ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.467/24

 

28 Μαΐου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

F. K. T. C.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κκ Γ. Στυλιανού & Συνεργάτες ΔΕΠΕ, Δικηγόροι για αιτητή

Κα Λ. Βελίκοβα, Δικηγόρος για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημ.12/02/24, η οποία κοινοποιήθηκε αυθημερόν, δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτησή διεθνούς προστασίας, ως άκυρης, παράνομης και στερούμενης νομικού αποτελέσματος (Αιτητικό Α- Β) και δήλωση του Δικαστηρίου δια της οποίας να αναγνωρίζεται ο αιτητής ως πρόσφυγας (Αιτητικό Γ) και δικαιούχος συμπληρωματικής προστασίας (Αιτητικό Δ).

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων της παρούσας προσφυγής, ο αιτητής κατάγεται από το Καμερούν, εισήλθε ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές από τα κατεχόμενα στις 09/12/20 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας την ίδια μέρα (ερ.1-3, 12-13, 57).

Στις 25/10/23 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη με τον αιτητή προς εξέταση του αιτήματός για διεθνή προστασία, όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στου οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.38-57), μετά δε τη συνέντευξη ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση/Εισήγηση και στις 03/01/24 η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε (ερ.74-85).

Ακολούθως, ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία του δόθηκε διά χειρός στις 12/02/24 και του μεταφράστηκε σε γλώσσα την οποία κατανοεί (ερ.86, 2).

Στην επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας ο αιτητής καταγράφει ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής λόγω της αγγλόφωνης κρίσης στα νοτιοδυτικά, αφού - ως αναφέρει – διέμενε εκεί στη διάρκεια της κρίσης, λόγω του πολέμου έχασε την μητέρα του, που σκοτώθηκε σε χωράφι στην Ekona από τους Amba Boys (σ.σ. αποσχιστές) και την γιαγιά του, η οποία σκοτώθηκε στην Buea στις 17/10/17 και - λόγω του ότι «δεν [είχε] κανέναν» - έφυγε από το Καμερούν και ήρθε (σ.σ. στη Δημοκρατία) για να κρυφτεί.

Στη συνέντευξή ο αιτητής δήλωσε ότι είναι υγιής, γεννήθηκε στο Mudeka, στη νοτιοδυτική περιφέρεια, διέμενε από το 2012 μέχρι το 2019 στη Douala, με σύντομη παραμονή στη γενέτειρα του το 2014, έχει παιδί (γεννηθέν το 2017), το οποίο διαμένει με την μητέρα του στη Douala και είναι καλά, ο ίδιος δεν έχει γονείς ή αδέλφια, σπούδασε το 2007-2008 σε πανεπιστήμιο (δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του) και εργαζόταν ως ξυλουργός αλλά και σε εργοστάσιο παραγωγής μπισκότων, διέμενε δε ως φοιτητής στα κατεχόμενα για 1 έτος, προτού έρθει στις ελεύθερες περιοχές.

Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής ανέφερε ότι έφυγε από το Καμερούν λόγω της μητέρας και της γιαγιάς του, καθώς – ως εξήγησε – η γιαγιά του εργαζόταν με τον σύζυγο της στο Tiko, όπου διατηρούσαν γη, η πλείστη της οποίας ανήκε στη γιαγιά του, η οποία έδωσε στον αιτητή όλους τους τίτλους ιδιοκτησίας και τότε τα παιδιά της στράφηκαν εναντίον του αιτητή, τον απείλησαν για να τους δώσει τους τίτλους και έκτοτε τον καλούσαν στο κινητό, απαιτώντας «να τους [επιστρέψει] τη γη» και δεν ένιωθε ασφαλής. Ερωτώμενος επί των ως άνω ανέφερε ότι απήχθη, του έκοψαν το αυτί και τότε υποσχέθηκε στη θεία του ότι θα επιστρέψει τους τίτλους ιδιοκτησίας, όταν δε η θεία του τον άφησε ελεύθερο αυτός πήγε στη Douala, μάζεψε ορισμένα χρήματα και με τη βοήθεια ενός φίλου έφυγε από τη χώρα.

Ερωτώμενος σχετικά ανέφερε ότι η γιαγιά του σκοτώθηκε από αδέσποτη σφαίρα στις 17/10/17 (κατά τη διάρκεια ένας συμβάντος στο Mile 17), το οποίο πληροφορήθηκε από τις αρχές και τους θείους του, η δε μητέρα τους σκοτώθηκε από αποσχιστές στις 21/12/17 στη φάρμα που διατηρούσαν. Ερωτώμενος για τη διαφιλονικούμενη περιουσία ο αιτητής ανέφερε ότι ήταν μια μεγάλη έκταση γης και ένα απ’ τα σπίτια της γιαγιάς του στο Mudeka και – σε πολλές ακόλουθες ερωτήσεις – ανέφερε ότι δεν θέλει να δώσει τη γη στους θείους του, αλλά προτιμά να τη δώσει στα παιδιά τους, τον Ιανουάριο 2018 ο αιτητής πήγε στο Mudeka, εκεί του ζήτησαν τους τίτλους ιδιοκτησίας, πήγε στην Douala, όταν επέστρεψε στο Mudeka του έκαψαν το αυτί του, μετά τον κλείδωσαν σε ένα δωμάτιο για 2 μέρες, χωρίς εντούτοις να γνωρίζει ποιοι ήταν αυτοί που τον κλείδωσαν, δεν ήταν σε θέση να δώσει άλλες λεπτομέρειες ή στοιχεία για την παραμονή του στο δωμάτιο και ανέφερε ότι δεν μπορούσε να φύγει απ’ εκεί γιατί τα παράθυρα είχαν σίδερα. Ερωτώμενος γιατί οι τίτλοι ιδιοκτησίας δόθηκαν σ’ αυτόν αποκρίθηκε ότι δεν γνωρίζει και σε επόμενη ερώτηση ανέφερε ότι προσπάθησε να έρθει σε συμβιβασμό με τους θείους του αλλά δεν έχει καμία επικοινωνία μαζί τους από τα τέλη του 2020. Η 1^η φορά που απειλήθηκε ήταν το 2018 και έκτοτε απειλήθηκε για 3-4 φορές, η δε τελευταία ήταν όταν τον κλείδωσαν στο δωμάτιο, το οποίο δεν κατάγγειλε στις Αρχές, μόνο στον παραδοσιακό αρχηγό της κοινότητας, που του είπε να δώσει τους τίτλους στους θείους του. Μετά που ελευθερώθηκε ο αιτητής πήγε στη Douala, συζήτησε το πρόβλημα του με ένα φίλο του, ο οποίος του είπε ότι είχε ένα θείο που «βοηθά ανθρώπους να ταξιδέψουν».

Ερωτώμενος τέλος αν μπορεί να επιστρέψει και να μείνει σε κάποιο άλλο μέρος ο αιτητής ανέφερε ότι ο θείος του «έχει πάρα πολλές διασυνδέσεις, όπου κι αν [πάει]».

Οι καθ’ ων η αίτηση κατά την εξέταση του αφηγήματος του αιτητή εντόπισαν και εξέτασαν τους κάτωθι ουσιώδεις ισχυρισμούς.

1.    Ταυτότητα, προφίλ και χώρα καταγωγής του αιτητή

2.    Ο αιτητής απειλήθηκε και υπέστη βλάβη από τους θείους και θείες του, εξαιτίας περιουσιακής διαμάχης

Επί των ως άνω έγινε αποδεκτός ο 1^ος ουσιώδης ισχυρισμός, απορρίφθηκε όμως ο 2^ος ουσιώδης ισχυρισμός, ως αναξιόπιστος.

Αναφορικά με τον 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό, κρίθηκε ότι τα όσα ανέφερε ο αιτητής επί του σεξουαλικού του προσανατολισμού αλλά και όλες οι απαντήσεις του στις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν σχετικά υπήρξαν ασαφείς, γενικόλογες, στερούμενες λεπτομερειών και βιωματικών στοιχείων, τόσο για το πως περιήλθε η ιδιοκτησία της διαφιλονικούμενης γης σ’ αυτόν, πότε, τι ακολούθησε, τι έγινε κατά τι διάρκεια των απειλών, γιατί δεν επιτεύχθηκε συμφωνία, τη φύση και την έκταση της περιουσίας που αποτέλεσε μήλον της Έριδος, τι έγινε, πως και από ποιους κλειδώθηκε σε δωμάτιο, τι υπέστη κατά τη διάρκεια που αυτός κρατείτο εκεί, γιατί δεν μπορούσε να φύγει απ’ εκεί, πότε έλαβε χώρα το συμβάν και ποια ήταν η χρονική αλληλουχία του συνόλου των συμβάντων που αυτός εξιστόρησε.

Ως κρίθηκε ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να παραθέσει εύλογα αναμενόμενες λεπτομέρειες και βιωματικά στοιχεία επ’ ουδενός των ως άνω ισχυρισμών του, αποκρινόμενος κατά βάση ασαφώς και γενικόλογα. Χαρακτηριστικά σημειώθηκε, μεταξύ άλλων, ότι, παρόλο που του υποβλήθηκε η αντίφαση ότι αρχικά είπε ότι τον κλείδωσαν σε δωμάτιο το 2018 και ήταν η 1^η φορά που δέχθηκε απειλές, ενώ ακολούθως ανέφερε ότι ήταν η τελευταία φορά, ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να δώσει εξηγήσεις και ούτε έδωσε ικανοποιητική εξήγηση σχετικά με το γιατί στην επίδικη αίτηση ουδέν ανέφερε περί της περιουσιακής διαμάχης, το οποίο, ως θεωρήθηκε, πλήττει περαιτέρω την αξιοπιστία του.

Στα πλαίσια εξέτασης εξωτερικής συνοχής του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού έγινε έρευνα σε διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ) εκ των οποίων έγινε δεκτό ότι περιουσιακές διαμάχες, με συχνά αιματηρή κατάληξη, είναι φαινόμενο που απαντάται στο Καμερούν, εντούτοις, δεδομένων των ελλείψεων που σημειώθηκαν στην εσωτερική συνοχή του, απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Κατά την αξιολόγηση κινδύνου, στη βάση του μόνου αποδεκτού ισχυρισμού, ήτοι του προφίλ του αιτητή, οι καθ’ ων η αίτηση αναζήτησαν πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής, εκ των οποίων και κατέληξαν ότι, δεδομένου και του ότι η Douala δεν επηρεάζεται από ένοπλη σύρραξη, δεν υφίσταται εδώ εύλογη πιθανότητα να υποβληθεί σε δίωξη ή σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του.

Ενόψει των ως άνω η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε κατά του αιτητή απόφαση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

Στην παρούσα προσφυγή καταγράφονται σωρεία νομικών σημείων.

Στις αγορεύσεις οι ευπαίδευτοι συνήγοροι του αιτητή, κατόπιν παράθεσης εκτεταμένων αποσπασμάτων από την οικεία νομοθεσία και νομολογία, αναφέρει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση και καθ’ υπέρβαση των προθεσμιών που προνοούνται στη νομοθεσία, ο αιτητής δεν πληροφορήθηκε δεόντως για τα δικαιώματα του κατά τη διάρκεια εξέτασης της επίδικης αίτησης, υπήρξε «παρερμηνεία και μη ορθή απόδοση των λεγομένων του» (σελ.5 αγόρευσης), δεδομένου ότι, ως εισηγούνται, αυτός παρέθεσε πλήρεις και λεπτομερείς αναφορές των ισχυρισμών του αναφέροντας πολλά στοιχεία επί του συνόλου του αφηγήματος του και των τραυματισμών που υπέστη, έχει παρεισφρήσει πλάνη κατά τη λήψη της επίδικης απόφασης, η οποία στερείται δέουσας έρευνας τόσο αναφορικά με την αξιοπιστία των ισχυρισμών του αιτητή όσο και αναφορικά με τη γενικότερη κατάσταση στη χώρα καταγωγής και τη δυνατότητα μετεγκατάστασης του, δεν έχει δοθεί το ευεργέτημα της αμφιβολίας, δεν έχει εξεταστεί επαρκώς η πτυχή που αφορά την επικουρική προστασία και δεν αιτιολογείται επαρκώς η απόφαση. Προς επίρρωση των ως άνω κάνει συγκεκριμένες αναφορές στα λεγόμενα του αιτητή κατά τη συνέντευξη, εκ των οποίων, ως εισηγείται, δεικνύεται ότι λανθασμένα οι ισχυρισμοί του κρίθηκαν αναξιόπιστοι.

Σημειώνω ότι κατά τις διευκρινήσεις αποσύρθηκαν ρητά οι ισχυρισμοί που άπτονται της αρμοδιότητας του αποφασίζοντος οργάνου. Ας σημειωθεί σχετικώς ότι, δεδομένου ότι ο λειτουργός που έλαβε την προσβαλλόμενη απόφαση (ερ.85) έχει δεόντως εξουσιοδοτηθεί προς τούτο (ερ.72), ουδόλως επηρεάζει την εγκυρότητα της εξουσιοδότησης το γεγονός ότι έχει δοθεί από προηγούμενο Υπουργό (βλ. Ε.Δ.Δ. αρ.63/18, Δημοκρατία ν. A.H.T. Advances Heating Technologies, ημ.11/01/24).

Οι καθ’ ων η αίτηση αντιτάσσουν ότι ουδείς των προωθούμενων ισχυρισμών έχει εδώ δικογραφηθεί δεόντως και, παραθέτοντας σωρεία αναφορών και αποσπασμάτων από τη σχετική νομολογία, εισηγούνται ότι η επίδικη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη, λήφθηκε υπόψη το σύνολο των γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση, είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και ορθή επί της ουσίας, ως και τα ευρήματα αναξιοπιστίας των ισχυρισμών του αιτητή, ουδεμία δε ανάγκη διεθνούς προστασίας προκύπτει, τόσο επί της βάσης του προσφυγικού όσο και συμπληρωματικής προστασίας, εν προκειμένω.

Σχετικά κατ’ αρχήν με τον ισχυρισμό περί μη εξήγησης στον αιτητή των διαδικαστικών δικαιωμάτων του, ως ισχυρίζονται οι συνήγοροι του, περιλαμβανομένου του δικαιώματος παράστασης με δικηγόρο, ενόψει της εξουσίας του Δικαστηρίου για πλήρη και εξ υπαρχής έλεγχο των γεγονότων και των νομικών ζητημάτων που την περιβάλλουν, θεωρώ ότι τούτο δεν αρκεί για να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης, χωρίς να συνδέεται με κάποιο ισχυρισμό ο οποίος, συνεπεία των ισχυριζόμενων παραλείψεων, δεν αναφέρθηκε και εκ του οποίου να καταδεικνύεται ότι η επίδικη απόφαση θα μπορούσε να είναι διαφορετική επί της ουσίας, εφόσον το Δικαστήριο ασκεί πρωτογενή κρίση και στα πλαίσια της παρούσης μπορεί να προσφερθεί περαιτέρω μαρτυρία ή άλλοι ισχυρισμοί, προς υποστήριξη του αιτήματος. Εντούτοις ουδέν έπραξε ο αιτητής.

Συνεπώς οιοσδήποτε ισχυρισμός, ο οποίος δεν συνοδεύεται από συγκεκριμένη απώλεια εκ της ισχυριζόμενης παράλειψης, την οποία ο αιτητής επικαλείται, του δικαιώματος του να διατυπώσει όλους τους ισχυρισμούς και στοιχεία, τα οποία επιθυμεί προς τεκμηρίωση της αίτησης του, δεν μπορεί παρά να απορριφθεί ως, σε κάθε περίπτωση, αλυσιτελής.  

Σχετική είναι και η απόφαση του ΔΕΕ στην C-756/21, ECLI:EU:C:2023:523, ημ.29/06/23, όπου το Δικαστήριο, πραγματευόμενο ερωτήματος επί των συνεπειών παραβάσεως του καθήκοντος συνεργασίας, κατέληξε στα εξής, στις σκέψεις 71-72:

«71. Αφετέρου, σε περίπτωση που προκύπτει εξαρχής ή σε περίπτωση που η αρμόδια αρχή κατορθώσει να αποδείξει ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σε απάντηση, ενδεχομένως, στους ισχυρισμούς του αιτούντος διεθνή προστασία, ότι η απόφαση δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να είναι διαφορετική, ακόμη και αν δεν υφίστατο η εν λόγω παράβαση, δεν προκύπτει ότι υφίστανται παρεχόμενα από το δίκαιο της Ένωσης δικαιώματα των οποίων η άσκηση θα καθίστατο πρακτικώς αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερής. Πράγματι, το αιτούν δικαστήριο ασκεί το ίδιο, όπως αναφέρει, έλεγχο του βασίμου της εν λόγω αποφάσεως, οπότε, σε μια τέτοια περίπτωση, η εξαφάνιση της αποφάσεως και η αναπομπή της υποθέσεως ενώπιον του IPAT θα ενείχαν τον κίνδυνο απλής επανάληψης του ελέγχου και άσκοπης παράτασης της διαδικασίας.

72. Κατόπιν των προεκτεθέντων, στο δεύτερο και το τρίτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/83 έχει την έννοια ότι η διαπίστωση, στο πλαίσιο της ασκήσεως προβλεπόμενου από το εθνικό δίκαιο δευτεροβάθμιου δικαστικού ελέγχου, παραβάσεως της υποχρεώσεως συνεργασίας που προβλέπει η εν λόγω διάταξη δεν απαιτείται να επισύρει οπωσδήποτε, αφ’ εαυτής, την εξαφάνιση της αποφάσεως περί απορρίψεως της προσφυγής που ασκήθηκε κατά αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε αίτηση διεθνούς προστασίας, δεδομένου ότι είναι δυνατόν να απαιτηθεί από τον αιτούντα διεθνή προστασία να αποδείξει ότι η απόφαση περί απορρίψεως της προσφυγής θα μπορούσε να είναι διαφορετική, αν δεν υφίστατο η εν λόγω παράβαση.»

Ας σημειωθεί περαιτέρω ότι, δεδομένου ότι εξηγήθηκαν στον αιτητή τα διαδικαστικά της συνέντευξης, αυτός δε επιβεβαίωσε στο τέλος, θέτοντας την υπογραφή του, αφότου του διαβάστηκε το επίδικο πρακτικό, ότι τα όσα καταγράφηκαν είναι ορθά και ακριβή, ουδείς λόγος μπορεί να γίνει για παρερμηνεία ή μη ορθή καταγραφή των λεγομένων του (ερ.38-39, 56).

Λεχθέντων των ως άνω, δεδομένου ότι άπαντες οι ισχυρισμοί συμπλέκονται με την ουσία προχωρώ «σε έλεγχο της νομιμότητας και ορθότητας αυτής, εξετάζοντας πλήρως και από τούδε και στο εξής […] τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα που τη διέπουν» και «την ανάγκη χορήγησης διεθνούς προστασίας» [αρ.146 (4) (α) Συντάγματος, αρ.11 (3) (α) του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου και Ε.Δ.Δ.Δ.Π. αρ.107/2023, Q. B. T. ν. Δημοκρατίας, ημ.11/02/25].

Προχωρώ σε αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων και επί της ουσίας εξέταση αυτών.

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, αναφέρεται στην σελ.98, ότι «[...] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.». Στην σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] οι δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […] Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.»

Κατ’ εφαρμογή των ως άνω κατευθυντήριων γραμμών θα συμφωνήσω με τα ευρήματα και την τελική κατάληξη των καθ’ ων η αίτηση επί του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού, καθώς, ως και στην επίδικη έκθεση ενδελεχώς καταγράφεται, το αφήγημα του αιτητή παρουσιάζει εν προκειμένω καταφανή κενά, ελλείψεις σε εύλογα αναμενόμενες λεπτομέρειες και αοριστίες, που πλήττουν μοιραία την εσωτερική συνοχή όλων δηλώσεων του αναφορικά τόσο με τους τίτλους ιδιοκτησίας που έλαβε από τη γιαγιά του όσο και όσων ακολούθησαν αυτού, περιλαμβανομένων των κατ’ ισχυρισμό επιθέσεων, περιορισμού του αλλά και των απειλών που υπέστη ο αιτητής, δεδομένου ότι ουδεμία συγκεκριμένη λεπτομέρεια ήταν σε θέση να παρέχει και απέτυχε παταγωδώς από το να προσδώσει στο αφήγημα του μια σαφή χρονολογική συνέχεια των συμβάντων που παρέθεσε. Επί όλων των δηλώσεων του αλλά και σε όλες τις (πολλές ομολογουμένως) ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν ο αιτητής σχετικά παρέμεινε παντελώς ασαφής, χωρίς να παραθέτει το παραμικρό ψήγμα βιωματικών στοιχείων, τα οποία και θα ήταν απολύτως ευλόγως αναμενόμενο να είναι σε θέση να περιγράψει ο αιτητής και θα έδιναν θεωρώ την αναμενόμενη βιωματική διάσταση στο αφήγημα του.

Ενόψει των ως άνω συμφωνώ με όλα τα συμπεράσματα των καθ’ ων η αίτηση, όπως καταγράφονται στην επίδικη έκθεση (ερ.77-81), ως αυτά καταγράφονται και ανωτέρω στα πλαίσια της παρούσης, τα οποία και υιοθετώ ως έχουν, χωρίς να είναι θεωρώ σκόπιμο να τα επαναλάβω στο σημείο αυτό. Σημειώνω επιπροσθέτως ότι – σε κάθε περίπτωση – το σύνολο του αφηγήματος του αιτητή αφορά κατ’ ισχυρισμό συμβάντα που έγιναν στη γενέτειρα του (χωριό Mudeka), το οποίο βρίσκεται σε άλλη περιφέρεια του Καμερούν και όχι στον τόπο διαμονής του ιδίου ήδη από το 2012 (Douala). Επιπροσθέτως, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδίου, ουδέν συνέβη στον αιτητή στον τόπο διαμονής του, παρότι, και πάλι σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδίου, αυτός διέμενε εκεί περί τον ένα και πλέον χρόνο αφότου δέχθηκε απειλές. Συνεπώς, ακόμα και αν γίνονταν δεκτά τα περί απειλών και βλάβης που αυτός υπέστη λόγω περιουσιακής διαμάχης, που δεν γίνονται, και πάλι δεν αποκαλύπτεται κίνδυνος σε μελλοντοστραφή βάση για τον αιτητή, δεδομένου ότι τα όσα αναφέρει περί του ότι ο θείος του «έχει πάρα πολλές διασυνδέσεις, όπου κι αν [πάει]» στερούνται, στην απουσία κάποιου συγκεκριμένου επί τούτου ισχυρισμού που θα δείκνυε ότι όντως ο θείος του έχει τέτοια επιρροή ή δύναμη, παντελώς τεκμηρίωσης.

Αναφορικά τώρα με την εξωτερική συνοχή των ισχυρισμών του αιτητή σημειώνω ότι οι καθ’ ων η αίτηση προέβησαν δεόντως σε αξιολόγηση πληροφοριών που εντόπισε σχετικά με περιουσιακές διαμάχες στο Καμερούν (ερ.77-78), οι οποίες, ως έγινε δεκτό, δεικνύουν ότι τέτοιες διαμάχες, ενίοτε βίαιες, απαντώνται στη χώρα καταγωγής, δεν κρίνω σκόπιμο να αναφερθεί κάτι περαιτέρω σχετικώς. Όμως, ενόψει καταφανούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής, το γεγονός και μόνο ότι τέτοια φαινόμενα απαντώνται στη χώρα καταγωγής, δεν αρκεί για να υπερκερασθούν οι σημαντικές ελλείψεις που εντοπίστηκαν στα λεγόμενα του αιτητή και ούτε βεβαίως θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αποδοχή κατά τα τ’ άλλα παντελώς ελλιπών ισχυρισμών, οι οποίοι περιέχουν κενά, αντιφάσεις και ασάφειες, των οποίων τυχόν αποδοχή θα ήταν ενάντια σε κάθε εύλογη κριτική θεώρηση τους. Αυτό δε απαντά και στις αναφορές του αιτητή περί μη απόδοσης του ευεργετήματος αμφιβολίας, αφού, δεδομένων των πολλών και καίριων ελλείψεων που εντοπίστηκαν στο αφήγημα του, δεν θα μπορούσε να γίνει λόγος γι’ αυτό, το οποίο και αποδίδεται όταν και όπου τα λεγόμενα του αιτητή διατηρούν ικανοποιητική εσωτερική συνοχή, ελλείπουν όμως σχετικά στοιχεία ή αποδείξεις, πράγμα που δεν ισχύει εν προκειμένω.

Είναι κατάληξη μου ότι τα όσα αναφέρει ο αιτητής περί τούτου, συνιστούν επινοήματα του ιδίου, προκειμένου, στη βάση του (μη αποδεκτού) 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού, να στηρίξει (ανεπιτυχώς) την επίδικη αίτηση.

Σημειώνω, προτού προχωρήσω, ότι δεν αμφισβητείται ότι στις αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν λαμβάνει χώρα αδιάκριτη βία καθώς και σωρεία παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις αντιμαχόμενες πλευρές κατά του τοπικού πληθυσμού, ως και στις πιο κάτω πληροφορίες (ΠΧΚ) καταγράφεται.

Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη υπάρχουν « […] αναφορές για βίαιες ενέργειες που καταλήγουν σε καταστροφή νοσοκομείων, σχολείων και ολόκληρων χωριών στις εν λόγω περιοχές τις οποίες έχουν διαπράξει μη κυβερνητικές ένοπλες ομάδες και μέλη των ενόπλων δυνάμεων του κυβερνώντος κόμματος […]»[1],  ενώ το HRW και η Διεθνής Αμνηστία επίσης αναφέρουν πως στις ενέργειες αυτές προβαίνουν τόσο κυβερνητικοί και μη κυβερνητικοί δρώντες[2].  Σχετικά με τη γεωγραφική κατανομή των συγκρούσεων αναφέρονται τα εξής: «Στις ΝΔ και ΒΔ επαρχίες, υψηλά επίπεδα ανασφάλειας συνεχίζονταν. Η παρουσία κρατικών σωμάτων ασφαλείας – αστυνομία, χωροφυλακή, στρατός – είναι συγκεντρωμένη κατά μήκος των κύριων οδικών αρτηριών και στις πόλεις, ενώ οι μη κρατικές ένοπλες ομάδες εντοπίζονται κυρίως στις αγροτικές περιοχές.»[3].

Πηγές των Ηνωμένων Εθνών αναφέρουν τα εξής:

«Με την κλιμακούμενη βία ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και τις μη-κρατικές ένοπλες ομάδες στις Νοτιοδυτικές και Βορειοδυτικές περιοχές τού Καμερούν κατά το 2019, ο άμαχος πληθυσμός είναι αντιμέτωπος με σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων […] μαζικό εκτοπισμό, επιθέσεις κατά περιουσιών, κάψιμο σπιτιών και χωριών, διαχωρισμός οικογενειών, απώλεια εγγράφων ταυτοποίησης, αυθαίρετη σύλληψη και κράτηση […] έλλειψη πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες που έχουν επηρεασθεί από την κρίση και σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (δολοφονίες, στρατολόγηση παιδιών, απαγωγές, έμφυλη βία, κ.ά. […] Επιθέσεις κατά χωριών, κάψιμο σπιτιών και δολοφονίες έχουν καταγραφεί.».[4]

Όμως ο τόπος διαμονής του αιτητή είναι η Douala, η οποία βρίσκεται στις γαλλόφωνες περιοχές τις χώρας, η οποία δεν επηρεάζεται από τα όσα αναφέρονται αμέσως πιο πάνω.

Σύμφωνα με την βάση δεδομένων ACLED, κατά το τελευταίο έτος (τελευταία ενημέρωση 20/05/26) στην περιοχή Littoral (όπου βρίσκεται η πόλη Douala) σημειώθηκαν συνολικά 31 περιστατικά πολιτικής βίας (ο ορισμός "Political violence" περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις, απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), με αποτέλεσμα 31 θανάτους, εκ των οποίων 18 έλαβαν χώρα στη Douala, με αποτέλεσμα 30 θανάτους.^[5] Ο πληθυσμός της περιοχής Littoral ανέρχεται περί τα 4.5 εκατομμύρια κατοίκων και της Douala περί τα 3.75 εκατομμύρια. ^[6], [7]

Εκ των ως άνω δεν δεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στην περιοχή όπου διέμενε δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του εκεί και δεν μπορώ δε να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις – δεδομένης της απόρριψης του συνόλου του αφηγήματος του, ως ανωτέρω εξηγείται - που επιτείνουν τον κίνδυνο ειδικώς για γι’ αυτόν, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας» [8] (βλ. και απόφαση ΔΕΕ, ημ.10/06/21, C-901/19, CF and DN).

Συνυπολογίζω επί των ως άνω ότι ο αιτητής είναι υγιής, 34 ετών σήμερα, χωρίς στοιχεία ευαλωτότητας, με ικανοποιητική μόρφωση και προηγούμενη εργασιακή εμπειρία, ομιλεί γαλλικά και έχει ζήσει στη Douala από το 2012 μέχρι που έφυγε από το Καμερούν (ερ.50-53), τα οποία και συνηγορούν υπέρ του ότι, παρά τις όποιες προκλήσεις ενδεχομένως να αντιμετωπίσει με την επιστροφή του, αναμένεται ευλόγως να είναι σε θέση να εγκατασταθεί και βιοποριστεί εκεί, όπου διαμένει και η πρώην σύζυγος και το παιδί του.

Έπεται λοιπόν ότι δεν τεκμηριώθηκε εν προκειμένω βάσιμος φόβος «καταδίωξης του [αιτητή] για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου. Δεν έχω δε εντοπίσει στοιχεία εκ των οποίων να καταδεικνύεται, δεδομένων των όσων πιο πάνω αναφέρω, ότι επιστροφή του αιτητή στη χώρα καταγωγής του είναι αντίθετη με την στο αρ.3 της ΕΣΔΑ αρχή της μη επαναπροώθησης.

Η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.