ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

 Υπόθεση Αρ. 2698/24

 

2 Ιουλίου, 2026

 

[X. ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ: 

 

                                                                           F.F.

                                                                                                                                                Αιτητή

 

-και-

 

Κυπριακή Δημοκρατία

μέσω της Υπηρεσίας Ασύλου

 

                                                                                                                      Καθ’ ων η Αίτηση

 

...........................

 

Τζόζεφιν Σολωμού για Κλεοπάτρα Ε. Νικολάου, Δικηγόρος για τον Αιτητή

 

Κυριάκος Ιμανίμης για Αλέξανδρο Γεωργιάδη, Δικηγόρος για τους Καθ’ ων η Αίτηση

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.:  Ο Αιτητής με την παρούσα αίτηση ακυρώσεως προσφεύγει εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 30/04/2024, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Όπως προκύπτει από την Ένσταση που καταχωρήθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο που εκπροσωπεί τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, τα γεγονότα της υπό εξέταση περίπτωσης έχουν ως κατωτέρω:  Ο Αιτητής είναι υπήκοος της Λιβερίας και υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας στις 15/12/2021, αφού εισήλθε παράνομα στις ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές.  Ο αιτητής παρέλαβε τη Βεβαίωση Υποβολής Αιτήματος Διεθνούς Προστασίας («Confirmation of Submission of an Application for International Protection»).

 

Στις 10/04/2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος, στις 30/04/2024, ετοίμασε Έκθεση – Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου εισηγούμενος την απόρριψη του αιτήματος του Αιτητή. Στις 30/04/2024, ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου υιοθέτησε την εισήγηση για απόρριψη της αίτησης του Αιτητή.  Ακολούθως, στις 19/06/2024, η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή σχετικά με το αίτημα του Αιτητή, η οποία παραλήφθηκε ιδιοχείρως από τον αιτητή αυθημερόν.  Στη συνέχεια, ο Αιτητής καταχώρησε την υπό εξέταση προσφυγή κατά της απορριπτικής απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας.

 

Η ευπαίδευτη συνήγορος του αιτητή, κατά την δικάσιμο όπου η υπόθεση ήταν ορισμένη για διευκρινίσεις και παρουσίαση φακέλου, απέσυρε όλους τους νομικούς ισχυρισμούς που προωθούσε μέσω της Γραπτής της Αγόρευσης και δήλωσε πως προωθεί μόνο το νομικό ισχυρισμό περί έλλειψης δέουσας έρευνας, κατά τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης, εκ μέρους του αρμόδιου οργάνου. Κατά συνέπεια, οι νομικοί ισχυρισμοί που αποσύρθηκαν, απορρίφθηκαν από το Δικαστήριο κατά την ίδια δικάσιμο.

 

Ο ευπαίδευτος συνήγορος των καθ' ων η αίτηση, μέσω της Γραπτής της Αγόρευσης, αλλά και προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου, υποστηρίζει τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης και αναφέρει πως αυτή έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, κατόπιν δέουσας έρευνας αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά στοιχεία της υπόθεσης και αναφέρει πως η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη. Κατά συνέπεια, εισηγείται πως η υπό εξέταση προσφυγή θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο και να επικυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση.

 

Θα πρέπει να επισημανθεί ότι, σύμφωνα με τον περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμο του 2018 (Ν.73(Ι)/2018), το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας έχει την εξουσία να εξετάσει την παρούσα υπόθεση και επί της ουσίας.  Το γεγονός αυτό, οφείλεται στο ότι η υπό εξέταση υπόθεση αφορά αίτηση που χρονικά εμπίπτει στις προϋποθέσεις του άρθρου 11 του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν.73(Ι)/2018), οι οποίες δίδουν στο Δικαστήριο την υποχρέωση ελέγχου νομιμότητας και ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.

 

Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσον το αρμόδιο όργανο ορθά απέρριψε το αίτημα του αιτητή για χορήγηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Θεωρώ χρήσιμο να καταγραφούν όλοι οι ισχυρισμοί που πρόβαλε ο αιτητής σε όλα τα στάδια της εξέτασης του αιτήματός του, προκειμένου να εξετάσω την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης αλλά και για να διαφανεί εάν το αρμόδιο όργανο αποφάσισε μετά από δέουσα έρευνα, ορθά, νόμιμα και εντός των πλαισίων της σχετικής νομοθεσίας και αν εξέδωσε δεόντως αιτιολογημένη απόφαση.

 

Ο αιτητής κατά την υποβολή του αιτήματος διεθνούς προστασίας δήλωσε  ως προς τους λόγους που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, ότι η φίλη του που κυοφορούσε το παιδί του δεχόταν πίεση από τη μητριά της για να παντρευτεί με τη βία ένα άνδρα ηλικιωμένο, εξήντα ετών.  Ο άντρας αυτός και η μητέρα της φίλης του ισχυρίστηκε πως απειλούσαν συνεχώς τη ζωή του και γι’αυτό το λόγο εγκατέλειψε τη χώρα του για να είναι ασφαλής.

 

Κατά τη διάρκεια της προφορικής του συνέντευξης και ως προς τα προσωπικά του στοιχεία, ο Αιτητής ανέφερε ότι είναι υπήκοος της Λιβερίας και γεννήθηκε στην περιοχή Barkedu Town της περιφέρειας Quardu Gboni, στην πολιτεία Lofa της Λιβερίας. Σε ηλικία δέκα ετών μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του στη Voinjama City της επαρχίας Lofa, όπου διήγαγε φυσιολογική ζωή μέχρι τη στιγμή που μετακόμισε με τη σύντροφό του στη Monrovia. Εκεί παρέμεινε για ένα χρόνο και στη συνέχεια εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του.  Οι γονείς του, οι οποίοι σήμερα δεν βρίσκονται εν ζωή, ασχολούνταν με αγροτικές εργασίες. Ο αιτητής ανέφερε πως έχει μία ετεροθαλή αδελφή από άλλη μητέρα, η οποία κατοικεί στην Αίγυπτο.

 

Αν και δεν είναι παντρεμένος, διατηρούσε ερωτική σχέση με γυναίκα από τη χώρα καταγωγής του, με την οποία απέκτησε ένα παιδί, το οποίο διαμένει μόνιμα με τη μητέρα του στη Monrovia.  Όσον αφορά την εκπαίδευσή του, δήλωσε ότι είναι απόφοιτος του Lufa County Community College στη Λιβερία και ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 2019.  Ως προς την επαγγελματική του δραστηριότητα, λειτουργούσε δική του επιχείρηση πώλησης τηλεφωνικών καρτών μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα.  Ο αιτητής εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του στις 10/10/2021 και μετέβη αεροπορικώς στην Ακτή Ελεφαντοστού. Ακολούθως ταξίδεψε αεροπορικώς, μέσω Κωνσταντινούπολης, στις μη ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές και εισήλθε στην Κυπριακή Δημοκρατία στις 11/11/2021.

 

Αναφορικά με τους λόγους που τον ώθησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής υποστήριξε ότι απειλείτο από ένα ηλικιωμένο άνδρα που επιθυμούσε να παντρευτεί τη γυναίκα με την οποία επιθυμούσαν να μείνουν μαζί.  Ο αιτητής μετακόμισε στην Mοnrovia με τη γυναίκα αυτή, όπου έμειναν εκεί για τέσσερις μήνες και τη συγκεκριμένη περίοδο ξεκίνησε την επιχείρησή του.  Όταν η κοπέλα μετακόμισε στην Monrovia κάποια άτομα πλησίασαν τη μητέρα του και την ενημέρωσαν πως η κοπέλα είναι αρραβωνιασμένη με τον ηλικιωμένο άνδρα και πως ο αιτητής θα πρέπει να την αφήσει και αν δεν το πράξει την προειδοποίησαν ότι ο αιτητής θα αντιμετωπίσει πρόβλημα.  Στη συνέχεια, η κοπέλα αυτή κυοφορούσε το παιδί του και τότε του ζήτησαν όπως μεταβεί στο χωριό για να υποταχθεί στους παραδοσιακούς ανθρώπους αλλά ο αιτητής φοβόταν και αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα του και να μεταβεί στην Κυπριακή Δημοκρατία.  Όταν ρωτήθηκε για το τι θα του συνέβαινε εάν υποτασσόταν στους παραδοσιακούς ανθρώπους ο αιτητής δήλωσε πως δεν θα τον σκότωναν αλλά ότι έχουν άλλους τρόπους. Σε σχέση με την δυνατότητα κρατικής προστασίας, ο αιτητής δήλωσε πως ο άνθρωπος αυτός τον κατήγγειλε στην αστυνομία, αλλά ισχυρίστηκε πως σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα του, ότι οι αρχές θα του επιτρέψουν την επιστροφή του.

 

Στη βάση των ανωτέρω πληροφοριών ο αρμόδιος λειτουργός σχημάτισε στην Έκθεση – Εισήγησή του δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς ως κατωτέρω: 1) Ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ του Αιτητή, και 2) Ισχυρισμός του Αιτητή ότι εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του γιατί φοβόταν να παρουσιαστεί στο παραδοσιακό συμβούλιο του χωριού του, επειδή άφησε έγκυο γυναίκα η οποία ήταν ήδη αρραβωνιασμένη με άλλον άνδρα.

 

Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε δεκτός, καθώς στοιχειοθετήθηκε τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική αξιοπιστία του σε συνάρτηση με πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης και το προσκομισθέν ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου από τον Αιτητή πρωτότυπο διαβατήριο αυτού, εκδοθέν από τις αρχές της χώρας καταγωγής του.

 

Αντιθέτως, ο δεύτερος ισχυρισμός του Αιτητή δεν έγινε αποδεκτός από τον αρμόδιο λειτουργό, ο οποίος κατέγραψε ότι οι δηλώσεις του Αιτητή ήταν γενικές και μη λεπτομερείς. Ειδικότερα, κατά τη διάρκεια της αφήγησής του, ο Αιτητής δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, επειδή η γυναίκα με την οποία διατηρούσε ερωτική σχέση και την οποία άφησε έγκυο εξαναγκάστηκε να αρραβωνιαστεί εξέχον μέλος της τοπικής κοινότητας. Παρά τον αρραβώνα, ο ίδιος συνέχισε να διατηρεί σχέση μαζί της. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, επειδή αρνήθηκε να διακόψει τη σχέση αυτή, ο χορηγός των σπουδών του διέκοψε τη χρηματοδότησή του και ο ίδιος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα, φοβούμενος για τη ζωή του.

 

Κατά την αφήγησή του, ωστόσο, δεν ήταν σε θέση να παραθέσει επαρκείς και λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τα βασικά στοιχεία του ισχυρισμού του. Ειδικότερα, όταν ρωτήθηκε με ποιον τρόπο ο άνδρας πληροφορήθηκε τη σχέση του με τη συγκεκριμένη γυναίκα, απάντησε ότι η ίδια δεν του το είχε ποτέ εξηγήσει και υπέθεσε ότι ο άνδρας αυτός ήρθε σε επαφή μόνο με τη μητέρα της γυναίκας.  Επιπλέον, προέκυψε αντίφαση κατά τη συνέντευξη. Σε ερώτηση σχετικά με τους λόγους για τους οποίους ο άνδρας δεν κατάφερε να εντοπίσει τη γυναίκα του, ο αιτητής απάντησε αρχικά ότι εκείνη βρισκόταν στη Monrovia, γεγονός που, κατά τον ίδιο, καθιστούσε δύσκολο τον εντοπισμό της, επειδή δεν τη γνώριζαν στη συγκεκριμένη περιοχή.  Αργότερα, όμως, ανέφερε ότι ο ίδιος είχε ενημερώσει τον άνδρα πως η γυναίκα βρισκόταν στην Αίγυπτο.

 

Επιπρόσθετα, η αφήγησή του παρουσιάζει έλλειψη λογικής αλληλουχίας. Από τη μία πλευρά υποστήριξε ότι εγκατέλειψε τη χώρα επειδή αποτελούσε στόχο του άνδρα, ενώ σε άλλα σημεία της συνέντευξής του ανέφερε ως κύρια αιτία του φόβου επιστροφής το παραδοσιακό συμβούλιο του χωριού του, το οποίο είχε εγκαταλείψει από την ηλικία των δέκα ετών και το οποίο, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, τον είχε καλέσει να παρουσιαστεί ενώπιον του.  Λαμβάνοντας υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του αιτητή, το μορφωτικό του επίπεδο και το νεαρό της ηλικίας του, ο αρμόδιος λειτουργός κατέγραψε πως θα αναμένετο ότι θα ήταν σε θέση να παραθέσει με μεγαλύτερη σαφήνεια, λεπτομέρεια και επάρκεια, πληροφορίες σχετικά με τον πυρήνα του αιτήματός του.

 

Στα πλαίσια της εξέτασης της εξωτερικής αξιοπιστίας του ισχυρισμού, ο αρμόδιος λειτουργός κατέγραψε ότι τα όσα ανέφερε ο Αιτητής ως προς αυτό το μέρος του αιτήματός του αποτελούν το μοναδικό τεκμήριο προς υποστήριξη των ισχυρισμών του και δεν δικαιολογείται οποιαδήποτε διερεύνηση μέσω εξωτερικών πηγών πληροφόρησης, καταλήγοντας στην μη αποδοχή του ισχυρισμού στο σύνολό του.

 

Κατά την αξιολόγηση κινδύνου, ο αρμόδιος λειτουργός, στη βάση του αποδεκτού ισχυρισμού, παραπέμποντας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στην χώρα καταγωγής του και συνυπολογίζοντας το προσωπικό προφίλ του Αιτητή, κατέληξε ότι δεν υπάρχουν εύλογοι λόγοι από τους οποίους να προκύπτει ότι ο Αιτητής θα στοχοποιηθεί ή θα υποστεί σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του στην χώρα καταγωγής του και ειδικότερα στην Monrovia, όπου μάλιστα καταγράφει ότι έχει υποστηρικτικό δίκτυο.

 

Προχωρώντας στη νομική ανάλυση των ισχυρισμών του Αιτητή, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι δεν συντρέχουν στο πρόσωπό του εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία που θα μπορούσαν να τεκμηριώσουν βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής για έναν από τους λόγους του άρθρου 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου Ν.6(Ι)/2000 και του άρθρου 1Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951. Επιπλέον, κρίθηκε ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη Λιβερία, ο Αιτητής δεν θα κινδυνεύσει με θανατική ποινή ή εκτέλεση σύμφωνα με το άρθρο 19(2)(α) του περί Προσφύγων Νόμου, ούτε ενδέχεται να υποστεί βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία δυνάμει του άρθρου 19 (2)(β). Αναφορικά δε με το άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, ο αρμόδιος λειτουργός κατέληξε ότι ο Αιτητής δεν θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη υπό την έννοια του συγκεκριμένου άρθρου σε περίπτωση επιστροφής του στη Λιβερία και ειδικότερα στην Monrovia αφού δεν παρατηρούνται συνθήκες ένοπλων συγκρούσεων. Ως εκ τούτου, το ενδεχόμενο υπαγωγής του σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας απορρίφθηκε.  Ο αρμόδιος εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών λειτουργός που εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου, υιοθέτησε την έκθεση - εισήγηση του αρμόδιου λειτουργού και προχώρησε στην απόρριψη του αιτήματός του.

 

Στα πλαίσια εξέτασης της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, προχωρώ να εξετάσω κατ' ουσίαν το αίτημα του αιτητή λαμβάνοντας υπόψη βεβαίως όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μου από τη συνήγορό του, αλλά και από το συνήγορο που εκπροσωπεί τους καθ' ων η αίτηση.  Με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό, ο οποίος ορθά έγινε αποδεκτός, δεν θεωρώ αναγκαίο να ασχοληθώ. 

 

Αναφορικά με το δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, θα πρέπει να αναφέρω πως διαφαίνεται από το αφήγημά του ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να προβάλει τον ισχυρισμό του με συνέπεια και λεπτομέρεια, αφού δεν παρουσίασε με τρόπο συνεκτικό και λεπτομερή τα όσα αφορούν τον πυρήνα του αιτήματός του.  Η έκθεση του αρμόδιου λειτουργού ως προς την αξιολόγηση του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού είναι πλήρης και έχουν καταγραφεί όλα τα σημεία που αναδύουν πως ο αιτητής είναι εσωτερικά αναξιόπιστος στις δηλώσεις του.  Ενόψει των ανωτέρω δεδομένων διαπιστώνω πως η εσωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού του δεν τεκμηριώθηκε, εφόσον στήριξε τον πυρήνα του αιτήματός του σε γενικές και αόριστες αναφορές από τις οποίες δεν προκύπτει η προσωπική του εμπειρία, ούτε και ο κίνδυνος που επικαλείται ότι θα αντιμετωπίσει σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα του.

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του εν λόγω ουσιώδους ισχυρισμού, από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το μοναδικό στοιχείο που υποστήριζε τον ισχυρισμό του Αιτητή ήταν οι ίδιες του οι δηλώσεις, χωρίς να προσκομισθεί οποιοδήποτε άλλο αποδεικτικό ή υποστηρικτικό στοιχείο ενώπιον μου. Επιπρόσθετα, διαπιστώνω ότι ο ισχυρισμός αφορούσε περιστατικά αμιγώς προσωπικής φύσεως, τα οποία, λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους, δεν ήταν αντικειμενικά επιδεκτικά επιβεβαίωσης ή διάψευσης μέσω διαθέσιμων και αξιόπιστων εξωτερικών πηγών πληροφόρησης.

 

Υπό τις περιστάσεις αυτές, χωρίς να περιορίζομαι στη διαπίστωση της απουσίας εξωτερικής επιβεβαίωσης, αξιολόγησα τον ισχυρισμό στο πλαίσιο του συνόλου του υλικού που τέθηκε ενώπιόν μου και των δηλώσεων του Αιτητή, σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν την εξατομικευμένη εξέταση αιτήσεων διεθνούς προστασίας. Ελλείψει, ωστόσο, στοιχείων που να ενισχύουν την αξιοπιστία του ισχυρισμού ή να καθιστούν δυνατή την εξωτερική επαλήθευσή του, κατέληξα ότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός δεν τεκμηριώθηκε στον απαιτούμενο βαθμό.  Κατά συνέπεια, με δεδομένο ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό του, εφόσον προέβη σε γενικές και αόριστες αναφορές κατά το αφήγημά του, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός δεν γίνεται αποδεκτός.

 

Το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000 προβλέπει πως (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):  «Ως πρόσφυγας αναγνωρίζεται το πρόσωπο που, λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγενείας του και δεν είναι σε θέση, ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής […]».

 

Είναι ξεκάθαρο τόσο από το άρθρο 3 του Ν.6(Ι)/2000, όσο και από το άρθρο 1 Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, πως για να αναγνωριστεί πρόσωπο ως πρόσφυγας, θα πρέπει να αποδεικνύεται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης, του οποίου τόσο το υποκειμενικό, όσο και το αντικειμενικό στοιχείο, πρέπει να εκτιμηθούν από το αρμόδιο όργανο προτού καταλήξει σε απόφαση (Βλ. σχ. παρ.37 και 38 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών).

 

Βάσει της ανωτέρω ανάλυσης στο σύνολό της, κρίνω ότι δεν υπάρχει κάποιος βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης του αιτητή σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. Κατά συνέπεια, προκύπτει πως ορθά αποφασίστηκε από την Υπηρεσία Ασύλου, ότι δεν συντρέχουν στο πρόσωπο του αιτητή εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία που στοιχειοθετούν δικαιολογημένο φόβο δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 3(1) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000.

 

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έχω αναλύσει ανωτέρω, ορθά κρίθηκε από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου ότι δεν στοιχειοθετούνται ούτε οι προϋποθέσεις του άρθρου 19 του Ν. 6(Ι)/2000, για να παρασχεθεί στον αιτητή το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αναφορικά με τον κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

 

Για τη διαπίστωση αυτού του πραγματικού κινδύνου θα πρέπει να υπάρχουν, όπως ρητά προνοεί το άρθρο 19(1), του Ν. 6(Ι)/2000, «ουσιώδεις λόγοι».  Περαιτέρω, σοβαρή βλάβη ή σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη κατά το εδάφιο (2) του άρθρου 19, του Ν. 6 (Ι)/2000 σημαίνει κίνδυνο αντιμετώπισης θανατικής ποινής ή εκτέλεσης βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας ή να υπάρχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (Βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015), ECLI:CY:AD:2015:D619.

 

Ο αρμόδιος λειτουργός, διεξήγαγε έρευνα για την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή, από την οποία προέκυψε ότι δεν υφίστατο εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετώπιζε δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.  Ως εκ τούτου, κρίθηκε πως δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις για παραχώρηση καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.  Σε κάθε περίπτωση, διεξήγαγα περαιτέρω έρευνα σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του αιτητή, σε πρόσφατες πηγές πληροφόρησης, στα πλαίσια βεβαίως της ex nunc δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου και προς εκπλήρωση της υποχρέωσης του Δικαστηρίου για έλεγχο της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.  

 

Ως αναφέρει το Freedom House στην 2025 έκθεση του αναφορικά με τα γεγονότα του 2024, από τη λήξη του δεύτερου εμφυλίου πολέμου το 2003, η Λιβερία απολαμβάνει δύο δεκαετίες ειρήνης και σταθερότητας, σημειώνοντας σημαντική πρόοδο στην αποκατάσταση της κυβερνητικής ικανότητας, στην επανακαθιέρωση του κράτους δικαίου και στην εξασφάλιση των πολιτικών δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών των πολιτών.^[1] Το 2017, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η χώρα γνώρισε ειρηνική μεταβίβαση εξουσίας μεταξύ εκλεγμένων ηγετών, και οι ιδιαίτερα ανταγωνιστικές εκλογές του 2023 οδήγησαν σε άλλη μία δημοκρατική παράδοση εξουσίας στις αρχές του 2024.^[2] Ωστόσο, επίμονα προβλήματα παραμένουν, όπως η διαφθορά, η ατιμωρησία, οι πιέσεις στην ελευθερία του Τύπου και η βία κατά των γυναικών.^[3]

 

Σύμφωνα με την 2026 έκθεση του ινστιτούτου Bertelsmann Stiftung που καλύπτει τα γεγονότα από 1 Φεβρουαρίου 2023 έως 31 Ιανουαρίου 2025, οι προσπάθειες του κράτους για τη διατήρηση της τάξης και της ασφάλειας αντιμετωπίζουν σημαντικούς περιορισμούς, ενώ οι τοπικοί μηχανισμοί διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη διαφύλαξη της ασφάλειας.^[4] Επίσης, υφίστανται πολλές ανταγωνιστικές εθνοτικές ταυτότητες οι οποίες αποδυναμώνουν την εθνική ταυτότητα της χώρας.^[5] Παρότι οι νομικές υπηρεσίες είναι θεωρητικά διαθέσιμες τόσο στις αστικές όσο και στις αγροτικές περιοχές, είναι δαπανηρές και παρεμποδίζονται από τη διαφθορά.^[6] Σε σχέση με τις διαθέσιμες υπηρεσίες, η ως άνω έκθεση αναφέρει ότι εκτός της πρωτεύουσας, οι αποστάσεις ακόμη και προς τα πιο βασικά ιδρύματα υγειονομικής περίθαλψης είναι συχνά μεγάλες, ενώ το φάσμα των διαθέσιμων υπηρεσιών και φαρμάκων περιορίζεται στις βασικές ανάγκες.^[7] Το επίσημο ποσοστό ανεργίας μειώθηκε ελαφρώς στο 2,9% κατά τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς, ωστόσο τα χαμηλά εισοδήματα και η γενική υποαπασχόληση αποτελούν μεγαλύτερες προκλήσεις για την κοινωνική πρόνοια.^[8]

 

Σύμφωνα με τα πρόσφατα δεδομένα της βάσης δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 29/06/2026), στην κομητεία Montserrado, όπου υπάγεται η πόλη Monrovia, καταγράφηκαν 12 περιστατικά πολιτικής βίας (“Political violence”, που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 5 θάνατοι.^[9] Σημειώνεται ότι ο πληθυσμός της πόλης Monrovia, σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2026, ανέρχεται σε 2,396,360 κατοίκους.^[10]

 

Αποτιμώντας τα προαναφερόμενα δεδομένα, δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης, καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του αιτητή όπου αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του εκεί να τεθεί σε κίνδυνο η ζωή του. Εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις του αιτητή, παρατηρώ ότι αυτός είναι άνδρας, υγιής, με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, πλήρως ικανός προς εργασία, με προηγούμενη εργασιακή εμπειρία, χωρίς στοιχεία ευαλωτότητας και με υποστηρικτικό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του.  Ο αιτητής δεν έχει θέσει οποιαδήποτε ατομικά χαρακτηριστικά στην ενώπιον μου δικαστική διαδικασία, που να υποδηλώνουν ότι μπορεί να έχει τεθεί με οποιονδήποτε τρόπο σε δυσμενή θέση ή σε κίνδυνο δίωξης ή βλάβης.

 

Λαμβάνοντας υπόψη τα όσα ανωτέρω παρατέθηκαν και το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, καταλήγω ότι ορθώς κρίθηκε επί της ουσίας ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή του στο καθεστώς του πρόσφυγα ή για την παραχώρηση σε αυτόν συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει των προνοιών του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000 και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων.

  

Κατά πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δέουσα έρευνα κρίνεται από το Δικαστήριο ότι έγινε, όταν το αρμόδιο όργανο εξετάζει κάθε σχετικό με την υπόθεση γεγονός (Βλ. Motorways Ltd v. Υπουργού Οικονομικών (1999) 3ΑΑΔ 447).  Ορθή και πλήρης έρευνα θεωρείται αυτή που εκτείνεται στη διερεύνηση των ουσιωδών στοιχείων της υπόθεσης (Βλ. Νικολαΐδη v. Μηνά (1994) 3ΑΑΔ 321, Τουσούνα ν. Δημοκρατίας (2013) 3 Α.Α.Δ. 151, Χωματένος ν. Δημοκρατίας κ.α. (2 Α.Α.Δ. 120).  Η έκταση της έρευνας εξαρτάται πάντοτε από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης (Βλ. Δημοκρατία v. Ευαγγέλου κ.α. (2013) 3ΑΑΔ 414) και το αρμόδιο όργανο οφείλει να βρει τον κατάλληλο τρόπο για να εκπληρώσει την υποχρέωσή του για δέουσα έρευνα.  Από όσα έχω επεξηγήσει ανωτέρω προκύπτει ότι, το αρμόδιο όργανο έλαβε δεόντως και επαρκώς αιτιολογημένη απόφαση.  Συνεπώς, ο ισχυρισμός της ευπαίδευτης συνηγόρου του αιτητή περί έλλειψης δέουσας έρευνας και αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης εκ μέρους του αρμόδιου οργάνου, απορρίπτεται στο σύνολό του.

 

Από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου και το σύνολο το στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, κρίνω ότι ακολουθήθηκε η ορθή διερευνητική διαδικασία και ορθώς το αίτημα του αιτητή για αναγνώριση καθεστώτος διεθνούς προστασίας έχει απορριφθεί. Οι Καθ' ων η αίτηση, στα πλαίσια εξέτασης και αξιολόγησης του αιτήματος του αιτητή, συνεκτίμησαν και αξιολόγησαν όλα τα στοιχεία που είχαν ενώπιον τους προτού καταλήξουν στην προσβαλλόμενη απόφαση και ενόψει των ισχυρισμών που πρόβαλε ο αιτητής, προέβησαν στη δέουσα υπό τις περιστάσεις έρευνα.

 

Με βάση λοιπόν το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, καταλήγω ότι η προσφυγή του αιτητή εξετάστηκε με επάρκεια και επιμέλεια και υπήρξε επαρκής αιτιολόγηση της προσβαλλόμενης απόφασης εκ μέρους του αρμόδιου οργάνου. Το περιεχόμενο της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία συμπληρώνεται από την αιτιολογημένη Έκθεση-Εισήγηση του αρμόδιου λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου, στην οποία εκτίθενται λεπτομερώς οι λόγοι της απόρριψης του αιτήματος, αποκαλύπτει ότι η απόφασή της είναι  απόλυτα ορθή και στα πλαίσια της σχετικής νομοθεσίας.

 

Ως εκ τούτου, η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση, και εναντίον του αιτητή.

 

 

 

 

 

 

 

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.