ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 1826/24

9 Ιουνίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

N.F

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

 

Χ. Θεοδούλου (κος) Δικηγόρος για Αιτητή

Δημητρίου Χ. (κα), για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή στρέφεται κατά της απόφασης των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 11.4.2024, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για διεθνή προστασία, καθότι κρίθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023 και αποφασίστηκε η επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του. Αιτείται επιπλέον την αναγνώριση/χορήγηση σε  αυτόν καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από τη Δημοκρατία της Γουινέας (στο εξής: η Γουινέα). Εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία από τις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση περιοχές και περί τις 24.10.2023 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 9.4.2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή αναφορικά με το αίτημά του για διεθνή προστασία  από λειτουργό, ο οποίος στις 11.4.2024 υπέβαλε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή και επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 11.4.2024. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή την 30.4.2024, αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

 

2.             Ο Αιτητής, δια του συνηγόρου, διευκρίνισε κατά τη ακροαματική διαδικασία ότι προωθεί την ουσία της υπόθεσής του, ήτοι ότι αξιολογήθηκαν λανθασμένως από τους Καθ’ ων η αίτηση οι δηλώσεις του και οι προσωπικές του περιστάσεις. Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι οι ισχυρισμοί περί δίωξης του από το θείο του όφειλε να γίνει αποδεκτός, ενώ παράλληλα δεν μπορούσε να λάβει προστασία από τις αρχές της χώρας καταγωγής του. Ένεκα τούτου, υποστηρίζει ότι δικαιολογείται η υπαγωγή του σε καθεστώς διεθνούς προστασίας. 

 

3.             Από την πλευρά τους, οι Καθ' ων η αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της επίδικης απόφασης, την οποία, κατά τους ίδιους, εξέδωσαν κατόπιν δέουσας έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των στοιχείων και δεδομένων. Υποστηρίζουν ότι η επίδικη απόφαση είναι δεόντως αιτιολογημένη και παραπέμπουν στα επιμέρους ευρήματά τους κατά τη διοικητική διαδικασία, όπου ο Αιτητής κρίθηκε αναξιόπιστος ως προς τον πυρήνα του αιτήματός του. Ένεκα αυτού και δεδομένων των προσωπικών του περιστάσεων σε συνάρτηση με την κατάσταση ασφαλείας στο τόπο συνήθους διαμονήςτου , υποστηρίζουν ότι δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του σε καθεστώς διεθνούς προστασίας.

 

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019, ως έχουν τροποποιηθεί μέχρι και τον περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2026, έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

7.             Το άρθρο 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (στο εξής: ο περί Προσφύγων Νόμος) καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

8.             Το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποχρεώσεις Αιτητή κατά την εξέταση της αίτησης και συναφής υποχρέωση αρμόδιων αρχών

16.-(1) Κατά την εξέταση της αίτησής του, ο Αιτητής οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία Ασύλου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) του εδαφίου (2).

(2) Ιδίως, ο Αιτητής οφείλει-

(α) να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης, τα οποία στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του Αιτητή και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο Αιτητής στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, καθώς και το ιστορικό των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την ιθαγένεια, τη χώρα και το μέρος προηγούμενης διαμονής του, τις προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, το δρομολόγιο που ακολούθησε, το δελτίο ταυτότητας και τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία∙ [...]».

9.             Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις χορήγησης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

Κατάληξη

10.          Ως προς τους εγειρόμενους λόγους προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc.  (Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024). Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

11.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα τα εδάφια (2) και (3) αυτών. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320) αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου (Βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010). Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του (Βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

12.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται ότι κατά την καταγραφή της αίτησής του δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του επειδή ο θείος του τον απειλούσε ότι θα τον σκοτώσει. Όπως ανέφερε, μετά τον θάνατο του πατέρα του και την πάροδο ενός έτους, ο θείος του παντρεύτηκε τη μητέρα του, η οποία απεβίωσε επίσης έξι μήνες αργότερα. Ο Αιτητής δήλωσε ότι, μετά τον θάνατο του πατέρα του, ρωτούσε τον θείο του για την περιουσία που είχε αφήσει, χωρίς να λαμβάνει απαντήσεις, ενώ ο τελευταίος τον χτυπούσε. Ανέφερε ακόμη ότι το ταξίδι του προς την Κύπρο διευθετήθηκε από θείο του, αδελφό της μητέρας του, ο οποίος τον λυπήθηκε λόγω της κατάστασης που βίωνε. Περαιτέρω, δήλωσε ότι μετά την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής του η γιαγιά του μετέβη στην οικία όπου διέμεναν, παρέλαβε τις δύο αδελφές του και τις μετέφερε στο χωριό της. Έκτοτε, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, δεν έχει οποιαδήποτε επικοινωνία με αυτές (ερ. 1).

13.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της προσωπικής του συνέντευξης, ο Αιτητής, αναφορικά με τα προσωπικά του στοιχεία, ανέφερε ότι είναι υπήκοος Γουινέας, γεννηθείς το 1999 στην κοινότητα Ratoma της περιφέρειας Conakry. Δήλωσε ότι είναι άγαμος και άτεκνος, μουσουλμάνος στο θρήσκευμα και ότι ομιλεί γαλλικά και την τοπική διάλεκτο Sousou, η οποία αποτελεί τη μητρική του γλώσσα. Αναφορικά με την οικογένειά του, ανέφερε ότι ο πατέρας του απεβίωσε από ασθένεια στις 12.4.2019, ενώ η μητέρα του απεβίωσε επίσης από ασθένεια στις 20.06.2020. Στη χώρα καταγωγής του διαμένουν οι δύο αδελφές του, ηλικίας 20 και περίπου 11 ετών, οι οποίες ζουν με τη γιαγιά τους. Δήλωσε ακόμη ότι διαθέτει εκτεταμένο οικογενειακό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του, πλην όμως μετά την άφιξή του στη Δημοκρατία δεν διατηρεί επικοινωνία με κανένα μέλος της οικογένειάς του, καθώς δεν διαθέτει στοιχεία επικοινωνίας τους. Αναφορικά με την εκπαίδευσή του, ανέφερε ότι φοίτησε μέχρι την τελευταία τάξη του λυκείου, χωρίς ωστόσο να επιτύχει στις τελικές εξετάσεις. Πρόσθεσε ότι, όταν επιχείρησε να τις επαναλάβει, ξεκίνησε η ισχυριζόμενη δίωξή του, με αποτέλεσμα να μην ολοκληρώσει τη φοίτησή του. Διευκρίνισε ότι δεν θυμάται τις ακριβείς χρονολογίες φοίτησής του, αναφέροντας πάντως ότι παρακολούθησε σχολική εκπαίδευση για επτά έτη. Ως προς την επαγγελματική του δραστηριότητα, δήλωσε ότι βοηθούσε τον θείο του στο ξυλουργείο του, εργασία την οποία ξεκίνησε ενώ φοιτούσε ακόμη στο λύκειο και διέκοψε όταν άρχισε να προετοιμάζει την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής του.

 

14.          Αναφορικά με το ταξίδι του προς τη Δημοκρατία, ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του με το διαβατήριό του και φοιτητική θεώρηση εισόδου και, μέσω Αιθιοπίας και Τουρκίας, εισήλθε αρχικά στις μη ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές, όπου παρέμεινε για περίπου δύο έτη φοιτώντας σε πανεπιστήμιο. Όπως δήλωσε, διέκοψε τις σπουδές του λόγω οικονομικών δυσκολιών, καθώς έχασε επαφή με τον θείο του ο οποίος τον στήριζε οικονομικά. Στη συνέχεια εισήλθε παρατύπως στις ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές.

 

15.          Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησης ο Αιτητής ανέφερε ότι δεχόταν απειλές από τον θείο του, ο οποίος διεκδικούσε την περιουσία του αποβιώσαντος πατέρα του. Συγκεκριμένα, δήλωσε ότι ένα έτος μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο νεότερος αδελφός του τελευταίου παντρεύτηκε τη μητέρα του Αιτητή, η οποία αργότερα απεβίωσε. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, ο θείος του επιθυμούσε να αποκτήσει το σύνολο της περιουσίας του πατέρα του και να πωλήσει επίσης έκταση γης που βρισκόταν στην περιοχή Kindia City. Όπως ανέφερε, ως ο μοναδικός άρρεν απόγονος της οικογένειας ήταν και ο μόνος δικαιούχος της περιουσίας του πατέρα του και, για τον λόγο αυτό, αποτελούσε εμπόδιο για τον θείο του, ο οποίος αποφάσισε να τον σκοτώσει προκειμένου να αποκτήσει την περιουσία. Πρόσθεσε ότι ο θείος του τον κτύπησε σοβαρά, προκαλώντας του τραυματισμούς και σημάδια στο κεφάλι, ενώ η γιαγιά του, μητέρα της μητέρας του, μετέφερε τις αδελφές του στο χωριό προκειμένου να τις προστατεύσει από πιθανή βλάβη εκ μέρους του θείου του. Επιπλέον, ανέφερε ότι άλλος θείος του, ο οποίος ήταν ξυλουργός, τον βοήθησε να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του. Ερωτηθείς τι φοβάται ότι θα του συμβεί σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής δήλωσε ότι φοβάται πως ο θείος του θα τον σκοτώσει (βλ. ερ. 24-25).

 

16.          Σε διευκρινιστικές ερωτήσεις αναφορικά με την πατρική περιουσία, ο Αιτητής ανέφερε ότι ο πατέρας του κατείχε ακίνητη περιουσία στην Kindia City, την οικία όπου διέμεναν στην περιοχή Conakry και επιχείρηση ξυλείας. Πρόσθεσε ότι ο πατέρας του δεν άφησε διαθήκη και ότι ο ίδιος ουδέποτε προσέφυγε σε δικηγόρο για τα περιουσιακά ζητήματα μετά τον θάνατό του.

 

17.          Αναφορικά με τον θείο του, ο Αιτητής ανέφερε ότι εργαζόταν στο λιμάνι του Conakry και ασχολείτο επίσης με οικοδομικές εργασίες. Υποστήριξε ότι μετά τον θάνατο της μητέρας του, περί τον Ιούνιο του 2020, ο θείος του άρχισε να διεκδικεί την περιουσία του πατέρα του και να αναζητά τα σχετικά έγγραφα. Κατά τους ισχυρισμούς του, όταν ο θείος του πληροφορήθηκε ότι τα έγγραφα βρίσκονταν στην κατοχή του, τον κτύπησε, τον τραυμάτισε και τα αφαίρεσε από το δωμάτιό του. Διευκρίνισε ότι τα έγγραφα του είχαν δοθεί από τη μητέρα του μετά τον θάνατο του πατέρα του για φύλαξη. Ερωτηθείς γιατί δεν φοβόταν ο θείος του τις συνέπειες μιας ανθρωποκτονίας, απάντησε ότι η αστυνομία στη χώρα του είναι διεφθαρμένη.

 

18.          Ως προς τις απειλές, ο Αιτητής ανέφερε ότι ο θείος του τον απειλούσε λεκτικά και σωματικά προκειμένου να του παραδώσει τα έγγραφα της πατρικής περιουσίας, τον εξύβριζε και τον κακομεταχειριζόταν. Παρότι ισχυρίστηκε ότι δεχόταν συνεχείς απειλές και ξυλοδαρμούς, δήλωσε ότι συνέχισε να διαμένει μαζί του μέχρι το 2021. Αρχικά τοποθέτησε το περιστατικό κατά το οποίο εγκατέλειψε την οικία τον Μάιο του 2021, αργότερα όμως διόρθωσε ότι συνέβη τον Νοέμβριο του 2021. Ανέφερε ότι στη συνέχεια φιλοξενήθηκε από άλλον θείο του, ξυλουργό στο επάγγελμα, και ότι ο θείος που τον απειλούσε συνέχισε να τον αναζητά.

 

19.          Ο Αιτητής επιβεβαίωσε ότι διέμενε με τον θείο του από τον Ιούνιο του 2020 έως τον Νοέμβριο του 2021. Υποστήριξε ότι ο θείος του επιθυμούσε να πωλήσει ακίνητο στην Kindia και ότι χρειαζόταν τη δική του υπογραφή για τη μεταβίβαση, γεγονός που αποτέλεσε την αιτία των απειλών εναντίον του.

 

20.          Ερωτηθείς σχετικά με την προφανή σύνδεση μεταξύ της επιθυμίας του θείου του να τον σκοτώσει και της ανάγκης εξασφάλισης της υπογραφής του, ο Αιτητής εξήγησε ότι ο τελικός σκοπός του θείου του ήταν να αποκτήσει και να πωλήσει την περιουσία για οικονομικό όφελος.

 

21.          Αναφορικά με την περίοδο μετά την αποχώρησή του από την οικία, ο Αιτητής ανέφερε ότι ο θείος του τον αναζητούσε στο ξυλουργείο του άλλου θείου του. Κατά τους ισχυρισμούς του, ο τελευταίος τον συμβούλευσε να εγκαταλείψει τη χώρα και χρηματοδότησε το ταξίδι του. Ερωτηθείς αν απευθύνθηκε στις αστυνομικές αρχές, ο Αιτητής αποκρίθηκε αρνητικά, δηλώνοντας ότι δεν επιθυμούσε να σχολιάσει περαιτέρω τους λόγους.

 

22.          Σε περαιτέρω ερωτήσεις ως προς το γιατί δεν εγκατέλειψε κάθε αξίωση επί της πατρικής περιουσίας, ο Αιτητής υποστήριξε ότι ο θείος του εξακολουθούσε να τον θεωρεί απειλή και ότι επιθυμούσε να τον σκοτώσει ώστε να μην μπορεί να διεκδικήσει ή να εκδικηθεί στο μέλλον για την απώλεια της περιουσίας του. Ερωτηθείς γιατί ο θείος του από τη μητρική πλευρά δεν τον προστάτευσε μέσω νομικών διαδικασιών, ανέφερε ότι, σύμφωνα με τα έθιμα της χώρας του, η οικογένεια της μητέρας δεν έχει λόγο σε ζητήματα πατρικής κληρονομιάς και ότι η μόνη βοήθεια που μπορούσε να του προσφέρει ήταν η χρηματοδότηση της αναχώρησής του από τη χώρα

 

23.          Αναφορικά με το διαβατήριό του, ο Αιτητής δήλωσε ότι η διαδικασία έκδοσής του έλαβε χώρα περί τον Νοέμβριο του 2021. Όταν του επισημάνθηκε ότι το διαβατήριο είχε εκδοθεί στις 4.1.2021, απάντησε ότι δεν γνώριζε τις ακριβείς ημερομηνίες. Κατά το πέρας της συνέντευξης επανέλαβε ότι εγκατέλειψε τη χώρα του λόγω των απειλών του θείου του.

 

24.          Προς υποστήριξη των ισχυρισμών του, ο Αιτητής προσκόμισε το πρωτότυπο διαβατήριό του από τη Γουινέα, με ημερομηνία έκδοσης 4.1.2021 και ημερομηνία λήξης 4.1.2026.

 

25.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση διέκριναν δυο ουσιώδεις ισχυρισμούς: (α) ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/ προφίλ του Αιτητή (β) ισχυριζόμενη δίωξη από τον θείο του. Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε αποδεκτός, καθόσον κρίθηκε ότι ο Αιτητής απάντησε σε όλα τα ερωτήματα που του τέθηκαν με ακρίβεια και κατέβαλε πραγματική προσπάθεια να παρέχει όσες το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες. Ταυτόχρονα διαπιστώθηκε ότι οι πληροφορίες που παρείχε, βρίσκονταν σε συμφωνία με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης.

 

27.          Αντιθέτως, ο δεύτερος ισχυρισμός απορρίφθηκε, καθότι οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παράσχει επαρκείς και ικανοποιητικές πληροφορίες επί ζητημάτων που άπτονται του πυρήνα του αιτήματός του, ενώ το αφήγημά του χαρακτηριζόταν από αντιφάσεις, έλλειψη ευλογοφάνειας και ανεπαρκή πληροφόρηση. Ειδικότερα, ως προς τον ισχυρισμό του ότι ο θείος του επιδίωκε να τον σκοτώσει μετά την αποχώρησή του από την πατρική οικία, κρίθηκε ότι υπέπεσε σε αντιφάσεις αναφορικά με τη διάρκεια της συμβίωσής τους, καθώς και ως προς τον χρόνο αποχώρησής του από την οικία, τον οποίο αρχικά τοποθέτησε τον Μάιο του 2021 και αργότερα τον Νοέμβριο του 2021. Αντίφαση διαπιστώθηκε επίσης ως προς το πότε περιήλθαν στην κατοχή του τα έγγραφα της πατρικής περιουσίας, αφού αρχικά ανέφερε ότι τα έλαβε μετά τον θάνατο της μητέρας του και ακολούθως μετά τον θάνατο του πατέρα του. Περαιτέρω, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι στερούνταν ευλογοφάνειας οι αναφορές του σχετικά με τα μέτρα που έλαβε για προστασία από τις απειλές του θείου του, καθότι, ερωτηθείς κατά πόσο απευθύνθηκε στην αστυνομία, αρνήθηκε να δώσει οποιαδήποτε εξήγηση. Ομοίως, έλλειψη ευλογοφάνειας διαπιστώθηκε και στον ισχυρισμό του ότι ουδέποτε απευθύνθηκε σε δικηγόρο για το κληρονομικό ζήτημα, δηλώνοντας ότι δεν είχε καν σκεφθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

 

28.          Βάσει του μόνου αποδεκτού ισχυρισμού του Αιτητή, και λαμβανομένων υπόψη των πληροφοριών από τη χώρα καταγωγήςτου , κρίθηκε ότι μετά από εξατομικευμένη εξέταση του αιτήματός, το προσωπικό προφίλ του ότι δεν υπάρχουν εύλογοι/βάσιμοι λόγοι σε περίπτωση που επιστρέψει στη χώρα καταγωγήςτου, στην κοινότητα Conakry της Γουινέας να αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

29.          Προχωρώντας στη νομική ανάλυση, οι Καθ' ων η αίτηση διαπίστωσαν ότι δεν στοιχειοθετείται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος διώξεως του Αιτητή, κατά την έννοια του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου, ούτε πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης λόγω αδιάκριτης βίας, δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) του αυτού Νόμου. Και τούτο, διότι, η μη ύπαρξη διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης στη Γουινέα αλλά απλώς η ύπαρξη πολιτικής αστάθειας, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν προκύπτει προσωπική απειλή εναντίον του.

 

30.          Στο πλαίσιο της παρούσας προσφυγής, ο Αιτητής προσκόμισε, ως Παράρτημα Β, αντίγραφα φωτογραφιών που, κατά τους ισχυρισμούς του, απεικονίζουν τραυματισμούς τους οποίους υπέστη υπό τις περιστάσεις που περιέγραψε κατά την προσωπική του συνέντευξη.

 

31.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

 

32.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες συγκεντρώνονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό του.  

 

33.          Αναφορικά με τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, ήτοι ότι ο θείος του επιδίωκε να τον σκοτώσει προκειμένου να ιδιοποιηθεί την πατρική περιουσία, παρατηρείται ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παράσχει επαρκείς, συγκεκριμένες και βιωματικής φύσεως πληροφορίες επί γεγονότων που άπτονται του πυρήνα του ισχυρισμού του. Ειδικότερα, παρότι κλήθηκε να περιγράψει τα περιστατικά απειλών, βίας και εκφοβισμού που, κατά τους ισχυρισμούς του, βίωσε από τον θείο του, οι απαντήσεις του παρέμειναν γενικές και αόριστες, χωρίς να συνοδεύονται από λεπτομέρειες ή προσωπικά βιώματα που θα ανέμενε κανείς από πρόσωπο το οποίο φέρεται να υπήρξε θύμα μιας τόσο σοβαρής και παρατεταμένης στοχοποίησης. Περαιτέρω, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι ο θείος του επιδίωκε να τον σκοτώσει λόγω της κληρονομικής διαφοράς που είχε ανακύψει μεταξύ τους. Ωστόσο, από τις ίδιες του τις δηλώσεις προκύπτει ότι συνέχισε να διαμένει μαζί με το εν λόγω πρόσωπο για μεγάλο χρονικό διάστημα, το οποίο υπερβαίνει το ένα έτος, χωρίς να παρέχει πειστική εξήγηση για τη συμπεριφορά αυτή. Το γεγονός αυτό δεν συνάδει με την εικόνα άμεσης και σοβαρής απειλής κατά της ζωής του που ο ίδιος επιχειρεί να παρουσιάσει και αποδυναμώνει ουσιωδώς την ευλογοφάνεια του αφηγήματός του. Προς τούτο επισημαίνεται ότι ένεκα του εκτεταμένου οικογενειακού δικτύου που ο Αιτητής δηλώνει ότι διαθέτει στη χώρα του, του γεγονότος ότι ο ίδιος ήταν σε κάποιο βαθμό οικονομικά ανεξάρτητος καθώς ήταν σε θέση να εργαστεί, η παραμονή του στην ίδια οικία με το φερόμενο ως διώκτη του δεν κρίνεται υπό τις περιστάσεις εύλογη.

 

34.          Επιπλέον, παρά τους ισχυρισμούς του περί πρόθεσης του θείου του να τον φονεύσει, το αφήγημά του αναδεικνύει κατ’ ουσίαν μία οικογενειακή και κληρονομική διαφορά αναφορικά με την περιουσία του πατέρα του, χωρίς ο Αιτητής να παραθέτει επαρκή στοιχεία ή συγκεκριμένα περιστατικά που να καταδεικνύουν ότι η εν λόγω διαφορά είχε προσλάβει τέτοια ένταση ώστε να συνιστά πραγματική και άμεση απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας.

 

35.          Ως προς τα έγγραφα και λοιπά στοιχεία που προσκομίστηκαν προς ενίσχυση της εξωτερικής αξιοπιστίας του ισχυρισμού αυτού, σημειώνεται ότι αυτά συνίστανται κυρίως σε φωτογραφίες, εκ των οποίων μόνο σε μία απεικονίζεται ευκρινώς το πρόσωπο του Αιτητή, ενώ οι υπόλοιπες απεικονίζουν σωματικές εκδορές ή τραύματα χωρίς να καθίσταται δυνατή η ασφαλής ταυτοποίηση του εικονιζόμενου προσώπου. Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι οι εν λόγω φωτογραφίες απεικονίζουν τραυματισμούς που φέρει ο Αιτητής, δεν δύναται να εξακριβωθεί η προέλευσή τους, ο χρόνος πρόκλησής τους, οι συνθήκες υπό τις οποίες προκλήθηκαν ή το πρόσωπο που φέρεται να τους προκάλεσε. Συνεπώς, η αποδεικτική τους αξία ως προς την τεκμηρίωση των ισχυρισμών του Αιτητή κρίνεται περιορισμένη. Ως εκ τούτου, λαμβανομένης υπόψη της μη θεμελίωσης της εσωτερικής αξιοπιστίας του ισχυρισμού αυτού, του γεγονότος ότι πρόκειται για ιδιωτικής φύσεως διαφορά, ως προς την οποία δεν αναμένεται ευλόγως να εντοπισθούν ανεξάρτητες πληροφορίες χώρας καταγωγής ικανές να επιβεβαιώσουν τα επικαλούμενα πραγματικά περιστατικά, καθώς και της απουσίας άλλων αποδεικτικών στοιχείων που να ενισχύουν ουσιωδώς τους ισχυρισμούς του, ο εν λόγω ουσιώδης ισχυρισμός δεν γίνεται αποδεκτός.

 

36.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, σημειώνεται ότι ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε αρχικώς οποιονδήποτε πρόσθετο ή ανεξάρτητο κίνδυνο απορρέοντα από το προσωπικό του προφίλ ή τις ιδιαίτερες περιστάσεις του.

 

37.          Σε κάθε περίπτωση, ως προς το θρησκευτικό προφίλ του Αιτητή ως μουσουλμάνου, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών εκτιμά ότι ο συνολικός πληθυσμός ανέρχεται σε 13,6 εκατομμύρια (μέσα του 2023). Σύμφωνα με τη SRA, περίπου το 84% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι, το 11% χριστιανοί και το 5% ακολουθεί αυτόχθονες θρησκευτικές ή άλλες πεποιθήσεις. Μεγάλο μέρος του μουσουλμανικού και χριστιανικού πληθυσμού ενσωματώνει αυτόχθονες τελετουργίες στις θρησκευτικές του πρακτικές. Οι μουσουλμάνοι είναι γενικά σουνίτες της σχολής Μαλίκι· ο σουφισμός είναι επίσης παρών. Οι χριστιανικές ομάδες περιλαμβάνουν Ρωμαιοκαθολικούς, Αγγλικανούς, Βαπτιστές, Μάρτυρες του Ιεχωβά, Αντβεντιστές της Έβδομης Ημέρας και διάφορες ευαγγελικές ομάδες. Υπάρχει επίσης μια μικρή κοινότητα Μπαχάι, καθώς και μικρός αριθμός Ινδουιστών, Βουδιστών και οπαδών παραδοσιακών κινεζικών θρησκευτικών πεποιθήσεων μεταξύ των αλλοδαπών κατοίκων. Οι μουσουλμάνοι αποτελούν την πλειονότητα και στις τέσσερις περιφέρειες της χώρας. Οι χριστιανοί συγκεντρώνονται στις μεγάλες πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Κονακρί, στις νότιες παράκτιες περιοχές και στην ανατολική δασική περιοχή. Οι οπαδοί των αυτόχθονων θρησκευτικών πεποιθήσεων είναι περισσότερο διαδεδομένοι στη Δασική Περιφέρεια. Υπό το φως των ανωτέρω, και δεδομένων των δηλώσεων του Αιτητή, δεν προκύπτει κίνδυνος λόγω της θρησκευτικής του ταυτότητας.[2]

 

38.          Περαιτέρω, όσον αφορά στην εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της χώρας, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2012, η Britannica εκτιμά ότι οι Fulani (Peuhl) αποτελούν το 33,9%, οι Malinke το 31,1%, οι Susu το 19,1%, οι Kpelle το 6%, οι Kisi το 4,7% και οι Toma το 2,6%.[3]  Αναφορικά με την εθνοτική καταγωγή του Αιτητή ήτοι Sousou εξωτερικές πηγές αναφέρουν ότι οι Susu είναι λαός που ζει στις νότιες παράκτιες περιοχές της Guinea και στα βορειοδυτικά τμήματα της Sierra Leone. Μιλούν μια διάλεκτο της Susu-Yalunka, μιας γλώσσας που ανήκει στον κλάδο Mande των γλωσσών Niger-Congo[4]. Η ίδια πηγή αναφέρει ότι η κοινωνία τους είναι πατριαρχική και κυρίως μουσουλμανική, με ενδογαμικές πρακτικές και κοινωνικές κάστες για τεχνίτες, ενώ ασχολούνται κυρίως με γεωργία, εμπόριο και τη διατήρηση της πολιτιστικής τους παράδοσης[5]. Δεν εντοπίστηκαν πληροφορίες περί φυλετικών διακρίσεων σχετικών με την υπό κρίση περίπτωση, ούτε ο Αιτητής επικαλέστηκε οποιοδήποτε συναφές περιστατικό ή φόβο.

 

39.          Ως προς την μεταχείριση των επιστραφέντων στη χώρα του Αιτητή,  σύμφωνα με την έκθεση του Γραφείου του Γενικού Επιτρόπου για τους Πρόσφυγες και τους Ανιθαγενείς του Βελγίου ημερομηνίας 10.11.2025, δεν αναφέρονται προβλήματα κατά την επιστροφή των επαναπατριζόμενων υπηκόων Γουινέας οι οποίοι έφυγαν από τη χώρα παράνομα και/ή υπέβαλαν αίτηση για διεθνή προστασία στο Βέλγιο. Ανεξαρτήτως της εθελούσιας ή αναγκαστικής επιστροφής, υποβάλλονται στους ίδιους ελέγχους με τους λοιπούς επιβάτες. Ο έλεγχος διενεργείται από το ειδικό αστυνομικό τμήμα στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Κονακρί.[6]

 

40.          Εξετάζοντας ακολούθως την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας, σύμφωνα με την έκθεση της Human Rights Watch που δημοσιεύθηκε το 2025 και καλύπτει γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά το 2024, οι στρατιωτικές αρχές συνέχισαν την καταστολή των μέσων ενημέρωσης, της αντιπολίτευσης και των διαφωνούντων.[7] Τον Δεκέμβριο του 2022, η στρατιωτική χούντα είχε δεσμευθεί να διεξαγάγει προεδρικές και βουλευτικές εκλογές έως τον Δεκέμβριο του 2024, ως μέρος ενός μεταβατικού χάρτη που είχε συμφωνηθεί με την Οικονομική Κοινότητα των Δυτικοαφρικανικών Κρατών (Economic Community of West African States -ECOWAS).[8]

 

41.          Τον Ιούλιο του 2024, η χούντα δημοσίευσε ένα προσχέδιο του νέου συντάγματος που αναμενόταν να τεθεί σε δημοψήφισμα πριν από τον Δεκέμβριο του 2024.[9] Το προσχέδιο προέβλεπε πενταετή προεδρική θητεία με δυνατότητα ανανέωσης μία φορά.

 

42.          Ωστόσο, στις 19 Φεβρουαρίου 2024, ο συνταγματάρχης Mamady Doumbouya διέλυσε την κυβέρνηση χωρίς να αιτιολογήσει την απόφαση αυτή[10] και στις 28 Φεβρουαρίου, διόρισε νέο πρωθυπουργό τον Mamadou Oury Bah[11], ενώ στις 18 Σεπτεμβρίου 2024, ο υπουργός Εξωτερικών Morissanda Kouyaté ανακοίνωσε ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν το 2025.[12]

 

43.          Τον Ιούλιο του 2024, βγήκε η πολυαναμενόμενη ετυμηγορία για τους κατηγορούμενους για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κατά τη διάρκεια της γνωστής ως «σφαγή του σταδίου του 2009».[13] Το δικαστήριο καταδίκασε τον πρώην πραξικοπηματία πρόεδρο της Γουινέας, Moussa Dadis Camara, και επτά ακόμη πρώην ανώτερους αξιωματούχους, σε μια δίκη ορόσημο για ομαδικούς βιασμούς και δολοφονίες διαδηλωτών το 2009.

 

44.          Σύμφωνα με την Crisis 24, η οποία εξειδικεύεται στη διαχείριση κινδύνου παρέχοντας σχετικές υπηρεσίες, «η Γουινέα θεωρείται ένας άξονας ασφαλείας [...] σε μία περιοχή όπου τρεις από τους γείτονές της, δηλαδή η Λιβερία, η Ακτή Ελεφαντοστού και η Σιέρρα Λεόνε επανέρχονται από εμφύλιες συγκρούσεις». Σύμφωνα με την ίδια πηγή, οι κοινωνικές αναταραχές, οδηγούμενες από αιτιάσεις ως προς την παροχή υπηρεσιών και τις υποδομές καθώς και από εθνοτικές-πολιτικές εντάσεις, λαμβάνουν συχνά χώρα, ιδίως κατά τη διάρκεια των εκλογικών περιόδων. Δεν υπάρχουν ενδείξεις τρομοκρατικών ομάδων οι οποίες δραστηριοποιούνται στη Γουινέα, αν και υπάρχουν γενικές ανησυχίες για την εξάπλωση ισλαμιστικής στρατιωτικής δραστηριότητας στην περιοχή.[14]

 

45.          Από τον συνδυασμό διάφορων πηγών προκύπτει ότι τα περιστατικά βίας στην Γουινέα συνδέονται με την πολιτική κατάσταση της χώρας. Ενώ η χώρα γνώρισε σχετική σταθερότητα μετά το 2010, όταν ο επί μακρόν ηγέτης της αντιπολίτευσης Alpha Condé έγινε ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος του έθνους, το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου 2021, που ανέτρεψε τον Condé, αφήνει τη χώρα σε ασταθή πολιτική κατάσταση. Πιο συγκεκριμένα, οι πιο πρόσφατες αναφορές σε πολιτική βία και διαδηλώσεις εντοπίζονται στις περιοχές της πρωτεύουσας, Κονακρί, πριν και μετά τις προεδρικές εκλογές του 2020 καθώς και κατά το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου του 2021. Κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων σημειώθηκαν δολοφονίες, ξυλοδαρμοί, αυθαίρετες συλλήψεις και κρατήσεις και σημαντικοί περιορισμοί στο δικαίωμα του συνέρχεσθαι. [15]

 

46.          Σε άλλες γενικές αναφορές για την κατάσταση ασφαλείας συμπεριλαμβάνονται το ευκαιριακό έγκλημα στο δρόμο και τα τροχαία ατυχήματα, οι ανεπαρκώς ανεπτυγμένες υποδομές μεταφορών, επικοινωνιών και ενέργειας, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές, οι ήδη περιορισμένες εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψής που επλήγησαν από τον ιό Έμπολα της Δυτικής Αφρικής το 2014 (EVD) και άλλες περιοδικές επιδημίες θανατηφόρων ασθενειών, οι εθνοπολιτικές εντάσεις, που συμβαίνουν συχνά στη Γουινέα, ειδικά κατά τις προεκλογικές περιόδους και οι γενικές ανησυχίες για την εξάπλωση της ισλαμιστικής μαχητικής δραστηριότητας στην περιοχή. Παρόλο που στην κατάταξη του Crisis 24 το επίπεδο επικινδυνότητας στη Γουινέα θεωρείται υψηλό, στην ίδια έκθεση αναφέρεται η Γουινέα ως ασφαλής περιοχή όπου τρεις από τις γειτονικές της χώρες, συγκεκριμένα η Λιβερία, η Ακτή Ελεφαντοστού και η Σιέρα Λεόνε, ξεπερνούν εμφύλιες συγκρούσεις[16].

 

47.          Ως προς τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας που καταγράφηκαν γενικότερα στην περιοχή Conakry της Γουινέας (που υπάγεται η περιοχή Dixinn), στην οποία βρίσκεται ο τελευταίος τόπος συνήθους διαμονής του Αιτητή, βάσει στοιχείων από το ACLED, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης τις 08.5.2026), καταγράφηκαν 22 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), τα οποία επέφεραν 8 απώλειες σε ανθρώπινες ζωές.[17]  Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, το 2025 ο πληθυσμός της περιοχής Conakry της Γουινέας ανερχόταν σε περίπου 3,4 εκατομμύρια κατοίκους.[18]

 

48.          Τα ανωτέρω ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι στο τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, καίτοι παρουσιάζονται περιστατικά ασφαλείας, η ένταση και η συχνότητά τους κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα.

 

49.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου.

 

50.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

51.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 19(2)(α) και (β)].

 

52.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή (βλ. άρθρο 19(2)(γ) απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43).

 

53.          Επιπροσθέτως, δεδομένης της κατάστασης που επικρατεί στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή δεν προκύπτει η ύπαρξη ένοπλης σύρραξης [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94 Elgafaji, σκέψη 43].

 

54.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

 

55.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. (Βλ. απόφαση της 30ης Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28).

 

56.          Ενόψει των ανωτέρω ποιοτικών και ποσοτικών χαρακτηριστικών, δεν υφίσταται ένοπλη σύρραξη στον τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή  συνεπώς παρέλκει η περαιτέρω εξέταση των υπόλοιπων συστατικών στοιχείων της εν λόγω διάταξης. Επικουρικώς, ο Αιτητής δεν παρουσιάζει οποιοδήποτε στοιχείο του προφίλ το οποίο θα επέτεινε τυχόν κίνδυνο. Υπό το φως των ανωτέρω, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο αντίστοιχο καθεστώς.

 

57.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51).

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.