασης επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

 

27.            Προχωρώντας στην εξ υπαρχής και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, επί τη βάσει των ενώπιον μου στοιχείων, ότι γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

 

28.            Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες συγκεντρώνονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό του.  

 

29.            Όσον αφορά στον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, το Δικαστήριο συντάσσεται με την κατάληξη των Καθ’ ων η αίτηση, καθώς και με τα επιμέρους ευρήματά τους. Ειδικότερα, ο Αιτητής υπήρξε ιδιαιτέρως γενικόλογος αναφορικά τόσο με τον φερόμενο φορέα δίωξης όσο και με τις περιστάσεις υπό τις οποίες φέρεται να υποβλήθηκε στον πατέρα του η πρόταση όπως ο Αιτητής έλθει σε σεξουαλική επαφή με ανώτερό του. Οι ισχυρισμοί του Αιτητή παρέμειναν, συνολικά, αόριστοι και στερούμενοι επαρκών βιωματικών λεπτομερειών. Τούτο δεν συνάδει με την ηλικία και την ωριμότητα του Αιτητή, ιδίως ενόψει του ότι το εν λόγω περιστατικό φέρεται να αποτέλεσε τον πυρήνα της απόφασης της οικογένειάς του να τον αποστείλει στη Δημοκρατία, έστω και αν ο ίδιος ισχυρίζεται ότι πληροφορήθηκε τον πραγματικό λόγο μεταγενέστερα. Το αφήγημά του παραμένει απλό και σχηματικό, χωρίς να συνοδεύεται από συγκεκριμένες περιστάσεις ή λεπτομέρειες που θα αναμένονταν, λαμβανομένης υπόψη της σοβαρότητας του ισχυρισμού.

 

30.            Επικουρικώς, όπως ορθώς επισημαίνουν οι Καθ’ ων η αίτηση, ο Αιτητής υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας σχεδόν αμέσως μετά την άφιξή του στη Δημοκρατία. Το δεδομένο αυτό δεν τελεί σε συνοχή με τον ισχυρισμό του ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του θεωρώντας ότι οι γονείς του τον είχαν αποστείλει αποκλειστικά για σκοπούς σπουδών και ότι αντιλήφθηκε τον πραγματικό λόγο της αναχώρησής του μεταγενέστερα το  έτος 2023 μετά την άφιξή του και την υποβολή της αίτησής του.

 

31.            Επιπλέον, σημειώνεται ότι η οικογένεια του Αιτητή, περιλαμβανομένου του πατέρα του, εξακολουθεί να διαμένει στη χώρα καταγωγής χωρίς να προκύπτει ότι έχει απειληθεί ή στοχοποιηθεί με οποιονδήποτε τρόπο. Επικουρικώς, καθώς άπτεται κυρίως της αξιολόγησης κινδύνου, επισημαίνεται, ότι η  φερόμενη πρόταση προς τον πατέρα του Αιτητή συνδεόταν, κατά τους ισχυρισμούς του, με σκοπούς προαγωγής και όχι με άμεση απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας του ίδιου του Αιτητή. Υπό τα δεδομένα αυτά, δεν προκύπτει εύλογη σύνδεση μεταξύ του περιστατικού και πραγματικού κινδύνου δίωξης, καθότι ο πατέρας του Αιτητή θα μπορούσε απλώς να αρνηθεί την πρόταση και να μην επιδιώξει την προαγωγή, όπως άλλωστε φέρεται να συνέβη και στο παρελθόν, όταν, κατά τον Αιτητή, ο πατέρας του κατέβαλε χρηματικό ποσό χωρίς τελικώς να προαχθεί. Τα ανωτέρω αγγίζουν και την αξιολόγηση κινδύνου, καθότι, ακόμη και εάν λαμβανόταν υπόψη το αφήγημα του Αιτητή, αυτό δεν τεκμηριώνει άμεση ή προσωπική απειλή εναντίον του. Αντιθέτως, το περιστατικό, όπως περιγράφεται, εμφανίζεται να συνδέεται με ζήτημα διαφθοράς ή κατάχρησης εξουσίας στο πλαίσιο της στρατιωτικής ιεραρχίας και όχι με δίωξη του Αιτητή.

 

32.            Δεδομένης της υποκειμενικής φύσης του ισχυρισμού και της αποτυχίας θεμελίωσης της εσωτερικής του αξιοπιστίας, δεν κρίνεται σκόπιμη περαιτέρω εξέταση εξωτερικών πηγών πληροφόρησης. Οι πηγές που παρέθεσαν οι Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τη δίωξη της ομοφυλοφιλίας δεν έχουν άμεση συνάφεια εν προκειμένω, καθότι δεν τίθεται ζήτημα ότι ο Αιτητής κατηγορήθηκε ή στοχοποιήθηκε ως ομοφυλόφιλος λόγω της φερόμενης πρότασης τρίτου προσώπου. Επιβεβαιώνονται δε τα εκεί ευρήματα και από αυτόνομη έρευνα του παρόντος Δικαστηρίου.^[2] Ομοίως, οι γενικότερες πληροφορίες αναφορικά με τη διαφθορά στον στρατό αποτελούν περιφερειακό ζήτημα και δεν αρκούν για να θεμελιώσουν το προσωπικό βίωμα ή τον εξατομικευμένο κίνδυνο που επικαλείται ο Αιτητής. Ως εκ τούτου, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός απορρίπτεται στο σύνολό του ως αναξιόπιστος.

 

33.            Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, σημειώνεται ότι ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε αρχικώς οποιονδήποτε πρόσθετο ή ανεξάρτητο κίνδυνο απορρέοντα από το προσωπικό του προφίλ ή τις ιδιαίτερες περιστάσεις του.

 

34.            Ειδικώς ως προς το θρησκευτικό του προφίλ ως χριστιανού δεν προκύπτει κάποιος κίνδυνος. Πηγές αναφέρουν πως στο Καμερούν, οι Χριστιανοί αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού, με περίπου 70% να ανήκουν σε διάφορα χριστιανικά δόγματα. Ωστόσο, υπάρχουν περιοχές όπου οι Χριστιανοί αντιμετωπίζουν προκλήσεις. Στις βόρειες περιοχές, όπου κυριαρχεί το Ισλάμ, έχουν αναφερθεί περιστατικά κοινωνικών εντάσεων μεταξύ χριστιανικών και μουσουλμανικών κοινοτήτων. Επιπλέον, η παρουσία εξτρεμιστικών ομάδων, όπως η Boko Haram, έχει οδηγήσει σε επιθέσεις κατά χριστιανικών κοινοτήτων στα βόρεια σύνορα με τη Νιγηρία και όχι στον τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή. Παρά τις προκλήσεις αυτές, οι Χριστιανοί στο Καμερούν γενικά ασκούν τη θρησκεία τους ελεύθερα.[3] Ο τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή δεν υπάγεται στις εν λόγω περιοχές.  Συνεπώς, δεν απορρέει ευλόγως οποιοσδήποτε κίνδυνος για τον Αιτητή ένεκα της θρησκευτικής του ταυτότητας.

 

35.            Αναφορικά με τη γενική κατάσταση ασφάλειας στο Καμερούν, και ιδίως στις αγγλόφωνες Βορειοδυτικές και Νοτιοδυτικές περιοχές, καθώς και στην Περιφέρεια Κέντρου, όπου υπάγεται η πόλη της Yaounde πηγές αναφέρουν ότι το Καμερούν συνεχίζει να επηρεάζεται από δύο μεγάλες συγκρούσεις: τη σύγκρουση του λεκανοπεδίου της Λίμνης Τσαντ στην περιοχή του Άπω Βορά και την εσωτερική κρίση στις περιοχές Βορειοδυτικού και Νοτιοδυτικού Καμερούν (NWSW)[4]. Στις περιοχές Βορειοδυτικού και Νοτιοδυτικού Καμερούν, γνωστές και ως Αγγλόφωνες περιοχές[5], οι συγκρούσεις μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και των αποσχιστών συνεχίζονται από το 2017, όταν οι αποσχιστές επιχείρησαν να ιδρύσουν ένα ανεξάρτητο κράτος[6].

 

36.            Περαιτέρω, το Armed Conflict Location & Event Data Project (ACLED) ανέφερε ότι το 2023, οι εσωτερικές διαφωνίες μεταξύ των ηγετών των αποσχιστών χώρισαν τις αυτοανακηρυχθείσες αγγλόφωνες κυβερνήσεις σε περισσότερες από 50 αποσχιστικές ομάδες, αποδυναμώνοντας τις πολιτικές τους απαιτήσεις και την ικανότητά τους να αντισταθούν στις κυβερνητικές επιθέσεις[7]. Το ACLED περαιτέρω έδειξε ότι η συνεχιζόμενη σύγκρουση και οι ανταγωνιστικές εδαφικές διεκδικήσεις μεταξύ αυτονομιστικών ομάδων και της κεντρικής κυβέρνησης έχουν μετατρέψει τις αγγλόφωνες περιοχές σε ένα κατακερματισμένο σύστημα φορολογίας, ασφάλειας και δημόσιων υπηρεσιών, τις οποίες διαχειρίζονται διάφοροι ασυντόνιστοι παράγοντες, μεταξύ των οποίων αυτονομιστές, η κυβέρνηση, ιδιωτικές εταιρείες και ανθρωπιστικές οργανώσεις[8].

 

37.            Τον Ιούνιο του 2025, το Agence France Presse αναφέρει ότι: «Από το 2016, οι Βορειοδυτικές και Νοτιοδυτικές περιοχές του Καμερούν έχουν σπαραχθεί από σύγκρουση μεταξύ αγγλόφωνων αυτονομιστών και της κυβέρνησης. Πολλοί αγγλόφωνοι Καμερουνέζοι δηλώνουν ότι αντιμετωπίζουν συστημικές διακρίσεις στη χώρα όπου κυριαρχεί η γαλλόφωνη πλειοψηφία. Ωστόσο, αυτό που ξεκίνησε ως διαμαρτυρία για τα πολιτικά δικαιώματα εξελίχθηκε γρήγορα σε ένοπλη εξέγερση. Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις της Human Rights Watch, οι συγκρούσεις έχουν προκαλέσει μέχρι σήμερα τον θάνατο τουλάχιστον 6.000 αμάχων. Αυτονομιστικές ομάδες έχουν προχωρήσει σε απαγωγές και επιθέσεις κατά αμάχων και κρατικών αξιωματούχων, ενώ ο στρατός και η αστυνομία κατηγορούνται ότι εξαπολύουν επιχειρήσεις με στόχο την τιμωρία φερόμενων υποστηρικτών των αυτονομιστών. Παράλληλα, τζιχαντιστές της Boko Haram σπέρνουν τον τρόμο στο άλλο άκρο της χώρας, στην Περιφέρεια του Άπω Βορρά, όπου η οργάνωση δρα από το 2009. Οι πολλαπλές κρίσεις ασφάλειας έχουν εκτοπίσει μεγάλο αριθμό Καμερουνέζων από τις εστίες τους και συνιστούν πρόκληση για την ειρηνική διεξαγωγή των εκλογών»[9].

 

38.            Τον Ιούνιο του 2025, το Γραφείο του Γενικού Επιτρόπου για τους Πρόσφυγες και τους Ανιθαγενείς σημειώνει ότι: «Η βία περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό στις αγγλόφωνες περιοχές της χώρας και είναι εντονότερη στη Βορειοδυτική σε σύγκριση με τη Νοτιοδυτική. Οι αυτονομιστές είναι πιο δραστήριοι σε αγροτικές, απομακρυσμένες και υποανάπτυκτες περιοχές. Παρότι η στρατιωτική παρουσία έχει ενισχυθεί στις πόλεις, δεν είναι επαρκής για την αποτροπή περιστατικών ανασφάλειας»[10].

 

39.            Τον Ιούνιο του 2025, το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Συντονισμό Ανθρωπιστικών Υποθέσεων (UNOCHA) επισημαίνει ότι: «Η κατάσταση στις Βορειοδυτικές και Νοτιοδυτικές περιοχές (NWSW) παρέμεινε εύθραυστη και ασταθής, με συνεχιζόμενες επιθέσεις και συγκρούσεις μεταξύ των κρατικών δυνάμεων ασφαλείας (SSFs) και μη κρατικών ένοπλων ομάδων (NSAGs). Εξακολούθησαν να αναφέρονται απαγωγές με σκοπό την καταβολή λύτρων, στοχευμένες δολοφονίες, αυθαίρετες συλλήψεις και απώλειες αμάχων»[11].

 

40.            Τον Μάρτιο του 2025, το Global Centre for the Responsibility to Protect αναφέρει ότι: «Οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ κυβερνητικών δυνάμεων και αυτονομιστικών ομάδων, καθώς και οι εσωτερικές συγκρούσεις μεταξύ διαφορετικών αυτονομιστικών ομάδων, συνεχίζονται αμείωτα στις αγγλόφωνες Βορειοδυτικές και Νοτιοδυτικές περιοχές».[12]

 

41.            Με βάση τις ανωτέρω πηγές, προκύπτει ότι η ένοπλη κρίση στο Καμερούν εκδηλώνεται κατά κύριο λόγο και σχεδόν αποκλειστικά στις αγγλόφωνες Βορειοδυτικές και Νοτιοδυτικές περιοχές, όπου καταγράφονται συγκρούσεις μεταξύ κρατικών δυνάμεων και αυτονομιστικών ομάδων, απαγωγές, στοχευμένες επιθέσεις και απώλειες αμάχων. Αντιθέτως, η Yaoundé, η οποία βρίσκεται στην Κεντρική Περιφέρεια  (Centre Region) και δεν ανήκει στις αγγλόφωνες περιοχές, δεν περιλαμβάνεται στις γεωγραφικές ζώνες όπου αναφέρεται η ένοπλη σύγκρουση. 

 

42.            Σύμφωνα με συγκριτική επισκόπηση των αριθμητικών δεδομένων της βάσης δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που συλλέγει, αναλύει και χαρτογραφεί στοιχεία σχετικά με τα καταγεγραμμένα γεγονότα πολιτικής βίας και διαμαρτυρίας σε παγκόσμια κλίμακα. Ειδικότερα, κατά το τελευταίο έτος, όσον αφορά την Περιφέρεια Κέντρου (Centre Region) με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 01/05/2026, έχουν καταγραφεί τέσσερα (4) περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence", συμπεριλαμβανομένων περιστατικών βίας κατά αμάχων, εκρήξεων/απομακρυσμένης βίας, μαχών, εξεγέρσεων και διαμαρτυριών), με αποτέλεσμα μόλις έναν (1) θάνατο[13]. Αντιθέτως, για το ίδιο χρονικό διάστημα στις δύο αγγλόφωνες περιοχές της χώρας (Βορειοδυτική και Νοτιοδυτική Περιφέρεια), σύμφωνα με την ίδια βάση καταγράφηκαν συνολικά 3,225 περιστατικά πολιτικής βίας με 1.321  θανάτους[14]. Σημειώνεται επιπλέον ότι ο πληθυσμός της Κεντρικής περιφέρειας του Καμερούν εκτιμάται στους 5,487,600 κατοίκους (με τελευταία επίσημη καταμέτρηση το 2025)[15].

 

43.            Τα ανωτέρω ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι στο τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, η ένταση και η συχνότητά περιστατικών ασφαλείας κυμαίνεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

 

44.            Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω δεδομένα, σε συνάρτηση με το προφίλ του Αιτητή και ιδίως το γεγονός ότι πρόκειται για ενήλικο άρρεν, υγιή, με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, με υφιστάμενο κοινωνικό υποστηρικτικό δίκτυο, συμπεριλαμβανομένου του τόπου τελευταίας συνήθους διαμονής του, όπου διέμενε για μακρό χρονικό διάστημα και είναι εξοικειωμένος με τις συνθήκες της περιοχής, χωρίς αποδεδειγμένα περιστατικά παρελθούσας δίωξης και χωρίς εξαρτώμενα πρόσωπα, κρίνεται ότι, σε περίπτωση επιστροφής του, δεν διατρέχει εύλογο κίνδυνο.

 

45.            Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου.

 

46.            Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

47.            Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32)] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 19(2)(α) και (β)].

 

48.            Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο Αιτητής, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή (βλ. άρθρο 19(2)(γ) απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43).

 

49.            Ως προς τα επιμέρους συστατικά στοιχεία του άρθρου 19(2)(γ) και ειδικότερα, κατά πόσον συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο Αιτητής, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

 

50.            Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως  «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

 

51.            Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. (Βλ.  απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28). Με βάση τα ανωτέρω δεδομένα, δεν λαμβάνει χώρα στη Yaounde διεθνής ή εσωτερικής ένοπλη σύρραξη καθώς οι συγκρούσεις μαίνονται στο αγγλόφωνο τμήμα της χώρας. Ως εκ τούτου, παρέλκει η οποιαδήποτε περαιτέρω εξέταση των λοιπών συστατικών στοιχείων της εν λόγω διάταξης.

 

52.            Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του Αιτητή, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C- 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51).

 

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

 

Κ. Κ. ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.