ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

 Υπόθεση Αρ. 2558/24

 

29 Ιουλίου, 2026

 

[X. ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

 

J.S.P.

Αιτητή

 

-και-

 

Κυπριακής Δημοκρατίας

μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

 

Καθ' ων η αίτηση

 

...........................

 

Ο Αιτητής παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου

 

Ορέστης Ηλιάδη για Έλενα Μυριάνθους, Δικηγόρος για τον Αιτητή

 

Αίγλη Κίτσιου, Δικηγόρος για τους Καθ' ων η Αίτηση

 

[Παρούσα η μεταφράστρια κυρία Μαρίνα Κατσατριάν για πιστή μετάφραση από τα Αγγλικά σε Ελληνικά και αντίστροφα.]

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.:  Ο αιτητής με την παρούσα αίτηση ακυρώσεως προσφεύγει εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 24/05/2024, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Όπως προκύπτει από την Ένσταση που καταχωρήθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο που εκπροσωπεί τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, τα γεγονότα της υπό εξέταση περίπτωσης έχουν ως κατωτέρω:  Ο αιτητής είναι υπήκοος της Λιβερίας και υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας στις 18/04/2023, αφού εισήλθε παράνομα στις ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές στις 29/03/2022.  Ο αιτητής παρέλαβε Βεβαίωση Υποβολής Αιτήματος Διεθνούς Προστασίας («Confirmation of Submission of an Application for International Protection»). 

 

Στις 22/05/2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του αιτητή από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος, στις 24/05/2024, ετοίμασε Έκθεση - Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου εισηγούμενος την απόρριψη του αιτήματος του αιτητή. Αυθημερόν, ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου, αφού μελέτησε την εισήγηση του αρμόδιου λειτουργού, υιοθέτησε την εισήγηση για απόρριψη της αίτησης του αιτητή και αποφάσισε την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του. Ακολούθως, στις 10/06/2024, η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε επιστολή, στην οποία συμπεριέλαβε την απορριπτική της απόφαση σχετικά με το αίτημα του αιτητή, η οποία παραλήφθηκε ιδιοχείρως από τον αιτητή αυθημερόν.  Στη συνέχεια, ο αιτητής καταχώρησε την υπό εξέταση προσφυγή κατά της απορριπτικής απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, μέσω της συνηγόρου του, ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας.

 

Ο αιτητής δια της συνηγόρου του, προέβαλε στα πλαίσια τόσο της αίτησης ακυρώσεως όσο και της Γραπτής του Αγόρευσης αρκετούς λόγους ακυρώσεως. Θα πρέπει να αναφερθεί πως η συνήγορος του αιτητή κατά την δικάσιμο ημερομηνίας 13/05/2026, όπου η υπόθεση ήταν ορισμένη για διευκρινίσεις και παρουσίαση φακέλου, απέσυρε όλους τους νομικούς ισχυρισμούς που προωθούσε, πλην του ισχυρισμού περί έλλειψης δέουσας έρευνας, εκ μέρους του αρμόδιου οργάνου.  Κατά συνέπεια, ο νομικοί ισχυρισμοί που αποσύρθηκαν από τη συνήγορο του αιτητή, απορρίφθηκαν από το Δικαστήριο κατά την ίδια δικάσιμο.

 

Η ευπαίδευτη συνήγορος των καθ' ων η αίτηση μέσω της Γραπτής της Αγόρευσης αντιτείνει πως η απόφαση των καθ' ων η αίτηση έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, μετά από δέουσα έρευνα και σωστή ενάσκηση των εξουσιών που δίνει ο Νόμος στους καθ' ων η αίτηση και αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης.

 

Θα πρέπει να επισημανθεί ότι, σύμφωνα με τον περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμο του 2018 (Ν.73(Ι)/2018), το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας έχει την εξουσία να εξετάσει την παρούσα υπόθεση και επί της ουσίας.  Το γεγονός αυτό, οφείλεται στο ότι η υπό εξέταση υπόθεση αφορά αίτηση που χρονικά εμπίπτει στις προϋποθέσεις του άρθρου 11 του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν.73(Ι)/2018), οι οποίες δίδουν στο Δικαστήριο την υποχρέωση ελέγχου νομιμότητας και ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.

 

Έχω εξετάσει τα εκατέρωθεν επιχειρήματα που προβάλλονται από τους ευπαίδευτους συνηγόρους του αιτητή και των καθ' ων η αίτηση, λαμβάνοντας βεβαίως υπόψη το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου.  Είναι χρήσιμο να παρατεθούν όλοι οι ισχυρισμοί που πρόβαλε ο αιτητής σε όλα τα στάδια της διαδικασίας εξέτασης του αιτήματός του προκειμένου να  εξετάσω την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης αλλά και για να διαπιστωθεί εάν το αρμόδιο όργανο διεξήγαγε τη δέουσα υπό τις περιστάσεις έρευνα και αποφάσισε εντός των αρμοδιοτήτων του, όπως αυτές οι αρμοδιότητες καθορίζονται από τη σχετική νομοθεσία και έχουν επεξηγηθεί από τη σχετική νομολογία του Ανωτάτου, Διοικητικού και Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας.

 

Κατά το στάδιο υποβολής της αίτησής του, ο αιτητής προέβαλε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του επειδή αρνήθηκε να συμμετάσχει σε παραδοσιακές πνευματικές πρακτικές (juju) ή σε μυστική αδελφότητα, λόγω των χριστιανικών του πεποιθήσεων (ερυθρό 1 του διοικητικού φακέλου). 

 

Κατά τη διάρκεια της προφορικής του συνέντευξης και ως προς τα προσωπικά του στοιχεία, ο αιτητής επιβεβαίωσε ότι γεννήθηκε στην πόλη Paynesville και ότι η τελευταία περιοχή διαμονής του πριν αναχωρήσει από τη χώρα του ήταν η πόλη Barnesville. Ανέφερε πως είναι άγαμος, χριστιανός και ομιλεί Αγγλικά. Αναφορικά με την οικογένεια του, ο αιτητής δήλωσε πως οι γονείς του διαμένουν στην πόλη Barnesville, είναι καλά στην υγεία τους και διατηρεί επικοινωνία μαζί τους.  Ανέφερε ότι έχει εννέα αδέλφια και ότι δεν γνωρίζει που βρίσκονται, εκτός από την μικρή του αδελφή που διαμένει με τους γονείς του. Αναφορικά με το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο, ο αιτητής ισχυρίστηκε ότι ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευση και ξεκίνησε τριτοβάθμια εκπαίδευση, την οποία ωστόσο δεν ολοκλήρωσε, για το λόγο ότι δεν είχε την οικονομική στήριξη από την οικογένεια του. Σε σχέση με το επαγγελματικό του προφίλ ανέφερε ότι βοηθούσε τη μητέρα του, η οποία διατηρούσε μια επιχείρηση σχολείου και ήταν υπεύθυνος για τις εργασίες που απαιτούσαν χρήση υπολογιστή.

 

Αναφορικά με τους λόγους που τον ώθησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, ο αιτητής υποστήριξε ότι αποχώρησε από τη χώρα του, επειδή στην οικογένειά του, όταν κάποιος συμπληρώνει τα 20 έτη ή είναι μεγαλύτερος, πρέπει να ενταχθεί σε μια κοινωνία/αδελφότητα που ανήκει στην οικογένεια και συνδέεται με παραδοσιακές τελετουργίες από την πλευρά της μητέρας του. Όταν ο αιτητής ήταν 14 ετών, απέκτησε ένα σημάδι στο αριστερό του χέρι και τότε του είπαν ότι ήταν ο επόμενος που θα έπρεπε να ακολουθήσει την παράδοση. Ανέφερε ότι ο αδελφός του ακολούθησε πρώτος την παράδοση και αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας για περίπου 20 χρόνια. Επειδή η μητέρα του είχε ασπαστεί τον Χριστιανισμό, δεν επιθυμούσε κανένα από τα υπόλοιπα παιδιά της να έχει την ίδια τύχη. Όταν ο αιτητής πλησίαζε την ηλικία των 20 ετών, η μητέρα του προσπαθούσε να βρει τρόπους για να εγκαταλείψει τη χώρα. Τελικά, κατάφερε να χρηματοδοτήσει το ταξίδι του και είπε στην οικογένεια ότι θα πήγαινε στην Κύπρο για σπουδές και πως όταν θα γινόταν 21 ετών, θα επέστρεφε για να ακολουθήσει την παράδοση. Όταν όμως έφτασε στην Κύπρο, η μητέρα του τον ενημέρωσε ότι η κατάσταση στην πατρίδα του δεν ήταν καλή και υπήρχαν προβλήματα σε σχέση με την παράδοση αυτή.  Έτσι τον συμβούλεψε να μην επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του (βλ. ερυθρό 20 9Χ του διοικητικού φακέλου)

 

Όταν του ζητήθηκε να παρέχει πληροφορίες σχετικά με τις εν λόγω τελετουργίες, ανέφερε ότι πρόκειται για οικογενειακή παράδοση, προσθέτοντας ότι, κατά την άποψή του, η εμπλοκή σε αυτές δεν επιφέρει θετικές συνέπειες. Ερωτηθείς εάν οι τελετουργίες αυτές είναι γνωστές με κάποια συγκεκριμένη ονομασία, απάντησε αρνητικά. Περαιτέρω, όταν ρωτήθηκε που πραγματοποιούνται οι εν λόγω τελετουργίες, ανέφερε ότι λαμβάνουν χώρα σε ένα χωριό της Κομητείας Grand Bassa, όπου διέμενε η γιαγιά του μέχρι το 2017.  Κληθείς να αναφέρει εάν η γιαγιά του, του είχε μιλήσει ποτέ για τις τελετουργίες αυτές και για το περιεχόμενό τους, απάντησε ότι δεν θυμάται. Διευκρίνισε επίσης ότι η γιαγιά του μιλούσε τη γλώσσα Bassa και ως εκ τούτου, δεν μπορούσε να την κατανοήσει (ερυθρό 19 του διοικητικού φακέλου).

 

Όταν του ζητήθηκε να αναφέρει εάν στις εν λόγω τελετουργίες συμμετείχαν και άλλα άτομα πέραν της οικογένειάς του, απάντησε ότι, στο συγκεκριμένο χωριό, συμμετέχει η οικογένεια «Logan».  Όταν ρωτήθηκε πώς κατάφερε να αποφύγει τη συμμετοχή του στις τελετουργίες αυτές, ανέφερε ότι η μητέρα του ασπάστηκε τον Χριστιανισμό και ως εκ τούτου δεν συμφωνούσε πλέον με τη συμμετοχή του σε αυτές (ερυθρό 19 του διοικητικού φακέλου).  Κληθείς να διευκρινίσει το γεγονός ότι στην αρχική του αίτηση είχε αναφέρει πως οι εν λόγω τελετουργίες ονομάζονταν “juju”, ενώ κατά το στάδιο της συνέντευξης δήλωσε ότι δεν γνωρίζει την ονομασία τους, απάντησε ότι το είχε ξεχάσει (ερυθρό 19 8Χ του διοικητικού φακέλου).

 

Όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει τη σημασία του “juju” στην κοινότητά του, απάντησε ότι αποτελεί σημαντικό στοιχείο της παράδοσής της. Επιπρόσθετα, διευκρίνισε πως οι θείοι και οι θείες του επέμεναν να συμμετέχει στις εν λόγω τελετουργίες, παρά το γεγονός ότι οι γονείς του ήταν αντίθετοι σε αυτές, επειδή αποτελούσαν οικογενειακή παράδοση. Ωστόσο, όταν του επισημάνθηκε ότι, σύμφωνα με προηγούμενη δήλωσή του, δεν διατηρούσε επικοινωνία με τους θείους και τις θείες του και ρωτήθηκε πώς εκείνοι επέμεναν στη συμμετοχή του εφόσον δεν υπήρχε μεταξύ τους επικοινωνία, ανέφερε πως επικοινωνούσαν τηλεφωνικώς με τη μητέρα του (ερυθρό 18 του διοικητικού φακέλου).

 

Κληθείς να διευκρινίσει το χρονικό διάστημα κατά το οποίο, κατά τους ισχυρισμούς του, εξαναγκάστηκε να συμμετέχει στις εν λόγω τελετουργίες προτού καταφέρει να διαφύγει, ο αιτητής ανέφερε ότι επρόκειτο για περίοδο περίπου ενός μηνός. Διευκρίνισε ότι κατά τη διάρκεια του διαστήματος αυτού ενημερωνόταν σχετικά με τις τελετουργίες, ενώ πρόσθεσε ότι μετά τη συμπλήρωση του εικοστού έτους της ηλικίας η συμμετοχή καθίσταται επίσημη. Ανέφερε ακόμη ότι, όταν κάποιος μεταβαίνει στον χώρο όπου πραγματοποιούνται οι τελετουργίες για τον συγκεκριμένο μήνα, δεν έχει τη δυνατότητα να αποχωρήσει. Ως προς τις μεθόδους που, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, χρησιμοποιούνταν στις τελετουργίες «juju», δήλωσε ότι θυμάται το σημάδι που φέρει στο χέρι του από την ηλικία των δεκατεσσάρων ετών, το οποίο υπέδειξε στον αρμόδιο λειτουργό. Επιπλέον, ανέφερε ότι χρησιμοποιείτο κάποια μορφή σκόνης και ότι οι συμμετέχοντες μιλούσαν στη γλώσσα Bassa, φωνάζοντας το όνομά του (ερυθρό 18 του διοικητικού φακέλου).

 

Κληθείς να περιγράψει πως αισθανόταν κατά το χρονικό διάστημα που σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, εξαναγκαζόταν να συμμετέχει στις τελετουργίες «juju», ανέφερε ότι αισθανόταν φόβο. Ως προς το κατά πόσον είχε απευθυνθεί σε κάποιον ιερέα σχετικά με το ζήτημα αυτό, απάντησε καταφατικά, αναφέροντας ότι τόσο ο ίδιος όσο και η μητέρα του είχαν απευθυνθεί σε πάστορα και προσεύχονταν. Πρόσθεσε ότι ο πάστορας συνέστησε στη μητέρα του να εγκαταλείψει τη Λιβερία, τουλάχιστον για ορισμένα έτη. Τέλος, κληθείς να αναφέρει τα μέτρα που έλαβε προκειμένου να προστατευθεί από τις εν λόγω τελετουργίες, δήλωσε ότι η μητέρα του τον βοήθησε να ταξιδέψει και να μεταβεί στην Κυπριακή Δημοκρατία (ερυθρό 18 του διοικητικού φακέλου).  Ο αιτητής ανέφερε ότι, πέραν της ουλής (σημάδι) στο χέρι του, δεν συμμετείχε σε άλλα τελετουργικά και ότι δεν αντιμετώπισε οποιεσδήποτε ιδιαίτερες προκλήσεις στην προσπάθειά του να αποφύγει τη συμμετοχή σε αυτά.

 

Κληθείς να αναφερθεί στις θρησκευτικές του πρακτικές, ο αιτητής ανέφερε ότι τραγουδούσε στην εκκλησία στη Λιβερία και ότι η μητέρα του, μετά τη μεταστροφή της στον Χριστιανισμό, έγινε πάστορας. Πρόσθεσε ότι ο ίδιος επρόκειτο να βαπτιστεί, πλην όμως αναχώρησε για την Κυπριακή Δημοκρατία. Ως προς την ονομασία της εκκλησίας στην οποία συμμετείχε στη Λιβερία, ανέφερε ότι επρόκειτο για την «Great Commission Ministry of Christ», η οποία βρισκόταν στο Dixville. Κληθείς να διευκρινίσει κατά πόσον ασκεί τον Χριστιανισμό, απάντησε καταφατικά, αναφέροντας ότι συνεχίζει να ασκεί τη χριστιανική του πίστη και στην Κυπριακή Δημοκρατία, με τη συμμετοχή του σε εκκλησιαστικές λειτουργίες (ερυθρό 18 του διοικητικού φακέλου).

 

Όταν του ζητήθηκε να αναφέρει εάν η μητέρα του, του είχε εξηγήσει ποτέ τον λόγο για τον οποίο μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό και απομακρύνθηκε από τις παραδοσιακές τελετουργίες, ανέφερε ότι εκείνη του είχε εξηγήσει πως έβλεπε κακά όνειρα και εφιάλτες που σχετίζονταν με την εν λόγω παράδοση. Πρόσθεσε ότι ο πάστοράς της, της είχε αναφέρει πως επρόκειτο για οικογενειακή «κατάρα» (curse) και ότι η ίδια όφειλε να σώσει τη γενιά της από αυτήν (ερυθρό 17 του διοικητικού φακέλου).  Κληθείς να αναφέρει τις συνέπειες που, κατά την άποψή του, θα αντιμετωπίσει σε περίπτωση επιστροφής του στη Λιβερία, ο αιτητής ανέφερε ότι επειδή δεν έχει επιστρέψει μέχρι σήμερα, η σχολή της μητέρας του δεν λειτουργεί πλέον ομαλά και ότι σε περίπτωση επιστροφής του, θα εξαρτάται οικονομικά από τους γονείς του. Πρόσθεσε επίσης ότι ενδέχεται να αναβιώσει όλες εκείνες τις αναμνήσεις και να έχει κακά όνειρα που σχετίζονται με τις τελετουργίες (ερυθρό 17 του διοικητικού φακέλου).  Κλείνοντας τη συνέντευξη και κληθείς να προσθέσει οτιδήποτε άλλο θεωρούσε σχετικό, ο αιτητής δήλωσε ότι δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη Λιβερία και επικαλέστηκε, επιπρόσθετα οικονομικούς λόγους, αναφερόμενος στην οικονομική βοήθεια που λάμβανε από συγγενικά του πρόσωπα (ερυθρό 17 του διοικητικού φακέλου).

 

Στη βάση των ανωτέρω πληροφοριών ο αρμόδιος λειτουργός σχημάτισε στην Έκθεση - Εισήγησή του δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς ως κατωτέρω: 1) Ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ του αιτητή και 2) Ισχυριζόμενος φόβος του αιτητή για εξαναγκασμό συμμετοχής του σε παραδοσιακά τελετουργικά από τον θείο του, τα οποία έρχονται σε αντίθεση με την πίστη του. Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε δεκτός, καθώς στοιχειοθετήθηκε τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική αξιοπιστία του, σε συνάρτηση με το προσκομισθέν ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου από τον αιτητή πρωτότυπο διαβατήριο αυτού.

 

Αναφορικά με τον δεύτερο ισχυρισμό του αιτητή, ο οποίος δεν έγινε αποδεκτός, ο αρμόδιος λειτουργός κατέγραψε ότι οι δηλώσεις του αιτητή, ήταν ασυνεπείς, ασυνεχείς, μη ευλογοφανείς ενώ υπέπεσε σε αντιφάσεις. Ειδικότερα, αντίφαση παρατηρείται σχετικά με την ονομασία των παραδοσιακών τελετουργικών, όπου ο αιτητής ανέφερε ότι θα τον ανάγκαζαν να συμμετάσχει. Στην αρχική του αίτηση ανέφερε ότι τα εν λόγω τελετουργικά είχαν την ονομασία «juju». Ωστόσο κατά την διάρκεια της συνέντευξης όταν κλήθηκε να διευκρινίσει εάν υπήρχε συγκεκριμένη ονομασία για τα τελετουργικά αυτά, απάντησε ότι δεν υπήρχε συγκεκριμένη ονομασία. Σε μετέπειτα στάδιο της συνέντευξης, απάντησε ότι δεν είχε γίνει ποτέ μέλος των τελετουργικών και ότι σχετικά με αυτά επικοινωνούσε ο θείος του με την μητέρα του. Ο αιτητής κλήθηκε να εξηγήσει την προαναφερθείσα αντίφαση και απάντησε πως ξέχασε να το αναφέρει. Θα αναμενόταν από τον αιτητή να διατηρούσε συνέπεια στα λεγόμενα του και να απαντούσε με ακρίβεια στις ερωτήσεις που του τέθηκαν καθώς αφορούσαν προσωπικά του βιώματα, κάτι που δεν σημειώθηκε.

 

Έλλειψη πληροφοριών και λεπτομερειών σημειώθηκε όσον αφορά τον λόγο που η οικογένεια του αιτητή επέμενε να συμμετάσχει στα εν λόγω τελετουργικά. Ο αιτητής κλήθηκε να διευκρινίσει τον λόγο που η οικογένεια του επέμενε να γίνει μέλος αυτών των τελετουργικών, παρά το γεγονός ότι ο αδελφός του ο οποίος ήταν ήδη μέλος, υπέφερε από ψυχολογικά προβλήματα για 20 συναπτά έτη. Ο αιτητής απάντησε γενικά και αόριστα, ότι δεν γνώριζε τον λόγο. Σε επόμενη ερώτηση ο αιτητής κληθείς να διευκρινίσει την ιστορία και την σημασία των παραδοσιακών τελετουργικών στην κοινότητα του, ανέφερε και πάλι γενικά και αόριστα ότι για τα μέλη της οικογένειας του τα τελετουργικά ήταν σημαντικά. Εύλογα θα αναμενόταν από τον αιτητή να παρέχει λεπτομερείς πληροφορίες στις ερωτήσεις που του τέθηκαν καθώς αφορούσαν προσωπικά βιώματα. Ωστόσο, οι απαντήσεις του κρίθηκαν ως γενικές και ανεπαρκείς.

 

Τέλος, έλλειψη ευλογοφάνειας σημειώθηκε σχετικά με τους ισχυριζόμενους φορείς δίωξης του αιτητή, οι οποίοι ήταν οι θείοι του. Ο αιτητής ανέφερε πως τα πρόσωπα που θα επιθυμούσαν να τον εξαναγκάσουν να συμμετέχει στα τελετουργικά είναι οι θείοι και οι θείες του. Ωστόσο σε προγενέστερο στάδιο ανέφερε ότι δεν διατηρεί επαφή ή επικοινωνία μαζί τους. Όταν κλήθηκε να διευκρινίσει τον τρόπο που οι θείοι του προσπάθησαν να τον εξαναγκάσουν να συμμετάσχει στα εν λόγω περιστατικά ανέφερε με αόριστο τρόπο ότι τηλεφωνούσαν στην μητέρα του. Σύμφωνα με την περιγραφή του, η μητέρα του ήταν ενάντια της συμμετοχής του στα συγκεκριμένα τελετουργικά και διαφαίνεται από τα λεγόμενα του πως δεν υπήρχε κάποια άμεση απειλή προς τον αιτητή. Εύλογα θα αναμενόταν από τον αιτητή να παρέχει επαρκείς πληροφορίες σχετικά με τον λόγο αναχώρησης του από την χώρα καταγωγής του, εφόσον δεν διαφαίνεται από την περιγραφή του ότι είχε κάποια άμεση απειλή.  Κατά συνέπεια, κρίθηκε πως η εσωτερική αξιοπιστία των δηλώσεών του δεν τεκμηριώθηκε.

 

Σε σχέση με την εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού, ο αρμόδιος λειτουργός κατέγραψε ότι ο αιτητής δεν παρέδωσε κάποιο σχετικό έγγραφο που να συνάδει με τους ισχυρισμούς του, οι οποίοι αφορούν προσωπικά του βιώματα και δεν υπάρχουν εξωτερικές πηγές πληροφόρησης που θα μπορούσαν να τεκμηριώσουν τα λεγόμενά του, καταλήγοντας στην απόρριψη του ισχυρισμού.

 

Κατά την αξιολόγηση κινδύνου, ο αρμόδιος λειτουργός, στη βάση του αποδεκτού ισχυρισμού, παραπέμποντας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του και συνυπολογίζοντας το προσωπικό προφίλ του αιτητή, κατέληξε ότι δεν υφίστανται εύλογοι λόγοι να πιστεύεται ότι ο αιτητής σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του και ειδικότερα στην πόλη Paynesville, θα αντιμετωπίσει δίωξη ή κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

Προχωρώντας στη νομική ανάλυση των ισχυρισμών του αιτητή, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι δεν συντρέχουν στο πρόσωπό του εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία που θα μπορούσαν να τεκμηριώσουν βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, για έναν από τους λόγους του άρθρου 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου Ν.6(Ι)/2000 και του άρθρου 1Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951. Επιπλέον, κρίθηκε ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη Λιβερία, ο αιτητής δεν θα κινδυνεύσει με θανατική ποινή ή εκτέλεση σύμφωνα με το άρθρο 19(2)(α) του περί Προσφύγων Νόμου, ούτε ενδέχεται να υποστεί βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία δυνάμει του άρθρου 19 (2)(β) περί Προσφύγων Νόμου Ν.6(Ι)/2000.

 

Αναφορικά δε με το άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, ο αρμόδιος λειτουργός κατέληξε ότι ο αιτητής δεν θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας υπό την έννοια του συγκεκριμένου άρθρου σε περίπτωση επιστροφής του, αφού στη χώρα καταγωγής του και στην πόλη Paynesville της Λιβερίας, όπου αναμένεται να επιστρέψει, δεν παρατηρούνται συνθήκες ενόπλων συγκρούσεων και ως εκ τούτου, το ενδεχόμενο υπαγωγής του σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας απορρίφθηκε. Το περιεχόμενο της έκθεσης - εισήγησης εξέτασε ο αρμόδιος εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών λειτουργός, που εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου και απέρριψε το αίτημα του αιτητή.

 

Στα πλαίσια εξέτασης της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, προχωρώ να εξετάσω κατ' ουσίαν το αίτημα του αιτητή λαμβάνοντας υπόψη βεβαίως όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μου από τον συνήγορο του, αλλά και από τη συνήγορο που εκπροσωπεί τους καθ' ων η αίτηση. Με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό, ο οποίος ορθά έγινε αποδεκτός, δεν θεωρώ αναγκαίο να ασχοληθώ. 

 

Αναφορικά με το δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, σε σχέση με τον ισχυριζόμενο φόβο του αιτητή για εξαναγκασμό συμμετοχής του σε παραδοσιακά τελετουργικά από τον θείο του, τα οποία έρχονται σε αντίθεση με την πίστη του, θα πρέπει να αναφέρω πως διαφαίνεται από το αφήγημά του ότι δεν ήταν σε θέση να προβάλει τον ισχυρισμό του με συνέπεια και λεπτομέρεια, αφού δεν παρουσίασε με τρόπο συνεκτικό και λεπτομερή τα όσα αφορούν τον πυρήνα του ισχυρισμού του.  Ο αιτητής δεν έδωσε επαρκείς πληροφορίες για τον κίνδυνο που διέτρεχε και δεν περιέγραψε τα στοιχεία αυτά που κατά τον ισχυρισμό του θα τον έθεταν σε κίνδυνο σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.  Η έκθεση του αρμόδιου λειτουργού ως προς την αξιολόγηση του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού είναι πλήρης και έχουν καταγραφεί όλα τα σημεία που αναδύουν πως ο αιτητής είναι εσωτερικά αναξιόπιστος στις δηλώσεις του.  Ενόψει των ανωτέρω δεδομένων διαπιστώνω πως η εσωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού του δεν τεκμηριώθηκε, εφόσον στήριξε τον πυρήνα του αιτήματός του σε γενικές και αόριστες αναφορές από τις οποίες δεν προκύπτει η προσωπική του εμπειρία.

 

Όσον αφορά την εξωτερική αξιοπιστία των δηλώσεων του αιτητή, θεωρώ αναγκαίο να διεξάγω έρευνα σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης προκειμένου να διασταυρωθούν τα όσα ανέφερε ο αιτητής.  Πέραν των όσων εντόπισε και κατέγραψε ο αρμόδιος λειτουργός, διεξήγαγα έρευνα σε αξιόπιστες εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, αναφορικά με τον εν λόγω ισχυρισμό που προώθησε ο αιτητής. Θεωρώ σημαντικό να αναφερθώ και σε σχέση με την κατάσταση της θρησκευτικής ελευθερίας στη χώρα καταγωγής του αιτητή.

 

Αναφορικά με την κατάσταση θρησκευτικής ελευθερίας στη χώρα καταγωγής του, κατόπιν έρευνας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, διαπιστώθηκε, σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή Πληθυσμού και Κατοικιών του 2022, το 84,9% του πληθυσμού είναι χριστιανοί και το 12% μουσουλμάνοι.^[1] Μουσουλμανικές οργανώσεις αναφέρουν ότι οι Μουσουλμάνοι μπορεί να αποτελούν μέχρι και το 20% του πληθυσμού.^[2]

 

Σύμφωνα με την έκθεση του 2024 του Freedom House που καλύπτει τα γεγονότα του 2023, η θρησκευτική ελευθερία προστατεύεται από το Σύνταγμα, ωστόσο, μέλη της μουσουλμανικής κοινότητας αναφέρουν διακρίσεις σε κρατικούς διορισμούς και ισχυρίζονται ότι υποεκπροσωπούνται στις απογραφές.^[3] Παρ' όλα αυτά, βελτιώσεις στην κυβερνητική πολιτική ως προς την κοινότητά τους έχουν αναφερθεί από μουσουλμανικές ομάδες.^[4] Η ίδια έκθεση αναφέρει ότι «κατά καιρούς εμφανίζονται προτάσεις για την αναθεώρηση του συντάγματος με σκοπό την καθιέρωση του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας, γεγονός που μπορεί να εντείνει τις διαθρησκευτικές εντάσεις.»^[5]

 

Αναφορικά με τις πρακτικές μαγείας στη χώρα καταγωγής του, κατόπιν έρευνας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, διαπιστώθηκε πως στη Λιβερία υφίστανται ευρέως αντιλήψεις περί «voodoo» και «juju powers», οι οποίες συνδέονται ακόμη και με δομές εξουσίας και πολιτικής επιρροής.^[6] Περαιτέρω, καταγράφεται επίσης η ύπαρξη «τελετουργικής βίας» στη Λιβερία, συμπεριλαμβανομένων πράξεων που σχετίζονται με πεποιθήσεις περί απόκτησης υπερφυσικής δύναμης μέσω τελετουργιών, ακόμη και με χρήση βίας κατά προσώπων.^[7] Οι κατηγορίες για μαγεία είναι συχνές στη Λιβερία και απευθύνονται κυρίως σε γυναίκες και παιδιά.^[8]

 

Άρθρο τοπικού τύπου, ημερομηνίας Ιουλίου 2024, αναφέρει ότι έξι άτομα έχασαν τη ζωή τους στην περιοχή Gbiah-Gblor της κομητείας Nimba, αφού εξαναγκάστηκαν να καταναλώσουν ένα φίλτρο για να αποδείξουν την αθωότητά τους έναντι κατηγοριών για μαγεία.^[9]  Άρθρο που δημοσιεύθηκε το Φεβρουάριο του 2026 αναφέρει ότι σε πολλές αγροτικές κοινότητες σε ολόκληρη τη Λιβερία, οι κατηγορίες για μαγεία μπορούν να εντείνουν τις μακροχρόνιες εντάσεις και μερικές φορές, να προκαλέσουν πράξεις βίας, παρά τις συνεχιζόμενες εκστρατείες ευαισθητοποίησης του κοινού που αποσκοπούν στην αποθάρρυνση των επιβλαβών παραδοσιακών κατηγοριών.^[10]

 

Επιπρόσθετα, άρθρο του Φεβρουαρίου 2026 σημειώνει ότι οι παραδοσιακοί αρχηγοί και οι πρεσβύτεροι της κομητείας Nimba κάλεσαν το Εθνικό Κοινοβούλιο να θεσπίσει νόμο που θα τους παρέχει την εξουσία να ασκούν δίωξη σε άτομα που κατηγορούνται για συμμετοχή σε δραστηριότητες μαγείας.^[11] Σύμφωνα με τους τοπικούς ηγέτες, μια τέτοια νομοθεσία θα συνέβαλε στον περιορισμό της φερόμενης αυτής πρακτικής και στη βελτίωση της ασφάλειας, ιδίως στις αγροτικές κοινότητες, όπου ο φόβος και η ένταση παραμένουν έντονα.^[12] Όπως αναφέρεται στο ίδιο άρθρο, σε κάποιες περιοχές, ορισμένα άτομα έχουν ομολογήσει δημοσίως ότι φέρεται να έχουν αφαιρέσει τη ζωή ανθρώπων μέσω μαγείας.^[13]

 

Παρόλο που υπάρχουν πληροφορίες που επιβεβαιώνουν την κατάσταση που επικαλείται ο αιτητής στο μέτρο βέβαια που αφορά την πίστη των ανθρώπων στη μαγεία γενικά στην χώρα καταγωγής του, αυτό δεν αρκεί για να στοιχειοθετηθεί καθεστώς διεθνούς προστασίας, λαμβάνοντας υπόψη πως δεν έχει επιβεβαιωθεί από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης ο προσωπικός προβαλλόμενος ισχυρισμός του.  Η έλλειψη εσωτερικής συνοχής στους ισχυρισμούς του, η έλλειψη επαρκών πληροφοριών και οι αντιφάσεις οι οποίες διαφαίνονται στην αφήγηση του αιτητή είναι τέτοιες που στο πλαίσιο της συνολικής αξιολόγησης και αποτίμησης των στοιχείων της υπόθεσης, δεν επαρκεί για να δοθεί καθεστώς. Για να καταστούν αποδεκτοί οι ισχυρισμοί του αιτητή, απαιτείται να συνοδεύονται από σαφή, λεπτομερή και εξατομικευμένα στοιχεία που να αποδεικνύουν τον ουσιώδη ισχυρισμό του. Κατά συνέπεια, με δεδομένο ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό του, εφόσον προέβη σε γενικές και αόριστες αναφορές κατά το αφήγημά του, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός.

 

Το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000 προβλέπει πως (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):  «Ως πρόσφυγας αναγνωρίζεται το πρόσωπο που, λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγενείας του και δεν είναι σε θέση, ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής [.]».

 

Είναι ξεκάθαρο τόσο από το άρθρο 3 του Ν.6(Ι)/2000, όσο και από το άρθρο 1 Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, πως για να αναγνωριστεί πρόσωπο ως πρόσφυγας, θα πρέπει να αποδεικνύεται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης, του οποίου τόσο το υποκειμενικό, όσο και το αντικειμενικό στοιχείο, πρέπει να εκτιμηθούν από το αρμόδιο όργανο προτού καταλήξει σε απόφαση (Βλ. σχ. παρ.37 και 38 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών).

 

Βάσει της ανωτέρω ανάλυσης στο σύνολό της, κρίνω ότι δεν υπάρχει κάποιος βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης του αιτητή σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. Κατά συνέπεια, προκύπτει πως ορθά αποφασίστηκε από την Υπηρεσία Ασύλου, ότι δεν συντρέχουν στο πρόσωπο του αιτητή εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία που στοιχειοθετούν δικαιολογημένο φόβο δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 3(1) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000.

 

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έχω αναλύσει ανωτέρω, ορθά κρίθηκε από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου ότι δεν στοιχειοθετούνται ούτε οι προϋποθέσεις του άρθρου 19 του Ν. 6(Ι)/2000, για να παρασχεθεί στον αιτητή το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αναφορικά με τον κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

 

Για τη διαπίστωση αυτού του πραγματικού κινδύνου θα πρέπει να υπάρχουν, όπως ρητά προνοεί το άρθρο 19(1), του Ν. 6(Ι)/2000, «ουσιώδεις λόγοι».  Περαιτέρω, σοβαρή βλάβη ή σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη κατά το εδάφιο (2) του άρθρου 19, του Ν. 6 (Ι)/2000 σημαίνει κίνδυνο αντιμετώπισης θανατικής ποινής ή εκτέλεσης βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας ή να υπάρχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (Βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015), ECLI:CY:AD:2015:D619.

 

Ο αρμόδιος λειτουργός, διεξήγαγε έρευνα για την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή, από την οποία προέκυψε ότι δεν υφίστατο εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετώπιζε δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.  Ως εκ τούτου, κρίθηκε πως δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις για παραχώρηση καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.  Σε κάθε περίπτωση, διεξήγαγα περαιτέρω έρευνα σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του αιτητή, σε πρόσφατες πηγές πληροφόρησης, στα πλαίσια βεβαίως της ex nunc δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου και προς εκπλήρωση της υποχρέωσης του Δικαστηρίου για έλεγχο της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.  

 

Αναφορικά με την εξέλιξη ένοπλων συγκρούσεων στη Λιβερία, κατόπιν σχετικής έρευνας του Δικαστηρίου δεν ανευρεθήκαν πηγές που να καταγράφουν οιαδήποτε ένοπλη σύγκρουση, εσωτερική ή μη, στη χώρα, κατάληξη η οποία επιβεβαιώνεται και από τo War Watch, μια πρωτοβουλία της «Geneva Academy of International Humanitarian Law and Human Rights» για τον προσδιορισμό και την καταγραφή των ενόπλων συγκρούσεων,  όπου  η Λιβερία δε συμπεριλαμβάνεται στις χώρες που αντιμετωπίζουν εσωτερικές και/ή εξωτερικές ένοπλες συγκρούσεις^[14].

 

Ως αναφέρει το Freedom House στην έκθεση του έτους 2025 αναφορικά με τα γεγονότα του έτους 2024, από τη λήξη του δεύτερου εμφυλίου πολέμου το 2003, η Λιβερία απολαμβάνει δύο δεκαετίες ειρήνης και σταθερότητας, σημειώνοντας σημαντική πρόοδο στην αποκατάσταση της κυβερνητικής ικανότητας, στην επανακαθιέρωση του κράτους δικαίου και στην εξασφάλιση των πολιτικών δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών των πολιτών.^[15] Το 2017, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η χώρα γνώρισε ειρηνική μεταβίβαση εξουσίας μεταξύ εκλεγμένων ηγετών, και οι ιδιαίτερα ανταγωνιστικές εκλογές του 2023 οδήγησαν σε άλλη μία δημοκρατική παράδοση εξουσίας στις αρχές του 2024.^[16] Ωστόσο, επίμονα προβλήματα παραμένουν, όπως η διαφθορά, η ατιμωρησία, οι πιέσεις στην ελευθερία του Τύπου και η βία κατά των γυναικών.^[17]

 

Σύμφωνα με την έκθεση του έτους 2026, του Ινστιτούτου Bertelsmann Stiftung που καλύπτει τα γεγονότα από 1 Φεβρουαρίου 2023 έως 31 Ιανουαρίου 2025, οι προσπάθειες του κράτους για τη διατήρηση της τάξης και της ασφάλειας αντιμετωπίζουν σημαντικούς περιορισμούς, ενώ οι τοπικοί μηχανισμοί διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη διαφύλαξη της ασφάλειας.^[18] Επίσης, υφίστανται πολλές ανταγωνιστικές εθνοτικές ταυτότητες οι οποίες αποδυναμώνουν την εθνική ταυτότητα της χώρας.^[19] Παρότι οι νομικές υπηρεσίες είναι θεωρητικά διαθέσιμες τόσο στις αστικές, όσο και στις αγροτικές περιοχές, είναι δαπανηρές και παρεμποδίζονται από τη διαφθορά.^[20] Σε σχέση με τις διαθέσιμες υπηρεσίες, η ως άνω έκθεση αναφέρει ότι εκτός της πρωτεύουσας, οι αποστάσεις ακόμη και προς τα πιο βασικά ιδρύματα υγειονομικής περίθαλψης είναι συχνά μεγάλες, ενώ το φάσμα των διαθέσιμων υπηρεσιών και φαρμάκων περιορίζεται στις βασικές ανάγκες.^[21] Το επίσημο ποσοστό ανεργίας μειώθηκε ελαφρώς στο 2,9% κατά τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς, ωστόσο τα χαμηλά εισοδήματα και η γενική υποαπασχόληση αποτελούν μεγαλύτερες προκλήσεις για την κοινωνική πρόνοια.^[22]

 

Σύμφωνα με τα πρόσφατα δεδομένα της βάσης δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 12/06/2026), στην Κομητεία Montserrado όπου ανήκει η πόλη Paynesville, καταγράφηκαν, 12 περιστατικά πολιτικής βίας, ("Political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 5 θάνατοι.^[23] Συγκεκριμένα στη πόλη Paynesville της Λιβερίας, δεν καταγράφηκε κανένα περιστατικό πολιτικής βίας.^[24] Σημειώνεται ότι ο πληθυσμός της Κομητείας Montserrado σύμφωνα με επίσημα δημογραφικά στοιχεία του 2022 ανήλθε σε 1,920,965^[25] κάτοικους και της πόλης Paynesville σε 300,000–400,000 κατοίκους^[26].

 

Αποτιμώντας τα προαναφερόμενα δεδομένα, δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης, καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του αιτητή όπου αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του εκεί να τεθεί σε κίνδυνο η ζωή του. Εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις του αιτητή, παρατηρώ ότι αυτός είναι ενήλικος, με ικανοποιητικό μορφωτικό επίπεδο, ικανός για εργασία, χωρίς θέματα υγείας και έχει υποστηρικτικό δίκτυο στην χώρα καταγωγής του. Ο αιτητής δεν έχει θέσει οποιαδήποτε ατομικά χαρακτηριστικά στην ενώπιον μου δικαστική διαδικασία, που να υποδηλώνουν ότι μπορεί να έχει τεθεί με οποιονδήποτε τρόπο σε δυσμενή θέση ή σε κίνδυνο δίωξης ή βλάβης.

 

Λαμβάνοντας υπόψη τα όσα ανωτέρω παρατέθηκαν και το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, καταλήγω ότι ορθώς κρίθηκε επί της ουσίας ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή του στο καθεστώς του πρόσφυγα ή για την παραχώρηση σε αυτόν συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει των προνοιών του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000 και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων.

  

Κατά πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δέουσα έρευνα κρίνεται από το Δικαστήριο ότι έγινε, όταν το αρμόδιο όργανο εξετάζει κάθε σχετικό με την υπόθεση γεγονός (Βλ. Motorways Ltd v. Υπουργού Οικονομικών (1999) 3ΑΑΔ 447).  Ορθή και πλήρης έρευνα θεωρείται αυτή που εκτείνεται στη διερεύνηση των ουσιωδών στοιχείων της υπόθεσης (Βλ. Νικολαΐδη v. Μηνά (1994) 3ΑΑΔ 321, Τουσούνα ν. Δημοκρατίας (2013) 3 Α.Α.Δ. 151, Χωματένος ν. Δημοκρατίας κ.α. (2 Α.Α.Δ. 120).  Η έκταση της έρευνας εξαρτάται πάντοτε από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης (Βλ. Δημοκρατία v. Ευαγγέλου κ.α. (2013) 3ΑΑΔ 414) και το αρμόδιο όργανο οφείλει να βρει τον κατάλληλο τρόπο για να εκπληρώσει την υποχρέωσή του για δέουσα έρευνα.  Από όσα έχω επεξηγήσει ανωτέρω προκύπτει ότι, το αρμόδιο όργανο έλαβε δεόντως και επαρκώς αιτιολογημένη απόφαση. 

 

Από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου και το σύνολο το στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, κρίνω ότι ακολουθήθηκε η ορθή διερευνητική διαδικασία και ορθώς το αίτημα του αιτητή για αναγνώριση καθεστώτος διεθνούς προστασίας έχει απορριφθεί. Οι Καθ' ων η αίτηση, στα πλαίσια εξέτασης και αξιολόγησης του αιτήματος του αιτητή, συνεκτίμησαν και αξιολόγησαν όλα τα στοιχεία που είχαν ενώπιον τους προτού καταλήξουν στην προσβαλλόμενη απόφαση και ενόψει των ισχυρισμών που πρόβαλε ο αιτητής, προέβησαν στη δέουσα υπό τις περιστάσεις έρευνα. Συνεπώς, ο ισχυρισμός της ευπαίδευτης συνηγόρου του αιτητή περί έλλειψης δέουσας έρευνας και αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης εκ μέρους του αρμόδιου οργάνου, απορρίπτεται στο σύνολό του.

 

Με βάση λοιπόν το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, καταλήγω ότι η προσφυγή του αιτητή εξετάστηκε με επάρκεια και επιμέλεια και υπήρξε επαρκής αιτιολόγηση της προσβαλλόμενης απόφασης εκ μέρους του αρμόδιου οργάνου. Το περιεχόμενο της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία συμπληρώνεται από την αιτιολογημένη Έκθεση-Εισήγηση του αρμόδιου λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου, στην οποία εκτίθενται λεπτομερώς οι λόγοι της απόρριψης του αιτήματος, αποκαλύπτει ότι η απόφασή της είναι  απόλυτα ορθή και στα πλαίσια της σχετικής νομοθεσίας.

 

Ως εκ τούτου, η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση, και εναντίον του αιτητή.

 

 

 

 

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.