ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

    Υπόθεση Aρ.: 2416/25

 

  5 Ιουνίου, 2026

 

 

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

Μ.S.

                                                     

Aιτητού,

 

και

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

 .........

 

Ο Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως.

 

Αλ. Γεωργιάδη (κος), Δικηγόρος για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Ραφαήλ Ευαγγέλου, για πιστή διερμηνεία από την γαλλική στην ελληνική και αντίστροφα

 

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Κ. Κ. Κλεάνθους Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή στρέφεται κατά της απόφασης των Καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 30.7.2025, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για διεθνή προστασία, καθώς κρίθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023 και αποφασίστηκε η επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του.

 

 Γεγονότα

1.     Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από τη Γουινέα. Εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, κατά δήλωσή του, στις 29.3.2021 και στη συνέχεια εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία στις 9.6.2021. Στις 13.7.2021, υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 21.6.2025, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό, ο οποίος υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης του Αιτητή και επιστροφή στη χώρα καταγωγής του. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 30.7.2025. Οι εν λόγω πράξεις κοινοποιήθηκαν στον Αιτητή στις 10.9.2025 και αποτελούν το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.     Ο Αιτητής, καταχωρίζοντας αυτοπροσώπως την προσφυγή του, στο εισαγωγικό δικόγραφο της διαδικασίας, επικαλείται κίνδυνο ζωής από τους θείους του, οι οποίοι τον απείλησαν και ως εκ τούτου δε μπορεί να επιστρέψει στη χώρα του.

 

3.     Με τη γραπτή του αγόρευση ο Αιτητής υποστηρίζει ότι είναι εκτεθειμένος σε πραγματικό και άμεσο κίνδυνο λόγω της ανεπίλυτης κληρονομικής διαφοράς μεταξύ των μελών της οικογένειάς του. Αναφέρει περαιτέρω, ότι  δέχτηκε διαρκείς πιέσεις, λεκτικές και σωματικές απειλές καθώς επίσης και πράξεις εκφοβισμού, οι οποίες τον ανάγκασαν να παραιτηθεί από τα δικαιώματά του. Σε περίπτωση που επιστρέψει στη χώρα του, η επιστροφή του θα τον εξέθετε σε αντίποινα, βία ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση.  

 

4.      Από την πλευρά τους, οι Καθ' ων η αίτηση υπεραμύνονται της επίδικης πράξεως, υποστηρίζοντας ότι αυτή είναι ορθή και νόμιμη. Επιπλέον, παραπέμποντας στα ευρήματά τους κατά τη διοικητική διαδικασία, υποστηρίζουν ότι ο Αιτητής υπήρξε αναξιόπιστος ως προς τον πυρήνα των ουσιωδών ισχυρισμών του, ήτοι τη φερόμενη δίωξή του από μέλη της οικογένειας του πατέρα του για περιουσιακούς λόγους. Στη βάση εξάλλου των αποδεκτών ισχυρισμών του, δεν προκύπτει οποιοσδήποτε κίνδυνος σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα του. Καταληκτικώς εισηγούνται την απόρριψη της προσφυγής του καθώς δεν συντρέχουν οι εκ των άρθρων 3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου προϋποθέσεις για την υπαγωγή του σε καθεστώς διεθνούς προστασίας.  

Το νομικό πλαίσιο

5.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

6.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019, ως έχουν τροποποιηθεί μέχρι και τον περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2026 έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

7.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

8.             Το άρθρο 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (στο εξής: ο περί Προσφύγων Νόμος) καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

9.             Το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποχρεώσεις Αιτητή κατά την εξέταση της αίτησης και συναφής υποχρέωση αρμόδιων αρχών

16.-(1) Κατά την εξέταση της αίτησής του, ο Αιτητής οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία Ασύλου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) του εδαφίου (2).

(2) Ιδίως, ο Αιτητής οφείλει-

(α) να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης, τα οποία στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του Αιτητή και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο Αιτητής στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, καθώς και το ιστορικό των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την ιθαγένεια, τη χώρα και το μέρος προηγούμενης διαμονής του, τις προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, το δρομολόγιο που ακολούθησε, το δελτίο ταυτότητας και τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία∙ [...]».

10.          Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

Κατάληξη

11.          Επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc. (Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024). Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας.

12.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα τα εδάφια (2) και (3) αυτών. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320) αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου (Βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010). Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του (Βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

13.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται ότι κατά την υποβολή αιτήματος διεθνούς προστασίας, ο Αιτητής δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του γιατί μετά τον θάνατο των γονέων του σε τροχαίο ατύχημα το 2019, οι θείοι του οικειοποιήθηκαν την περιουσία των αποβιωσάντων γονέων του Αιτητή παρότι ο τελευταίος και οι αδερφές του ήταν οι νόμιμοι κληρονόμοι. Καθώς ο Αιτητής δεν υπέκυπτε στην επιθυμία τους, τον απείλησαν και ακολούθως του επιτέθηκαν ρίχνοντάς του υγρό στα μάτια για να τον τυφλώσουν με αποτέλεσμα να προκληθεί βλάβη στο αριστερό του μάτι. Στη συνέχεια προσπάθησαν να τον σκοτώσουν.

14.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της προσωπικής του συνέντευξης, ο Αιτητής ανέφερε ότι  γεννήθηκε το έτος 1987 στην περιοχή  Kissidogou όπου παρέμεινε μέχρι την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιάς του εκπαίδευσης. Ακολούθως και μέχρι να εγκαταλείψει τη χώρα διέμενε στη περιοχή Gbessia Conakry, της Γουινέας.  Ως προς την οικογενειακή του κατάσταση, ο Αιτητής ανέφερε ότι στις 4.11.2019 οι γονείς του απεβίωσαν μετά από τροχαίο ατύχημα∙ διαθέτει 4 αδερφές όλες βρίσκονται στη περιοχή Matoto Conakry πλην μίας η οποία βρίσκεται στην περιοχή Coya. Ο Αιτητής από το 2020 διέμενε μαζί με το ξάδερφό του (γιο αδερφής της μητέρας του). Ως προς το θρήσκευμα, δήλωσε ότι είναι μουσουλμάνος, ανήκει στη φυλή Pearl, ομιλεί, γαλλικά, malenke και sousou poular. Ο Αιτητής ανέφερε ότι για τη χρονική περίοδο 2020 μέχρι 2021 ήταν ιδιοκτήτης υπεραγοράς για χρονική περίοδο ενός έτους (2020-2021) στη περιοχή Gbessia

15.          Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησης, ο Αιτητής ανέφερε ότι μετά τον θάνατο του πατέρα του, συγγενείς από την πατρική πλευρά διεκδίκησαν την περιουσία που είχε αφήσει ο αποβιώσας πατέρας του. Παρότι ο Αιτητής και οι αδελφές του είχαν δικαίωμα στην κληρονομιά, οι συγγενείς ισχυρίζονταν ότι το σπίτι στο Kissidogou τους ανήκε λόγω συγγένειας εξ αίματος. Ο Αιτητής αρνήθηκε να παραδώσει την περιουσία και στη συνέχεια δέχθηκε απειλές και επιθέσεις. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι ξαδέλφια από την πατρική του οικογένεια τού επιτέθηκαν, ενώ ένας από αυτούς του έριξε στο πρόσωπο υγρό που έμοιαζε με βενζίνη, προκαλώντας του πρόβλημα στο μάτι. Ακολούθως, ο Αιτητής λάμβανε απειλές θανάτου. Λόγω του φόβου για τη ζωή του, φίλος του πατέρα του παρενέβη, τον συμβούλεψε να εγκαταλείψει τη χώρα και κάλυψε τα έξοδα του ταξιδιού του.

16.          Σε συνέχεια διευκρινιστικών ερωτήσεων, ο Αιτητής ανέφερε ότι τα μέλη της οικογένειας που διεκδικούσαν τη περιουσία ήταν τα δύο αδέρφια, οι τρεις αδερφές (του πατέρα του) και τα παιδιά τους. Ερωτηθείς για το σύνολο της διαφιλονικούμενης περιουσίας, ο Αιτητής αποκρίθηκε ότι αυτή αφορούσε το σπίτι (το οποίο είχε αγοράσει ο πατέρας του Αιτητή) και δύο τεμάχια γης. Ως προς τα τεμάχια γης ο Αιτητής ανέφερε ότι βρίσκονταν στην περιοχή Kissidogou. Ο Αιτητής εξήγησε ότι ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης και κατείχε τους τίτλους των εν λόγω οικοπέδων τα οποία απέκτησε μέσω της εργασίας του. Σύμφωνα με τον Αιτητή μετά το θάνατο του πατέρα του, οι θείοι του πήραν οι τους τίτλους και ερωτηθείς ο Αιτητής αν οι θείοι του μπορούν να προβούν σε πώληση των εν λόγω οικοπέδων, ο Αιτητής απάντησε ότι πιστεύει ότι δεν μπορούν,  καθότι στους τίτλους καταγεγραμμένο είναι το όνομα του πατέρα του.

17.          Ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι μετά τον θάνατο των γονέων του προέκυψε διαμάχη με τους θείους και τα ξαδέρφια του σχετικά με την κληρονομιά του πατέρα του, η οποία περιλάμβανε οικόπεδα και την πατρική οικία στην περιοχή Kissidogou. Ανέφερε ότι, παρότι ο τίτλος ιδιοκτησίας της οικίας βρίσκεται στο όνομά του, οι θείοι του αμφισβητούν τα δικαιώματα του ιδίου και των αδελφών του επί της περιουσίας και έχουν στην κατοχή τους τους σχετικούς τίτλους ιδιοκτησίας. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, το σπίτι παρέμεινε κλειστό και άδειο, ενώ τα κλειδιά βρίσκονται στην κατοχή ενός εκ των θείων του.

18.          Περαιτέρω, ανέφερε ότι διέμενε στην πατρική οικία μέχρι τον Δεκέμβριο του 2019, οπότε αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει λόγω της διαμάχης. Υποστήριξε ότι δεχόταν καθημερινές λεκτικές απειλές από τους θείους και τις θείες του, οι οποίοι τον προειδοποιούσαν ότι θα τον σκότωναν εάν συνέχιζε να αντιστέκεται στις αξιώσεις τους επί της περιουσίας. Επίσης, ισχυρίστηκε ότι τον Ιανουάριο του 2020 δέχθηκε πέντε έως έξι επιθέσεις από τρία ξαδέρφια του, εκ των οποίων η σοβαρότερη αφορούσε ρίψη υγρού στο πρόσωπό του, γεγονός που, σύμφωνα με τον ίδιο, προκάλεσε τραυματισμό στο μάτι και μείωση της όρασής του.

19.          Ο Αιτητής ανέφερε ακόμη ότι, μετά την κηδεία των γονέων του, ένας θείος του διέμεινε μαζί του για περίπου έναν μήνα και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τον πίεζε να εγκαταλείψει την οικία. Τελικά, φοβούμενος για την ασφάλειά του, εγκατέλειψε το σπίτι και μετέβη στην περιοχή Gbessia. Τέλος, δήλωσε ότι σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του φοβάται για τη ζωή του, καθώς θεωρεί ότι ο θείος του εξακολουθεί να διεκδικεί την περιουσία του πατέρα του και δεν γνωρίζει ποιες είναι οι προθέσεις του έναντί του.  Προς επίρρωση των ισχυρισμών του, ο Αιτητής κατέθεσε το υπ' αριθ. Ο00234260 εθνικό διαβατήριο σε πρωτότυπη μορφή, με ημερομηνία έκδοσης 25.1.2017 και ημερομηνία λήξης 25.1.2023 (βλ. ερυθρό 6).

20.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ' ων η αίτηση διέκριναν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αφορά την ταυτότητα, το προφίλ και τη χώρα καταγωγής και συνήθους διαμονής του Αιτητή, ενώ ο δεύτερος αφορά τον κίνδυνο από την οικογένεια του πατέρα του για περιουσιακούς λόγους.

21.          Ο πρώτος ισχυρισμός του Αιτητή έγινε αποδεκτός από τους Καθ' ων η αίτηση, αφού οι δηλώσεις του κρίθηκαν μεν ως συνεπείς, σαφείς και λεπτομερείς, επιβεβαιώθηκαν δε από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης. Περαιτέρω, τα στοιχεία της ταυτότητάς του επιβεβαιώνονται από ταυτοποιητικά έγγραφα που προσκόμισε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου.

22.          Στο πλαίσιο αξιολόγησης της εσωτερικής αξιοπιστίας του δεύτερου ισχυρισμού, κρίθηκε ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παραθέσει επαρκείς και συγκεκριμένες πληροφορίες όσον αφορά στο κίνδυνο που διέτρεχε από την οικογένεια του πατέρα του. Κρίθηκε ακόμα ότι κληθείς να παραθέσει περαιτέρω πληροφορίες, ο Αιτητής υπέπεσε σε αντιφάσεις, ασυνέπειες, έλλειψη ευλογοφάνειας και επαρκών πληροφοριών. Ειδικότερα, σχετικά με το ότι οι θείοι του απέκτησαν τους τίτλους ιδιοκτησίας των δύο τεμαχίων, κρίθηκε ότι οι απαντήσεις του Αιτητή ήταν γενικές και αόριστες χωρίς να είναι σε θέση να εξηγεί με σαφήνεια πως οι τίτλοι περιήλθαν στην κατοχή των θείων του και πώς ο ίδιος είχε προσωπική γνώση του γεγονότος.

23.          Επιπρόσθετα κρίθηκε ότι ο Αιτητής δεν παρείχε σαφείς και συνεπείς εξηγήσεις σχετικά με τον ισχυρισμό του ότι τα αδέλφια του πατέρα του κλείδωσαν το πατρικό σπίτι. Σύμφωνα με τους Καθ’ ων η αίτηση οι δηλώσεις του παρουσίασαν αντιφάσεις ως προς το πότε και υπό ποιες συνθήκες το σπίτι κλειδώθηκε, καθώς αρχικά ανέφερε ότι βρήκε το σπίτι κλειδωμένο, ενώ αργότερα δήλωσε ότι βρισκόταν ο ίδιος στο σπίτι όταν ο θείος του πήρε το κλειδί. Επιπλέον, έδωσε διαφορετικές εκδοχές σχετικά με το πώς εισήλθε στο σπίτι και τι συνέβη ακολούθως, με τη συνεχή διαφοροποίηση των δηλώσεών του να επηρεάζει αρνητικά την αξιοπιστία των ισχυρισμών του.

24.          Οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι ο Αιτητής προέβη σε αντιφατικές δηλώσεις ως προς τις φερόμενες επιθέσεις από τα ξαδέλφια του, καθώς αρχικά ανέφερε ότι δέχθηκε πέντε έως έξι επιθέσεις, ενώ στη συνέχεια διευκρίνισε ότι μόνο μία ήταν σωματική και οι υπόλοιπες λεκτικές αντιπαραθέσεις. Επιπλέον, έκριναν ότι οι ισχυρισμοί του σχετικά με τον τραυματισμό στο μάτι από ρίψη υγρού στερούνταν συνοχής και επαρκούς τεκμηρίωσης, δεδομένου ότι, παρά τον ισχυρισμό του περί μείωσης της όρασής του, δήλωσε ότι δεν αναζήτησε ποτέ ιατρική βοήθεια ή θεραπεία, ενώ αργότερα ανέφερε ότι δεν αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα με το μάτι του. Ως εκ τούτου, οι Καθ’ ων η αίτηση θεώρησαν ότι οι πιο πάνω ασυνέπειες επηρέαζαν αρνητικά την αξιοπιστία των ισχυρισμών του.

25.          Τέλος κρίθηκε ότι από τα λεγόμενά του Αιτητή δεν προέκυπτε  ότι ο ίδιος ή οι αδελφές του αντιμετώπισαν πραγματικό κίνδυνο από τα αδέλφια του πατέρα του. Ειδικότερα, παρότι ο Αιτητής ανέφερε ότι εγκατέλειψε το πατρικό σπίτι λόγω φόβου, στη συνέχεια δήλωσε ότι δεν συνέβη οτιδήποτε στον ίδιο ή στις αδελφές του που να προκάλεσε κίνδυνο για την ασφάλειά τους.

26.           Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού, οι Καθ’ ων η αίτηση δεν προέβησαν σε έρευνα σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, ένεκα της προσωπικής φύσεως του ισχυρισμού, απορρίπτοντας τον εν λόγω ισχυρισμό.

27.          Στη βάση του μοναδικού αποδεκτού ισχυρισμού του Αιτητή, οι Καθ΄ ων η αίτηση, κατά την αξιολόγηση κινδύνου, προχώρησαν σε έρευνα αναφορικά με την επικρατούσα κατάσταση ασφαλείας στην Γουινέα.  Σε συνδυασμό με τις προσωπικές περιστάσεις αυτού, ήτοι το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο, ότι πρόκειται για υγιή ενήλικου άνδρα που ομιλεί την γαλλική, την malenke και sousou poular έκριναν ότι δεν ανακύπτουν εύλογοι λόγοι να πιθανολογείται ότι κατά την επιστροφή του εκεί, ο Αιτητής θα αντιμετωπίσει κίνδυνο βλάβης.

28.          Στο πλαίσιο της νομικής ανάλυσης, οι Καθ' ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν προκύπτει δικαιολογημένος προσωπικός φόβος δίωξης του Αιτητή δυνάμει του άρθρου 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου και, αλλά ούτε και πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης αυτού δυνάμει του άρθρου 19(2) του ιδίου νόμου. Ειδικά σχετικά με ενδεχόμενη υπαγωγή του στο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, από τις πληροφορίες που παρατέθηκαν σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο τελευταίας διαμονής του Αιτητή, διαπιστώθηκε ότι δεν προκύπτει η ύπαρξη ένοπλης σύρραξης σε αυτόν.  

29.           Κατά την ακροαματική διαδικασία που διεξήχθη στις 12.5.2026 και κατόπιν υποβολής διευκρινιστικών ερωτημάτων από το Δικαστήριο, ο Αιτητής δήλωσε ότι κατάγεται από το Conakry της Γουινέας με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του να βρίσκονται σε διάφορα μέρη της χώρας. Ερωτηθείς αν διατηρεί επικοινωνία με τις αδερφές του, ο Αιτητής αποκρίθηκε θετικά διευκρινίζοντας ότι επικοινωνεί με μία από τις αδερφές του η οποία βρίσκεται στη περιοχή Coyah, περιοχή περί των 50 χιλιομέτρων μακριά. Ερωτηθείς για τους λόγους που εγκατέλειψε τη χώρα του, ο Αιτητής επανέλαβε όσα είχε αναφέρει και κατά τα προηγούμενα στάδια εξέτασης του αιτήματός του ενώπιον του Δικαστηρίου και ενώπιον της Διοίκησης. Κληθείς να αναφέρει το λόγο που δεν παρέμεινε στη χώρα του για να διεκδικήσει τη περιουσία του, ο Αιτητής δήλωσε ότι είχε θέσει τις θέσεις του στο θείο του προφορικά και ο θείος του τον απειλούσε ότι θα κατέστρεφε τη ζωή του. Κατόπιν σχετικής ερώτησης, ο Αιτητής ανέφερε ότι με το θείο του δεν διατηρούσε καλές σχέσεις ούτε πριν από το θάνατο του πατέρα του. Ερωτηθείς αν έχει πληροφορηθεί την εξέλιξη των γεγονότων από την αδερφή του που βρίσκεται στη χώρα του, ο Αιτητής ανέφερε ότι η τελευταία τον ενθαρρύνει να μην θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του και να επιστρέψει στη χώρα λόγω της κληρονομιάς. Τέλος, ερωτηθείς, τι θα συνέβαινε σε περίπτωση που επέστρεφε στη χώρα του και παραιτηθεί του δικαιώματός του για τη περιουσία, αποκρίθηκε ότι δε γνωρίζει και ότι δε θα μπορούσε να παραμείνει εκεί.

30.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, κρίνεται, επί τη βάσει των ενώπιον μου στοιχείων, ότι γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ' ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

31.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες συγκεντρώνονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό του.  

32.          Ειδικότερα, παρατηρείται ότι οι αναφορές του στις απειλές που φέρεται να δεχόταν από τους θείους και τις θείες του παρέμειναν αόριστες, παρά τις επανειλημμένες ευκαιρίες που του δόθηκαν να τις εξειδικεύσει. Ο Αιτητής περιορίστηκε να αναφέρει ότι τον προειδοποιούσαν πως, εάν δεν παραιτείτο από την περιουσία, θα του προκαλούσαν κακό, χωρίς να παραθέσει περαιτέρω συγκεκριμένα περιστατικά ή λεπτομέρειες. Παρατηρείται, επίσης, ότι η αφήγησή του ως προς τη σειρά των γεγονότων που ακολούθησαν τον θάνατο και την κηδεία των γονέων του είναι συγκεχυμένη και ασαφής. Ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει με σαφήνεια ποιος διέμενε στην πατρική οικία κατά το επίμαχο διάστημα, ποιος την εκκένωσε και την κλείδωσε, ούτε με ποιο τρόπο οι θείοι του απέκτησαν στην κατοχή τους τους τίτλους ιδιοκτησίας των διαφιλονικούμενων τεμαχίων γης και της οικίας. Περαιτέρω, επισημαίνεται ότι ο Αιτητής παρέμεινε στη χώρα καταγωγής του για σημαντικό χρονικό διάστημα μετά τα επικαλούμενα γεγονότα, χωρίς να αναφέρει οποιοδήποτε μεταγενέστερο περιστατικό εις βάρος του, ενώ εγκατέλειψε τη χώρα μόλις τον Μάρτιο του 2021. Η αξιοπιστία των ισχυρισμών του θίγεται περαιτέρω από τις διαφοροποιήσεις που παρατηρούνται μεταξύ των δηλώσεών του κατά τη διοικητική διαδικασία και των όσων ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου. Ειδικότερα, ενώ κατά τη διοικητική διαδικασία απέδιδε τις απειλές και τις επιθέσεις σε περισσότερα πρόσωπα της οικογένειάς του, ενώπιον του Δικαστηρίου εστίασε κυρίως σε έναν εκ των θείων του ως φορέα της φερόμενης δίωξης. Επιπλέον, κληθείς να περιγράψει και να εξειδικεύσει τις περιστάσεις των απειλών που ισχυρίζεται ότι δέχθηκε, περιορίστηκε σε γενικές αναφορές περί λεκτικών αντιπαραθέσεων και διαφωνιών μεταξύ του ιδίου και συγγενικών του προσώπων, χωρίς να αναφερθεί σε άλλα ουσιώδη περιστατικά που είχε προηγουμένως προβάλει, όπως το φερόμενο περιστατικό τραυματισμού του στο μάτι, στο οποίο είχε αποδώσει ιδιαίτερη βαρύτητα κατά τη διοικητική διαδικασία. Τα ανωτέρω στοιχεία αποδυναμώνουν περαιτέρω την αξιοπιστία και τη συνοχή του σχετικού ισχυρισμού.

33.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία των δηλώσεων του Αιτητή, το Δικαστήριο μετά από έρευνα σε πηγές πληροφόρησης σχετικά με τις περιουσιακές διαφορές/εδαφικές διαμάχες στη χώρα καταγωγής του Αιτητή, εντόπισε τα ακόλουθα:

34.          Στην Κάτω Γουινέα (Lower Guinea), οι διαμάχες για τη γη βρίσκονται στον πυρήνα σημαντικών κοινωνικοοικονομικών δραστηριοτήτων, από τη μεταλλευτική βιομηχανία έως τη στέγαση. Η περιορισμένη γνώση των νόμων που σχετίζονται με την ιδιοκτησία και τη διαχείριση της γης οδηγεί συχνά σε συγκρούσεις στην περιοχή, όπου ζουν περίπου τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι. Δικαστικές πηγές αναφέρουν ότι περισσότερο από το 60% των υποθέσεων στα τοπικά δικαστήρια της Conakry, Coyah, Dubreka, Boffa και της Forecariah αφορούν διαμάχες σχετικά με γη και περιουσία. Αυτή η υψηλή συχνότητα συγκρούσεων που σχετίζονται με τη γη υπογραμμίζει την επείγουσα ανάγκη για σαφέστερα δικαιώματα ιδιοκτησίας και βελτιωμένη διακυβέρνηση στην περιοχή. Για να συμβάλει στον περιορισμό των συγκρούσεων που σχετίζονται με τη γη μέσα σε περιθωριοποιημένες κοινότητες — συμπεριλαμβανομένων αγροτικών περιοχών που αντιμετωπίζουν αυξανόμενες διαμάχες με μεταλλευτικές εταιρείες, καθώς και αστικών και περι-αστικών κέντρων που πλήττονται από επιταχυνόμενη μετανάστευση και συχνές αναγκαστικές εξώσεις — το «Ταμείο Οικοδόμησης Ειρήνης» (Peacebuilding Fund - PBF) χρηματοδότησε μια σημαντική πρωτοβουλία. Το έργο «Ενίσχυση του πολυμερούς διαλόγου για υπεύθυνη διακυβέρνηση της γης και του περιβάλλοντος στην Κάτω Γουινέα» έλαβε χρηματοδότηση ύψους 2,1 εκατομμυρίων δολαρίων για την περίοδο 2021–2024. Σύμφωνα με το ίδιο άρθρο, το έργο υλοποιείται από το UNDP, το UN-Habitat και τη μη κυβερνητική οργάνωση ACORD Guinea και επικεντρώνεται στις περιοχές Conakry, Dubréka, Coyah, Boffa, και Forécariah, οι οποίες έχουν χαρακτηριστεί ιδιαίτερα ευάλωτες σε συγκρούσεις για τη γη. Για την αντιμετώπιση των συγκρούσεων μέσω της μη κυβερνητικής οργάνωσης ACORD Guinea δημιουργήθηκαν κοινοτικές «Νομικές Κλινικές» (Legal Clinics). Εκπαιδευμένοι τοπικοί διαμεσολαβητές βοηθούν τους κατοίκους να επιλύουν ειρηνικά διαφορές, κυρίως σχετικά με ιδιοκτησία και κληρονομιά, πριν αυτές οδηγηθούν στα δικαστήρια ή εξελιχθούν σε βίαιες συγκρούσεις. Μέσα σε ενάμιση χρόνο, οι κλινικές κατάφεραν να επιλύσουν περίπου 180 υποθέσεις[2].

35.          Υπό το φως των ανωτέρω και λαμβανομένου υπόψη ότι τα εξωτερικά στοιχεία συνάδουν με το γενικό πλαίσιο των ισχυρισμών του Αιτητή και διαπιστώνεται ότι πράγματι οι εδαφικές διαφορές είναι ζήτημα το οποίο επιφέρει συγκρούσεις στη Γουινέα. Ωστόσο προκύπτει ότι υφίστανται μηχανισμοί επίλυσης περιουσιακών διαφορών, στις οποίες δεν φαίνεται ο Αιτητής να προέτρεξε. Η τελευταία αυτή επισήμανση δεν αφορά αποκλειστικά στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των δηλώσεών του αλλά άπτεται κυρίως της αξιολόγησης του κινδύνου. Σε κάθε περίπτωση, δεδομένης της μη θεμελίωσης της εσωτερικής αξιοπιστίας του ως προς τις προσωπικές του περιστάσεις, το Δικαστήριο κρίνει ότι ο υπό εξέταση ισχυρισμός δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός.

36.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, σημειώνεται ότι ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε αρχικώς οποιονδήποτε πρόσθετο ή ανεξάρτητο κίνδυνο απορρέοντα από το προσωπικό του προφίλ ή τις ιδιαίτερες περιστάσεις του.

37.          Σε κάθε περίπτωση, ως προς το θρησκευτικό προφίλ του Αιτητή ως μουσουλμάνου, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2014, η Britannica εκτιμά ότι το 89,1% του πληθυσμού της Γουινέας είναι μουσουλμάνοι. Ακολουθούν οι χριστιανοί σε ποσοστό 6,8%, ενώ ο λοιπός πληθυσμός ασπάζεται τοπικές παραδοσιακές θρησκευτικές πρακτικές. Υπό το φως των ανωτέρω, και δεδομένων των δηλώσεων του Αιτητή, δεν προκύπτει κίνδυνος λόγω της θρησκευτικής του ταυτότητας. [3]

38.          Περαιτέρω, όσον αφορά στην εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της χώρας, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2012, η Britannica εκτιμά ότι οι Fulani (Peuhl) αποτελούν το 33,9%, οι Malinke το 31,1%, οι Susu το 19,1%, οι Kpelle το 6%, οι Kisi το 4,7% και οι Toma το 2,6%.[4] Δεν προκύπτουν οποιεσδήποτε φυλετικές διακρίσεις από την έρευνα του Δικαστηρίου ούτε, όπως ήδη επισημαίνεται ο Αιτητής επικαλέστηκε οτιδήποτε σχετικό.

39.          Ως προς την μεταχείριση των επιστραφέντων στη χώρα του Αιτητή,  σύμφωνα με την έκθεση του Γραφείου του Γενικού Επιτρόπου για τους Πρόσφυγες και τους Ανιθαγενείς του Βελγίου ημερομηνίας 10.11.2025, δεν αναφέρονται προβλήματα κατά την επιστροφή των επαναπατριζόμενων υπηκόων Γουινέας οι οποίοι έφυγαν από τη χώρα παράνομα και/ή υπέβαλαν αίτηση για διεθνή προστασία στο Βέλγιο. Ανεξαρτήτως της εθελούσιας ή αναγκαστικής επιστροφής, υποβάλλονται στους ίδιους ελέγχους με τους λοιπούς επιβάτες. Ο έλεγχος διενεργείται από το ειδικό αστυνομικό τμήμα στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Conakry .[5]

40.           Εξετάζοντας ακολούθως την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας, σύμφωνα με την έκθεση της Human Rights Watch που δημοσιεύθηκε το 2025 και καλύπτει γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά το 2024, οι στρατιωτικές αρχές συνέχισαν την καταστολή των μέσων ενημέρωσης, της αντιπολίτευσης και των διαφωνούντων.[6] Τον Δεκέμβριο του 2022, η στρατιωτική χούντα είχε δεσμευθεί να διεξαγάγει προεδρικές και βουλευτικές εκλογές έως τον Δεκέμβριο του 2024, ως μέρος ενός μεταβατικού χάρτη που είχε συμφωνηθεί με την Οικονομική Κοινότητα των Δυτικοαφρικανικών Κρατών (Economic Community of West African States -ECOWAS).[7]

41.          Τον Ιούλιο του 2024, η χούντα δημοσίευσε ένα προσχέδιο του νέου συντάγματος που αναμενόταν να τεθεί σε δημοψήφισμα πριν από τον Δεκέμβριο του 2024.[8] Το προσχέδιο προέβλεπε πενταετή προεδρική θητεία με δυνατότητα ανανέωσης μία φορά.

42.          Ωστόσο, στις 19 Φεβρουαρίου 2024, ο συνταγματάρχης Mamady Doumbouya διέλυσε την κυβέρνηση χωρίς να αιτιολογήσει την απόφαση αυτή[9] και στις 28 Φεβρουαρίου, διόρισε νέο πρωθυπουργό τον Mamadou Oury Bah[10], ενώ στις 18 Σεπτεμβρίου 2024, ο υπουργός Εξωτερικών Morissanda Kouyaté ανακοίνωσε ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν το 2025.[11]

43.           Τον Ιούλιο του 2024, βγήκε η πολυαναμενόμενη ετυμηγορία για τους κατηγορούμενους για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κατά τη διάρκεια της γνωστής ως «σφαγή του σταδίου του 2009».[12] Το δικαστήριο καταδίκασε τον πρώην πραξικοπηματία πρόεδρο της Γουινέας, Moussa Dadis Camara, και επτά ακόμη πρώην ανώτερους αξιωματούχους, σε μια δίκη ορόσημο για ομαδικούς βιασμούς και δολοφονίες διαδηλωτών το 2009.

44.          Σύμφωνα με την Crisis 24, η οποία εξειδικεύεται στη διαχείριση κινδύνου παρέχοντας σχετικές υπηρεσίες, «η Γουινέα θεωρείται ένας άξονας ασφαλείας [...] σε μία περιοχή όπου τρεις από τους γείτονές της, δηλαδή η Λιβερία, η Ακτή Ελεφαντοστού και η Σιέρρα Λεόνε επανέρχονται από εμφύλιες συγκρούσεις». Σύμφωνα με την ίδια πηγή, οι κοινωνικές αναταραχές, οδηγούμενες από αιτιάσεις ως προς την παροχή υπηρεσιών και τις υποδομές καθώς και από εθνοτικές-πολιτικές εντάσεις, λαμβάνουν συχνά χώρα, ιδίως κατά τη διάρκεια των εκλογικών περιόδων. Δεν υπάρχουν ενδείξεις τρομοκρατικών ομάδων οι οποίες δραστηριοποιούνται στη Γουινέα, αν και υπάρχουν γενικές ανησυχίες για την εξάπλωση ισλαμιστικής στρατιωτικής δραστηριότητας στην περιοχή.[13]

45.          Από τον συνδυασμό διάφορων πηγών προκύπτει ότι τα περιστατικά βίας στην Γουινέα συνδέονται με την πολιτική κατάσταση της χώρας. Ενώ η χώρα γνώρισε σχετική σταθερότητα μετά το 2010, όταν ο επί μακρόν ηγέτης της αντιπολίτευσης Alpha Condé έγινε ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος του έθνους, το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου 2021, που ανέτρεψε τον Condé, αφήνει τη χώρα σε ασταθή πολιτική κατάσταση. Πιο συγκεκριμένα, οι πιο πρόσφατες αναφορές σε πολιτική βία και διαδηλώσεις εντοπίζονται στις περιοχές της πρωτεύουσας, Conakry, πριν και μετά τις προεδρικές εκλογές του 2020 καθώς και κατά το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου του 2021. Κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων σημειώθηκαν δολοφονίες, ξυλοδαρμοί, αυθαίρετες συλλήψεις και κρατήσεις και σημαντικοί περιορισμοί στο δικαίωμα του συνέρχεσθαι. [14]

46.          Σε άλλες γενικές αναφορές για την κατάσταση ασφαλείας συμπεριλαμβάνονται το ευκαιριακό έγκλημα στο δρόμο και τα τροχαία ατυχήματα, οι ανεπαρκώς ανεπτυγμένες υποδομές μεταφορών, επικοινωνιών και ενέργειας, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές, οι ήδη περιορισμένες εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψής που επλήγησαν από τον ιό Έμπολα της Δυτικής Αφρικής το 2014 (EVD) και άλλες περιοδικές επιδημίες θανατηφόρων ασθενειών, οι εθνοπολιτικές εντάσεις, που συμβαίνουν συχνά στη Γουινέα, ειδικά κατά τις προεκλογικές περιόδους και οι γενικές ανησυχίες για την εξάπλωση της ισλαμιστικής μαχητικής δραστηριότητας στην περιοχή. Παρόλο που στην κατάταξη του Crisis 24 το επίπεδο επικινδυνότητας στη Γουινέα θεωρείται υψηλό, στην ίδια έκθεση αναφέρεται η Γουινέα ως ασφαλής περιοχή όπου τρεις από τις γειτονικές της χώρες, συγκεκριμένα η Λιβερία, η Ακτή Ελεφαντοστού και η Σιέρα Λεόνε, ξεπερνούν εμφύλιες συγκρούσεις[15].

47.          Ως προς τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας που καταγράφηκαν γενικότερα στην περιοχήConakry  της Γουινέας, στην οποία βρίσκεται ο τόπος καταγωγής και τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, βάσει στοιχείων από το ACLED, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης τις 15.5.2026), καταγράφηκαν 22 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), τα οποία επέφεραν 8 απώλειες σε ανθρώπινες ζωές.[16] Σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2025, ο πληθυσμός της περιοχής Conakry της Γουινέα, ανερχόταν στους 3, 407, 327.[17]

48.          Τα ανωτέρω ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι στο τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, καίτοι παρουσιάζονται περιστατικά ασφαλείας, η ένταση και η συχνότητά τους κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα.

49.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου.

50.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

51.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 19(2)(α) και (β)].

52.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή (βλ. άρθρο 19(2)(γ) απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43).

53.          Επιπροσθέτως, δεδομένης της κατάστασης που επικρατεί στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή δεν προκύπτει η ύπαρξη ένοπλης σύρραξης [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94 Elgafaji, σκέψη 43].

54.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

55.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. (Βλ. απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28).

56.          Ενόψει των ανωτέρω ποιοτικών και ποσοτικών χαρακτηριστικών, δεν υφίσταται ένοπλη σύρραξη στον τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή  συνεπώς παρέλκει η περαιτέρω εξέταση των υπόλοιπων συστατικών στοιχείων της εν λόγω διάταξης. Επικουρικώς, ο Αιτητής δεν παρουσιάζει οποιοδήποτε στοιχείο του προφίλ το οποίο θα επέτεινε τυχόν κίνδυνο. Υπό το φως των ανωτέρω, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο αντίστοιχο καθεστώς.

57.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51).

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, με €300 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.