ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

                                                                                   Υπόθεση αρ.Τ37/26

 

17 Ιουνίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Α. Α. Κ.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Ο αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής, αιτείται επανεξέταση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, ημ.12/01/26 (κοινοποιήθηκε στις 05/02/26), δια της οποίας απορρίφθηκε η μεταγενέστερη αίτηση διεθνούς προστασίας που υπέβαλε ως απαράδεκτη.

Ως εκτίθεται στο Υπόμνημα που καταχωρήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του Διοικητικού Φάκελου, ο αιτητής κατάγεται από τη Σιέρρα Λεόνε, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 17/11/21 και υπέβαλε την 1^η αίτηση διεθνούς προστασίας στις 05/01/22 (ερ.1-3, 52).

Στις 20/02/23 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη με τον αιτητή από την Υπηρεσία Ασύλου προς εξέταση του αιτήματός για διεθνή προστασία όπου δόθηκε η ευκαιρία στον αιτητή, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.45-52). Μετά το πέρας της συνέντευξης, ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση-Εισήγηση και στις 28/02/23 η 1^η αίτηση ασύλου απορρίφθηκε (ερ.56-63).

Ακολούθως ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία δόθηκε δια χειρός στις 13/03/23, στην αγγλική γλώσσα, την οποία κατανοεί (ερ.66, 3).

Κατά της ως άνω απόφασης της Υπηρεσίας (επί της 1^ης αιτήσεως) ο αιτητής καταχώρισε στο Δικαστήριο την προσφυγή αρ.833/23 (ερ.67-90), που απορρίφθηκε στις 20/11/25 με απόφαση του Δικαστηρίου, η οποία έχει δημοσιευθεί [1].

Στις 02/01/26 ο αιτητής υπέβαλε την επίδικη μεταγενέστερη αίτηση διεθνούς προστασίας η οποία και απορρίφθηκε στις 12/02/26 ως απαράδεκτη, βάσει του αρ.16 (Δ) του Νόμου (ερ.100-103 και 116-121). Ακολούθως ετοιμάστηκε επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας, η οποία δόθηκε δια χειρός, σε γλώσσα την οποία κατανοεί, στις 05/02/26 (ερ.122).

Οι ισχυρισμοί του αιτητή κατά την 1^η αίτηση διεθνούς προστασίας καταγράφονται στο πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση της αδελφής δικαστού Ε. Ρήγα στην προσφυγή υπ’ αρ.833/23, που αφορά την απόφαση της Υπηρεσίας επί της 1^ης αιτήσεως ασύλου:

«Με την υποβληθείσα αίτησή του και ως προς τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής κατέγραψε ότι, μετά τον θάνατο του πατέρα του, αρνήθηκε να ενταχθεί στη μυστικιστική οργάνωση Poro Society και να αναλάβει τον τίτλο που κατείχε ο πατέρας του, επικαλούμενος τις χριστιανικές του πεποιθήσεις. Η άρνησή του αυτή οδήγησε σε απειλές κατά της ζωής του ιδίου αλλά και του αδελφού του, από μέλη της οργάνωσης. Η άρνησή του να ενταχθεί στην εν λόγω οργάνωση αποτέλεσε τον λόγο για την υποβολή αίτησης διεθνούς προστασίας. (Ερ. 1 του δ.φ.).

 Κατά το κρίσιμο στάδιο της συνέντευξης του, σε σχέση με τα προσωπικά του στοιχεία, ο Αιτητής δήλωσε ότι είναι υπήκοος της Σιέρρα Λεόνε, γεννηθείς στην πόλη Magburaka. Το 2006 μετέβη στο Freetown για λόγους σπουδών, όπου και παρέμεινε μέχρι την αποχώρησή του από τη χώρα καταγωγής του, ωστόσο εργαζόταν στην πόλη Magburaka. Ως προς τη θρησκεία, δήλωσε Χριστιανός ενώ αναφορικά με την οικογενειακή του κατάσταση, ο Αιτητής δήλωσε ότι είναι πατέρας δύο τέκνων, τα οποία διαμένουν με τις αντίστοιχες μητέρες τους — τις δύο συντρόφους του — στις πόλεις Magburaka και Freetown. Ως προς την οικογένειά του, ανέφερε ότι η μητέρα του διαμένει στο χωριό Mabai, οι αδελφές του διαμένουν με τους συζύγους τους στα χωριά Makali και Lunsa αντίστοιχα, ενώ ο πατέρας του έχει αποβιώσει και ο αδελφός του έχει δολοφονηθεί. Ως προς το μορφωτικό του επίπεδο, ο Αιτητής δήλωσε ότι ολοκλήρωσε την τριτοβάθμια εκπαίδευση, ενώ σε σχέση με την εργασιακή του εμπειρία, ανέφερε ότι εργαζόταν σε μη κυβερνητικούς, ανθρωπιστικούς οργανισμούς από το 2016, μέχρι τη στιγμή που εγκατέλειψε τη χώρα.

 Ως προς τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής ανέφερε ότι ο πατέρας του υπήρξε αρχηγός της μυστικιστικής οργάνωσης Poro society (στο εξής αναφερόμενη ως «Poro» ή «η οργάνωση»). Μετά τον θάνατο του πατέρα του, τα μέλη της οργάνωσης μετέφεραν τη σορό του στην "άγρια φύση" (bushes), όπως ορίζει η παράδοση, και στη συνέχεια συγκάλεσαν συνάντηση με τον Αιτητή, τον αδελφό του και ορισμένους συγγενείς, προκειμένου να αποφασιστεί ποιος θα τον διαδεχθεί. Όταν του προτάθηκε να αναλάβει τον τίτλο, ο Αιτητής αρνήθηκε, δηλώνοντας ότι δεν είναι μέλος της οργάνωσης και δεν επιθυμεί να εμπλακεί. Ως αποτέλεσμα της άρνησής του, δέχθηκε απειλές κατά της ζωής του, τόσο ο ίδιος όσο και ο αδελφός του.

 Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ενημερώθηκε από τον αδελφό του — ο οποίος είχε ειδοποιηθεί από έναν φίλο του, μέλος της οργάνωσης — ότι τα μέλη της οργάνωσης Poro τούς αναζητούσαν και ότι έπρεπε να φύγουν άμεσα. Όταν ο Αιτητής άκουσε τραγούδια και φωνές των μελών να πλησιάζουν, προκειμένου να διαφύγει απαρατήρητος, φόρεσε τα ρούχα της μητέρας του και εγκατέλειψε το σπίτι. Κατέφυγε σε κοντινό χωριό, όπου περίμενε τη δημόσια συγκοινωνία για να μεταβεί στην πόλη. Αργότερα, ο φίλος του αδελφού του τού ανέφερε ότι ο αδελφός του είχε οδηγηθεί στην "άγρια φύση" (bushes), όπου και ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Αιτητή, ο ίδιος καταδιώχθηκε στον χώρο εργασίας του, του έκαναν μαγικά ξόρκια με αποτέλεσμα τα πόδια του να μολυνθούν — πρόβλημα που τον ταλαιπωρεί μέχρι και σήμερα. Αφού μετέβη σε νοσοκομείο για να αναζητήσει ιατρική βοήθεια, ένας ντόπιος γιατρός τού συνέστησε να φύγει, λέγοντάς του ότι «η μαγεία είναι πολύ δυνατή». Ο Αιτητής ανέφερε επίσης ότι, εξαιτίας της μαγείας, άρχισε να βλέπει πνευματικά όνειρα στα οποία τον κυνηγούσαν. Προκειμένου να συγκεντρώσει τα απαραίτητα μέσα για να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, προχώρησε στην πώληση ενός οικοπέδου που κατείχε.

 Κατά το στάδιο των διευκρινιστικών ερωτήσεων, ανέφερε πως τα μέλη της οργάνωσης προσπάθησαν να τον σκοτώσουν περί το τέλος του Ιουνίου 2021. Περαιτέρω, κληθείς να διευκρινίσει πώς, ενώ σύμφωνα με διαθέσιμες πληροφορίες στη Σιέρα Λεόνε δεν εμπλέκονται ανθρωποθυσίες στις τελετές της οργάνωσης Poro, ο ίδιος υποστήριξε το αντίθετο, ο Αιτητής ανέφερε ότι η απόκτηση του τίτλου αρχηγού είναι διαφορετική διαδικασία από εκείνη της μύησης στην οργάνωση. Συγκεκριμένα, για να γίνει κάποιος αρχηγός απαιτείται — όπως ισχυρίστηκε — η τέλεση ανθρωποθυσίας. Επισήμανε, ωστόσο, ότι τέτοιες πληροφορίες δεν γνωστοποιούνται σε άτομα που δεν είναι μέλη της οργάνωσης και, κατά συνέπεια, δεν είναι ευρέως γνωστές. Ο ίδιος δήλωσε ότι η σχετική πληροφόρηση του παρασχέθηκε αποκλειστικά από τον αδελφό του.

Ερωτηθείς για ποιο λόγο τα μέλη της οργάνωσης επέμεναν να αναλάβει ο Αιτητής τη θέση του αρχηγού και όχι ο αδελφός του, ο οποίος ήδη ήταν μέλος της οργάνωσης, απάντησε ότι τα μέλη τού είπαν πως τη θέση πρέπει να αναλάβει ο μεγαλύτερος αδελφός της οικογένειας. Ερωτηθείς ποιος ανέλαβε τελικά τη θέση μετά τη φυγή του ιδίου και τον θάνατο του αδελφού του, απάντησε ότι δεν γνωρίζει και πως το μόνο που επιθυμεί είναι να βρίσκεται μακριά τους.».

Οι καθ’ ων η αίτηση απέρριψαν τους ισχυρισμούς του αιτητή στα πλαίσια της 1^ης αιτήσεως περί απειλής κατά της ζωής του από την οργάνωση Poro ως αναξιόπιστους, καθώς, ως στα ερ.58-60 καταγράφεται, κρίθηκαν στερούμενοι εσωτερικής και εξωτερικής συνοχής και, προχωρώντας σε αξιολόγηση κινδύνου στη βάση του μόνου αποδεκτού ισχυρισμού, ήτοι του προφίλ του, κατέληξαν, κατόπιν έρευνας σε διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ) για την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Freetown), ότι δεν υφίσταται βάσιμος φόβος δίωξης ή και σοβαρής βλάβης και γι’ αυτό απέρριψαν την 1^η αίτηση και εξέδωσαν απόφαση επιστροφής του αιτητή στη χώρα καταγωγής του.

Άπαντα τα ως άνω ευρήματα των καθ’ ων η αίτηση επί της 1^ης αιτήσεως ασύλου κρίθηκαν ορθά και επικυρώθηκαν από το Δικαστήριο στα πλαίσια της προσφυγής αρ.833/23, όπου, επί των εγγράφων που είχε προσκομίσει ο αιτητής στα πλαίσια της αιτήσεως εκείνης, το Δικαστήριο ανέφερε τα εξής:

«[Ο] Αιτητής προσκόμισε  τα εξής έγγραφα:

(α) Δέσμη φωτοαντιγράφων τα οποία ο Αιτητής προσκόμισε ενώπιον του Λειτουργού κατά την ημερομηνία της συνέντευξης (Ερ.. 44-34 δ.φ.)

(β) Αντίγραφο του διπλώματος από το Academic Board του Κολλεγίου, από τη Σχολή Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής (Accounting and Finance), με ημερομηνία 09/04/2012. (Ερ. 17 του δ.φ.)

 (γ) Αντίγραφα πιστοποιητικών ολοκλήρωσης που αφορούν την απασχόλησή του σε μη κυβερνητικούς ανθρωπιστικούς οργανισμούς. (Ερ. 22-18 του δ.φ.)

(δ) Αντίγραφο του Πιστοποιητικού Ποινικού Μητρώου από τα Κεντρικά Γραφεία του Τμήματος Ποινικών Ερευνών της Αστυνομίας της Σιέρα Λεόνε. (Ερ. 25 του δ.φ.)

Αξιολογώντας τα έγγραφα αυτά, επισημαίνω ότι ως προς τα έγγραφα που εντοπίζονται στο υπό (α) ανωτέρω, αυτά αφορούν αντίγραφα φωτογραφιών που σχετίζονται με την επαγγελματική του εμπειρία, κατά την οποία ανέφερε ότι εργαζόταν σε μη κυβερνητικούς ανθρωπιστικούς οργανισμούς από το 2016 («Concern Worldwide», «Save the Children» και «MSF»). Στις φωτογραφίες απεικονίζεται ο Αιτητής μαζί με ορισμένα άλλα άτομα, των οποίων τα πρόσωπα δεν διακρίνονται ευκρινώς.

Αξιολογώντας τα υπό (β) και (γ) έγγραφα, επισημαίνω ότι η αποδεικτική αξία των εγγράφων αυτών είναι εξαιρετικά χαμηλή λαμβάνοντας υπόψιν το γεγονός ότι αυτά δεν μπορούν να διασταυρωθούν και εξεταστούν μέσω εξωτερικών πηγών πληροφόρησης ως προς το αποδεικτικό της αυθεντικότητας τους.  Κατά τα λοιπά, αποτελούν επιβεβαίωση των ισχυρισμών του Αιτητή, χωρίς να εισφέρουν περαιτέρω στοιχεία προς επίρρωση της αξιοπιστίας του.  Επισημαίνω ότι τα έγγραφα αυτά δεν σχετίζονται με τον πυρήνα του αιτήματός του και ουδόλως δύναται να ενισχύσουν ή να προσθέσουν οτιδήποτε στην κρίση περί αξιοπιστίας του ισχυρισμού του ως προς τη δίωξή του από τα μέλη της οργάνωσης Poro.

Αξιολογώντας το υπό (δ) έγγραφο, που αφορά αντίγραφο του Πιστοποιητικού Ποινικού Μητρώου από τα Κεντρικά Γραφεία του Τμήματος Ποινικών Ερευνών της Αστυνομίας της Σιέρα Λεόνε, επιβεβαιώνεται η ύπαρξη ενός τέτοιου εγγράφου, μέσω του διαδικτύου[26]. Συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι το PCC (Πιστοποιητικό Ποινικού Μητρώου) ή Πιστοποιητικό Χαρακτήρα είναι επίσης γνωστό με διάφορες ονομασίες, όπως Certificate of Clearance, όπως ακριβώς αναγράφεται και στο εν λόγω αντίγραφο.  Παρ' όλα αυτά, επισημαίνω ότι το έγγραφο αυτό δεν σχετίζεται με τον πυρήνα του αιτήματός του Αιτητή και ουδόλως δύναται να ενισχύσει ή να προσθέσει οτιδήποτε στην κρίση περί αξιοπιστίας του ισχυρισμού του ως προς τη δίωξή του από τα μέλη της οργάνωσης Poro.

Καταλήγω συνεπώς ότι ο δεύτερος αυτός ισχυρισμός του Αιτητή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός και αυτός απορρίπτεται για τους λόγους που έχουν ανωτέρω επεξηγηθεί, ως εσωτερικά και εξωτερικά αναξιόπιστος.»

Στα πλαίσια της εδώ επίδικης μεταγενέστερης αίτησης ο αιτητής κατάγραψε ότι το 2018 το κόμμα APC έχασε την εξουσία και (ο αιτητής) αντιμετώπισε απειλές και δίωξη από τους υποστηρικτές της νέας κυβέρνησης, λόγω εμπλοκής του στο κόμμα της αντιπολίτευσης, και γι’ αυτό, ήτοι επειδή η ζωή του βρισκόταν σε κίνδυνο, δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του και προσθέτει πως έχει πρόβλημα υγείας σήμερα.

Πέραν των ως άνω ισχυρισμών, ο αιτητής προσκόμισε κατά την επίδικη μεταγενέστερη αίτηση τα εξής έγγραφα:

1.    Ιατρικό Σημείωμα ημ.04/12/25 (από προσωπικό ιατρό), όπου καταγράφεται ότι ο αιτητής παρουσιάζει κύστη ουράς δεξιάς επιδιδυμίδας (του δεξιού όρχη), που είχε εντοπιστεί σε εξέταση από τις 10/01/22, η οποία χρήζει χειρουργικής αφαίρεσης, όμως, ως καταγράφεται, δεν έγινε έκτοτε κάποια ενέργεια από τον ίδιο, ερ.94-96

2.    Πανεπιστημιακός τίτλος στο Business  Information Technology (2020) και δίπλωμα από Ινστιτούτο στο Accounting and Finance (2012), ερ.92-93

3.    Δέσμη (4) φωτογραφιών όπου εμφαίνεται ο αιτητής με άλλα άτομα να φορά ρούχα στα οποία είναι τυπωμένα διακριτικά του κόμματος APC, οι οποίες, κατ’ ισχυρισμό του ιδίου, αφορούν την προεκλογική εκστρατεία των γενικών εκλογών 2018, ερ.91

Οι καθ’ ων η αίτηση, κατά την εξέταση της επίδικης αίτησης, σημείωσαν ότι όσα αναφέρει και τα έγγραφα που προσκόμισε δεν είχαν προσκομιστεί ή αναφερθεί προηγουμένως (είτε στην 1^η αίτηση ασύλου είτε στην προσφυγή αρ.833/23 κατά της απόρριψης της 1^ης αίτησης) από υπαιτιότητα του ίδιου.

Περαιτέρω προχώρησαν και εξέτασαν το περιεχόμενο των εγγράφων που προσκόμισε ο αιτητής, για να καταλήξουν στα εξής:

Επί των ερ.94-96 σημειώνουν ότι η κατάσταση της υγείας του ως εκ των εν λόγω ερυθρών αποκαλύπτεται, δεν συνιστά άμεσο κίνδυνο για τη ζωή του αιτητή και ούτε δεικνύεται ότι μη πραγματοποίηση της επέμβασης που αυτός παραπέμπεται θα οδηγήσει σε «σοβαρή, ταχεία και μη αναστρέψιμη επιδείνωση της υγείας του» και, κατόπιν έρευνας σε διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ) σχετικά με τη διαθεσιμότητα/προσβασιμότητα σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στη χώρα καταγωγής, εκ της οποίας προέκυψε ότι ουρολογικές υπηρεσίες και χειρουργική αντιμετώπιση σχετικών παθήσεων παρέχεται και, δεδομένου ότι δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι ο αιτητής θα στερηθεί της πρόσβασης σε τέτοια φροντίδα, καταλήγουν ότι το ιατρικό πρόβλημα του δεν αυξάνει τις πιθανότητες χορήγησης διεθνούς προστασίας.

Επί των ερ.92-93 σημειώνεται ότι τα εν λόγω πιστοποιητικά εκπαίδευσης δεν συνδέονται καθ’ οιονδήποτε τρόπο με φόβο δίωξης και συνεπώς αυτά δεν αυξάνουν τις πιθανότητες χορήγησης διεθνούς προστασίας.

Επί του ερ.91 σημειώνεται ότι εκ των φωτογραφιών αυτών δεν προκύπτει ο ρόλος και η ιδιότητα του αιτητή στο κόμμα APC και, κατόπιν έρευνας σε ΠΧΚ, προκύπτει ότι έχει, μετά από συμφωνία του κυβερνώντος κόμματος με την αντιπολίτευση (APC), ομαλοποιηθεί η κατάσταση μεταξύ κυβέρνησης - αντιπολίτευσης, με την υπογραφή σχετικής συμφωνίας, και συνεπώς οι καθ’ ων η αίτηση καταλήγουν ότι οι φωτογραφίες αυτές δεν αυξάνουν τις πιθανότητες χορήγησης διεθνούς προστασίας.

Για τους πιο πάνω λόγους η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως απαράδεκτη.

Κατά την ακρόαση της παρούσης αιτητής, καλούμενος να τοποθετηθεί προφορικά, είπε ότι ευχαριστεί τη Δημοκρατία και ανέφερε ότι θα ήθελε να επιστρέψει στη Σιέρρα Λεόνε, όπου βρίσκεται και η οικογένεια του και όπου είχε πολύ καλή δουλεία, όμως το πρόβλημα του τον ανάγκασε να φύγει.

Προχωρώ σε εξέταση των ενώπιον μου στοιχείων.

Σημειώνεται ότι, στα πλαίσια μεταγενέστερης αίτησης, αυτό που ερευνάται είναι το κατά πόσο «[…] υποβλήθηκαν από τον αιτητή νέα στοιχεία ή πορίσματα τα οποία ο Προϊστάμενος δεν έλαβε υπόψη κατά την έκδοση της εκδοθείσας απόφασής του […]» [αρ.16Δ (3) (α) του περί Προσφύγων Νόμου του 2000 (6(I)/2000)] και, εφόσον διαπιστωθεί τούτο, προχωρά σε εξέταση του κατά πόσο «[τ]α εν λόγω στοιχεία ή πορίσματα αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες χορήγησης στον/στην αιτητής διεθνούς προστασίας […]» [αρ.16Δ (3) (β) (i)] και του κατά πόσο «ικανοποιείται πως ο αιτητής, άνευ δικής του υπαιτιότητας, αδυνατούσε να υποβάλει τα εν λόγω στοιχεία ή πορίσματα κατά την προηγούμενη διαδικασία» [αρ.16Δ (3) (β) (i)], [βλ. και αρ.40 (2),(3) και (4) Οδηγία 2013/32/ΕΕ].

Συνεπώς ο σκοπός της προκαταρτικής εξέτασης, η οποία κατέληξε στην προσβαλλόμενη δια της παρούσης απόφαση, είναι ο έλεγχος του κατά πόσο πληρούνται οι ως άνω εκ της νομοθεσίας τιθέμενες προϋποθέσεις.

Στην απόφαση του ΔΕΕ στην C-921/19, LH, ημ.10/06/21 λέχθηκαν τα εξής:

«34. Επομένως, το άρθρο 40, παράγραφοι 2 και 3, της οδηγίας 2013/32 προβλέπει την εξέταση των μεταγενέστερων αιτήσεων σε δύο στάδια. Το πρώτο στάδιο, προκαταρκτικής φύσεως, έχει ως αντικείμενο τον έλεγχο του παραδεκτού των αιτήσεων αυτών, ενώ το δεύτερο στάδιο αφορά την επί της ουσίας εξέταση των εν λόγω αιτήσεων.

35. Το πρώτο αυτό στάδιο πραγματοποιείται επίσης σε δύο στάδια, καθένα από τα οποία οδηγεί στην εξακρίβωση των διαφορετικών προϋποθέσεων παραδεκτού που θέτουν οι ίδιες αυτές διατάξεις.

36. Επομένως, πρώτον, το άρθρο 40, παράγραφος 2, της οδηγίας 2013/32 ορίζει ότι, προκειμένου να ληφθεί απόφαση σχετικά με το παραδεκτό αίτησης για διεθνή προστασία δυνάμει του άρθρου 33, παράγραφος 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας αυτής, η μεταγενέστερη αίτηση για διεθνή προστασία υποβάλλεται κατ' αρχάς σε προκαταρκτική εξέταση, προκειμένου να καθοριστεί εάν προέκυψαν ή υποβλήθηκαν από τον αιτούντα νέα στοιχεία ή πορίσματα σχετικά με την εξέταση του εάν ο αιτών πληροί τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για να χαρακτηρισθεί ως δικαιούχος διεθνούς προστασίας δυνάμει της οδηγίας 2011/95.

37. Η εξέταση του παραδεκτού της μεταγενέστερης αίτησης συνεχίζεται, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 40, παράγραφος 3, της οδηγίας αυτής, μόνον όταν πράγματι υφίστανται τέτοια νέα στοιχεία ή πορίσματα σε σχέση με την πρώτη αίτηση για διεθνή προστασία, προκειμένου να εξακριβωθεί αν τα νέα αυτά στοιχεία και πορίσματα αυξάνουν σημαντικά την πιθανότητα να πληροί ο αιτών τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για να του αναγνωρισθεί το καθεστώς αυτό.»

Σημειώνεται ότι η Δημοκρατία – ως είχε δικαίωμα στη βάση του αρ.40 (4) της Οδηγίας 2013/32/ΕΕ («[τα] κράτη μέλη μπορούν να προβλέπουν ότι η αίτηση εξετάζεται περαιτέρω μόνο εάν ο συγκεκριμένος αιτών, χωρίς υπαιτιότητά του, δεν μπόρεσε να επικαλεσθεί τα στοιχεία που αναφέρονται στις παραγράφους 2 και 3 του παρόντος άρθρου κατά την προηγούμενη διαδικασία») – συμπεριέλαβε στην οικεία νομοθεσία το αρ.16Δ (3) (β) (ii), βάσει του οποίου, προκειμένου μια μεταγενέστερη αίτηση να θεωρηθεί παραδεκτή και να εξεταστεί επί της ουσίας, θα πρέπει να «ικανοποιείται πως ο αιτητής, άνευ δικής του υπαιτιότητας, αδυνατούσε να υποβάλει τα εν λόγω στοιχεία ή πορίσματα κατά την προηγούμενη διαδικασία και ιδίως μέσω της προσφυγής στο Διοικητικό Δικαστήριο δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος».

Ενόψει των ως άνω παρατηρώ τα εξής.

Επί της επίδικης αιτήσεως (βλ. και σημείο 10, ερ.101) ουδέν αναφέρεται που να αιτιολογεί το γιατί ο αιτητής δεν ανέφερε τα όσα για πρώτη φορά στα πλαίσια της επίδικης αίτησης αναφέρει περί διώξεως του λόγω εμπλοκής αυτού με το κόμμα της αντιπολίτευσης (APC) και γιατί δεν είχε προσκομίσει προηγουμένως τις φωτογραφίες που σχετίζονται με αυτούς τους ισχυρισμούς (ερ.91), οι οποίες, ως και ο ίδιος καταγράφει, τραβήχτηκαν το 2018, είτε στα πλαίσια της 1^ης αίτησης ασύλου είτε στα πλαίσια της προσφυγής αρ.833/23.

Τονίζω ότι ο έλεγχος του κατά πόσο η μη προηγούμενη προσκόμιση των νέων εγγράφων ή και στοιχείων οφείλεται (ή όχι) σε υπαιτιότητα του αιτητή εντάσσεται στα πλαίσια του παραδεκτού και θα πρέπει προς τούτο να καταγράφονται επαρκή στοιχεία, τα οποία να δεικνύουν ότι πληρούται η προϋπόθεση αυτή, στα πλαίσια υποβολής της μεταγενέστερης αίτησης. Άλλωστε το ότι καλείται να το πράξει γραπτώς δεν σημαίνει ότι δεν του δίδεται δεόντως η ευκαιρία να αναφέρει ότι επιθυμεί σχετικώς και – αντίστοιχα – δεν υφίσταται κάποια υποχρέωση των καθ’ ων η αίτηση να καλέσουν τον αιτητή σε συνέντευξη στα πλαίσια του παραδεκτού, όπου θεωρούν ότι τα όσα ο αιτητής αναφέρει δεν επαρκούν για να κριθεί παραδεκτή η μεταγενέστερη αίτηση, εν προκειμένω η επίδικη. Περαιτέρω είχε δοθεί δεόντως εδώ η δυνατότητα στον αιτητή «να υποβάλει τα εν λόγω στοιχεία ή πορίσματα κατά την προηγούμενη διαδικασία και ιδίως μέσω της προσφυγής στο Διοικητικό Δικαστήριο δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος», εφόσον οι ισχυρισμοί του αφορούν το έτος 2018, χρόνο κατά πολύ προγενέστερο της άφιξης του στην Κύπρο (2021), οι δε φωτογραφίες έχουν, ως ο ίδιος αναφέρει, τραβηχτεί – ομοίως – το 2018. Παρά τούτο ουδέν αναφέρεται στα πλαίσια της επίδικης αίτησης που να εξηγεί γιατί οι ισχυρισμοί αναφέρονται και γιατί οι φωτογραφίες προσκομίζονται 8 χρόνια μετά τον χρόνο που αυτοί/αυτές αφορούν και γιατί ουδέν περί τούτων αναφέρθηκε προηγουμένως, κατά τα 4 έτη που ο αιτητής ήταν στη Δημοκρατία.

Είναι εκ των ως άνω κατάληξη μου ότι η επίδικη αίτηση ορθώς κρίθηκε απαράδεκτη ως προς τους καινοφανείς ισχυρισμούς περί εμπλοκής του αιτητή στο κόμμα APC και δίωξης τους γι’ αυτόν τον λόγο (αλλά και τις φωτογραφίες που σχετίζονται μ’ αυτό – ερ.91), στη βάση του αρ.16Δ, παρότι ουδεμία ανάγκη για περαιτέρω εξέταση των προσκομισθέντων εγγράφων υπήρχε και συνεπώς εκ του περισσού υπήρξε ενασχόληση με το περιεχόμενο τους, δεδομένου ότι, εφόσον έγινε δεκτό – και ορθώς – ότι αυτά δεν είχαν προσκομιστεί προηγουμένως εξ υπαιτιότητας του αιτητή, το ζήτημα δεν έχρηζε περαιτέρω εξέτασης και ουδείς περαιτέρω λόγος ήταν αναγκαίος για την απόρριψη της επίδικης αίτησης σε σχέση με τους καταγραφέντες στο σημ.7 (ερ.101) ισχυρισμούς του αιτητή αλλά και το ερ.91.

Σημειώνω εδώ ότι, ως ειπώθηκε και στην Ε.Δ.Δ.Δ.Π. αρ.41/2024, Μ. Α. ν. Δημοκρατίας, ημ.29/05/25, με αναφορά και σε προηγούμενη νομολογία επί του ζητήματος «ο έλεγχος ουσίας στην οποία το [ΔΔΔΠ] προβαίνει επί διατάγματος κράτησης […] είναι θετικά διαπλαστικός, υπό την έννοια ότι δύναται να διαπλάσει το ίδιο το Δικαστήριο την πράξη που η Διοίκηση παράνομα εξέδωσε», στα πλαίσια της οποίας το Δικαστήριο μπορεί να συμπληρώσει «νομικό κενό με τη δική του κρίση, ασκώντας θετική δικαιοπλαστική εξουσία». Δεδομένης λοιπόν της εξουσίας τούτης οιαδήποτε εκ του περισσού εξέταση έγινε από τους καθ’ ων η αίτηση δεν αρκεί για να ακυρωθεί η επίδικη απόφαση, εφόσον πιο πάνω, στα πλαίσια της παρούσης, δίδεται η ορθή, στη βάση των ενώπιον μου στοιχείων, και πλήρης αιτιολογία για την απόρριψη της.

Επί των ερ.94-96 και της σ’ αυτά περιγραφόμενης κατάστασης της υγείας του αιτητή θα συμφωνήσω πλήρως με τα ευρήματα των καθ’ ων η αίτηση ότι, για τους λόγους που θα εξηγήσω αμέσως πιο κάτω.

Σχετικά με την πτυχή της συμπληρωματικής προστασίας, στο εγχειρίδιο «Προϋποθέσεις χορήγησης διεθνούς προστασίας (οδηγία 2011/95/ΕΕ) – Δικαστική Ανάλυση», του EASO, σελ.120, αναφέρονται τα εξής:

«[Στην] απόφαση που εξέδωσε στην υπόθεση M’Bodj, το ΔΕΕ διέκρινε την ερμηνεία του από την ερμηνεία του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ από το ΕΔΔΑ βάσει της ελαφρώς διαφορετικής διατύπωσης του άρθρου 15 στοιχείο β) της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση) και του πλαισίου στο οποίο τυγχάνει να εφαρμόζεται το άρθρο 15 στοιχείο β). Σε όλως εξαιρετικές περιπτώσεις, το ΕΔΔΑ εφάρμοσε το άρθρο 3 της ΕΣΔΑ για να απαγορεύσει την απομάκρυνση υπηκόου τρίτης χώρας που έπασχε από σοβαρή ασθένεια σε χώρα στην οποία δεν υπήρχε διαθέσιμη κατάλληλη ιατρική περίθαλψη ⁽⁷⁰⁸⁾. Το ΔΕΕ αρνήθηκε να ερμηνεύσει το άρθρο 15 στοιχείο β) με τον ίδιο τρόπο. Το ΔΕΕ επι­σήμανε ότι το γράμμα του άρθρου 15 στοιχείο β) της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση) διαφέρει από εκείνο του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ στο μέτρο που εφαρμόζεται σε βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία του αιτούντος «στη χώρα καταγωγής». […] Επιπλέον, το ΔΕΕ επισήμανε ότι ορισμένα στοιχεία του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται το άρθρο 15 στοιχείο β) της ΟΕΑΑ (αναδι­ατύπωση), καθώς και η ratio της συγκεκριμένης οδηγίας πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την ερμηνεία της συγκεκριμένης διάταξης. Συγκεκριμένα, το άρθρο 6 της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση) απαριθμεί τους φορείς σοβαρής βλάβης, γεγονός που επιβεβαιώνει την άποψη ότι οι βλάβες αυτές πρέπει να απορρέουν από συμπεριφορά τρίτου και δεν μπορούν, κατά συνέπεια, να αποτελούν απλώς και μόνο συνέπεια των γενικών ανεπαρκειών του συστήματος υγείας της χώρας καταγωγής. Ομοίως, κατά την αιτιολογική σκέψη 26 της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση), οι κίνδυνοι στους οποίους εκτίθεται εν γένει ο πληθυσμός ή τμήμα του πληθυσμού μιας χώρας δεν συνιστούν συνήθως, αυτοί καθαυτοί, προσωπική απειλή που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως σοβαρή βλάβη.»

Περαιτέρω, στην σελ.123 του ιδίου εγχειριδίου αναφέρονται τα εξής:

«Η εφαρμογή του άρθρου 15 στοιχείο β) προϋποθέτει ένα στοιχείο ηθελημένης κακομεταχείρισης. Παρά την παραπομπή του ΔΕΕ στη νομολογία του ΕΔΔΑ σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ και στην υπο­χρέωση εφαρμογής της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση) κατά τρόπο που συνάδει με το άρθρο 19 παράγραφος 2 του Χάρτη της ΕΕ (μη επαναπροώθηση, σε περίπτωση σοβαρού κινδύνου απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρι­σης ή τιμωρίας) ⁽⁷³¹⁾, το ΔΕΕ αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στη διαφορετική διατύπωση του άρθρου 15 στοιχείο β) και διακρίνει μεταξύ του πεδίου εφαρμογής του άρθρου 3, ως απαγόρευσης επιστροφής προσώπου, και της θεμελίωσης αίτησης επικουρικής προστασίας […]»

Είναι προφανές, αφού ουδείς περί τούτου ισχυρισμός προβάλλεται από τον αιτητή, ότι ελλείπει εδώ το απαιτούμενο «στοιχείο ηθελημένης κακομεταχείρισης» και - κατ’ επέκταση - ο απαιτούμενος φορέας σοβαρής βλάβης. Συνεπώς εδώ ουδείς λόγος μπορεί να γίνει για συμπληρωματική προστασία στη βάση του αρ.19 (2) (β) σχετικά με τον αιτητή και κατ’ επέκταση ουδόλως αυξάνονται – πόσο μάλλον σημαντικά – οι πιθανότητες χορήγησης διεθνούς προστασίας, ουδείς δε λόγος γίνεται για κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης, βάσει του αρ.19 (2) (α). Η πτυχή που αφορά το αρ.19 (2) (γ) θα εξεταστεί πιο κάτω.

Στη βάση τώρα της αρχής της μη επαναπροώθησης (αρ.3 ΕΣΔΑ), ως και στο πιο πάνω απόσπασμα εξηγείται, μόνο «σε όλως εξαιρετικές περιπτώσεις, το ΕΔΔΑ εφάρμοσε το άρθρο 3 της ΕΣΔΑ για να απαγορεύσει την απομάκρυνση υπηκόου τρίτης χώρας που έπασχε από σοβαρή ασθένεια σε χώρα στην οποία δεν υπήρχε διαθέσιμη κατάλληλη ιατρική περίθαλψη».

Στη σχετική αυθεντία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΑΔ), Paposhvili v. Belgium, app. No.41738/10, Grand Chamber, ημ.13/12/16, παρ.181-188, λέχθηκε ότι,  σε περιπτώσεις που υπάρχουν ισχυρισμοί σχετικοί με την υγεία ενός αιτητή, μόνο όπου καταδεικνύονται εξαιρετικές περιστάσεις (exceptional circumstances), με το βάρος για τη συνδρομή τέτοιων περιστάσεων να είναι στον αιτητή, μπορεί να παρασχεθεί προστασία στη βάση του αρ.3 της ΕΣΔΑ, ήτοι όπου αποδεικνύεται ότι αυτός πάσχει από ασθένεια, για την οποία δεν υπάρχει διαθέσιμη και προσβάσιμη απ’ αυτόν θεραπεία στη χώρα καταγωγής και εξαιτίας της έλλειψης αυτής απειλείται με θάνατο ή ραγδαία, σοβαρή και ανεπανόρθωτη επιδείνωση της υγείας του, η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα έντονη οδύνη ή σημαντική μείωση του προσδόκιμου ζωής του. Ουδέν περί τούτου προβάλλεται και ουδέν σχετικό προκύπτει, είτε στα πλαίσια της επίδικης αίτησης ή της παρούσης. Θα πρέπει λοιπόν να σημειωθεί ότι θεωρώ ότι, δεδομένων όσων πιο πάνω αναφέρω, εκ του περισσού έγινε εδώ έρευνα για τη διαθεσιμότητα/προσβασιμότητα ιατροφαρμακευτικών υπηρεσιών, δεδομένου ότι ουδέν αναφέρθηκε από τον αιτητή, σε κάθε περίπτωση, που θα κατάτασσε την περίπτωση του στις πιο πάνω αναφερόμενες, που χρήζουν απόδοσης συμπληρωματικής προστασίας ή προστασίας από την επαναπροώθηση.

Αναφορικά δε τέλος με τα ερ.92-93 ουδέν χρήζει περαιτέρω να ειπωθεί, πέραν των όσων σχετικώς καταγράφονται στην επίδικη έκθεση (ερ.117) περί του ότι, δεδομένου ότι τα εν λόγω έγγραφα είναι πιστοποιητικά εκπαίδευσης, ουδόλως συνδέονται με όσα στα πλαίσια της παρούσης (ή της 1^ης αιτήσεως ασύλου) καταγράφονται και – αναπόφευκτα – ουδόλως αυξάνουν τις πιθανότητες χορήγησης διεθνούς προστασίας.

Καταλήγω λοιπόν ότι ορθώς απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η επίδικη αίτηση.

Ενόψει των ως άνω διαπιστώσεων μου απομένει αποτίμηση της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Freetown), σε επικαιροποιημένη βάση.

Σύμφωνα με την βάση δεδομένων ACLED, κατά το τελευταίο έτος (τελευταία ενημέρωση 02/05/26) στη Δυτική Περιφέρεια της Σιέρρα Λεόνε (όπου βρίσκεται και η πόλη Freetown) σημειώθηκαν 4 περιστατικά πολιτικής βίας (ο ορισμός "Political violence" περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις, απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), με αποτέλεσμα 1 θάνατο ^[2], εκ των οποίων 3 έλαβαν χώρα στη Freetown, χωρίς θάνατο. Ο πληθυσμός της Δυτικής Περιφέρειας ανέρχεται περί το 1.27 εκατομμύρια κατοίκων και της Freetown περί τις 600.000. ^[3], [4]

Εκ των ως άνω δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στην περιοχή όπου διέμενε, και στην οποία εύλογα αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του εκεί και λαμβανομένου υπόψη του ότι δεν εντοπίζονται ιδιαίτερες περιστάσεις που επιτείνουν τον κίνδυνο ειδικώς για τον αιτητή σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό της περιοχής, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας»[5] (βλ. ΔΕΕ, C-901/19, CF and DN, ημ.10/06/21).

Ουδέν ετέθη ενώπιον μου που θα μπορούσε να διαφοροποιήσει την κατάληξη των καθ’ ων η αίτηση στην επίδικη μεταγενέστερη αίτηση.

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €500 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.