ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.1007/24

 

31 Ιουλίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

R. Α.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κκ Αλ Τάχερ Μπενέτης & Σια ΔΕΠΕ, Δικηγόρος για Αιτητή

Κα Α. Πάλλη, Δικηγόρος για τους καθ' ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημ.22/02/24, που κοινοποιήθηκε αυθημερόν (Αιτητικό Α), και απόφαση δια της οποίας ο αιτητής να αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας (Αιτητικό Β) ή, διαζευκτικά, να αναγνωρίζεται ως δικαιούχος συμπληρωματικής προστασίας (Αιτητικό Γ) ή ότι η απόφαση επιστροφής που εκδόθηκε αντίκεται στα αρ.2 και 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Αιτητικό Δ).

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από το Καμερούν, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων, στις 03/03/20 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 09/03/20 (ερ.1-3, 36).

Την 01/11/23 διεξήχθη συνέντευξη με τον αιτητή από την Υπηρεσία προς εξέταση του αιτήματός ασύλου, όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.23-36). Μετά το πέρας της συνέντευξης ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση- Εισήγηση και στις 07/12/23 η αίτηση διεθνή προστασία απορρίφθηκε (ερ.49-60).

Ακολούθως, ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία δόθηκε διά χειρός στις 22/02/24 στην μητρική του γλώσσα (ερ.62, 3).

Στην επίδικη αίτηση ο αιτητής καταγράφει ότι ήταν εργολάβος οικοδομών και εκτελούσε «μικρά συμβόλαια» (σ.σ. μικρές εργοληπτικές εργασίες), τον απήγαγαν οι Ambazonians και του ζήτησαν να τους καταβάλει χρήματα για να τον ελευθερώσουν. Ακολούθως τον συνέλαβε ο στρατός για να τον ανακρίνει και τον ελευθέρωσε μετά από 4 μέρες και μετά απ’ αυτό, μια μέρα, ως αναφέρει, οι Ambazonians άρχισαν να αναζητούν και να απειλούν τον αιτητή, λέγοντας ότι τους πρόδωσε και ο στρατός – αντίστοιχα – τον αναζητεί γιατί θεωρούν ότι ο αιτητής συνεργάζεται με τους Ambazonians. Ως περαιτέρω αναφέρει ο αιτητής, πήγαν (δεν διευκρινίζει ποιοι) και έκαψαν το σπίτι του και τότε ο ίδιος έτρεξε στο δάσος και ένας πελάτης του τον βοήθησε να διευθετήσει τα απαραίτητα για να ταξιδέψει στην Κύπρο και να αναζητήσει άσυλο.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης που διενεργήθηκε ο αιτητής ανέφερε ότι γεννήθηκε στο χωριό Nguti (SW), εντός λίγων μηνών μετοίκησε στη Douala, ακολούθως στην Kumba για 7 έτη, επέστρεψε για 2 έτη στη γενέτειρα του, μετά στην Kumba για άλλα 2-3 χρόνια και – τέλος – μετοίκησε στην Buea to 2007-2008, μέχρι που έφυγε από τη χώρα. Ο αιτητής «παντρεύτηκε παραδοσιακά» τον Φεβρουάριο 2023, έχει ένα υιό, ο οποίος διαμένει με την μητέρα του στην Buea, έχει δύο αδελφούς, ένας διαμένει στην Kumba και άλλος στην Yaounde, μια αδελφή, που διαμένει στην Kumba, ο πατέρας του διαμένει κι’ αυτός στην Kumba, η δε μητέρα του στην Buea και ο ίδιος διατηρεί κατά καιρούς επικοινωνία μ’ όλους τους ως άνω. Ερωτώμενος σχετικά ανέφερε ότι ολοκλήρωσε 11ετή εκπαίδευση, ήταν εργολάβος, ξεκίνησε να εργάζεται σε ηλικία 14 ετών και ιδιώτευσε το 2012.

Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής ανέφερε ότι ήταν εργολάβος, ταξίδευε πολύ, στις 13/12/19 πήγε στη Douala, καθώς είχε ένα συμβόλαιο εκεί, για να επιθεωρήσει το εργοτάξιο, κατά τον ίδιο χρόνο οι Ambazonians είχαν παρέλασε, τον είδαν και τον άρπαξαν, του έδεσαν τα μάτια και «[πέρασε] 2 μέρες μαζί τους», τον πήραν στην πόλη γιατί ζήτησαν λύτρα, ο ίδιος δεν είχε το 1 εκατομμύριο που ζητούσαν και γι’ αυτό τον επέστρεψαν στον τόπο όπου κρατούνταν και του είπαν ότι θα ζητήσουν από άλλο άτομο να καταβάλει το ποσό και «μετά από λίγα βασανιστήρια, [τον] άφησαν να [φύγει]». Ο αιτητής πήγε νοσοκομείο για εξέταση και όταν επέστρεψε σπίτι του η αστυνομία τον συνέλαβε και τον ρώτησαν αν γνωρίζει που τον πήγαν οι Ambazonians, αυτός τους είπε ότι τα μάτια του ήταν δεμένα και γι’ αυτό δεν γνωρίζει, περίμεναν τον επιθεωρητή, ο αιτητής κρατήθηκε για 4 μέρες και μετά τον άφησαν να φύγει. Την ίδια περίοδο, ως ανέφερε ο αιτητής, είχε παρέλαση στην Munia, υπήρξε συμπλοκή Ambazonians με την αστυνομία και «πίστεψαν ότι [ο αιτητής] τους [πρόδωσε]». Στις 27 Δεκεμβρίου ο αιτητής βγήκε με την οικογένεια του και όταν είχε επιστρέψει σπίτι του είπαν ότι οι Ambazonians τον αναζητούσαν. Όταν επικοινώνησε ο ίδιος με ένα φίλο που είχε στην αστυνομία και του είπε ότι (τα άτομα που τον αναζητούν) είναι Ambazonians και τον συμβούλευσε να φύγει, ο ίδιος ήθελε να τους αντιμετωπίσει αλλά τον ίδιο χρόνο η αστυνομία τον καταδίωξε γιατί θεωρούσαν ότι ο αιτητής έδωσε σε Ambazonians 400.000 και γι’ αυτό τον κλήτευσαν. Τότε ο αιτητής εξήγησε την κατάσταση στον αστυνομικό φίλο του, ο όποιος του είπε ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτε και ότι πρέπει να κρυφτεί («lay low»). Η αστυνομία έκανε έρευνα σπίτι του αιτητή και εξέδωσαν ένταλμα εναντίον του με την κατηγορία ότι είχε δώσει χρήματα στους Ambazonians να αγοράσουν όπλα. Τότε ο ίδιος κρυβόταν και ο θείος του διευθέτησε να πάει ο αιτητής στην Douala, ο ίδιος εξασφάλισε τα απαραίτητα έγγραφα (για το ταξίδι) και μετά έφυγε από το Καμερούν.

Ερωτώμενος ο αιτητής αν υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο συμβάν που τον έκανε να φύγει από το Καμερούν στις 18/02/20 απάντησε αρνητικά, αναφέροντας ότι αν επιστρέψει «θα [είναι] νεκρός», αφού ένας ξάδελφος του σκοτώθηκε από την αστυνομία εξαιτίας του ιδίου, αφού, στην προσπάθεια τους να αποσπάσουν πληροφορίες για τον αιτητή, έπιασαν τον ξάδελφο του να κάνει χρήση ναρκωτικών. Ερωτώμενος για το περιστατικό της απαγωγής του από τους Ambazonians ο αιτητής ανέφερε ότι τον βασάνισαν και του ζήτησαν να καταβάλει 480.000 CFA, δεν μπορούσε να πει πόσοι ήταν, καθώς – ως ανέφερε – ήταν δεμένα τα μάτια του, δεν γνωρίζει που κρατήθηκε, ήταν ένα μέρος το οποίο «έκτισαν με φοινικιές», δεν είχαν απαγάγει άλλους εκείνη την μέρα, δεν γνωρίζει γιατί απήγαγαν τον ίδιο, πιστεύει όμως ότι αυτός ήταν λόγω κακής συγκυρίας, αυτό έγινε τον Δεκέμβριο 2019, δεν μπορούσε να περιγράψει πως ήταν η καθημερινότητα του όταν κρατούνταν γιατί, ως ανέφερε, «[ήταν] δεμένα τα μάτια [του]» και γι’ αυτό δεν μπορεί να αναφέρει «τίποτε», τον κτύπησαν και όταν έμαθαν ότι είχε ξάδελφο που είναι στρατηγός των Ambazonians τον ελευθέρωσαν. Ερωτώμενος σχετικά ανέφερε ότι τους έστειλε τα χρήματα που ζήτησαν με ηλεκτρονικό έμβασμα από το κινητό του.

Ερωτώμενος για το περιστατικό με τη σύλληψη του από την αστυνομία και τα όσα είχαν ακολουθήσει αυτού ο αιτητής δεν προσέθεσε κάτι περαιτέρω στα όσα είχε αναφέρει κατά την ελεύθερη αφήγηση του, πέραν του ότι τα λύτρα που κατέβαλε στους Ambazonians θεωρήθηκαν αδίκημα από την αστυνομία, ως του είπε ο φίλος του αστυνομικός. Όταν ο αιτητής ρωτήθηκε για το ένταλμα που κατ’ ισχυρισμό εκδόθηκε εναντίον του ανέφερε ότι δεν το έχει μαζί του, δεν το έλαβε, απλά του είπε ο φίλος του ότι εκκρεμεί (τέτοιο ένταλμα) και, σε ακόλουθη ερώτηση για την επίσκεψη τον Ambazonians στο σπίτι του ο αιτητής ανέφερε ότι τους αναγνώρισαν από τα ρούχα που φορούσαν, χωρίς να είναι σε θέση να εξηγήσει τι εννοεί, προσθέτοντας ότι δεν γνωρίζει πως γνώριζαν το σπίτι του, δεν έκαναν τίποτε στο σπίτι του και δεν τον ενόχλησαν ξανά μετά που τον άφησαν ελεύθερο.

Σε σχετική ερώτηση ο αιτητής ανέφερε ότι κατάφερε να φύγει (νομίμως από αεροδρόμιο) από το Καμερούν ενόσω εκκρεμούσε ένταλμα εναντίον του επειδή ο «θείος [του] κίνησε ορισμένα νήματα ώστε να [περάσει]» (σ.σ. ο ίδιος από τον έλεγχο), σε άλλη δε ερώτηση, ανέφερε ότι έμαθε για το ένταλμα όταν ο ίδιος βρισκόταν στη Δημοκρατία, όχι όταν ήταν στο Καμερούν, η αστυνομία όμως τον είχε αναζητήσει στο σπίτι του (από τη γυναίκα του), ενόσω ο ίδιος ήταν στην εργασία του, στις 23/12/19, όμως δεν την ενόχλησαν ξανά, αφού, ως ανέφερε ο αιτητής, «τους [αφαίρεσε] απ’ εκεί». Ερωτώμενος αν μπορεί να επιστρέψει στο Καμερούν ο αιτητής ανέφερε ότι «[τον] γνωρίζουν παντού» και υπάρχει το «ζήτημα με το ένταλμα», το οποίο γνωρίζει γιατί επικοινωνεί με «το σπίτι του».

Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας τα λεγόμενα του αιτητή στην αίτηση και τη συνέντευξη, κατέταξαν αυτούς στους ακόλουθους δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς.

1.    Ταυτότητα, χώρα καταγωγής, προφίλ και τόπος διαμονής του αιτητή

2.    Ο αιτητής ισχυρίστηκε ότι έφυγε από το Καμερούν επειδή η Ambazonians και ο στρατός τον δίωκαν το 2019

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν τον 1^ο ουσιώδη ισχυρισμό απέρριψαν όμως τον 2^ο  ισχυρισμό, καθώς κρίθηκε ότι στερείται συνοχής και αξιοπιστίας.

Αναφορικά με τον 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό, κρίθηκε ότι οι δηλώσεις του υπήρξαν αόριστες και χωρίς λεπτομέρειες, ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει επαρκώς τα γεγονότα που ανέφερε και να παραθέσει βιωματικά στοιχεία επί των όσων ανέφερε. Συγκεκριμένα, ως κρίθηκε, ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να παρουσιάσει εύλογα λεπτομερείς πληροφορίες αναφορικά με το περιστατικό της απαγωγής του από Ambazonians, το μέρος όπου αυτός κρατήθηκε, την καθημερινότητα του εκεί, πως εκτυλίχθηκε η αρπαγή του, τι ακολούθησε αυτής, γιατί στοχοποιήθηκε ο ίδιος, πως γνώριζε ότι τα άτομα που ακολούθως τον είχαν αναζητήσει στο σπίτι του ήταν Ambazonians και – ερωτώμενος σχετικά – παρέμεινε εν πολλοίς επαναλαμβανόμενος και ασαφής. Ομοίως, αναφορικά με τον ισχυρισμό του ότι τον αναζητούν οι Αρχές τις χώρας, ο αιτητής παρέμεινε γενικόλογος και ασαφής, χωρίς να είναι σε θέση να αναφέρει τι ακριβώς διημείφθη μεταξύ αυτού και των Αρχών, γιατί πιστεύουν ότι αυτός χρηματοδότησε τους Ambazonians και δεν ήταν σε θέση να παρέχει την παραμικρή λεπτομέρεια για το κατ’ ισχυρισμό ένταλμα που εκκρεμεί εναντίον του, πότε εκδόθηκε, πότε έλαβε γνώση ο ίδιος και με ποιο τρόπο και πως κατάφερε να φύγει από το Καμερούν δι’ αεροδρομίου ενόσω εκκρεμούσε ένταλμα εναντίον αυτού, επί του οποίου αρκέστηκε να αναφέρει ότι ο θείος του «κίνησε ορισμένα νήματα».

Σε σχέση με την εξωτερική αξιοπιστία εντοπίστηκαν πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής (ΠΧΚ) που επιβεβαιώνουν το έκρυθμο της κατάστασης, καθώς και αυθαιρεσίες αλλά και σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων τόσο από τις δυνάμεις των αποσχιστών (Ambazonians) όσο και από τις κυβερνητικές δυνάμεις και τη γενικότερη κατάσταση μετά το ξέσπασμα της λεγόμενης αγγλόφωνης κρίσης. Δεδομένου όμως ότι, ως κρίθηκε, όσα ο αιτητής ανέφερε στα πλαίσια του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού του στερούνται εσωτερικής συνοχής και λεπτομερειών, ο ισχυρισμός απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Κατά την αξιολόγηση κινδύνου και επί τη βάσει του ισχυρισμού που έχει γίνει αποδεκτός, κατόπιν ανασκόπησης της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του (Buea/SW), οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι, δεδομένου του προφίλ του αιτητή, δεν υφίσταται εύλογη πιθανότητα αυτός να εκτεθεί σε κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης κατά την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής και συνεπώς η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε απόφαση επιστροφής του αιτητή στη χώρα καταγωγής του.

Στα πλαίσια της αγόρευσης ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή, παραθέτοντας πλήθος  παραπομπών στην οικεία νομοθεσία, βιβλιογραφία και νομολογία, αναφέρει ότι δεν έγινε δέουσα έρευνα των ισχυρισμών του, με συνέπεια τα ευρήματα των καθ’ ων η αίτηση επί της αξιοπιστίας των λεγομένων του να είναι λανθασμένα, προϊόν πλάνης και στερούμενα επαρκούς αιτιολογίας, αφού – ως εισηγείται, κάνοντας όμως αναφορές σε ισχυρισμούς που δεν συνάδουν με τα λεγόμενα του ως καταγράφηκαν στο επίδικο πρακτικό (σελ.4 της αγόρευσης αιτητή) – ο αιτητής υπήρξε αρκούντως σαφής και λεπτομερής επί του συνόλου του αφηγήματος του, τα όσα δε ανέφερε, ως εξηγεί με παραπομπές και σε διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ), συνάδουν με ΠΧΚ που κάνουν λόγο για έκρυθμη κατάσταση στις αγγλόφωνες περιοχές με πολλές και σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις αντιμαχόμενες πλευρές, ήτοι του στρατού και των δυνάμεων των αποσχιστών, η δε γενικότερη κατάσταση ασφαλείας συνηγορεί υπέρ της απόδοσης – κατ’ ελάχιστο – συμπληρωματικής προστασίας, εφόσον, ως αναφέρει, δεν υφίσταται εν προκειμένω η δυνατότητα εσωτερικής μετεγκατάστασης του αιτητή. Προς επίρρωση όλων των ως άνω παραθέτει σχετικές ΠΧΚ, εκ των οποίων δεικνύεται η τρέχουσα κατάσταση στο Καμερούν.

Οι καθ' ων η αίτηση αντιτάσσουν ότι ουδείς εκ των ισχυρισμών του αιτητή έχει δεόντως δικογραφηθεί και ουδείς αναπτύσσεται επαρκώς και δια τούτο θα πρέπει να απορριφθούν άπαντες ως ανεπίδεκτοι δικαστικής κρίσης, στη βάση σχετικής νομολογίας. Αναφέρουν δε περαιτέρω, κάνοντας παραπομπές στους επιμέρους ισχυρισμούς του, ότι η επίδικη απόφαση είναι νόμιμη, λήφθηκαν υπόψη όλα τα γεγονότα που περιβάλλουν την επίδικη αίτηση, είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και ορθή επί της ουσίας, όπως και τα ευρήματα επί της αναξιοπιστίας των ισχυρισμών του αιτητή.   

Δεδομένου ότι άπαντες οι προωθούμενοι εκ του αιτητή ισχυρισμοί συμπλέκονται με την επί της ουσίας ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης, προχωρώ λοιπόν με επί της ουσίας εξέταση της παρούσης, εξ υπαρχής και επί όλων των ενώπιον μου στοιχείων, η οποία τελείται σε κάθε περίπτωση (βλ. Έφεση κατά απόφασης Δ.Δ.Δ.Π. Αρ.107/2023, Q. B. T. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημ.11/02/25).

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, σελ.98 του εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.».

Στη σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρονται τα εξής:

«[Οι] δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […]

Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.» 

Ενόψει και κατ’ εφαρμογή και των ως άνω κατευθυντήριων γραμμών, έχοντας διέλθει με προσοχή του περιεχομένου του διοικητικού φακέλου, των λεγομένων του αιτητή κατά τη συνέντευξη καθώς και των εκατέρωθεν αγορεύσεων των μερών, είναι κατάληξη μου ότι συμφωνώ πλήρως και σε όλη τους την έκταση με τα ευρήματα και κατάληξη των καθ’ ων η αίτηση, ως αυτά λεπτομερώς και ενδελεχώς αναφέρονται στα ερ.54-56, ως και ανωτέρω στα πλαίσια της παρούσης καταγράφονται.

Εν προκειμένω είναι κατάληξη μου ότι το αφήγημα του αιτητή βρίθει κενών, ασαφειών και ελλείψεων και σε κανένα σημείο των λεγομένων του σε σχέση τόσο με την κατ’ ισχυρισμό απαγωγή του από Ambazonians, την κράτηση του απ’ αυτούς, την καταβολή λύτρων, την μετέπειτα ελευθέρωση του, όσο και τα όσα ακολούθησαν αυτού, με την κατ’ ισχυρισμό αναζήτηση του από την αστυνομία, τη σύλληψη και κράτηση του απ’ αυτή και την έκδοση εντάλματος εναντίον του, δεν ήταν σε θέση να αναφέρει την παραμικρή λεπτομέρεια ή βιωματικό στοιχείο. Επί όλων δε των ως άνω πτυχών του αφηγήματος του οι ισχυρισμοί που παρέθεσε ο αιτητής υπολείπονταν – μάλιστα κατά πολύ - μιας πλήρους, συνεκτικής, ευλογοφανούς παράθεσης σημείων και λεπτομερειών, που θα ήταν απίθανο να προσέξει ή και να είναι σε θέση να ανακαλέσει άτομο το οποίο δεν είχε βιώσει την εμπειρία που ο αιτητής παραθέτει, εκ του οποίου και διαβρώνεται σημαντικά η εσωτερική συνοχή των λεγομένων του αιτητή, σε σημείο που οιαδήποτε άλλη προσέγγιση των λεγομένων του θα συνιστούσε θεωρώ αφελή και ανεπιφύλακτη αποδοχή ισχυρισμών που στερούνται κάθε ψήγματος ευλογοφάνειας, λεπτομερειών. Επί των επιμέρους τρωτών σημείων των ισχυρισμών του αιτητή αρκεί η παραπομπή στα όσα επ’ αυτού καταγράφουν οι καθ’ ων η αίτηση στην επίδικη έκθεση, ως και ανωτέρω, στα πλαίσια της παρούσης παρατίθενται, τα οποία δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω. Παρά δε την εν προκειμένω υιοθέτηση των ευρημάτων των καθ’ ων η αίτηση αξίζει να σημειωθεί ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να παραθέσει την παραμικρή λεπτομέρεια ή βιωματικό στοιχείο για την κράτηση του τόσο από τους Ambazonians όσο και από την αστυνομία, το τι έγινε κατά τον χρόνο εκείνο, υπέπεσε σε αντιφάσεις σχετικά με την κατ’ ισχυρισμό έκδοση εντάλματος εναντίον του, αφού, ενώ αρχικά ανέφερε ότι το έμαθε από φίλο του ενόσω βρισκόταν στο Καμερούν, μετά είπε ότι το έμαθε ενόσω βρισκόταν στη Δημοκρατία και δεν εξήγησε επαρκώς τον τρόπο που τελικά έφυγε από τη χώρα ενόσω εκκρεμούσε ένταλμα εναντίον του, ως αυτός ισχυρίστηκε. Ας σημειωθεί και το ότι, παρότι στην επίδικη αίτηση αναφέρει ότι κάηκε το σπίτι του (χωρίς να διευκρινίζει από ποιους), στη συνέντευξη ουδέν σχετικό ανέφερε και όταν δε ερωτήθηκε επί τούτου ουδεμία συνεκτική εξήγηση έδωσε γι’ αυτό (ερ.25).

Σχετικά με την εξωτερική αξιοπιστία των ισχυρισμών του αιτητή, παρότι, δεδομένης της παντελούς ελλείψεως εσωτερικής συνοχής του αφηγήματος του, ενδεχομένως καθίσταται αχρείαστη η αναζήτηση πληροφοριών για τη χώρα καταγωγής του (ΠΧΚ), για σκοπούς πληρότητας, σημειώνω τα εξής, πέραν των όσων οι καθ’ ων η αίτηση παραθέτουν στην επίδικη έκθεση.

Η Διεθνής Αμνηστία και το Human Rights Watch (HRW) κάνουν λόγο για μη τήρηση και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε εκτεταμένο βαθμό στα πλαίσια της κρίσης στις Αγγλόφωνες επαρχίες.[1]

Αναφορά της οργάνωσης Human Rights Watch εκδοθείσα το 2018, ήτοι το χρόνο που κατ’ ισχυρισμό έλαβαν χώρα τα περιστατικά, αναφέρει την ύπαρξη ισχυρών ενδείξεων ότι οι άμαχοι οι οποίοι εκλαμβάνονται ως συνεργαζόμενοι με την κυβέρνηση στοχοποιούνται από τους αποσχιστές για εκβιασμούς, βασανισμούς και δολοφονίες.[2] Βάσει αναφοράς του ανεξάρτητου ιδρύματος Bertelsmann Stiftung[3], οι αποσχιστές στοχοποιούν αμάχους μεταξύ άλλων ως αντίποινα για αποδιδόμενη συνεργασία με την κυβέρνηση.[4] Άρθρο της εφημερίδας The African Observer αναφέρει ότι οι ένοπλες ομάδες συχνά κατηγορούνται για δολοφονίες, απαγωγές ή και τραυματισμούς αμάχων, τους οποίους κατηγορούν ότι συνεργάζονται με τις αρχές του Καμερούν.[5] Σύμφωνα με το Protection Monitoring Update για το πρώτο τρίμηνο (Ιανουάριος-Μάρτιος) του 2025 του Global Protection Cluster ^[6], κατά το 2025, «η ασφάλεια και η απόλαυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις περιοχές Northwest (NW) και Southwest (SW) διαταράχθηκε από την αυξημένη χρήση αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών (IEDs) από Μη Κρατικές Ένοπλες Ομάδες (NSAGs), καθώς και από παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως απαγωγές με σκοπό την καταβολή λύτρων, αυθαίρετες συλλήψεις και κρατήσεις, και κλοπές ή καταστροφή περιουσίας».^[7]

Εκ των ως άνω δεν θα πρέπει να αμφισβητείται ότι – ως ήταν και εύρημα των καθ’ ων η αίτηση - διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ) δεικνύουν μια έκρυθμη κατάσταση, με συχνές ένοπλες συγκρούσεις, στα πλαίσια των οποίων καταγράφονται υψηλές απώλειες αμάχων και διώξεις αγγλόφωνων χωρίς κάποια νόμιμη αιτία, αυθαίρετες συλλήψεις, κρατήσεις, δολοφονίες, καθώς και πλήθος παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων από αμφότερες τις αντιμαχόμενες πλευρές. Ας σημειωθεί ότι προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται και οι ΠΧΚ που παραθέτει ο συνήγορος του αιτητή στην γραπτή του αγόρευση. Επί των λοιπών που παραθέτει ο συνήγορος του αιτητή θα επανέλθω πιο κάτω.

Παρά τα ως άνω δεν μπορεί όμως εν προκειμένω να παραγνωρισθεί η παντελής έλλειψη εσωτερικής συνοχής των ισχυρισμών του αιτητή, ως ανωτέρω εξηγώ, η οποία είναι τέτοια που, στα πλαίσια συνολικής αξιολόγησης και αποτίμησης των στοιχείων που απαρτίζουν την υπόθεση, δεν μπορεί παρά να αποβεί μοιραία για τη γενική και συνολική αξιοπιστία των ισχυρισμών του, καθώς η συμφωνία των ισχυρισμών του με διαθέσιμες ΠΧΚ, ως γενικές πληροφορίες που αναφέρουν ότι τέτοια φαινόμενα, ως αυτά που περιγράφει ο αιτητής, υφίστανται στη χώρα καταγωγής δεν αρκεί άνευ ετέρου, τη στιγμή που αυτοί στερούνται συνοχής, ενόψει και της συνολικής θεώρησης των δεικτών αξιοπιστίας. Στα πλαίσια συνολικής θεώρησης και αποτίμησης ενός αφηγήματος, οι ισχυρισμοί ενός αιτητή και η εσωτερική συνοχή τους, δεν μπορεί παρά να παραμένει το πρωταρχικό σημείο αναφοράς. Άλλωστε, ως στο εγχειρίδιο EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», σελ.97, αναφέρεται, «[…] είναι αναγκαία η επαγρύπνηση για καταστάσεις στις οποίες ορισμένοι αιτούντες μπορεί να προσαρμόσουν τους ισχυρισμούς τους ώστε να είναι συνεπείς με συναφείς ΠΧΚ, οι οποίες κατά την άποψή τους θα στηρίξουν την αίτησή τους.»

Ενόψει των ως άνω διαπιστώσεων μου απομένει μια επικαιροποιημένη επισκόπηση της γενικής κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Buea).

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), το τελευταίο έτος (τελευταία ενημέρωση 01/11/25) στη Νοτιοδυτική Επαρχία, όπου βρίσκεται και η Buea, καταγράφηκαν 450 περιστατικά πολιτικής βίας (“Political Violence” περιλαμβάνει βία κατά αμάχων, απομακρυσμένη βία, εκρήξεις, εξεγέρσεις, μάχες, διαμαρτυρίες) και 327 θάνατοι.^[8] Κατά τους τελευταίους 12 μήνες (ενημέρωση στις 16/01/26) στην Buea καταγράφηκαν 32 περιστατικά ασφαλείας και προκλήθηκαν 14 θάνατοι.[9] Ο πληθυσμός της Νοτιοδυτικής περιφέρειας ανέρχεται περί το 1 ½ εκατομμύριο κατοίκων[10], της δε πόλης Buea περί τις 90.000. [11]   

Είναι κατάληξη μου εκ των ως άνω ότι, παρότι στην ευρύτερη Νοτιοδυτική περιφέρεια καταγράφεται σχετικά υψηλός αριθμός περιστατικών ασφαλείας και απώλειες αμάχων, εντούτοις, δεδομένου ότι τόπος διαμονής του αιτητή είναι η πόλη Buea, δεν θεωρώ ότι καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας και η ένταση τους εκεί, όπου εύλογα αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι σε τέτοιο υψηλό επίπεδο ώστε να προκύπτει «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας» [αρ.19 (2) (γ) τον Νόμου] του αιτητή εκ μόνης της παρουσίας του εκεί, δεδομένης της απουσίας ιδιαίτερων περιστάσεων που επιτείνουν τον κίνδυνο γι’ αυτόν σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό, στη βάση και της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας»[12] (βλ. CF and DN, ΔΕΕ) και λαμβανομένης υπόψη της απόρριψης του αφηγήματος του περί δίωξης από τον στρατό και τους Ambazonians. Επί τούτου θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα ΠΧΚ που παρατίθενται στην αγόρευση του αιτητή αναφορικά με τη γενικότερη κατάσταση στο Καμερούν δεν διαφοροποιούν την εικόνα που προκύπτει από τα στοιχεία που παρατίθενται αμέσως πιο πάνω, στα πλαίσια της παρούσης, και συνεπώς δεν μπορούν να διαφοροποιήσουν την ως άνω κατάληξη μου.

Επί των ως άνω αξίζει θεωρώ να σημειωθούν και τα εξής καθοδηγητικά, σχετικά με την εφαρμογή του αρ.19 (2) (γ) του Νόμου, ως λέχθηκαν στην απόφαση του ΔΕΕ C-465/07, Elgafaji, ημ.17/02/09, σκέψη 35-39:

«35. Στο πλαίσιο αυτό, ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας.

36. Η ερμηνεία αυτή, η οποία δύναται να διασφαλίσει ένα αυτοτελές πεδίο εφαρμογής στο άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, δεν αναιρείται από το γράμμα της εικοστής έκτης αιτιολογικής σκέψης, κατά το οποίο «οι κίνδυνοι στους οποίους εκτίθεται εν γένει ο πληθυσμός ή τμήμα του πληθυσμού μιας χώρας δεν συνιστούν συνήθως, αυτοί καθαυτοί, προσωπική απειλή που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως σοβαρή βλάβη».

37. Συγκεκριμένα, μολονότι η αιτιολογική αυτή σκέψη σημαίνει ότι η απλή αντικειμενική διαπίστωση κινδύνου απορρέοντος από τη γενική κατάσταση μιας χώρας δεν αρκεί, καταρχήν, για να γίνει δεκτό ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, συντρέχουν ως προς συγκεκριμένο πρόσωπο, εντούτοις, καθόσον η αιτιολογική αυτή σκέψη χρησιμοποιεί τον όρο «συνήθως», αναγνωρίζει το ενδεχόμενο υπάρξεως μιας εξαιρετικής καταστάσεως, χαρακτηριζομένης από έναν τόσο υψηλό βαθμό κινδύνου, ώστε να υπάρχουν σοβαροί λόγοι να εκτιμάται ότι το πρόσωπο αυτό θα εκτεθεί ατομικώς στον επίμαχο κίνδυνο.

38. Ο εξαιρετικός χαρακτήρας της καταστάσεως αυτής επιρρωννύεται, επίσης, από το γεγονός ότι η οικεία προστασία είναι επικουρική, καθώς και από την οικονομία του άρθρου 15 της οδηγίας, καθόσον η βλάβη, της οποίας τον ορισμό δίνει το άρθρο αυτό υπό τα στοιχεία α΄ και β΄, πρέπει να εξατομικεύεται σαφώς. Μολονότι είναι αληθές ότι στοιχεία που αφορούν το σύνολο του πληθυσμού αποτελούν σημαντικό παράγοντα για την εφαρμογή του άρθρου 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, υπό την έννοια ότι σε περίπτωση διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης ο ενδιαφερόμενος, όπως και άλλα πρόσωπα, εντάσσεται στον κύκλο των δυνητικών θυμάτων μιας αδιακρίτως ασκούμενης βίας, εντούτοις, η ερμηνεία της εν λόγω διατάξεως πρέπει να γίνεται λαμβανομένου υπόψη του συστήματος στο οποίο εντάσσεται, δηλαδή σε σχέση με τις λοιπές δύο περιπτώσεις που προβλέπει το άρθρο 15 και, επομένως, να ερμηνεύεται σε στενή συνάρτηση με την εξατομίκευση αυτή.

39. Συναφώς, πρέπει να διευκρινισθεί ότι όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών της καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας.»

Ενόψει και της ως άνω νομολογίας συνυπολογίζω εν προκειμένω ότι ο αιτητής είναι περί των 39 ετών σήμερα, υγιής, με επαρκή μόρφωση και προηγούμενη εργασιακή εμπειρία, έζησε αρκετά χρόνια στην Buea, διατηρεί εκτενές οικογενειακό δίκτυο (μητέρα, σύζυγο, τέκνο) στην Buea, καθώς και σε άλλες περιοχές του Καμερούν (πατέρα/αδελφό/αδελφή στην Kumba, εντός της ίδιας περιφέρειας με την Buea, και αδελφό στη Yaounde), με τους οποίους και διατηρεί επικοινωνία. Αυτά επιτρέπουν να θεωρηθεί ότι ο αιτητής, κατά την επιστροφή του, αναμένεται να λάβει – έστω προσωρινά – στήριξη ή και στέγαση από την οικογένεια του, τουλάχιστον μέχρι αυτός ορθοποδήσει και βιοποριστεί, εκ των οποίων και δεικνύεται ότι, παρά τις οποίες αντιξοότητες ήθελε αυτός αντιμετωπίσει, δεν αναμένεται αυτός να στερηθεί των αναγκαίων χρειωδών και ούτε να παραμείνει χωρίς πιθανότητες βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης του στο ευλόγως προβλέψιμο μέλλον, ως και στη σχετική αυθεντία[13] του ΕΔΑΔ περιγράφονται.

Σημειώνω εδώ ότι όσα παρατίθενται στην αγόρευση του αιτητή (βλ. σελ.32-34) αναφορικά με την μεταχείριση επιστρεφόντων στο Καμερούν ατόμων αφορούν συγκεκριμένα άτομα που επέστρεψαν μετά από απόρριψη της αίτησης ασύλου που υπέβαλαν στις ΗΠΑ και δεν φαίνεται να επιβεβαιώνονται από σχετική έκθεση [14] της υπηρεσίας για πρόσφυγες και ανιθαγενείς του Βελγίου (CGRS), στην οποία καταγράφονται τα εξής:

«Στις 12 Απριλίου 2022 ο Robert Alain Lipothy δήλωσε στην Cedoca ότι δεν γνώριζε

Καμερουνέζοι υπήκοοι που αντιμετώπισαν προβλήματα με τις αρχές κατά τη διάρκεια της επιστροφής τους. Ένας από τους τρεις λόγους που αφορά αυτή η έρευνα. Προσθέτει ότι τα άτομα που επιστρέφουν μέσω επαναπατρισμού ερωτώνται συστηματικά για τα κίνητρά τους να φύγουν, για την παραμονή τους στο εξωτερικό, για τα μελλοντικά τους σχέδια κ.λπ. Από την άλλη πλευρά, όταν οι υπήκοοι του Καμερούν επιστρέφουν στη χώρα ενώ βρίσκονται στο αρχείο, γνωστοί ως ηγέτες ταραχών ή ως εμπνευστές πράξεων κατά του κράτους ή για πράξεις που τιμωρούνται από τον ποινικό νόμο, ενδέχεται να συλληφθούν και να οδηγηθούν σε αστυνομικό τμήμα ή τμήμα χωροφυλακής όταν η κατάστασή τους μελετάται.»

[…]

Πληροφορίες που παρέχονται από τους συνομιλητές της Cedoda σχετικά με το θέμα της παρακολούθησης ατόμων επανεισδοχής τους στο έδαφος του Καμερούν αναφέρονται κατωτέρω.

Στις 16 Μαρτίου 2022, ο Yves Tsala είπε:

[…] Μετά την επανεισδοχή, ο μετανάστης που επιστρέφει δεν υπόκειται σε ειδική παρακολούθηση, εκτός εάν η επιστροφή πραγματοποιείται στο πλαίσιο συγκεκριμένων έργων, όπως του ΔΟΜ. Πράγματι, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας UEFF, οι μετανάστες που επιστρέφουν στο έργο οικονομικής επανένταξης από το Υπουργείο Νεολαίας και Αγωγής του Πολίτη ορισμένα από τα στελέχη του οποίου είναι αποσπασμένα στα γραφεία του ΔΟΜ»

Στις 21 Μαρτίου 2022, ο Maxime Bissay έκανε παρόμοια σχόλια:

«Δεν είχαμε ακούσει ακόμη για μια τέτοια περίπτωση. Εκτός εάν το πρόσωπο είναι το υποκείμενο μια συγκεκριμένη κατάσταση που απαιτεί επιτήρηση (shadowing). Αλλά αν πρόκειται απλώς για ένα ζήτημα όπου ένας μέσος άνθρωπος που ήθελε να μετακομίσει στο εξωτερικό και του οποίου το έργο δεν καρποφόρησε, συνεχίζει τη ζωή του πλήρως ήρεμα. Επιπλέον, υπάρχουν περιπτώσεις όπου το άτομο καταφέρνει να φύγει ξανά από τη χώρα με μεταφορικό μέσο χωρίς να συλληφθεί [sic]».

Μια ΜΚΟ που παρέχει βοήθεια σε ευάλωτα άτομα ανακοίνωσε στις 24 Μαρτίου 2022 ότι δεν υπάρχει παρακολούθηση των ατόμων που επανεισάγονται στην επικράτεια. Εάν οι επιστρέφοντες δεν επιστρέψουν στο κατηγορίες προσώπων που θεωρούνται εχθροί του έθνους λόγω των δραστηριοτήτων τους κατά της χώρας, δεν υπάρχει συνέχεια από τις αρχές. Αυτοί οι άνθρωποι αφήνονται να χωρίς άλλη υποστήριξη, εκτός από αυτή των αγαπημένων τους προσώπων.

Στην ίδια ερώτηση, ο Robert Alain Lipothy απάντησε στις 12 Απριλίου 2022 ότι ένας Καμερουνέζος που επιστρέφει μετά από διαμονή στο Βέλγιο (ή στην Ευρώπη) δεν υπόκειται σε επιτήρηση, εκτός εάν υπονόμευσαν τις αρχές. Τέλος, η Cedoca ρώτησε αρκετές πηγές εάν γνώριζαν περιπτώσεις Καμερουνέζων αντιμετώπισαν προβληματικές καταστάσεις με τις αρχές μετά την επανεισδοχή τους στην επικράτεια.

Ο Yves Tsala δήλωσε στις 16 Μαρτίου 2022: «Όχι, δεν γνωρίζω τέτοιες περιπτώσεις».

Με τον ίδιο τρόπο, ο Maxime Bissay απάντησε στις 21 Μαρτίου 2022: «Δεν είχαμε ακόμη γνώση μιας τέτοιας υπόθεσης».

Ο εμπειρογνώμονας σε θέματα μετανάστευσης ανέφερε δύο κατηγορίες ατόμων που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν προβλήματα:

«Σε αυτά περιλαμβάνονται άτομα που συμμετείχαν σε κάποιου είδους πολιτικές δραστηριότητες πριν από την αναχώρηση και, δεύτερον, ακτιβιστές των αγγλόφωνων περιοχών του Καμερούν που ζητούν και αγωνίζεται για μια ανεξάρτητη χώρα».»

Σύμφωνα με τον International Organization for Migration (ΙΟΜ), έχουν ήδη καταγραφεί πέραν των 233 επιτυχημένων εθελοντικών επιστροφών από άτομα τα οποία έλαβαν και βοήθεια επανένταξης κατά το 1^ο εξάμηνο του 2021.[15] Μέσω προγράμματος βοηθούμενης εθελοντικής επιστροφής και επανένταξης, το IOM παρείχε υποστήριξη στο Καμερούν στην υποδοχή περισσότερων από 400 μεταναστών, συμπράττοντας και με την EE για προσφορά φαρμακευτικής περίθαλψης καθώς και ψυχολογικής υποστήριξης με σκοπό την ενσωμάτωση των επιστραφέντων.^[16]

Ενόψει των ως άνω και δεδομένου του ότι το αφήγημα του αιτητή περί διώξεως του από τους Ambazonians και τις Αρχές έχει απορριφθεί δεν θεωρώ ότι τίθεται ζήτημα ως προς την επιστροφή του αιτητή.

Έπεται λοιπόν ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του περί Προσφύγων. Δεν έχω δε εντοπίσει στοιχεία εκ των οποίων να δεικνύεται, δεδομένων των όσων πιο πάνω αναφέρω, ότι επιστροφή του αιτητή στη χώρα καταγωγής του είναι αντίθετη με την στο αρ.3 της ΕΣΔΑ αρχή της μη επαναπροώθησης.

Για τους πιο πάνω λόγους η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.