ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 280/2026

 

31 Ιουλίου 2026

 

[Β.ΚΟΥΡΟΥΖΙΔΟΥ ΚΑΡΛΕΤΤΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Q.Α.

Αιτητής

-και-

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η Αίτηση

 

Ο Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως.

Μ. Φιλίππου (κα), Δικηγόρος για τους Καθ' ων η Αίτηση.

(Παρόν η διερμηνέας Alqarout Shahd για πιστή μετάφραση από τα αραβικά στα ελληνικά και αντίστροφα)

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Με την παρούσα προσφυγή ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση των Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 27/01/2026, η οποία του κοινοποιήθηκε στις 6/02/2026 και με την οποία πληροφορήθηκε ότι το αίτημα του για διεθνή προστασία ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου απορρίφθηκε στη βάση των άρθρων 13(2)(δ) και 18(7Β) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025, καθώς και ότι αποφασίστηκε η επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του στη βάση του άρθρου 13(2)(δ) του ιδίου Νόμου.

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

 

O Αιτητής είναι υπήκοος της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας. Στις 13/05/2026 υπέβαλε αίτηση για παροχή Διεθνούς Προστασίας, αφού αφίχθηκε παράτυπα στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ έφυγε από τη χώρα καταγωγής του στις 07/05/2025. Στις 15/01/2026 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή, στην Υπηρεσία Ασύλου. Στις 23/01/2026 λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου ετοίμασε Έκθεση/Εισήγηση με την οποία εισηγείτο την απόρριψη του αιτήματος του Αιτητή και στις 27/01/2026, εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών αρμόδιος λειτουργός ενέκρινε την εν λόγω Έκθεση/Εισήγηση και αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης του Αιτητή για διεθνή προστασία. Στις 06/02/2026, η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή, μαζί με την αιτιολόγηση της απόφασης της σχετικά με το αίτημα του Αιτητή (ως η σχετική Έκθεση/Εισήγηση), η οποία παραλήφθηκε και υπογράφηκε ιδιοχείρως από τον Αιτητή την ίδια ημέρα.

 

Στις 16/02/2026 καταχωρήθηκε αυτοπροσώπως από τον Αιτητή η υπό εξέταση προσφυγή.

 

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

 

Εκ προοιμίου, παρατηρώ ότι ο Αιτητής αναφέρει στο πλαίσιο του εισαγωγικού δικογράφου της παρούσας διαδικασίας την επιθυμία του να υποβάλει ένσταση κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου προβάλλοντας τον ισχυρισμό πως η κατάσταση στη Συρία είναι ασταθής και μη ασφαλής.

 

Δεδομένου του γεγονότος ότι ο Αιτητής εμφανίζεται ενώπιον του Δικαστηρίου άνευ συνηγόρου, ο Κανονισμός 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962 δεν τυγχάνει εφαρμογής στην περίπτωσή του. Αυτό συνεπάγεται ότι ο Αιτητής δεν είναι υποχρεωμένος να θέσει με την προσφυγή του τα νομικά σημεία επί των οποίων αυτή στηρίζεται και να τα αιτιολογήσει πλήρως.

 

Οι Καθ' ων η Αίτηση διατείνονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ορθή και νόμιμη, και λήφθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος, τη σχετική νομοθεσία και Κανονισμούς, καθώς και με βάση τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, είναι δε, επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, μετά από δέουσα έρευνα, σύμφωνα με τις γενικές αρχές του διοικητικού δικαίου και ύστερα από ορθή ενάσκηση της διακριτικής εξουσίας των Καθ’ ων η Αίτηση και αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης.

 

Στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, η προσφυγή απορρίφθηκε λόγω μη προώθησης στις 5/5/2026. Ακολούθως ο Αιτητής καταχώρησε Αίτηση επαναφοράς της προσφυγής στις 14/5/2026, η οποία εξετάστηκε στις 21/7/2026 και εκδόθηκε διάταγμα επαναφοράς της προσφυγής την ίδια ημέρα.

 Κατά την ακροαματική διαδικασία ο Αιτητής ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι κατάγεται από το Idlib της Συρίας και πως ήρθε στην Κύπρο καθότι η κατάσταση στη Συρία είναι ασταθής, τα σπίτια τους τους έχουν καταστραφεί και δεν μπορεί να βρει εργασία. Πρόσθεσε ότι η οικογένεια του βρίσκεται στη Συρία και πως εργάζεται στην Κύπρο, συγκεκριμένα στις οικοδομές για να βοηθήσει την οικογένεια του οικονομικά.

 

 

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

 

Ο Αιτητής κατά την υποβολή της αίτησης του για διεθνή προστασία, δήλωσε πως εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, λόγω του πολέμου, καθώς και για να εργαστεί.

 

Κατά τη συνέντευξη του στις 15/01/2026, ο Αιτητής αρχικά επιβεβαίωσε ότι κατανοεί τον διερμηνέα καθώς και την όλη διαδικασία ως του επεξηγήθηκε. Δήλωσε επίσης ότι βρίσκεται σε καλή κατάσταση για να προσχωρήσει με τη συνέντευξη, καθώς και ότι δεν αντιμετωπίζει οποιαδήποτε ιατρικά ζητήματα ή θέματα υγείας. Επιβεβαίωσε δε, ότι αληθεύουν τα όσα ο ίδιος κατέγραψε στην αίτηση του για διεθνή προστασία.

 

Ως προς τα προσωπικά του στοιχεία, ο Αιτητής επιβεβαίωσε ότι είναι Σύριος ως προς την υπηκοότητα του, με καταγωγή από το Idlib, καθώς και ότι είναι Σουνίτης μουσουλμάνος ως προς το θρήσκευμά του. Γεννηθείς στις 01/01/2001 στο χωριό Enqrati, του κυβερνείου του Idlib, όπου έζησε όλη του τη ζωή,  μέχρι και την αναχώρησή του από τη Συρία. (Π.Β. ερ.41χ2-χ8). Το κυβερνείο Idlib, θεωρείται η τελευταία περιοχή συνήθους διαμονής του Αιτητή στη Συρία.

Όσον αφορά το μορφωτικό του επίπεδο, ο Αιτητής δήλωσε ότι στη χώρα καταγωγής του  ολοκλήρωσε το δημοτικό σχολείο, ενώ η εκπαίδευσή του διακόπηκε εξαιτίας του πολέμου. Όπως ανέφερε, φοιτούσε σε δημοτικό σχολείο που βρίσκεται στο χωριό Ma’ardabse του κυβερνείου Idlib (Π.Β. ερ.38χ1-χ3). Αναφορικά με τις γλωσσικές του δεξιότητες, δήλωσε ότι η μητρική του γλώσσα είναι η αραβική, ενώ ομιλεί ελληνικά σε βασικό επίπεδο (Π.Β. ερ.39χ12-χ13). Σχετικά με το εργασιακό του ιστορικό, ο Αιτητής δήλωσε ότι στη χώρα καταγωγής του φρόντιζε τα ζώα κτηνοτροφίας της οικογένειας, ενώ από το 2017 μέχρι το 2019 εργαζόταν ως μαθητευόμενος συγκολλητής σιδήρου. Στην Κύπρο εργάζεται με μερική απασχόληση  ως καθαριστής οικοδομικού εξοπλισμού(Π.Β. ερ.38,χ4-χ5).

Σχετικά με την οικογενειακή του κατάσταση, ο Αιτητής δήλωσε ότι είναι έγγαμος. Ο Αιτητής ανέφερε ότι η σύζυγός του διαμένει με τη μητέρα και τα αδέλφια του στό χωριό Enqratiτου κυβερνείου | Idlib (Π.Β. ερ.40χ10-χ12, ερ.39χ1-χ2).  

Ακολούθως, ερωτηθείς αναφορικά με τους λόγους που τον οδήγησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής επικαλέστηκε τον πόλεμο και τους βομβαρδισμούς στη χώρα του ήτοι δεν υπήρχε ασφάλεια, η διαβίωση είναι δύσκολη και δεν έχει εργασία εκεί.

 

Με την ολοκλήρωση της ελεύθερης αφήγησης του αιτούντος, ο αρμόδιος λειτουργός επιχείρησε να συνοψίσει τους λόγους αναχώρησής του από τη χώρα καταγωγής του, διατυπώνοντας ότι, σύμφωνα με όσα είχε ήδη αναφέρει, η αποχώρησή του οφειλόταν στη γενική ανασφάλεια και τη δύσκολη κοινωνικό-οικονομική κατάσταση εξαιτίας του πολέμου.

 

Υπό το φως των ως άνω πληροφοριών, ως αυτές προκύπτουν από τα πρακτικά της συνέντευξης και τα λοιπά στοιχεία του διοικητικού φακέλου, ο λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου σχημάτισε την εισήγησή του επί τη βάση των εξής τρις (3) ουσιωδών ισχυρισμών: α) ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ του Αιτητή, β) η κατάσταση ασφάλειας στη Συρία και (γ) λόγοι κινωνικοοικονομικού περιεχομένου.

 

Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός καθώς και ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός, έγιναν αποδεκτοί, καθώς στοιχειοθετήθηκε τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική αξιοπιστία του Αιτητή, σε συνάρτηση με πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, ενώ λήφθηκαν επίσης υπόψη, το πρωτότυπο και επίσημο διαβατήριο που προσκόμισε ο Αιτητής στην Υπηρεσία Ασύλου, καθώς και η κατάσταση ανασφάλειας λόγω και του πολέμου, που επικρατούσε τότε στη Συρία, ως επίσης, η αδιάκριτη βία που υπήρχε στη χώρα και το γεγονός ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Συρίας είχαν εκτοπιστεί από τις περιοχές όπου διέμεναν εκεί (παραθέτοντας σχετικές πληροφορίες από εξωτερικές πηγές).

 

Ομοίως, αποδεκτός έγινε και ο τρίτος ουσιώδης ισχυρισμός του Αιτητή, περί των οικονομικών δυσκολιών και διαβίωσης του ίδιου και της οικογένειας του που τον ανάγκασαν να αφιχθεί στη Δημοκρατία με σκοπό να εργαστεί να αποταμιεύσει χρήματα για να μπορέσει να αποκτήσει το δικό του σπίτι και αυτοκίνητο.

 

Ειδικότερα, ο λειτουργός σημείωσε ότι οι σχετικές δηλώσεις του Αιτητή χαρακτηρίζονταν από σαφήνεια καθώς και συνέπεια με εξωτερικές πληροφορίες.

Εν συνεχεία, κατά την εκτίμηση του κινδύνου στη βάση του συνόλου των ισχυρισμών του Αιτητή που κρίθηκαν αποδεκτοί, ο λειτουργός παρέπεμψε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με τη κατάσταση ασφαλείας στο Κυβερνείο του Idlib (όπου αναμένεται να επιστρέψει ο Αιτητής). Περαιτέρω, αναφορικά με τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, συγκεκριμένα για την κατάσταση στη χώρα καταγωγής του ο λειτουργός παρέθεσε σχετικές πληροφορίες από εξωτερικές πηγές, που κάνουν λόγο για επιστροφή χιλιάδων Σύριων στη χώρα τους και στις περιοχές διαμονής τους, εθελοντικά και με τη συνδρομή/υποστήριξη των Η.Ε., καθώς και για την πρόθεση και άλλων Σύριων προσφύγων να επιστρέψουν στη χώρα τους, ως επίσης, στις ενέργειες για παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Συρία, στις ενέργειες της νέας κυβέρνησης της Συρίας ως προς την εξομάλυνση των διεθνών σχέσεων της χώρας καθώς και στα βήματα που έγιναν ως προς τα εσωτερικά ζητήματα και υπηρεσίες, αλλά και στις ενέργειες για συνεργασία και για την ανοικοδόμηση της χώρας, στην οικονομική ανάκαμψη που φαίνεται να ξεκίνησε να παρατηρείται στη Συρία καθώς και στην άρση ορισμένων περιοριστικών μέτρων που υπήρχαν εναντίον της χώρας, καθώς και τη συνεχιζόμενη βελτίωση και ανάπτυξη που φαίνεται να παρουσιάζει η πόλη του Idlib σε σχέση και με άλλες περιοχές της Συρίας. Σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στην περιοχή του Idlib συγκεκριμένα, ο λειτουργός παρέθεσε (αριθμητικά) δεδομένα για τα περιστατικά ασφαλείας που καταγράφηκαν στην εν λόγω περιοχή, καθώς και εξωτερικές πληροφορίες από τις οποίες προκύπτει ότι η κατάσταση ασφαλείας στην περιοχή του Idlib έχει βελτιωθεί σημαντικά μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ, ως επίσης, έχει (έκτοτε) βελτιωθεί αισθητά η ελευθερία μετακίνησης (γενικότερα στη χώρα). Περαιτέρω, ο λειτουργός παρέθεσε πληροφορίες από εξωτερικές πηγές, αναφορικά με την ασφάλεια και λειτουργικότητα στο Idlib (όπου αναφέρεται για την πόλη Idlib πως η κατάσταση ασφαλείας είναι σταθερή), για τη διατήρηση των βασικών υπηρεσιών στον τομέα της υγείας που παρατηρείται στην περιοχή του Idlib, το επαρκές και συγκριτικά υψηλότερο επίπεδο υγειονομικής περίθαλψης στην εν λόγω περιοχή και με την υποστήριξη από ΜΚΟ, για την κατάσταση του τομέα της εκπαίδευσης στην περιοχή του Idlib (όπου καταγράφονται αρκετά κατεστραμμένα σχολεία), ως επίσης σχετικά με τις επιστροφές στη Συρία και τις διαδικασίες εισόδου στη χώρα (όπου δεν φαίνεται να προκύπτουν δυσκολίες ή περιορισμοί για Σύριους που επιστρέφουν στη χώρα), ενώ γίνεται αναφορά και στην υποστήριξη που λαμβάνουν οι επιστρέφοντες στη Συρία από δίκτυα ΜΚΟ / διεθνών οργανισμών και του ΟΗΕ (σε υπηρεσίες εκπαίδευσης, υγείας και νομικής υποστήριξης, καθώς και σε ανάγκες στέγασης, μεταφορών και βασικών αγαθών). Επίσης, παρατίθενται εξωτερικές πληροφορίες συγκεκριμένα για την περιοχή του Idlib, με βάση τις οποίες, η εν λόγω περιοχή βρίσκεται υπό τον πλήρη έλεγχο της μεταβατικής κυβέρνησης, με σταθερότητα όσον αφορά την ασφάλεια και η οποία παρουσιάζει συγκριτικά υψηλό αριθμό επιστραφέντων εκεί. Ως επίσης σημείωσε (γενικότερα) ο λειτουργός, το Idlib αποτυπώνεται συνολικά ως περιοχή κρατικού ελέγχου και διοικητικής σταθερότητας, καθώς και συγκριτικά ασφαλές με ενεργές υποδομές υγείας και βασικές υπηρεσίες σε λειτουργία.

 

Περαιτέρω, λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα ασφαλείας για την περιοχή του Idlib, καθώς και την κατάσταση ως περιγράφεται ανωτέρω στην εν λόγω περιοχή, ο λειτουργός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα περιστατικά ασφαλείας που εντοπίζονται εκεί, δεν είναι τέτοιας έντασης, έκτασης και συχνότητας, αλλά και ότι αυτά αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, δεδομένα από τα οποία διαπιστώθηκε πως δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι στην περιοχή του Idlib επικρατούν συνθήκες αδιάκριτης βίας, λόγω διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης. Επίσης, λαμβάνοντας υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή (ήτοι ενήλικας άνδρας, χωρίς σοβαρά προβλήματα υγείας ή ενδείξεις ευαλωτότητας, που διέμενε στην περιοχή του Idlib, όπου διαμένει επίσης η οικογένειά του και όπου δεν παρατηρούνται εκτεταμένες συγκρούσεις), ο λειτουργός κατέληξε στο ότι δεν διαπιστώθηκε πως προκύπτουν εύλογοι λόγοι να πιστεύεται ότι θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, σε περίπτωση επιστροφής του στον τόπο συνήθους διαμονής του, ήτοι στην περιοχή Idlib της Συρίας.

 

Ακολούθως, κατά τη νομική ανάλυση, κρίθηκε πως στην περίπτωση του Αιτητή δεν στοιχειοθετείται βάσιμος φόβος δίωξης (βάσει του άρθρου 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025), εφόσον διαπιστώθηκε πως από τα όσα στοιχεία του Αιτητή έγιναν αποδεκτά, δεν πληρούνται τα αναγκαία υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία του φόβου δίωξης, για κάποιον από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 και στο Άρθρο 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων. Αναφορικά δε, με τις προϋποθέσεις υπαγωγής σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (βάσει του άρθρου 19(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025), με βάση το προσωπικό του προφίλ και την αξιολόγηση κινδύνου, διαπιστώθηκε ότι δεν θεωρείται ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση (κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(α) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025), ή βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία (κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(β) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025). Ειδικότερα, κατά την αξιολόγηση των προϋποθέσεων του άρθρου 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025, διαπιστώθηκε πως στην περιοχή του Idlib, όπου βρίσκεται η περιοχή συνήθους διαμονής του Αιτητή στη Συρία (και όπου αναμένεται να επιστρέψει), δεν υφίστατο κατάσταση διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (ως αναλύθηκε κατά την αξιολόγηση του κινδύνου), ώστε να κινδυνεύει ο Αιτητής κατά την επιστροφή του να αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και προσωπικής απειλή κατά της ζωής του ή της σωματικής του ακεραιότητας, ως άμαχος, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας, εξαιτίας της παρουσίας του και μόνο στην εν λόγω περιοχή όπου αναμένεται να επιστρέψει.

 

Ως εκ των ανωτέρω δεδομένων, το αίτημα για διεθνή προστασία του Αιτητή απορρίφθηκε από την Υπηρεσία Ασύλoυ.

 

Έπειτα από ενδελεχή εξέταση του διοικητικού φακέλου και όπως προκύπτει από τα στοιχεία που βρίσκονται σε αυτόν, κρίνω ως ορθή και αιτιολογημένη από τους Καθ' ων η Αίτηση την αποδοχή των ουσιωδών ισχυρισμών του Αιτητή που αφορούν τα προσωπικά του στοιχεία καθώς και τη γενικότερη κατάσταση ανασφάλειας που επικρατούσε στη Συρία. Ως εκ τούτου, εν απουσία και οιονδήποτε στοιχείων περί του αντιθέτου, το παρόν Δικαστήριο δεν βρίσκει λόγο διαφοροποίησης επί των ανωτέρω ευρημάτων της Υπηρεσίας Ασύλου. Ειδικότερα, διαπιστώνεται (ομοίως) ότι η γενική αξιοπιστία του Αιτητή κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του και ως προς τα ανωτέρω δεδομένα που υποστήριξε, υπήρξε ικανοποιητική και ο ίδιος ήταν συνεκτικός στις απαντήσεις του και δεν υπέπεσε σε σοβαρές αντιφάσεις ως προς τις δηλώσεις του σχετικά με το προφίλ του και τη χώρα καταγωγής του (που επιβεβαιώνεται από το επίσημο διαβατήριό του) καθώς και τον ισχυρισμό του αναφορικά με το ότι έφυγε από τη χώρα του εξαιτίας της κατάστασης ανασφάλειας και της ανθρωπιστικής κρίσης που επικρατούσε εκεί λόγω και του πολέμου (κατάσταση που επιβεβαιώνεται ότι υφίστατο στη Συρία την τότε περίοδο, από πληροφορίες σε εξωτερικές πηγές που παρέθεσε ο λειτουργός).

 

Περαιτέρω, κρίνω ότι η έρευνα της Υπηρεσίας Ασύλου σε έγκυρες και επίσημες πήγες πληροφόρησης ήταν επαρκής, πλήρης και επίκαιρη, ώστε να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα, ενώ συνάμα, ορθά ο λειτουργός κατόπιν αξιολόγησης του (μελλοντικού) κινδύνου και λαμβάνοντας υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν στοιχειοθετείται εύλογος βαθμός πιθανότητας ο Αιτητής να αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και αδικαιολόγητης βλάβης με την επιστροφή του στη Συρία και στον τόπο συνήθους διαμονής του εκεί (ήτοι το Idlib).

 

Συνακόλουθα, διακρίνεται ότι κατά την διάρκεια της συνέντευξης του δεν γίνεται επίκληση από τον Αιτητή, κατά τρόπο ειδικό και συγκεκριμένο, οιωνδήποτε κρίσιμων στοιχείων και περιστατικών από τα οποία να μπορεί να τεκμηριωθεί κατά τρόπο αρκούντως σαφή και συγκεκριμένο, η συνδρομή πραγματικού, προσωπικού και ενεστώτος κινδύνου στη χώρα καταγωγής του.

 

Ειδικότερα δε, αναφορικά με την ταυτότητα και τα προσωπικά στοιχεία τoυ Αιτητή, σημειώνονται τα ακόλουθα, συγκεκριμένα ως προς το θρήσκευμα του ως σουνίτης μουσουλμάνος:

 

Σχετικές πληροφορίες σε έγκυρη πηγή αναφέρουν ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2025, o πληθυσμός των 23,9 εκατομμυρίων αποτελείται από 87% μουσουλμάνους, εκ των οποίων το 74% είναι σουνίτες, ενώ οι αλαουίτες, οι ισμαηλίτες και οι σιίτες μουσουλμάνοι αποτελούν συνολικά το 13% του πληθυσμού της Συρίας.^[1] Επιπλέον, στην ίδια πηγή αναφέρεται πως εντός του 2025, στη Συρία επέστρεψαν πέραν του ενός εκατομμυρίου ‘πρώην πρόσφυγες’, που ως επί το πλείστον ήταν σουνίτες μουσουλμάνοι Άραβες.^[2] Περαιτέρω, πληροφορίες σε άλλη πηγή αναφέρουν ότι από τον Δεκέμβριο του 2024, έχουν καταγραφεί «στοχευμένες δολοφονίες εκδίκησης ανδρών που φέρονται να συνδέονται με τον στρατό ή τις υπηρεσίες πληροφοριών του καθεστώτος Άσαντ» και οι οποίες «φέρεται να διαπράχθηκαν από άγνωστους ένοπλους άνδρες», ενώ «βασίζονται στην φερόμενη σχέση των θυμάτων με το καθεστώς Άσαντ και στους ρόλους τους σε προηγούμενες παραβιάσεις παρά στη θρησκευτική τους ταυτότητα».[3] Η ίδια πηγή αναφέρει ότι «μεταξύ των θυμάτων περιλαμβάνονται άτομα από σουνιτικές, αλαουιτικές και σιιτικές κοινότητες», που «φέρεται να έγιναν στόχος τόσο για επίσημους ρόλους στις υπηρεσίες πληροφοριών και ασφάλειας της προηγούμενης κυβέρνησης όσο και για το ότι ήταν πληροφοριοδότες».[4] Οι εν λόγω ‘στοχευμένες επιθέσεις’ «έχουν σημειωθεί σε αρκετές επαρχίες, όπως το Aleppo, η Dar’a, η Δαμασκός, το Deir Ez Zor, Homs, Hama και η Latakia».[5] Πιο συγκεκριμένα, στο βόρειο Κυβερνείο του Aleppo, φέρεται να εμφανίστηκε τον Απρίλιο του 2025, μια ομάδα που επικαλέστηκε ότι «στόχος της είναι η εξάλειψη των συνεργατών του πρώην καθεστώτος που εμπλέκονται σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων», ενώ κατά την περίοδο που ακολούθησε, «καταγράφηκε αύξηση των επιθέσεων αυτονομιστών εναντίον συνεργατών του πρώην καθεστώτος», με αναφορές να καταγράφουν εκτελέσεις, ‘κυρίως’ Σουνιτών συνεργατών του πρώην καθεστώτος, στη Hama και το Aleppo, καθώς και «επιθέσεις εναντίον Αλαουιτών στην πόλη Homs, στη δυτική Dar’a και στη Latakia».[6] Επίσης, άλλες πηγές ανέφεραν ότι κατά την εν λόγω περίοδο ‘άγνωστοι ένοπλοι’ διέπραξαν δολοφονίες εναντίον Αλαουιτών, οι οποίοι ‘κατηγορούνταν’ ότι υποστήριζαν την προηγούμενη κυβέρνηση και ότι ήταν πληροφοριοδότες.[7]

 

Πέραν των πιο πάνω, διακρίνεται ότι (σύμφωνα με πληροφορίες από άλλες εξωτερικές πηγές), περί τον Ιούνιο του 2025, η προσωρινή κυβέρνηση στη Συρία ‘εξέδωσε ειδική γνωμοδότηση’ που «απαγορεύει τις δολοφονίες για εκδίκηση και τα εξωδικαστικά αντίποινα», καθώς επίσης, «προτρέπει τους πολίτες να επιλύουν τις διαφορές τους μέσω επίσημων νομικών οδών και ποινικοποιεί τις πράξεις αντιποίνων».[8] Περαιτέρω, σημειώνεται επίσης, ότι σύμφωνα με πληροφορίες από πηγές σε σχετικό (επικαιροποιημένο) οδηγό της EUAA για τη Συρία (Δεκέμβριος 2025), «η μεταβατική κυβέρνηση στη Συρία κυριαρχείται από υπουργούς σουνιτικής αραβικής καταγωγής και οι ηγετικές θέσεις στην αστυνομία, τις Γενικές Υπηρεσίες Ασφαλείας (GSS) και τον στρατό καλύπτονται σε μεγάλο βαθμό από Σουνίτες Άραβες», ενώ «το νέο Συμβούλιο Fatwa αποτελείται εξ ολοκλήρου από σουνιτικά μέλη».^[9]

 

Περαιτέρω, συμφωνώ με την αξιολόγηση κινδύνου στην οποία προέβη ο λειτουργός στη βάση των αποδεκτών ουσιωδών ισχυρισμών, καθώς και με το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε αναφορικά με τη μη πλήρωση των προϋποθέσεων αναγνώρισης προσφυγικού καθεστώτος, καθώς ο Αιτητής δεν κατάφερε να στοιχειοθετήσει βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης για κάποιον από τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 και του Άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, ως επίσης και πως ούτε πληρούνται οι προϋποθέσεις υπαγωγής του Αιτητή στο άρθρο 19 (2) (α) και (β) του ιδίου Νόμου, περί της χορήγησης συμπληρωματικής προστασίας, καθώς δεν προέκυψαν στοιχεία εκ των οποίων μπορεί να συναχθεί ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(α) του πιο πάνω Νόμου, ή βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(β) του Νόμου.

 

Αναφορικά δε, με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων παροχής συμπληρωματικής προστασίας προς το πρόσωπο του Αιτητή υπό την έννοια του άρθρου 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (αντίστοιχο Άρθρο 15(γ) της Ευρωπϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ), κρίνω σκόπιμο να παρατεθούν αρχικά τα κάτωθι:

 

Το εν λόγω άρθρο 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 προϋποθέτει ‘ουσιώδεις λόγους’ να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. Σχετική δε, με τούτο, είναι και η ευρεία νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ECLI:CY:AD:2015:D619, ημερομηνίας 22/9/2015), όσο και η ερμηνεία του ΔΕΕ (βλ. C-285/12, A. Diakité v. Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides, 30/01/2014 και C-465/07, Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretaris van Justitie, 17/02/2009), καθώς επίσης και του ΕΔΔΑ (βλ. K.A.B. v. Sweden, 886/11, 05/09/2013 (final 17/02/2014) και Sufi and Elmi v. the United Kingdom, 8319/07 and 11449/07, 28/11/2011), όπου ερμηνεύεται η έννοια της «αδιακρίτως ασκούμενης βίας» και της «ένοπλης σύρραξης», καθώς επίσης, τίθενται κριτήρια ως προς τη σοβαρότητα του κινδύνου που προϋποτίθεται για την αξιολόγηση των περιπτώσεων στις οποίες εξετάζεται η πιθανότητα παραχώρησης συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025).

 

Συγκεκριμένα, στην υπόθεση Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretarisvan Justitie (παρ. 35), το ΔΕΕ αναφέρει ότι «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας», ενώ στην παρ. 37 το ΔΕΕ αναφέρει επιπλέον ότι «η απλή αντικειμενική διαπίστωση κινδύνου απορρέοντος από τη γενική κατάσταση μιας χώρας δεν αρκεί, καταρχήν, για να γίνει δεκτό ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, συντρέχουν ως προς συγκεκριμένο πρόσωπο, εντούτοις, καθόσον η αιτιολογική αυτή σκέψη χρησιμοποιεί τον όρο «συνήθως», αναγνωρίζει το ενδεχόμενο υπάρξεως μιας εξαιρετικής καταστάσεως, χαρακτηριζομένης από έναν τόσο υψηλό βαθμό κινδύνου, ώστε να υπάρχουν σοβαροί λόγοι να εκτιμάται ότι το πρόσωπο αυτό θα εκτεθεί ατομικώς στον επίμαχο κίνδυνο.»[10]. Περαιτέρω, το ΔΕΕ στην εν λόγω υπόθεση (παρ. 39), παραθέτει ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών την καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας».

 

Όσον αφορά στην κατάσταση ασφαλείας στη Συρία, η χώρα γενικά βρισκόταν σε ένοπλη σύρραξη, λόγω διεθνών και εσωτερικών ενόπλων συγκρούσεων, που συνέχισαν να προκαλούν ‘σημαντική ζημιά’ σε άμαχους μέσω άμεσων και αδιάκριτων επιθέσεων, περιλαμβανομένων «μαζικών δολοφονιών σε κοινότητες Αλαουιτών και Δρούζων», τις οποίες η νέα κυβέρνηση δεν κατάφερε να αποτρέψει, ενώ άμαχοι ‘έγιναν στόχος’ σε κατοικημένες και αγροτικές περιοχές, και νάρκες και αυτοσχέδιοι εκρηκτικοί μηχανισμοί «προκαλούσαν καθημερινά θύματα, μεταξύ των οποίων και παιδιά», ως επίσης, «αεροπορικές επιδρομές και πυροβολισμοί από πυροβόλα όπλα έπλητταν τακτικά σπίτια, αγορές, σχολεία, νοσοκομεία, φράγματα, αεροδρόμια και πολιτιστικούς και θρησκευτικούς χώρους», με επιπτώσεις όπως, «η διακοπή βασικών υπηρεσιών και η μαζική εκτόπιση πληθυσμών», ενώ συνάμα, «άτομα που βρισκόταν υπό την εξουσία των εμπλεκόμενων μερών στις συγκρούσεις δολοφονήθηκαν, βασανίστηκαν και υπέστησαν σεξουαλική βία, αυθαίρετη κράτηση και αναγκαστική εξαφάνιση, εν μέσω αργών και αμφισβητούμενων προσπαθειών μεταβατικής δικαιοσύνης».^[11]

 

Σύμφωνα δε, με πληροφορίες από την πλατφόρμα ACLED (Armed Conflict Location & Event Data), το 2025 ήταν ένα καθοριστικό ‘έτος καμπής’ για τη Συρία, όπου μετά το τέλος της διακυβέρνησης Άσαντ, ο Ahmed al-Sharaa, ηγέτης της Hayat Tahrir al-Sham (HTS), ανακήρυξε τον εαυτό του μεταβατικό πρόεδρο της Συρίας, «ο οποίος ηγήθηκε των προσπαθειών για την ενίσχυση της διεθνούς θέσης της Συρίας και την κατάργηση του καθεστώτος κυρώσεων», ενώ παράλληλα, «αποκαθιστούσε την ηρεμία σε μια χώρα που είχε πληγεί από 13 χρόνια εμφυλίου πολέμου».^[12] Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η συνολική βία στη Συρία μειώθηκε ‘κατά 44% σε σύγκριση με το 2024’, γεγονός που εκτιμάται ως «αξιοσημείωτο επίτευγμα παρά το κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο και το ταραγμένο περιφερειακό περιβάλλον», αν και η εν λόγω μείωση ‘δεν ήταν ομοιόμορφη’, αφού ο «συνδυασμός πολιτικού ανταγωνισμού, θρησκευτικής βίας και ξένων παρεμβάσεων» ‘μαρτυρά’ υπέρ μιας εύθραυστης μετάβασης της Συρίας.^[13] Περαιτέρω, στην ίδια πηγή αναφέρεται ότι σε ‘μεγάλο’ μέρος της χώρας, «η καθημερινή βία μειώθηκε σε μεγάλο βαθμό επειδή η μεταβατική κυβέρνηση κατάφερε να εδραιώσει την εξουσία της στις περιοχές που ελέγχει» και επίσης, «η μεταβατική κυβέρνηση αναδιοργάνωσε το μηχανισμό ασφάλειας, ενοποιώντας τις δυνάμεις των ανταρτών και τις πρώην μονάδες της HTS σε μια επίσημη ιεραρχία διοίκησης, που αναπτύχθηκε σε όλη τη βόρεια και κεντρική Συρία», όπου στις επαρχίες όπως το Aleppo, Idlib, Hama και Raqqa, «οι ένοπλες ομάδες που έχουν πλέον ενσωματωθεί στη δομή ασφάλειας της μεταβατικής κυβέρνησης έχουν αναλάβει την υπεράσπιση του εδάφους, εστιάζοντας στην τοπική αστυνόμευση».^[14] Ωστόσο, σύμφωνα και πάλι με πληροφορίες στην ίδια πηγή, αυτή η σταθεροποίηση «δεν επεκτάθηκε στις περιοχές όπου κυριαρχούν μειονότητες, όπου το κράτος δυσκολεύτηκε να επιβάλει την εξουσία του» και πέντε επαρχίες όπου σημειώθηκαν ‘βίαιες συγκρούσεις και δολοφονίες’ εναντίον κοινοτήτων (θρησκευτικών μειονοτήτων) των Δρούζων και των Αλαουιτών, ήταν η Lattakia, η al-Suwayda, το Tartous, η Hama, και το Homs.^[15] Περαιτέρω, το Ισλαμικό Κράτος (IS) παρουσιάζεται ως μια ‘ανθεκτική αντάρτικη δύναμη’ που επιχειρεί από τα βορειοανατολικά και το κέντρο της Badia, ενώ «μετά την αναζωπύρωσή του το 2024, η δραστηριότητα της ομάδας μειώθηκε σε σχετικά μέτρια ένταση το 2025» και «οι περισσότερες επιθέσεις επικεντρώθηκαν σε περιοχές που ελέγχονται από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) ή κατά μήκος των οδών της ερήμου που περιπολούν, κυμαινόμενες από επιθέσεις σε θέσεις ασφαλείας μέχρι αποδράσεις από φυλακές», και επιπλέον, καταγράφονται στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία από εξωτερικούς παράγοντες, όπως το Ισραήλ στο νότιο διάδρομο και η Τουρκία στα βόρεια της χώρας.^[16]

 

Με βάση τον (επικαιροποιημένο) οδηγό της EUAA για τη Συρία (Δεκέμβριος 2025), γενικά στη χώρα υφίσταται αδιάκριτη βία, ωστόσο, όχι σε (τέτοιο) υψηλό βαθμό, άρα εκτιμάται πως «απαιτείται υψηλότερο επίπεδο μεμονωμένων στοιχείων για να διαπιστωθεί πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης» υπό την έννοια του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ.^[17] Σύμφωνα με ανάλυση του Syria Justice and Accountability Center, ελλείψει αξιόπιστων θεσμικών μηχανισμών, οι συσσωρευμένες δυσαρέσκειες μετατοπίζονται σε τοπικές εντάσεις και πράξεις αντεκδικητικής βίας, συμπεριλαμβανομένων στοχευμένων δολοφονιών ως αντιποίνων. Βάσει της ίδιας ανάλυσης, η απόδοση ευθυνών επικεντρώνεται μέχρι στιγμής σε λίγες υποθέσεις υψηλού προφίλ, χωρίς να υπάρχει σαφής στρατηγική για την αντιμετώπιση των ευρύτερων αδικημάτων.^[18] Σημειώνεται σχετικά ότι τον Μάιο του 2025 η συριακή κυβέρνηση ίδρυσε την Εθνική Επιτροπή Μεταβατικής Δικαιοσύνης (National Commission for Transitional Justice-NCTJ) με σκοπό τη διερεύνηση σοβαρών παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το προηγούμενο καθεστώς, την απόδοση ευθυνών στους υπαίτιους, την παροχή αποζημιώσεων στα θύματα και την προώθηση της εθνικής συμφιλίωσης.^[19] Παρόλα αυτά, μέχρι και τον Ιούνιο του 2026 δεν υπήρχε ειδικό νομικό πλαίσιο για τη μεταβατική δικαιοσύνη, καθώς το σχετικό σχέδιο νόμου, δεν είχε ακόμα ψηφιστεί.^[20]

 

Περαιτέρω, σύμφωνα με νεότερα ποσοτικά δεδομένα από την πλατφόρμα ACLED, για ολόκληρη τη Συρία, κατά τους τελευταίους 12 μήνες (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 08/05/2026), καταγράφηκαν συνολικά 9.526 περιστατικά βίας και 3.838 θάνατοι^[21], που συμπεριλαμβάνουν 4.970 περιστατικά πολιτικής βίας ("political violence") με 3.837 θανάτους^[22] και 1.064 περιστατικά διαδηλώσεων ("demonstrations"), χωρίς θανάτους^[23].

 

Όσον αφορά δε, συγκεκριμένα το Κυβερνείο του Idlib της Συρίας, το οποίο  ανήκει στις περιοχές ελέγχου της μεταβατικής κυβέρνησης.^[24] από πληροφορίες στην πλατφόρμα ACLED, προκύπτει ότι στην εν λόγω περιοχή υπήρξε μια μείωση κατά 89% στα περιστατικά πολιτικής βίας που καταγράφηκαν κατά την περίοδο 01/01-28/11/2025 σε σύγκριση με τα αντίστοιχα περιστατικά που καταγράφηκαν καθ’ όλη την περίοδο του έτους 2024, ενώ συνάμα στην εν λόγω πηγή αναφέρεται ότι «μέσω αυστηρότερων δομών διοίκησης, ενσωμάτωσης των δυνάμεων και μονάδων των ανταρτών, και αναμόρφωσης της αστυνόμευσης και των τοπικών επιτροπών ασφαλείας, η νέα κυβέρνηση [της Συρίας] επιδιώκει να ασφαλίσει περιοχές όπως το Idlib και το δυτικό Aleppo».^[25]

 

Πιο συγκεκριμένα, στον οδηγό της EUAA για τη Συρία (Δεκέμβριος 2025) καταγράφεται ότι το Κυβερνείο του Idlib βρίσκεται σχεδόν ‘εξ ολοκλήρου’ υπό τον έλεγχο της Μεταβατικής Κυβέρνησης, «αν και οι δυνάμεις αυτής παραμένουν κατακερματισμένες», ενώ ως ‘κυρίαρχοι παράγοντες’ στην εν λόγω περιοχή, αναφέρονται ότι περιλαμβάνουν την ομάδα ΗTS καθώς και ένοπλες παρατάξεις εντός του Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA).^[26] Επίσης, πηγή την οποία επικαλείται ο εν λόγω οδηγός της EUAA για τη Συρία (Δεκέμβριος 2025), χαρακτήρισε το Idlib ως ‘σχετικά σταθερό’ σε σύγκριση με άλλα κυβερνεία, «με τις νέες δυνάμεις ασφαλείας να διατηρούν σταθερό τον έλεγχο παρά τις περιστασιακές εξωτερικές απειλές».^[27]

 

Περαιτέρω, στον ίδιο (πιο πάνω) οδηγό της EUAA, αναφέρεται σχετικά με το Κυβερνείο του Idlib, ότι το ACLED κατέγραψε 136 περιστατικά ασφαλείας στην εν λόγω περιοχή κατά την περίοδο 09/12/2024-31/05/2025, τα πλείστα εκ των οποίων φαίνεται να αφορούσαν περιστατικά εκρήξεων / εξ αποστάσεως βία (“explosions / remote violence”), που φαίνεται να παρέμειναν σταθερά κατά την εν λόγω περίοδο αναφοράς.^[28]

Περαιτέρω, σύμφωνα με στοιχεία της UNHCR, ο εκτιμώμενος αριθμός εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων ανήλθε στους 1.208.927 για το Κυβερνείο του Idlib, από τον Ιούνιο του 2025, ενώ 175.161 άτομα επέστρεψαν στην εν λόγω περιοχή από τον Νοέμβριο του 2024, καθώς και 87.646 άτομα επέστρεψαν εκεί από το εξωτερικό, από τις αρχές του 2024.^[29] Επίσης, σύμφωνα και πάλι με στοιχεία της UNHCR, από τις 18/09/2025 υπήρχαν 2.132.759 εσωτερικά εκτοπισμένα άτομα από το Κυβερνείο του Idlib και 732.359 επιστροφές εκεί, ενώ επιπλέον, 134.436 άτομα είχαν επιστρέψει στην εν λόγω περιοχή από το εξωτερικό, από τις 08/12/2024.^[30]

 

Σύμφωνα δε, με τον εν λόγω οδηγό της EUAA του Δεκεμβρίου του 2025 για τη Συρία: «Σύμφωνα με πληροφορίες, τα μη εκραγέντα πυρομαχικά (UXOs), τα εκρηκτικά υπολείμματα πολέμου (ERWs), οι νάρκες και οι αυτοσχέδιοι εκρηκτικοί μηχανισμοί (IEDs) είναι ευρέως διαδεδομένα και επηρεάζουν κατοικημένες περιοχές, γεωργικές εκτάσεις, υποδομές και βασικές οδούς πρόσβασης, ιδίως στο κυβερνείο του Idlib.».^[31]

 

Πιο πρόσφατες πληροφορίες, που καταγράφονται σε άλλη πηγή (CEDOCA, Belgium, 19/05/2026), αναφέρουν πως μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ και τη στρατιωτική επέλαση της μεταβατικής κυβέρνησης τον Ιανουάριο του 2026, «μια περίοδος στρατιωτικού αδιεξόδου οδήγησε στην υπογραφή μιας συνολικής συμφωνίας 14 σημείων μεταξύ των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) και της Δαμασκού στις 30 Ιανουαρίου 2026», όπου η εν λόγω συμφωνία «ρυθμίζει θέματα όπως η ενσωμάτωση στρατού και ασφαλείας, που περιλαμβάνει τη σταδιακή εισαγωγή των SDF στο συριακό Υπουργείο Άμυνας».[32] Επιπλέον, στην ίδια πηγή και όσον αφορά (συγκεκριμένα) την κατάσταση ασφαλείας στη βορειοανατολική Συρία, αναφέρεται ότι «μεταξύ Οκτωβρίου 2025 και Φεβρουαρίου 2026, υπήρξε ‘σαφής έξαρση’ της βίας κατά τη διάρκεια της επέλασης της μεταβατικής κυβέρνησης τον Ιανουάριο του 2026» και ότι «αυτή η βία επικεντρώθηκε κυρίως στις επαρχίες Aleppo, Hassakeh, Deir ez-Zor και Raqqa, αλλά ‘μειώθηκε σημαντικά’ μετά την υπογραφή της συνολικής συμφωνίας στις 30 Ιανουαρίου 2026», ωστόσο, «ενώ η κατάσταση έχει έκτοτε σταθεροποιηθεί, εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί κίνδυνοι για την ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένων των μη εκραγέντων πυρομαχικών και των αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών (IED) που έμειναν πίσω μετά από τις μάχες».[33]

 

Σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα του ACLED, στο κυβερνείο Idlib, κατά την περίοδο του τελευταίου έτους (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 17/07/2026) καταγράφηκαν 121 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 127 θάνατοι.^[34]

 

Τέλος, σύμφωνα με εκτιμήσεις ο πληθυσμός του κυβερνείου Idlib κυμαίνεται  σε 2,663,500 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων των κατοίκων, των εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων και των επαναπατριζόμενων από το εξωτερικό, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΔΟΜ.^[35]

 

Σύμφωνα με τον Οδηγό της EUAA, Δεκεμβρίου 2025, συμπεραίνεται πως  στο κυβερνείο Idlib λαμβάνει χώρα αδιάκριτη βία, χωρίς ωστόσο να φθάνει σε υψηλό επίπεδο.^[36]

Εκ των ανωτέρω πληροφοριών που παρατέθηκαν, διακρίνεται (γενικότερα) ότι στη Συρία υφίστανται περιστατικά ασφαλείας και αδιάκριτη βία, ωστόσο, από τα δεδομένα για την κατάσταση ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή συνήθους διαμονής του Αιτητή στη Συρία, ήτοι στο Κυβερνείο του Idlib, διαπιστώνεται ότι ο εν λόγω αριθμός των περιστατικών που καταγράφηκαν, λαμβάνοντας υπόψη και το συνολικό πληθυσμό εκεί, δεν συνιστά τέτοιο υψηλό βαθμό αδιάκριτης βίας κατά αμάχων, ώστε να τεκμηριώνεται ότι και μόνη η παρουσία του Αιτητή στην εκεί περιοχή, θα τον εκθέσει σε πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και προσωπικής απειλής, κατά την έννοια της σχετικής διάταξης του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, με συνέπεια δε, να απαιτούνται κάποια (επιπλέον) προσωπικά χαρακτηριστικά που (ενδεχομένως) να αυξάναν τον κίνδυνο τέτοιας απειλής συγκριτικά και με τον μέσο πληθυσμό της περιοχής.

 

Συναφώς, εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, παρατηρώ ότι είναι ενήλικας νεαρός άνδρας, χωρίς προβλήματα υγείας ή σοβαρή ευαλωτότητα/ανικανότητα, ομιλεί την αραβική γλώσσα, είναι σουνίτης μουσουλμάνος στο θρήσκευμα, με ικανότητα να εργαστεί, που γνωρίζει την εν λόγω περιοχή καθώς και έχει τη δική του οικογένεια εκεί, όπου αναμένεται να επιστρέψει στη Συρία. Επομένως, λαμβάνοντας υπόψιν επίσης και τις ιδιαίτερες περιστάσεις του Αιτητή, οι οποίες δεν παρουσιάζουν οιουσδήποτε δείκτες ευαλωτότητας, θεωρώ ότι δεν εγείρονται ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι αυτός θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και προσωπική βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

 

Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ορθή και νόμιμη, λήφθηκε εύλογα και κατ' ορθή ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας των Καθ' ων η Αίτηση που τους παρέχεις ο Νόμος, οι οποίοι ενήργησαν σύννομα και συνεκτίμησαν όλα τα ενώπιον τους στοιχεία. Δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε ούτως ώστε να δικαιολογείται επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου. Αντιθέτως, κρίνω ότι με σαφήνεια καταδεικνύεται στην υπό εξέταση περίπτωση και για τους λόγους που έχουν ήδη εκτεθεί, ότι τα πραγματικά περιστατικά δεν στοιχειοθετούν και δεν στηρίζουν τις υπό των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 - 2025 (άρθρα 3-3Δ) και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, αναγκαίες προϋποθέσεις για την υπαγωγή του εν λόγω Αιτητή στο προστατευτικό καθεστώς του πρόσφυγα. Ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, όπως αυτοί οι λόγοι εξαντλητικά προνοούνται στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025. Συνακόλουθα, ούτε απέδειξε ότι μπορεί να του αναγνωριστεί το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 19(1) του πιο πάνω Νόμου, καθότι ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη με την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του, ως καθορίζεται στο άρθρο 19(2) του ιδίου Νόμου.

 

Η προσφυγή απορρίπτεται με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση.

 

 

 

 

Βούλα Κουρουζίδου - Καρλεττίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.