ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθ. Αρ.: 644/2026

26 Ιουνίου, 2026

[Μ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Κ.Α., Λεμεσός

Αιτητής

-και-

 

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η Αίτηση

Εμφανίσεις:

Ο Αιτητής Παρών.

Κ. Σάββα (κα) για Ν. ΚΟΥΡΣΑΡΗΣ Δ.Ε.Π.Ε., Δικηγόροι για τους Καθ' ων η Αίτηση.

A. Abdelrahman (κος) παρών για διερμηνεία από την Ελληνική στην Αραβική και αντίστροφα.

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την παρούσα προσφυγή ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, επιστολής ημερομηνίας 02/03/26, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα του για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

O Αιτητής υπέβαλε αίτηση για διεθνή προστασία την 14/08/25, την 19/02/26 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη, στις 24/02/26 ετοιμάστηκε σχετική έκθεση/εισήγηση και αυθημερόν αποφασίστηκε η απόρριψη της αίτησης, απόφαση που αποτελεί και το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

Ο Αιτητής κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία επανέλαβε τους βασικούς του ισχυρισμούς και/ή τα στοιχεία του βασικού πυρήνα εξόδου από την χώρα του σε σχέση με κτηματικές διαφορές που αντιμετωπίζει με πρόσωπα στο χωρίο του.

 

Οι Καθ' ων η αίτηση μέσω της Γραπτής τους Αγόρευσης υιοθέτησαν το περιεχόμενο της ένστασης και του διοικητικού φακέλου, τονίζοντας ότι η προσβαλλόμενη με την παρούσα προσφυγή απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, μετά από δέουσα έρευνα και είναι δεόντως αιτιολογημένη.

 

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

Το Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη τα όσα υποστηρίζονται από τον Αιτητή, αυτά που απάντησαν οι Καθ΄ ων η αίτηση, του περιεχομένου του διοικητικού φακέλου και αντλώντας τις εξουσίες που ορίζονται στο Άρθρο 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2025 (Ν. 73(I)/2018), προχωρεί να εξετάσει την ουσία του αιτήματος του[1].

 

Με βάση την αίτηση ασύλου του/περιεχόμενο της συνέντευξης καταγράφεται ότι εγκατέλειψε την χώρα του λόγω κτηματικών διαφορών που αντιμετωπίζει στο χωριό του. Ως προκύπτει από την έκθεση/εισήγηση ο λειτουργός αποδέχθηκε τα προσωπικά στοιχεία/προφίλ του Αιτητή, αλλά απέρριψε τον ισχυρισμό του ότι εγκατέλειψε την χώρα του λόγω κτηματικών διαφορών. Ο λειτουργός κατά την αξιολόγηση των δηλώσεων του Αιτητή έκρινε ότι δεν ήτο συνεκτικός στις απαντήσεις του, ήταν ασαφής για το ποιοι και πώς πήραν την γη του και υπέπεσε σε αντιφάσεις σε σχέση με τα περιστατικά διαμάχης επί της διαφιλονικούμενης περιουσίας, κρίθηκε ότι ολιστικά το αφήγημα του παρουσιάζει ελλιπή τεκμηρίωση με αποτέλεσμα να θεωρηθεί εσωτερικά αναξιόπιστος. Από την έκθεση/εισήγηση προκύπτει ότι η έρευνα του λειτουργού ήτο ενδελεχής και επεκτάθηκε σε όλα τα στοιχεία που προσκομίστηκαν από τον Αιτητή και/ή υπάρχει εκτενέστατη αξιολόγηση όλων των συναφών δηλώσεων του αιτήματος του Αιτητή σε συνάρτηση και με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, όπου αυτό κρίθηκε αναγκαίο και ήταν εφικτό. Από συνολική δε, αξιολόγηση της γενικότερης αξιοπιστίας του και των όσων τέθηκαν ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου υπό μορφή δηλώσεων και αποδεικτικών στοιχείων, διαπιστώνω ότι η συνολική αξιοπιστία του Αιτητή επί των εν λόγω σημείων του αιτήματός του (επί του ισχυρισμού κτηματικών διαφορών), δεν τεκμηριώνεται. Η πλήρης εικόνα που διαμορφώνεται μέσω των στοιχείων του φακέλου του, κατόπιν ορθολογικής ανάλυσης και δίκαιης στάθμισής τους^[2], επιβεβαιώνει τα συμπεράσματα του λειτουργού. Δεν ήταν σε θέση να προσφέρει λεπτομερή περιγραφή των όσων του είχαν συμβεί αναφορικά με τις περιουσιακές διενέξεις που προέκυψαν, υπήρχαν ασάφειες και δεν μπορούσε να δώσει ικανοποιητικές απαντήσεις. Όπως επιπλέον διαπιστώνεται, οι διαφορές που ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι αντιμετώπιζε στη χώρα καταγωγής του είναι ιδιωτικής φύσεως και θα μπορούσε να αναζητήσει την συνδρομή των αρχών της χώρας του. Το αφήγημα του Αιτητή εμπεριέχει δηλώσεις που στερούνται ιδιαίτερων βιωματικών στοιχείων καθώς και ευλογοφάνειας, ώστε να τεκμηριώνεται (ενδεχομένη) προσωπική εμπλοκή του ιδίου στα κατ’ ισχυρισμό γεγονότα και δίωξή του στη χώρα καταγωγής. Δεν παρείχε κάθε διαθέσιμη βοήθεια στον εξεταστή για τη διαπίστωση των στοιχείων της υπόθεσής του, ούτε τεκμηρίωσε τους ισχυρισμούς του με επαρκή λεπτομέρεια, ενώ υπήρξε αντιφατικός και ασυνεπής στις δηλώσεις του σε αρκετά σημεία ουσίας και που σχετίζονται με το αίτημά του (Άρθρο 18 του περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2025 (Ν. 6(Ι)/2000), βλέπε επίσης Πρακτικός Οδηγός της EASO: Αξιολόγηση των Αποδεικτικών Στοιχείων, Μάρτιος 2015, σελ.11 και Evidence and credibility assessment in the context of the Common European Asylum System της EUAA, February 2023, σελ.57-72, 103-112 και 120-131, βλέπε επίσης §205 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες). Ούτε δε, σε διευκρινιστικές ερωτήσεις του λειτουργού για αριθμό ζητημάτων ήταν σε θέση να παράσχει ικανοποιητικές απαντήσεις και λεπτομερείς εξηγήσεις^[3], αλλά ούτε και θα μπορούσε να τύχει του ευεργετήματος της αμφιβολίας, το οποίο δίνεται μόνο όταν έχουν προσκομισθεί όλα τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία και όταν ο εξεταστής είναι γενικά ικανοποιημένος από την αξιοπιστία του αιτούντα (Βλέπε §204 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες). Θα αναμενόταν δε, από τον Αιτητή, για τέτοια ουσιώδη ζητήματα που αφορούν σημαντικά γεγονότα και περιστατικά, στα οποία και στηρίζεται ο πυρήνας του αιτήματος του, να είναι σταθερός στις απαντήσεις του, να είναι σε θέση να παρουσιάσει το αίτημά του με συνέπεια, συνάφεια και επαρκή περιγραφή του αφηγήματος του, καθώς και να είναι σε θέση να δώσει ευλογοφανείς εξηγήσεις στις περιπτώσεις όπου τα λεγόμενά του παρουσιάζουν ασυνέπεια και αντιφάσεις. Η μη ύπαρξη βιωματικών στοιχείων, καθώς και οι αντιφατικές πληροφορίες, αποδυναμώνουν σημαντικά τους δείκτες αξιοπιστίας του στο σύνολό τους. Ούτε πληρούνται σωρευτικά οι προϋποθέσεις για παραχώρηση σε αυτόν του καθεστώτος πρόσφυγα καθότι δεν πληρούνται τα κριτήρια μορφής δίωξης, του φορέα δίωξης αλλά ούτε τεκμηρίωσε ότι ανήκει σε οποιαδήποτε πολιτική, θρησκευτική, εθνική, στρατιωτική ή κοινωνική οργάνωση ή ομάδα στη χώρα καταγωγής του που να αντιμετωπίζει δίωξη (Βλέπε Άρθρα 3, 3Α και 3Β του περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2025, (Ν.6(Ι)/2000). Επομένως, η κατάληξη της Υπηρεσίας Ασύλου είναι ορθή, καθότι από τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον της και από τις παραστάσεις του Αιτητή δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2025, (Ν.6(Ι)/2000).

 

Παραμένει, όμως, το ζήτημα του κατά πόσο εμπίπτει στις προϋποθέσεις παροχής σε αυτόν καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας. Ο λειτουργός κατά την νομική ανάλυση και/ή κατά την υπαγωγή των προσωπικών του δεδομένων του Αιτητή εξέτασε κατά πόσο θα υπόκειτο σε περίπτωση επιστροφής του στην χώρα καταγωγής σε οποιαδήποτε τέτοια σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη, καταλήγοντας ότι τέτοιος κίνδυνος δεν υφίσταται. Ουδείς εκ των ισχυρισμών που πρόβαλε τεκμηριώνει την ύπαρξη ουσιωδών λόγων ώστε να πιστεύεται ότι ο ίδιος προσωπικά, σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του, θα υποβληθεί σε κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης ή σε βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία, βάσει του Άρθρου 9(2), εδάφια (α) και (β), του περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2025, (Ν. 6(Ι)/2000). Ειδικά δε ως προς το σκέλος της διακινδύνευσης λόγω βίας ασκούμενης αδιακρίτως σε καταστάσεις ένοπλης σύρραξης, ο λειτουργός εξέτασε κατά την νομική ανάλυση σε συνάρτηση με τη περιοχή προηγούμενης διαμονής του Αιτητή και έκρινε ότι δεν θα επηρεαστεί προσωπικά λόγω ύπαρξης σοβαρής και προσωπικής απειλής κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου λόγω αδιάκριτης ασκήσεως βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης. Επί τούτου ο λειτουργός/εξεταστής παρέπεμψε ενδελεχώς μέσω της έκθεσης του σε αριθμό εξωτερικών πηγών πληροφόρησης σε σχέση με τη γενική κατάσταση ασφαλείας στη Συρία, ειδικότερα στην Hama (περιοχή συνήθους διαμονής), πληροφορίες για εθελοντική επιστροφή Σύρων στη περιοχή διαμονής τους, σχετικά με τις ενέργειες συνεργασίας και ανοικοδόμησης της χώρας, την υποστήριξη στους επιστρέφοντες καθώς και για την ανθρωπιστική κατάσταση στη Συρία και τις τρέχουσες εξελίξεις και κατάσταση ασφαλείας ειδικά στο κυβερνείο Hama. Κατέληξε δε πως τα περιστατικά που εντοπίζονται δεν μπορούν να θεωρηθούν ως περιστατικά υψηλής έντασης και συχνότητας, σε τέτοιο βαθμό που να τεκμαίρεται ότι επικρατούν συνθήκες αδιάκριτης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερική ένοπλης σύρραξης, εφόσον αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά και/ή ειδικά στις εν λόγω περιοχές επικρατεί ηρεμία, είναι σταθερούς κατάστασης και προσελκύει αρκετούς επαναπατρισθέντες.

 

Ως εκ των ανωτέρω δεδομένων, το Δικαστήριο προχωρά σε επαναξιολόγηση του κινδύνου που ενδεχομένως ο Αιτητής να αντιμετωπίσει σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα του, στη βάση των αποδεκτών ισχυρισμών του, σε συνάρτηση με τον αριθμό περιστατικών ασφαλείας και σε συσχέτιση και τον αριθμό πληθυσμού της περιοχής - για λόγους εφαρμογής της «αναπροσαρμοσμένης κλίμακας» όπως αυτή απορρέει από τη Νομολογία του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκής Ένωσης^[4] (ως διατυπώθηκε από το ΔΕΕ στην υπόθεση Elgafaji C-465/07^[5] και στην υπόθεση Diakité C-285/12^[6]).  Ως προς το στοιχείο της σοβαρής και προσωπικής απειλής, το ΔΕΕ στην απόφαση Elgafaji διευκρίνισε πως «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους. Θα πρέπει δε να εκτιμάται ότι ο άμαχος/αιτούντας άσυλο ο οποίος θα επιστρέψει στην χώρα του και ακολούθως περιοχή συνήθους διαμονής του ενδεχομένως, λόγω της παρουσίας του και μόνον εκεί θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή. Κατά το Δικαστήριο το ενδεχόμενο μιας τέτοιας εξαιρετικής κατάστασης, στην οποία ο βαθμός κινδύνου είναι τόσο υψηλός, αξιολογείται το κατά πόσο υπάρχουν σοβαροί λόγοι να θεωρηθεί ότι το πρόσωπο διατρέχει ατομικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, ακόμη και χωρίς να στοχοποιείται ειδικά. Ακολούθως, διατυπώνεται στην απόφαση ότι η έννοια της αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας, όπου: «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών της καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας». Η δε «εξατομίκευση» που απαιτείται για να θεωρηθεί η απειλή ως «προσωπική» μπορεί να προκύπτει είτε από παράγοντες ειδικού κινδύνου, οι οποίοι σχετίζονται με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ή τις περιστάσεις ενός προσώπου, είτε από παράγοντες «γενικού κινδύνου», οι οποίοι προκύπτουν από εξαιρετική κατάσταση πολύ υψηλού βαθμού βίας.^[7] Επομένως, η έννοια της αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας, παρέχει ένα ενιαίο ερμηνευτικό πλαίσιο για τη στάθμιση μεταξύ γενικού κινδύνου (όταν υπάρχει αδιακρίτως ασκούμενη βία σε τόσο υψηλό βαθμό ώστε και μόνο η ιδιότητα του αμάχου συνιστά κίνδυνο) και του ειδικού κινδύνου (όταν υπάρχει εξατομικευμένη απειλή). Ως προς την εκτίμηση του βαθμού/έντασης της αδιάκριτης βίας, το ΔΕΕ στις αποφάσεις Elgafaji και Diakite δεν παρείχε συγκεκριμένες κατευθύνσεις προς στα εθνικά δικαστήρια σχετικά με τη μεθοδολογία που πρέπει να ακολουθούν για να αξιολογούν ήτοι (α) την ένταση της βίας που επικρατεί σε συγκεκριμένη περιοχή ή περιφέρεια μιας χώρας, και (β) το κατά πόσον η εν λόγω βία δημιουργεί πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, είτε για τον άμαχο πληθυσμό συνολικά, είτε για άτομα με βάση τις προσωπικές τους περιστάσεις, είτε βάσει συνδυασμού των δύο. Το ζήτημα της σοβαρής και προσωπικής απειλής τέθηκε εκ νέου ενώπιον του ΔΕΕ αρκετά χρόνια αργότερα, στην υπόθεση CF και DN^[8]  όπου επικαλούμενο τη συλλογιστική στην υπόθεση Elgafagi, έκρινε ότι η ποσοτική αξιολόγηση του κινδύνου θανάτου και τραυματισμού, ο οποίος εκφράζεται ως ο λόγος του αριθμού των θυμάτων στην οικεία περιοχή προς τον συνολικό αριθμό των ατόμων που αποτελούν τον πληθυσμό της περιοχής αυτής είναι κρίσιμη για τη διαπίστωση της ύπαρξης σοβαρής και προσωπικής απειλής, αλλά ότι «η διαπίστωση αυτή δεν μπορεί να αποτελέσει το μόνο καθοριστικό κριτήριο».

 

Ως προκύπτει από τα στοιχεία της υπόθεσης (σε σχέση με το προφίλ του ενδιαφερόμενου) πρόκειται για σουνίτη μουσουλμάνο με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης να αναφέρουν πως o πληθυσμός των 22,9 εκατομμυρίων εκτιμάται σε 87% μουσουλμάνους, εκ των οποίων το 74% είναι σουνίτες, ενώ οι αλαουίτες, ισμαηλίτες και σιίτες μουσουλμάνοι αποτελούν συνολικά το 13%.^[9] Oι Σουνίτες Άραβες αποτελούν τη μεγαλύτερη εθνοθρησκευτική ομάδα στη χώρα με τις εθνοθρησκευτικές μειονότητες να αποτελούνται από Κούρδους, Αλουίτες, Ισμαηλίτες, Δρούζους, Χριστιανούς και Παλαιστίνιους. Η κυβέρνηση Άσαντ είχε επενδύσει πολύ στην «δημιουργία στρατηγικών δεσμών με εξέχουσες σουνιτικές οικογένειες και θρησκευτικές αρχές» προκειμένου να εδραιώσει την εξουσία της, ωστόσο, η πλειοψηφία των ανώτερων αξιωματικών του συριακού στρατού και των υπηρεσιών ασφαλείας ήταν Αλαουίτες γεγονός που δημιούργησε ένα αίσθημα αδικίας στους Σουνίτες της Συρίας, οι οποίοι ένιωθαν παραγκωνισμένοι. Η μεταβατική Κυβέρνηση κυριαρχείται από Υπουργούς σουνιτικής αραβικής καταγωγής και οι ηγετικές θέσεις στην αστυνομία, τις Γενικές Υπηρεσίες Ασφαλείας (GSS) και τον στρατό να καλύπτονται σε μεγάλο βαθμό από Σουνίτες Άραβες και το νέο συμβούλιο Fatwa αποτελείται εξ ολοκλήρου από σουνιτικά μέλη. Οι επιθέσεις των ανταρτών από τις αλαουιτικές πολιτοφυλακές του Άσαντ εναντίον της μεταβατικής κυβέρνησης και των σουνιτικών κοινοτήτων έχουν μειωθεί και πλέον συμβαίνουν με μικρότερη συχνότητα από ό,τι τον 03^ο/2025. Σύμφωνα με Οδηγό της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Υποστήριξης για το Άσυλο, Δεκέμβριος 2025, «σε περίπτωση που ένας σουνίτης Άραβας γίνει στόχος, αυτό θα σχετίζεται με άλλες περιστάσεις και όχι απλώς με το γεγονός ότι είναι σουνίτης Άραβας»^[10]. Όσον αφορά την παρούσα κατάσταση ασφαλείας στη Συρία, η χώρα εξακολουθεί να βρίσκεται σε διεθνείς και μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις με σημαντικές ζημίες σε άμαχους (ειδικά σε κοινότητες Αλαουιτών και Δρούζων). Οι επιπτώσεις της κατάστασης ανασφάλειας που επικρατεί είναι δολοφονίες, σεξουαλική βία, αυθαίρετη κράτηση και αναγκαστική εξαφάνιση, εν μέσω προσπαθειών της μεταβατικής εξουσίας/κυβέρνησης να επέλθει η ειρήνη στην χώρα μετά τον πολυετή πόλεμο^[11]. Σύμφωνα με τη πλατφόρμα ACLED, το 2025 ήταν μια χρονιά-σταθμός για τη Συρία. Μετά το τέλος της διακυβέρνησης Άσαντ, ο Ahmed al-Sharaa, ηγέτης της Hayat Tahrir al-Sham (HTS), ανακήρυξε τον εαυτό του μεταβατικό πρόεδρο της Συρίας, ο οποίος ηγήθηκε των προσπαθειών για την ενίσχυση της διεθνούς θέσης της Συρίας και την κατάργηση του καθεστώτος κυρώσεων. Η συνολική βία μειώθηκε κατά 44% σε σύγκριση με το 2024, ωστόσο, αυτή η μείωση δεν ήταν ομοιόμορφη και ο συνδυασμός πολιτικού ανταγωνισμού, θρησκευτικής βίας και ξένης παρέμβασης μαρτυρά τη εύθραυστη μετάβαση της Συρίας. Σε μεγάλο μέρος της χώρας, η καθημερινή βία μειώθηκε διότι η μεταβατική κυβέρνηση κατάφερε να εδραιώσει την εξουσία της στις περιοχές που ελέγχει. Η  μεταβατική κυβέρνηση αναδιοργάνωσε τον μηχανισμό ασφάλειας, ενοποιώντας τις δυνάμεις των ανταρτών και τις πρώην μονάδες του HTS σε μια επίσημη ιεραρχία διοίκησης, που αναπτύχθηκε σε όλη τη βόρεια και κεντρική Συρία. Σε επαρχίες όπως το  Aleppo, Idlib, Hama, και Raqqa, οι ένοπλες ομάδες που έχουν πλέον ενσωματωθεί στη δομή ασφάλειας της μεταβατικής κυβέρνησης έχουν αναλάβει την υπεράσπιση του εδάφους, εστιάζοντας στην τοπική αστυνόμευση. Ωστόσο, αυτή η σταθεροποίηση δεν επεκτάθηκε στις περιοχές όπου κυριαρχούν μειονότητες, όπου το κράτος δυσκολεύτηκε να επιβάλει την εξουσία του. Πέντε επαρχίες όπου σημειώθηκαν βίαιες συγκρούσεις και δολοφονίες των κοινοτήτων των Δρούζων και των Αλαουιτών είναι η Lattakia, al-Suwayda, Tartous, Hama, και Homs^[12]. Στην αντίστοιχη έκθεση του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο (EUAA) που εστιάζει στην επικρατούσα κατάσταση στην Συρία ως προς την γενική κατάσταση ασφαλείας στην επαρχία Hama σημειώνεται ότι μεταξύ 09/12/24 και 31/05/25, η ACLED κατέγραψε 229 περιστατικά ασφαλείας στην περιοχή, ενώ για την περίοδο μεταξύ 01/03 – 31/05/25, η ACLED κατέγραψε μείωση στα 105 περιστατικά ασφαλείας – με μόνο 68 να αποτέλεσαν περιστατικά κατά πολιτών με τα θύματα πολιτών να σημειώνονται στα 20 πρόσωπα^[13]. Ωστόσο, το κυβερνείο Hama, βρίσκεται σχεδόν εξ ολοκλήρου υπό τον έλεγχο της μεταβατικής Κυβέρνησης, μεταξύ των παραγόντων που την ελέγχουν συγκαταλέγονται η Hay’at Tahrir al-Sham (HTS) και ένοπλες ομάδες εντός του Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA). Μερικές μικρές περιοχές στα νότια και δυτικά σύνορα χαρακτηρίζονται από «παρουσία ανταρτών υπέρ του καθεστώτος». Αναφορές υποδεικνύουν επίσης την παρουσία ξένων τζιχαντιστών. Στις αρχές 03^ου/2025, οι δυνάμεις της μεταβατικής κυβέρνησης ξεκίνησαν στοχευμένες επιχειρήσεις ασφαλείας και δημιούργησαν σημεία ελέγχου σε ολόκληρη την επαρχία για να ενισχύσουν την ασφάλεια στην περιοχή. Σύμφωνα με τα πρόσφατα δεδομένα της βάσης δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 24/06/26), στη Hama, τόπος προηγούμενης συνήθους διαμονής του Αιτητή, καταγράφηκαν 238 περιστατικά πολιτικής βίας (“Political violence”, που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 210 θάνατοι, στην δε περιοχή του Αιτητή χωριό Αλ Καχίρα δεν υπάρχουν περιστατικά ασφαλείας^[14]. Σύμφωνα με προβλέψεις ο πληθυσμός του κυβερνείου Hama συμπεριλαμβανομένων των κατοίκων, των εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων και των επαναπατριζόμενων από το εξωτερικό είναι στους 1 718 829 σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΔΟΜ.^[15] Σύμφωνα με τον Οδηγό της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Υποστήριξης για το Άσυλο, Δεκέμβριος 2025, στο κυβερνείο Hama λαμβάνει χώρα αδιάκριτη βία, χωρίς ωστόσο να φθάνει σε υψηλό επίπεδο^[16]. Διαπιστώνεται, με βάση τα πιο πάνω δεδομένα, ότι στη χώρα υπάρχουν σοβαρά περιστατικά ασφαλείας και αδιάκριτη βία, ωστόσο στη περιοχή καταγωγής και/ή συνήθους διαμονής και/ή που αναμένεται να επιστρέψει ο Αιτητής στην περιοχή Hama, Hama governate, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να δεικνύουν βαθμό ανασφάλειας κατά τον οποίο να τεκμηριώνεται ότι και μόνη η παρουσία του στην εκεί περιοχή, τον εκθέτει σε πραγματικό κίνδυνο βλάβης με αποτέλεσμα να απαιτούνται συγκεκριμένα προσωπικά χαρακτηριστικά που να αυξάνουν το ρίσκο του ως άμαχος συγκριτικά με τον μέσο πληθυσμό της περιοχής. Προσαρμόζοντας, τώρα στην βάση της πιο πάνω νομολογίας, την περίπτωση του Αιτητή εμφανώς πρόκειται για ενήλικο, άρρενα, νεαρό, ικανό προς εργασία πρόσωπο, χωρίς στοιχεία ευαλωτότητας, ύπαρξης οικογενειακών δεσμών στην χώρα καταγωγής και εθνοτικής/θρησκευτικής ομάδας Άραβας/σουνίτης/μουσουλμάνος. Συνεπώς, το Δικαστήριο κατόπιν επαναξιολόγησης όλων των προσωπικών περιστάσεων του Αιτητή, της κατάστασης ασφαλείας, τον συνολικό αριθμό θανάτων αμάχων και σε συνάρτηση με τον αριθμό πληθυσμού της γενικότερης περιοχής, καταλήγει ότι δεν υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι με την επιστροφή του στην περιοχή του, θα αντιμετωπίσει προσωπικά πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη – ευρήματα που είναι σε πλήρη σύμπνοια και με τα συμπεράσματα εξατομικευμένης αξιολόγησης των προσωπικών περιστάσεων του Αιτητή από την αρμόδια αρχή.

 

Όλα τα στοιχεία ανωτέρω, όπως αυτά προκύπτουν από τον φάκελο της υπόθεσης του Αιτητή καταδεικνύουν ότι η διαδικασία εξέτασης της αίτησης ασύλου του διενεργήθηκε σε πλήρη σύμπνοια με τις διατάξεις των Άρθρων 13, 13Α  και 18 περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2025 (Ν. 6(Ι)/2000), αλλά και με βάση τα κριτήρια και/ή προϋποθέσεις που τηρούνται κατά την εξέταση αίτησης ασύλου. Ο Αιτητής ενημερώθηκε πλήρως από τον λειτουργό για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του και κατά τη συνέντευξη του έγιναν επαρκείς ερωτήσεις για να περιγράψει τους λόγους που υπέβαλε αίτημα ασύλου όπως επίσης και άλλα ζητήματα που αφορούν τις προσωπικές του περιστάσεις. Δεν εντοπίζεται οτιδήποτε παράτυπο, παράνομο και μεμπτό στην διαδικασία που ακολουθήθηκε που μπορεί να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης. Σημειώνεται σε αυτό το σημείο ότι υπάρχει εκτενέστατη αξιολόγηση όλων των συναφών στοιχείων του αιτήματος του Αιτητή από τον λειτουργό στο μέρος της έκθεσης/εισήγησης και/ή αξιολόγησης κινδύνου επιστροφής σε συνάρτηση με την περιοχή διαμονής του όπου γίνεται παράθεση σωρεία πληροφοριών αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας και/ή εκτενής καταγραφή εξωτερικών πηγών πληροφόρησης σε σχέση με την περιοχή του. Ούτε διαπιστώνω ελλιπή έρευνα αλλά ούτε πλάνη περί το νόμο και των πραγματικών δεδομένων που λήφθηκαν υπόψη από την Υπηρεσία Ασύλου κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης (Βλέπε  Αντώνης Ράφτης ν. Δημοκρατίας, (2002) 3 Α.Α.Δ. 345). Η επάρκεια της αιτιολογίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα πραγματικά και νομικά περιστατικά της υπόθεσης, ενώ η αιτιολογία της προσβαλλόμενης πράξης συμπληρώνεται και/ή αναπληρώνεται μέσα από τα στοιχεία του φακέλου του Αιτητή ήτοι της έκθεσης/εισήγησης του λειτουργού η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της απόφασης του εξουσιοδοτημένου από τον Υπουργό Εσωτερικών αρμόδιου λειτουργού, όπως επίσης και από το σύνολο της όλης διοικητικής ενέργειας με αποτέλεσμα να καθίσταται εφικτός ο δικαστικός έλεγχος (Βλέπε Φράγκου ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ.270). Το Δικαστήριο μετά από έλεγχο νομιμότητας/ορθότητας και πραγματικό έλεγχο των περιστάσεων του Αιτητή, όπως αναλύεται ανωτέρω, καταλήγει στο ίδιο εύρημα ότι δηλαδή δεν μπορεί να του αναγνωριστεί το καθεστώς του πρόσφυγα ή συμπληρωματικής προστασίας λόγω αποδεκτών του ισχυρισμών στην Υπηρεσία Ασύλου.

 

Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται με €600 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

                         

 

                          Μ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.