ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

    Υπόθεση Aρ.: 1986/25

 

9 Iουνίου, 2026

 

 

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

Α. Β.

                                                     

Aιτητού,

 

και

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

 .........

 

 Φ. Ανδρέου (κος) για Π. Κ. Σαββίδης (κος), Δικηγόρος για τον Αιτητή

 

Ε. Ιωάννου (κα),  Δικηγόρος για τους Καθ' ων η αίτηση

 

 

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Κ. Κ. Κλεάνθους Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποία να κηρύσσεται άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος η απόφαση των Καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 25.6.2025 με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για διεθνή προστασία, καθώς κρίθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023.

 

 Γεγονότα

1.     Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από τη Γουινέα. Εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, κατά δήλωσή του τον Οκτώβριο 2022 και στη συνέχεια εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία στις 22.8.2023. Στις 4.9.2023, υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 17.3.2025 και στις 10.4.2023, πραγματοποιήθηκαν συνεντεύξεις του Αιτητή από λειτουργό, ο οποίος υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης του Αιτητή και επιστροφή στη χώρα καταγωγής του. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 25.6.2025. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 11.7.2025 και αποτελεί  το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.     Ο Αιτητής, δια του συνηγόρου του προωθεί ως μοναδικό λόγο προσφυγής την έλλειψη δέουσας έρευνας.

 

3.     Από την πλευρά τους, οι Καθ' ων η αίτηση υπεραμύνονται της επίδικης πράξεως, υποστηρίζοντας ότι αυτή είναι ορθή και νόμιμη, παραπέμποντας στα επιμέρους ευρήματά τους κατά τη διοικητική διαδικασία. Επιπλέον είναι η θέση τους ότι ο ισχυρισμός του Αιτητή είναι ιδιωτικής φύσεως ισχυρισμός ο οποίος δε δικαιολογεί υπαγωγή του σε καθεστώς τουλάχιστον του πρόσφυγα.

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019, ως έχουν τροποποιηθεί μέχρι και τον περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2026, έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

7.             Το άρθρο 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (στο εξής: ο περί Προσφύγων Νόμος) καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

8.             Το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποχρεώσεις Αιτητή κατά την εξέταση της αίτησης και συναφής υποχρέωση αρμόδιων αρχών

16.-(1) Κατά την εξέταση της αίτησής του, ο Αιτητής οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία Ασύλου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) του εδαφίου (2).

(2) Ιδίως, ο Αιτητής οφείλει-

(α) να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης, τα οποία στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του Αιτητή και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο Αιτητής στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, καθώς και το ιστορικό των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την ιθαγένεια, τη χώρα και το μέρος προηγούμενης διαμονής του, τις προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, το δρομολόγιο που ακολούθησε, το δελτίο ταυτότητας και τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία∙ [...]».

9.             Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

Κατάληξη

10.          Ως προς τους εγειρόμενους λόγους προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc.  (Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024). Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

11.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα τα εδάφια (2) και (3) αυτών. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320) αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου (Βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010). Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του (Βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

12.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται ότι κατά την υποβολή αιτήματος διεθνούς προστασίας, ο Αιτητής δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του γιατί μετά τον θάνατο των γονέων του, συγγενείς του πατέρα του τον απειλούσαν ότι θα τον σκοτώσουν επειδή επιθυμούν να οικειοποιηθούν περιουσία, η οποία μετά το θάνατο του πατέρα του ανήκε στον Αιτητή.  

13.          Στο πλαίσιο της συνέντευξής του και ως προς τα προσωπικά του στοιχεία, ο Αιτητής δήλωσε ότι  γεννήθηκε το έτος 2001 στην περιοχή Doumbouya της πόλης Coyah της Περιφέρειας Kindia της Γουινέας όπου παρέμεινε μέχρι το 2019. Από το 2019 ο Αιτητής δήλωσε ότι διέμενε στη περιοχή Dixinn της πρωτεύουσας Conakry, περιοχή η οποία αποτελεί και τον τελευταίο τόπο διαμονής του. Οι γονείς του Αιτητή έχουν αποβιώσει, ο μεν πατέρας του το 2010 και η μητέρα του το 2015∙ σύμφωνα με τα λεγόμενά του οικονομικά τον υποστήριζε η γιαγιά του (μητέρα της μητέρας του) και πρόσθετα ανέφερε ότι διαθέτει τρεις αδερφές, εκ των οποίων με τις δύο διατηρεί επικοινωνία. Ως προς το θρήσκευμα, δήλωσε ότι είναι μουσουλμάνος, με εθνοτική καταγωγή Susu, μητρική του γλώσσα είναι η  Susu και ομιλεί μερικώς τη γαλλική. Ο Αιτητής ανέφερε ότι είναι απόφοιτος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και στη χώρα του εργαζόταν ως κτίστης για τη χρονική περίοδο από το 2017 μέχρι 2021.

14.          Σε σχέση με το ταξίδι του, ο Αιτητής ανέφερε ότι αναχώρησε αεροπορικώς από τη χώρα του κάνοντας χρήση των ταξιδιωτικών του έγγραφων και έφτασε στις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές όπου παρέμεινε για χρονικό διάστημα περί των 10 μηνών και εν τέλει εισήλθε στις ελεγχόμενες περιοχές της Δημοκρατίας.

15.          Ως προς τους λόγους που τον ώθησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησης, ο Αιτητής ανέφερε ότι μετά τον θάνατο των γονέων του, η οικογένεια του πατέρα του δεν τον συμπαθούσε, τον κακομεταχειρίζονταν και επιθυμούσαν να τον σκοτώσουν.

16.          Σε συνέχεια διευκρινιστικών ερωτήσεων αναφορικά με το ανωτέρω αφήγημά του, ο Αιτητής, ερωτηθείς γιατί θεωρεί ότι τα εν λόγω πρόσωπα δεν τον συμπαθούν, εξήγησε ότι αυτό οφείλεται στην κληρονομιά του πατέρα του και ειδικότερα στο πατρικό του σπίτι. Ανέφερε ότι, επειδή αντιτάχθηκε στη βούλησή τους να προβούν στην πώληση του εν λόγω ακινήτου, θεωρεί ότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν τον συμπαθούν. Ο Αιτητής δήλωσε ότι πληροφορήθηκε από τα μέλη της πατρικής του οικογένειας για την πώληση του σπιτιού το 2012, όταν ακόμη η μητέρα του βρισκόταν εν ζωή. Περαιτέρω, ανέφερε ότι ο θείος του, ονόματι «F. B.», ήταν το πρόσωπο που τον κακομεταχειρίστηκε και συγκεκριμένα ότι τον κτύπησε το 2013, αφότου είχε ήδη προβεί στην πώληση του σπιτιού το 2012. Ερωτηθείς να διευκρινίσει προηγούμενη αναφορά του περί βασανιστηρίων, αποκρίθηκε ότι αυτά προήλθαν από τον νεότερο αδελφό του πατέρα του, επίσης το 2013. Σε σχετική ερώτηση, ο Αιτητής ανέφερε ότι δεν υπέβαλε καταγγελία στις αστυνομικές αρχές, ενώ πρόσθεσε ότι οι θείοι του τού έλεγαν πως δεν είχε δικαίωμα να εναντιωθεί στην πώληση του σπιτιού. Στη συνέχεια, κλήθηκε να αναφερθεί στο περιστατικό κατά το οποίο δέχθηκε επίθεση και δήλωσε ότι ο θείος του «F. B.» τον κλείδωσε στο σπίτι και τον προειδοποίησε να μην αναμειγνύεται στα ζητήματα της κληρονομιάς, απειλώντας τον ότι, σε αντίθετη περίπτωση, θα τον σκότωνε. Ο Αιτητής διευκρίνισε ότι το όλο ζήτημα ξεκίνησε με σχετικές συζητήσεις το 2012, ωστόσο τα δύο περιστατικά κατά τα οποία δέχθηκε κτυπήματα έλαβαν χώρα το 2013. Από τότε, εγκατέλειψε την οικία και, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, δεν του συνέβη οτιδήποτε άλλο. Υπενθυμίζεται συναφώς, ότι ο Αιτητής εγκατέλειψε τη χώρα του το 2022.

17.          Ο Αιτητής ανέφερε ότι, μετά την πώληση του σπιτιού, ο ίδιος και η μητέρα του μετακόμισαν στην οικία της γιαγιάς του και, μετά τον θάνατο της μητέρας του, παρέμεινε υπό τη φροντίδα της. Ερωτηθείς γιατί εγκατέλειψε την οικία της γιαγιάς του και μετέβη στην περιοχή Dixinn (Conakry), εξήγησε ότι εκεί διέμενε συγγενής της γιαγιάς του, η οποία του πρότεινε να μετακομίσει ώστε να συναναστρέφεται με άλλα παιδιά. Προσέθεσε ότι η γιαγιά του τον παρότρυνε να αποδεχθεί την πρόταση, θεωρώντας ότι εκεί θα ήταν ασφαλής από τους συγγενείς του πατέρα του. Ο Αιτητής δήλωσε ότι, κατά τη διαμονή του εκεί, κανένα μέλος της πατρικής του οικογένειας δεν επικοινώνησε μαζί του και επιβεβαίωσε ότι από το 2014 μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα δεν είχε οποιαδήποτε επικοινωνία με αυτούς.

18.          Ερωτηθείς αν ο ίδιος ή η μητέρα του έλαβαν οποιοδήποτε χρηματικό ποσό από την πώληση του σπιτιού, ο Αιτητής αποκρίθηκε αρνητικά. Ανέφερε ότι ο τίτλος ιδιοκτησίας ήταν καταχωρισμένος στο όνομα του πατέρα του, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι δεν είχε δει ο ίδιος το σχετικό έγγραφο αλλά γνώριζε την πληροφορία αυτή από τη μητέρα του. Κληθείς να εξηγήσει πώς οι θείοι του κατάφεραν να προβούν στην πώληση, ανέφερε ότι δεν γνωρίζει, αλλά ότι ο θείος του ανέλαβε τη διαδικασία και τις διαπραγματεύσεις λόγω της εμπειρίας του. Πρόσθεσε ότι, σύμφωνα με όσα του είχε αναφέρει η μητέρα του, πριν από τον θάνατό του ο πατέρας του είχε παραδώσει τα σχετικά έγγραφα στον θείο του για φύλαξη προς όφελος του Αιτητή. Διευκρίνισε επίσης ότι οι αδελφές του πατέρα του δεν είχαν οποιαδήποτε αξίωση επί του ακινήτου.

19.          Κληθείς να αναφέρει ποιος κληρονομεί σύμφωνα με το έθιμο ή τον νόμο της χώρας του, ο Αιτητής ανέφερε ότι, λόγω της ανηλικότητάς του κατά τον θάνατο του πατέρα του, τη διαχείριση της κληρονομιάς αναλαμβάνει ο αδελφός του αποβιώσαντος μέχρι την ενηλικίωση του τέκνου. Ωστόσο, υποστήριξε ότι ο θείος του δεν είχε δικαίωμα να προβεί στην πώληση του σπιτιού.

20.          Ο Αιτητής δήλωσε ότι, τόσο σύμφωνα με το έθιμο όσο και με τον νόμο, ο θείος του δεν είχε δικαίωμα να πωλήσει το σπίτι, καθώς δεν του ανήκε. Ανέφερε ότι ούτε ο ίδιος ούτε η μητέρα του προέβησαν σε νομικές ενέργειες, αλλά, σύμφωνα με τις θρησκευτικές και παραδοσιακές τους αντιλήψεις, ζήτησαν από τρίτα πρόσωπα να παρέμβουν και να επισημάνουν ότι η περιουσία έπρεπε να επιστραφεί στον δικαιούχο της. Ερωτηθείς αν, μετά την ενηλικίωσή του, προέβη σε οποιαδήποτε νομική ενέργεια για τη διεκδίκηση της περιουσίας, απάντησε αρνητικά, διευκρινίζοντας ότι δεν συμβουλεύτηκε δικηγόρο, καθώς, σύμφωνα με την παράδοσή τους, δεν προσλαμβάνουν δικηγόρους για οικογενειακές διαφορές.

21.          Αναφορικά με τον καθηγητή που, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, τον βοήθησε οικονομικά για το ταξίδι του, ο Αιτητής ανέφερε ότι πρόκειται για πρόσωπο που γνώριζε μέσω του πατέρα του, ονόματι Don Soumah, το οποίο εργάζεται ως καθηγητής γυμνασίου. Διευκρίνισε ότι δεν του οφείλει χρήματα και ότι δεν υφίσταται οποιαδήποτε οικονομική σχέση μεταξύ τους.

22.          Ο Αιτητής δήλωσε ότι, σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα του, φοβάται για τη ζωή του, ιδίως λόγω των μελών της πατρικής του οικογένειας και ειδικότερα του θείου του «F. B.». Ερωτηθείς πώς δικαιολογεί τον φόβο αυτό, δεδομένου ότι, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, από το 2014 μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα το 2022 δεν είχε οποιαδήποτε επικοινωνία με τον θείο του, απάντησε ότι δεν επιθυμεί καμία επαφή ή συνάντηση μαζί του. Ανέφερε ότι η τελευταία επικοινωνία τους έλαβε χώρα το 2013 και πρόσθεσε ότι ούτε οι αδελφές του διατηρούν επαφή μαζί του. Ως προς τις συνθήκες που θεωρεί ότι θα αντιμετωπίσει σε περίπτωση επιστροφής, δήλωσε ότι θα βιώνει έντονο άγχος για τη ζωή του, επιβεβαίωσε ωστόσο ότι οι αρχές της χώρας του θα του επιτρέψουν την είσοδο σε αυτή.  

23.          Προς επίρρωση των ισχυρισμών του, ο Αιτητής κατέθεσε το υπ' αριθ. Ο00628969 εθνικό διαβατήριο σε πρωτότυπη μορφή, με ημερομηνία έκδοσης 23.4.2021 και ημερομηνία λήξης 23.4.2026 (βλ. ερυθρό 8).

24.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ' ων η αίτηση διέκριναν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αφορά την ταυτότητα, το προφίλ και τη χώρα καταγωγής και συνήθους διαμονής του Αιτητή, ενώ ο δεύτερος ισχυρισμός αφορά τη στοχοποίηση του Αιτητή από την οικογένεια του πατέρα του λόγω κτηματικής διαφοράς με τον θείο του Φ.Β..

25.          Ο πρώτος ισχυρισμός του Αιτητή έγινε αποδεκτός από τους Καθ' ων η αίτηση, αφού οι δηλώσεις του κρίθηκαν μεν ως συνεπείς, σαφείς και λεπτομερείς, επιβεβαιώθηκαν δε από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης. Περαιτέρω, τα στοιχεία της ταυτότητάς του επιβεβαιώνονται από ταυτοποιητικά έγγραφα που προσκόμισε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου.

26.          Ως προς την εσωτερική αξιοπιστία του δεύτερου ισχυρισμού, οι Καθ’ ων η αίτηση επεσήμαναν ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παράσχει επαρκείς πληροφορίες για τη βάση της διεκδίκησης και την πώληση του πατρικού σπιτιού από τον θείο του. Εντούτοις, λαμβανομένης υπόψη της ηλικίας του κατά τον ουσιώδη χρόνο και του γεγονότος ότι οι γνώσεις του προέρχονταν κυρίως από τη μητέρα του, η έλλειψη αυτή δεν αξιολογήθηκε αρνητικά.

27.          Αναφορικά με τη φερόμενη στοχοποίησή του από την πατρική του οικογένεια, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι, παρά τις αναφορές του σε κακομεταχείριση, ξυλοδαρμό και βασανιστήρια από τον θείο του το 2013, δεν κατόρθωσε να παραθέσει σαφείς, λεπτομερείς και συνεκτικές πληροφορίες ούτε να εντάξει τα περιστατικά στο ευρύτερο πλαίσιο της ζωής του κατά την επίμαχη περίοδο. Ως προς το πρώτο περιστατικό, παρότι ανέφερε ότι κλειδώθηκε, κτυπήθηκε και απειλήθηκε από τον θείο του, κρίθηκε ότι η περιγραφή του δεν ήταν επαρκώς αναλυτική για γεγονός που συνδέεται με τον πυρήνα του ισχυριζόμενου φόβου του.

28.          Ως προς το δεύτερο περιστατικό, ο Αιτητής περιορίστηκε να αναφέρει ότι ο θείος του τον κτύπησε και του ζήτησε να πάψει να μιλά για το σπίτι, χωρίς να παραθέσει περαιτέρω λεπτομέρειες. Οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι, παρά την ηλικία του κατά τον ουσιώδη χρόνο, τον τραυματικό χαρακτήρα των γεγονότων και την πάροδο μεγάλου χρονικού διαστήματος, δεν παρείχε επαρκώς σαφή και συνεκτική περιγραφή των περιστατικών ούτε των συνθηκών υπό τις οποίες αυτά έλαβαν χώρα. Οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν επίσης ότι οι δηλώσεις του Αιτητή αναφορικά με τη μετακίνησή του στο Dixinn το 2019 για λόγους ασφάλειας στερούνταν συνοχής, καθότι τα φερόμενα περιστατικά κακομεταχείρισης έλαβαν χώρα το 2013 και έκτοτε δεν είχε οποιαδήποτε επαφή με τον θείο του. Παράλληλα, δεν κατόρθωσε να εξηγήσει πειστικά την ανάγκη μετακίνησής του έξι χρόνια αργότερα ούτε να παραθέσει συγκεκριμένα περιστατικά που να καταδεικνύουν την ύπαρξη πραγματικής ή άμεσης απειλής κατά τον ουσιώδη χρόνο.

29.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία, οι Καθ’ ων η αίτηση διαπίστωσαν, βάσει εξωτερικών πηγών πληροφόρησης, ότι οι διαφορές σχετικά με γη και κληρονομιά αποτελούν συχνό φαινόμενο στη Γουινέα. Ωστόσο, λόγω του προσωπικού χαρακτήρα των ισχυριζόμενων περιστατικών, δεν εντοπίστηκαν πληροφορίες που να τα επιβεβαιώνουν και, ως εκ τούτου, ο εν λόγω ουσιώδης ισχυρισμός απορρίφθηκε στο σύνολό του.

30.          Στη βάση του μοναδικού αποδεκτού ισχυρισμού του Αιτητή, οι Καθ΄ ων η αίτηση, κατά την αξιολόγηση κινδύνου, προχώρησαν σε έρευνα ΠΧΚ αναφορικά με την επικρατούσα κατάσταση ασφαλείας στην Γουινέα και συγκεκριμένα στη περιοχή Dixinn Conakry. Σε συνδυασμό με τις προσωπικές περιστάσεις αυτού, ήτοι το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο, ότι πρόκειται για υγιή ενήλικου άνδρα, με υποστηρικτικό δίκτυο στη χώρα του, με πρότερη εργασιακή εμπειρία στη χώρα του αλλά και κατά τη παραμονή του στη Κυπριακή Δημοκρατία, απέκτησε επαγγελματικές δεξιότητες και εμπειρία, έκριναν ότι δεν ανακύπτουν εύλογοι λόγοι να πιθανολογείται ότι κατά την επιστροφή του εκεί, ο Αιτητής θα αντιμετωπίσει κίνδυνο βλάβης.

31.          Στο πλαίσιο της νομικής ανάλυσης, οι Καθ' ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν προκύπτει δικαιολογημένος προσωπικός φόβος δίωξης του Αιτητή δυνάμει του άρθρου 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου και, αλλά ούτε και πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης αυτού δυνάμει του άρθρου 19(2) του ιδίου νόμου. Ειδικά σχετικά με ενδεχόμενη υπαγωγή του στο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, από τις πληροφορίες που παρατέθηκαν σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο τελευταίας διαμονής του Αιτητή, διαπιστώθηκε ότι δεν προκύπτει η ύπαρξη ένοπλης σύρραξης σε αυτόν.  

32.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ' ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

33.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες συγκεντρώνονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό του.

34.          Ως προς την αξιολόγηση του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού του Αιτητή, ο οποίος αφορά τον κίνδυνο που ισχυρίζεται ότι διατρέχει από την πατρική του οικογένεια και ειδικότερα από τον θείο του «F.B.», το Δικαστήριο συντάσσεται εν μέρει με την αξιολόγηση των Καθ’ ων η αίτηση. Πράγματι, οι αναφορές του Αιτητή στα περιστατικά κακομεταχείρισης παραμένουν γενικές και στερούνται λεπτομερειών που θα αναμένονταν υπό κανονικές συνθήκες. Ωστόσο, δεν μπορεί να παραβλεφθεί ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ο Αιτητής ήταν ανήλικος και ότι μεσολάβησε σημαντικό χρονικό διάστημα μεταξύ των γεγονότων και της συνέντευξής του, παράγοντες που δικαιολογούν, σε κάποιο βαθμό, την αδυναμία παροχής εκτενέστερων λεπτομερειών.

35.          Παρά ταύτα, το ουσιώδες ζήτημα δεν έγκειται στην ακριβή περιγραφή των περιστατικών του 2013 αλλά στο κατά πόσο αυτά καταδεικνύουν την ύπαρξη ενεργού ενδιαφέροντος της πατρικής του οικογένειας για το πρόσωπό του και, κατ’ επέκταση, πραγματικού κινδύνου κατά τον χρόνο αναχώρησής του από τη χώρα και κατά τον χρόνο εξέτασης της αίτησής του. Συναφώς, παρατηρείται ότι τα ίδια τα λεγόμενα του Αιτητή καταδεικνύουν ότι μετά τα περιστατικά του 2013 δεν αντιμετώπισε οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα από τους συγγενείς του πατέρα του, ούτε υπήρξε οποιαδήποτε επικοινωνία, απειλή ή αναζήτησή του από αυτούς μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα το 2022. Επιπλέον, ο ίδιος ανέφερε ότι από το 2014 διέμενε σε διαφορετική περιοχή χωρίς να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε σχετικό περιστατικό.

36.          Περαιτέρω, ούτε οι περιστάσεις της μετακίνησής του από την οικία της γιαγιάς του καθίστανται απολύτως σαφείς, καθώς αρχικά ανέφερε ότι η μετακόμιση προτάθηκε ώστε να συναναστρέφεται άλλα παιδιά, ενώ αργότερα την συνέδεσε με λόγους ασφάλειας. Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι υπήρξε στο παρελθόν οικογενειακή και περιουσιακή διαφορά αναφορικά με το πατρικό σπίτι, τα περιστατικά που επικαλείται ο Αιτητής δεν αποτυπώνουν μια συνεχιζόμενη ή ενεργή δίωξη εις βάρος του. Αντιθέτως, προκύπτει ότι για χρονικό διάστημα σχεδόν δέκα ετών παρέμεινε στη χώρα του χωρίς να αναφέρει οποιαδήποτε περαιτέρω ενόχληση, απειλή ή αναζήτησή του από τα πρόσωπα που ισχυρίζεται ότι τον καταδίωκαν.

37.          Υπό τα δεδομένα αυτά, ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί ότι πράγματι υπήρξε οικογενειακή διαφορά ή μεμονωμένα περιστατικά κακομεταχείρισης στο πλαίσιο αυτής, δεν τεκμηριώνεται ο ισχυρισμός περί ενεργού δίωξης από την πατρική του οικογένεια ούτε, κατ’ επέκταση, η ύπαρξη παρόντος και εξατομικευμένου κινδύνου σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

38.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία των δηλώσεων του Αιτητή, το Δικαστήριο μετά από έρευνα σε πηγές πληροφόρησης σχετικά με το ιδιοκτησιακό/κληρονομικό δίκαιο και οικογενειακές διαφορές σχετικά με κληρονομικά ζητήματα στη Γουινέα,  εντοπίστηκαν τα ακόλουθα:

39.          Με την υιοθέτηση του νομοθετικού πλαισίου για το καθεστώς γης (Code on Private and State-owned Land- Code Foncier et domanial) το 1992, η Γουινέα εγκατάλειψε προηγούμενες σοσιαλιστικές πολιτικές και εισήγαγε ένα σύστημα ιδιωτικοποίησης και καταχώρισης γης, τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο. Ωστόσο, μέχρι το 2008 διαπιστώθηκε ότι οι αρμόδιες επιτροπές γης δεν λειτουργούσαν αποτελεσματικά στις αγροτικές περιοχές, με αποτέλεσμα η εφαρμογή του πλαισίου να παραμένει περιορισμένη. Η ίδια πηγή αναφέρει ότι το Σύνταγμα της Γουινέας αναγνωρίζει και προστατεύει την ιδιωτική ιδιοκτησία γης, την οποία μπορούν να κατέχουν τόσο το κράτος όσο και ιδιώτες ή νομικά πρόσωπα. Η ιδιοκτησία ορίζεται ως ευρύ δικαίωμα χρήσης και διάθεσης της γης, το οποίο περιορίζεται μόνο για λόγους γενικού συμφέροντος. Για την απόκτηση πλήρους δικαιώματος ιδιοκτησίας απαιτείται η επίσημη καταχώριση της γης τόσο σε τοπικό κτηματολογικό σχέδιο όσο και στο εθνικό μητρώο γης, διαδικασία η οποία είναι σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική. Με την ολοκλήρωση της καταχώρισης, ο κάτοχος αποκτά πλήρη και νόμιμα αναγνωρισμένα δικαιώματα ιδιοκτησίας.[2] Ακόμα, αναφέρεται ότι από τη διαθέσιμη βιβλιογραφία στη Γουινέα η πρόσβαση στη γη στις αγροτικές περιοχές ρυθμίζεται κυρίως από εθιμικά και άτυπα συστήματα κατοχής γης, τα οποία όμως αποδυναμώνονται από την ισχύουσα νομοθεσία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία εντάσεων μεταξύ εθιμικών και τυπικών (νομικών) συστημάτων ιδιοκτησίας. Παρότι η πολιτική γης του 2001 επιδιώκει τη μείωση αυτών των εντάσεων μέσω της αναγνώρισης των εθιμικών δικαιωμάτων, η εφαρμογή της παραμένει περιορισμένη, με ελάχιστη πρόοδο μέχρι σήμερα [3].

40.          Σχετικά με ζητήματα κληρονομιάς, σύμφωνα με άρθρο ειδήσεων, στη Γουινέα, όπως και σε άλλες αφρικανικές κοινωνίες, η κατανομή της οικογενειακής κληρονομιάς αποτελεί συχνά αιτία συγκρούσεων μεταξύ των κληρονόμων, οι οποίες σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι και βίαιες. Το ζήτημα αυτό απασχολεί συχνά τα δικαστήρια της χώρας. Το ίδιο άρθρο, παραθέτει πληροφορίες από τοπικό δικηγόρο, ο οποίος εξηγεί τους κανόνες που διέπουν τη κληρονομιά στη Γουινέα. Ειδικότερα, αναφέρει ότι σύμφωνα με τον Αστικό Κώδικα (Civil Code)  η κληρονομική διαδοχή στη Γουινέα διέπεται από συγκεκριμένους κανόνες που καθορίζουν ποιοι δικαιούνται να κληρονομήσουν. Μετά τον θάνατο ενός προσώπου, προτεραιότητα έχουν οι απόγονοι του, δηλαδή τα παιδιά του, καθώς και η σύζυγος ή οι σύζυγοί του, ενώ ακολουθούν οι ανώτεροι συγγενείς, όπως οι γονείς του αποβιώσαντος. Σύμφωνα με τον νόμο, υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες ορισμένα παιδιά μπορεί να αποκλειστούν από την κληρονομιά, ιδίως λόγω ανικανότητας προς κληρονομία ή λόγω αιμομιξίας. Ειδικότερα, ένα παιδί μπορεί να στερηθεί το δικαίωμα κληρονομίας εάν ο αποβιώσας το έχει ρητά αποκληρώσει ή εάν έχει προβεί σε σοβαρές πράξεις εναντίον του, όπως απόπειρα κατά της ζωής του ή άσκηση σωματικής βίας. Παράλληλα, παιδιά που έχουν γεννηθεί από αιμομικτική σχέση δεν δικαιούνται να κληρονομήσουν τον αποβιώσαντα, διατηρούν όμως δικαίωμα διατροφής. Ο δικηγόρος καταλήγει ότι η κατανομή της κληρονομιάς στη Γουινέα αποτελεί σύνθετο ζήτημα το οποίο ρυθμίζεται τόσο από τη νομοθεσία όσο και από τις εθιμικές πρακτικές. [4]

41.          Υπό το φως των ανωτέρω και λαμβανομένου υπόψη ότι τα εξωτερικά στοιχεία συνάδουν με το γενικό πλαίσιο των ισχυρισμών του Αιτητή και διαπιστώνεται ότι πράγματι σε μερικές περιπτώσεις κληρονομικά ζητήματα επιφέρουν οικογενειακές συγκρούσεις στη Γουινέα. Ωστόσο, ένεκα της μη τεκμηρίωσης της εσωτερικής αξιοπιστίας του Αιτητή ως προς τα προσωπικά του βιώματα συνεπεία της διαφοράς που αντιμετώπισε με το θείο του, το Δικαστήριο κρίνει ότι ο υπό εξέταση ισχυρισμός δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός.

42.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, σημειώνεται ότι ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε αρχικώς οποιονδήποτε πρόσθετο ή ανεξάρτητο κίνδυνο απορρέοντα από το προσωπικό του προφίλ ή τις ιδιαίτερες περιστάσεις του.

43.          Σε κάθε περίπτωση, ως προς το θρησκευτικό προφίλ του Αιτητή ως μουσουλμάνου, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2014, η Britannica εκτιμά ότι το 89,1% του πληθυσμού της Γουινέας είναι μουσουλμάνοι. Ακολουθούν οι χριστιανοί σε ποσοστό 6,8%, ενώ ο λοιπός πληθυσμός ασπάζεται τοπικές παραδοσιακές θρησκευτικές πρακτικές. Υπό το φως των ανωτέρω, και δεδομένων των δηλώσεων του Αιτητή, δεν προκύπτει κίνδυνος λόγω της θρησκευτικής του ταυτότητας. [5]

44.          Περαιτέρω, όσον αφορά στην εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της χώρας, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2012, η Britannica εκτιμά ότι οι Fulani (Peuhl) αποτελούν το 33,9%, οι Malinke το 31,1%, οι Susu το 19,1%, οι Kpelle το 6%, οι Kisi το 4,7% και οι Toma το 2,6%.[6]  Δεν εντοπίστηκαν πληροφορίες περί φυλετικών διακρίσεων σχετικών με την υπό κρίση περίπτωση, ούτε ο Αιτητής επικαλέστηκε οποιοδήποτε συναφές περιστατικό ή φόβο.

45.          Ως προς την μεταχείριση των επιστραφέντων στη χώρα του Αιτητή,  σύμφωνα με την έκθεση του Γραφείου του Γενικού Επιτρόπου για τους Πρόσφυγες και τους Ανιθαγενείς του Βελγίου ημερομηνίας 10.11.2025, δεν αναφέρονται προβλήματα κατά την επιστροφή των επαναπατριζόμενων υπηκόων Γουινέας οι οποίοι έφυγαν από τη χώρα παράνομα και/ή υπέβαλαν αίτηση για διεθνή προστασία στο Βέλγιο. Ανεξαρτήτως της εθελούσιας ή αναγκαστικής επιστροφής, υποβάλλονται στους ίδιους ελέγχους με τους λοιπούς επιβάτες. Ο έλεγχος διενεργείται από το ειδικό αστυνομικό τμήμα στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Κονακρί.[7]

46.           Εξετάζοντας ακολούθως την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας, σύμφωνα με την έκθεση της Human Rights Watch που δημοσιεύθηκε το 2025 και καλύπτει γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά το 2024, οι στρατιωτικές αρχές συνέχισαν την καταστολή των μέσων ενημέρωσης, της αντιπολίτευσης και των διαφωνούντων.[8] Τον Δεκέμβριο του 2022, η στρατιωτική χούντα είχε δεσμευθεί να διεξαγάγει προεδρικές και βουλευτικές εκλογές έως τον Δεκέμβριο του 2024, ως μέρος ενός μεταβατικού χάρτη που είχε συμφωνηθεί με την Οικονομική Κοινότητα των Δυτικοαφρικανικών Κρατών (Economic Community of West African States -ECOWAS).[9]

47.          Τον Ιούλιο του 2024, η χούντα δημοσίευσε ένα προσχέδιο του νέου συντάγματος που αναμενόταν να τεθεί σε δημοψήφισμα πριν από τον Δεκέμβριο του 2024.[10] Το προσχέδιο προέβλεπε πενταετή προεδρική θητεία με δυνατότητα ανανέωσης μία φορά.

48.          Ωστόσο, στις 19 Φεβρουαρίου 2024, ο συνταγματάρχης Mamady Doumbouya διέλυσε την κυβέρνηση χωρίς να αιτιολογήσει την απόφαση αυτή[11] και στις 28 Φεβρουαρίου, διόρισε νέο πρωθυπουργό τον Mamadou Oury Bah[12], ενώ στις 18 Σεπτεμβρίου 2024, ο υπουργός Εξωτερικών Morissanda Kouyaté ανακοίνωσε ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν το 2025.[13]

49.           Τον Ιούλιο του 2024, βγήκε η πολυαναμενόμενη ετυμηγορία για τους κατηγορούμενους για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κατά τη διάρκεια της γνωστής ως «σφαγή του σταδίου του 2009».[14] Το δικαστήριο καταδίκασε τον πρώην πραξικοπηματία πρόεδρο της Γουινέας, Moussa Dadis Camara, και επτά ακόμη πρώην ανώτερους αξιωματούχους, σε μια δίκη ορόσημο για ομαδικούς βιασμούς και δολοφονίες διαδηλωτών το 2009.

50.          Σύμφωνα με την Crisis 24, η οποία εξειδικεύεται στη διαχείριση κινδύνου παρέχοντας σχετικές υπηρεσίες, «η Γουινέα θεωρείται ένας άξονας ασφαλείας [...] σε μία περιοχή όπου τρεις από τους γείτονές της, δηλαδή η Λιβερία, η Ακτή Ελεφαντοστού και η Σιέρρα Λεόνε επανέρχονται από εμφύλιες συγκρούσεις». Σύμφωνα με την ίδια πηγή, οι κοινωνικές αναταραχές, οδηγούμενες από αιτιάσεις ως προς την παροχή υπηρεσιών και τις υποδομές καθώς και από εθνοτικές-πολιτικές εντάσεις, λαμβάνουν συχνά χώρα, ιδίως κατά τη διάρκεια των εκλογικών περιόδων. Δεν υπάρχουν ενδείξεις τρομοκρατικών ομάδων οι οποίες δραστηριοποιούνται στη Γουινέα, αν και υπάρχουν γενικές ανησυχίες για την εξάπλωση ισλαμιστικής στρατιωτικής δραστηριότητας στην περιοχή.[15]

51.          Από τον συνδυασμό διάφορων πηγών προκύπτει ότι τα περιστατικά βίας στην Γουινέα συνδέονται με την πολιτική κατάσταση της χώρας. Ενώ η χώρα γνώρισε σχετική σταθερότητα μετά το 2010, όταν ο επί μακρόν ηγέτης της αντιπολίτευσης Alpha Condé έγινε ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος του έθνους, το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου 2021, που ανέτρεψε τον Condé, αφήνει τη χώρα σε ασταθή πολιτική κατάσταση. Πιο συγκεκριμένα, οι πιο πρόσφατες αναφορές σε πολιτική βία και διαδηλώσεις εντοπίζονται στις περιοχές της πρωτεύουσας, Κονακρί, πριν και μετά τις προεδρικές εκλογές του 2020 καθώς και κατά το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου του 2021. Κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων σημειώθηκαν δολοφονίες, ξυλοδαρμοί, αυθαίρετες συλλήψεις και κρατήσεις και σημαντικοί περιορισμοί στο δικαίωμα του συνέρχεσθαι. [16]

52.          Σε άλλες γενικές αναφορές για την κατάσταση ασφαλείας συμπεριλαμβάνονται το ευκαιριακό έγκλημα στο δρόμο και τα τροχαία ατυχήματα, οι ανεπαρκώς ανεπτυγμένες υποδομές μεταφορών, επικοινωνιών και ενέργειας, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές, οι ήδη περιορισμένες εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψής που επλήγησαν από τον ιό Έμπολα της Δυτικής Αφρικής το 2014 (EVD) και άλλες περιοδικές επιδημίες θανατηφόρων ασθενειών, οι εθνοπολιτικές εντάσεις, που συμβαίνουν συχνά στη Γουινέα, ειδικά κατά τις προεκλογικές περιόδους και οι γενικές ανησυχίες για την εξάπλωση της ισλαμιστικής μαχητικής δραστηριότητας στην περιοχή. Παρόλο που στην κατάταξη του Crisis 24 το επίπεδο επικινδυνότητας στη Γουινέα θεωρείται υψηλό, στην ίδια έκθεση αναφέρεται η Γουινέα ως ασφαλής περιοχή όπου τρεις από τις γειτονικές της χώρες, συγκεκριμένα η Λιβερία, η Ακτή Ελεφαντοστού και η Σιέρα Λεόνε, ξεπερνούν εμφύλιες συγκρούσεις[17].

53.          Ως προς τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας που καταγράφηκαν γενικότερα στην περιοχή Conakry της Γουινέας (που υπάγεται η περιοχή Dixinn), στην οποία βρίσκεται ο τελευταίος τόπος συνήθους διαμονής του Αιτητή, βάσει στοιχείων από το ACLED, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης τις 08.5.2026), καταγράφηκαν 22 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), τα οποία επέφεραν 8 απώλειες σε ανθρώπινες ζωές.[18]  Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, το 2025 ο πληθυσμός της περιοχής Conakry της Γουινέας ανερχόταν σε περίπου 3,4 εκατομμύρια κατοίκους.[19]

54.          Τα ανωτέρω ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι στο τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, καίτοι παρουσιάζονται περιστατικά ασφαλείας, η ένταση και η συχνότητά τους κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα.

55.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου.

56.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

57.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 19(2)(α) και (β)].

58.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή (βλ. άρθρο 19(2)(γ) απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43).

59.          Επιπροσθέτως, δεδομένης της κατάστασης που επικρατεί στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή δεν προκύπτει η ύπαρξη ένοπλης σύρραξης [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94 Elgafaji, σκέψη 43].

60.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

61.                                                                                                                                                                                          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. (Βλ. απόφαση της 30ης Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28).

62.          Ενόψει των ανωτέρω ποιοτικών και ποσοτικών χαρακτηριστικών, δεν υφίσταται ένοπλη σύρραξη στον τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή  συνεπώς παρέλκει η περαιτέρω εξέταση των υπόλοιπων συστατικών στοιχείων της εν λόγω διάταξης. Επικουρικώς, ο Αιτητής δεν παρουσιάζει οποιοδήποτε στοιχείο του προφίλ το οποίο θα επέτεινε τυχόν κίνδυνο. Υπό το φως των ανωτέρω, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο αντίστοιχο καθεστώς.

63.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51).

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.