ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 340/2026

 

22 Ιουλίου 2026

 

[Β.ΚΟΥΡΟΥΖΙΔΟΥ ΚΑΡΛΕΤΤΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

M.Α. από Συρία

Αιτητής

-και-

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η Αίτηση

 

Ο Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως.

Α. Αναστασιάδη (κα) για Βρυωνίδου, Αναστασιάδη & Φιλίππου Δ.Ε.Π.Ε., Δικηγόρος για τους Καθ' ων η Αίτηση.

(Παρόν ο διερμηνέας Alqarout Shahd (κος) για πιστή μετάφραση από τα αραβικά στα ελληνικά και αντίστροφα)

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Με την παρούσα προσφυγή ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση των Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 30/01/2026, η οποία του κοινοποιήθηκε στις 11/02/2026 και με την οποία πληροφορήθηκε ότι το αίτημα του για διεθνή προστασία ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου απορρίφθηκε στη βάση των άρθρων 13(2)(δ) και 18(7Β) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025, καθώς και ότι αποφασίστηκε η επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του στη βάση του άρθρου 13(2)(δ) του ιδίου Νόμου.

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

 

O Αιτητής είναι υπήκοος της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας. Στις 07/11/2019 υπέβαλε αίτηση για παροχή Διεθνούς Προστασίας, αφού αφίχθηκε παράτυπα στην Κυπριακή Δημοκρατία περί τις 04/11/2019, ενώ είχε αναχωρήσει από τη χώρα καταγωγής του εντός του 2017 και παρέμεινε κατά το μεσοδιάστημα στην Τουρκία, μέχρι το 2019 που επέστρεψε στη χώρα του για περίπου έναν μήνα, μεταβαίνοντας ξανά στην Τουρκία όπου παρέμεινε για 20 ημέρες μέχρι που αναχώρησε για την Κύπρο.

 

Στις 09/11/2019 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή και στις 22/01/2026 πραγματοποιήθηκε νέα συνέντευξη του Αιτητή, στην Υπηρεσία Ασύλου. Στις 30/01/2026 λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου ετοίμασε Έκθεση/Εισήγηση με την οποία εισηγείτο την απόρριψη του αιτήματος του Αιτητή και στις 30/01/2026, εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών αρμόδιος λειτουργός ενέκρινε την εν λόγω Έκθεση/Εισήγηση και αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης του Αιτητή για διεθνή προστασία. Στις 11/02/2026, η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή, μαζί με την αιτιολόγηση της απόφασης της σχετικά με το αίτημα του Αιτητή (ως η σχετική Έκθεση/Εισήγηση), η οποία παραλήφθηκε και υπογράφηκε ιδιοχείρως από τον Αιτητή την ίδια ημέρα.

 

Στις 25/02/2206 καταχωρήθηκε αυτοπροσώπως από τον Αιτητή η υπό εξέταση προσφυγή.

 

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

 

Εκ προοιμίου, παρατηρώ ότι ο Αιτητής αναφέρει στο πλαίσιο του εισαγωγικού δικογράφου της παρούσας διαδικασίας την επιθυμία του να υποβάλει ένσταση κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου προβάλλοντας τον ισχυρισμό πως κινδυνεύει η ζωή του στη Συρία για τους λόγους που ανέφερε στη συνέντευξή του.

 

Δεδομένου του γεγονότος ότι ο Αιτητής εμφανίζεται ενώπιον του Δικαστηρίου άνευ συνηγόρου, ο Κανονισμός 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962 δεν τυγχάνει εφαρμογής στην περίπτωσή του. Αυτό συνεπάγεται ότι ο Αιτητής δεν είναι υποχρεωμένος να θέσει με την προσφυγή του τα νομικά σημεία επί των οποίων αυτή στηρίζεται και να τα αιτιολογήσει πλήρως.

 

Οι Καθ' ων η Αίτηση διατείνονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι νόμιμη και λήφθηκε σύμφωνα με το Σύνταγμα, τη σχετική νομοθεσία και Κανονισμούς, καθώς και με βάση τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, είναι δε, επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, μετά από δέουσα έρευνα, σύμφωνα με τις γενικές αρχές του διοικητικού δικαίου και ύστερα από ορθή ενάσκηση της διακριτικής εξουσίας των Καθ’ ων η Αίτηση και αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης.

 

Κατά το στάδιο της ακρόασης ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου (δικάσιμος ημερ.14/05/2026), ο Αιτητής παραπέμπει  στους ισχυρισμούς του  που προέβαλε στην Υπηρεσία Ασύλου σχετικά με τα γεγονότα που επικαλείται ως λόγους που εγκατέλειψε τη χώρα του και δεν επιθυμεί να επιστρέψει. Ωστόσο, προέβαλε επίσης ότι (πρόσφατα) προέκυψαν κάποια άλλα προβλήματα στη χώρα καταγωγής του, ισχυριζόμενος ότι πρόκειται για οικογενειακά προβλήματα μεταξύ του αδελφού του που είναι οδηγός ταξί / μικρού λεωφορείου και μιας άλλης ομάδας (όπως την αποκάλεσε) στο Aleppo, της οποίας ο αδελφός του (κατ’ ισχυρισμό) κτύπησε το όχημα τους. Ισχυρίστηκε επίσης ότι εκείνοι πήγαν στον αδελφό του και τους κατέστρεψαν το όχημά του, ενώ επικαλέστηκε πως υπάρχουν προβλήματα μεταξύ τους και για το λόγο τούτο, ο αδελφός του επιθυμεί να πάει στον Λίβανο (ως ο Αιτητής ανέφερε επιπλέον).

 

Από μέρους των Καθ’ ων η Αίτηση, η συνήγορος τους υιοθέτησε το περιεχόμενο της Ένστασης καθώς και τα ευρήματα της Υπηρεσίας Ασύλου περί αναξιοπιστίας του Αιτητή ως προς τον ισχυρισμό του πως κινδυνεύει από την οργάνωση HTS, ως επίσης υιοθέτησε το περιεχόμενο της σχετικής Έκθεσης-Εισήγησης, παραπέμποντας στα όσα παραθέτει εκεί η λειτουργός ως προς τη γενική κατάσταση που επικρατεί στη Συρία καθώς και στην εκτίμηση του κινδύνου στην οποία προέβη.

 

Στο σημείο αυτό, κρίνεται σκόπιμο όπως το Δικαστήριο τοποθετηθεί αρχικά επί του καινοφανή ισχυρισμού που προβάλλει ο Αιτητής, διαπιστώνοντας πως από τα όσα σχετικά με αυτόν ο ίδιος δήλωσε ενώπιον του Δικαστηρίου, καταρχάς δεν προκύπτει ότι τα όσα προβάλλει αφορούν τον ίδιο, εφόσον στα εν λόγω κατ’ ισχυρισμό γεγονότα (σαφώς) φέρεται να εμπλέκεται μόνο ο αδελφός του, ενώ ουδόλως ο Αιτητής υπέδειξε οιαδήποτε προσωπική του εμπλοκή ή και κάποια (ενδεχόμενη) συσχέτισή του με τα εν λόγω ισχυριζόμενα προβλήματα του αδελφού του στη Συρία. Εξάλλου δε, ούτε θεωρείται εύλογο πως θα μπορούσε ο ίδιος να έχει οποιαδήποτε σχέση με αυτά καθώς βρισκόταν εκτός της χώρας του για 6 και πλέον έτη, ούτε και ο Αιτητής κατέδειξε κάποιο συγκεκριμένο και προσωπικό κίνδυνο ή απειλή ως προς τα όσα γεγονότα επικαλείται πως έγιναν στη χώρα του σε σχέση με τον αδελφό του.

 

Σε κάθε περίπτωση, ως προς τον εν λόγω καινοφανή ισχυρισμό του Αιτητή, ενόψει και των όσων αναλύθηκαν ανωτέρω, αυτός κρίνεται ως αβάσιμος και δη, απαράδεκτα προβάλλεται στα πλαίσια της παρούσας προσφυγής ενώπιον του Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός για (περαιτέρω) εξέτασή του από το παρόν Δικαστήριο και συνεπώς, απορρίπτεται στην ολότητά του.

 

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

 

Ο Αιτητής κατά την υποβολή της αίτησης του για διεθνή προστασία, δήλωσε πως εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής λόγω του πολέμου (βλ. ερ. 1 και μετάφραση στο ερ. 19 του Δ.Φ.).

 

Κατά την (αρχική) συνέντευξη του στις 09/11/2019 (βλ. ερ. 18-14 του Δ.Φ.), ο Αιτητής αρχικά επιβεβαίωσε ότι αληθεύουν τα όσα κατέγραψε στην αίτηση του για διεθνή προστασία, ενώ ανέφερε ότι έχει 5 αδελφούς και δυο αδελφές που ζουν μαζί και με τους δύο γονείς του στην Συρία, καθώς και έναν αδελφό που διαμένει στην Κύπρο με το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, ως επίσης, δύο αδελφές που διαμένουν στην Τουρκία. Δήλωσε επίσης ότι ο ίδιος βρίσκεται σε επικοινωνία με την οικογένεια του στη Συρία, καθώς και ότι κατέχει εντεκαετή βασική μόρφωση στη χώρα του, ενώ διέκοψε το σχολείο αφότου ξεκίνησε ο πόλεμος και ουδέποτε εργάστηκε στη χώρα του. Ούτε είχε ενταχθεί στον στρατό όπως δήλωσε, επικαλούμενος ότι δεν το ήθελε εξαιτίας του πολέμου. Ως τελευταία περιοχή συνήθους διαμονής στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής δήλωσε το Aleppo. Επιπλέον, δήλωσε ότι κατέχει διαβατήριο της χώρας του, το οποίο εκδόθηκε νόμιμα και με το οποίο είχε ταξιδεύσει ο ίδιος. Επιβεβαίωσε δε, ότι δεν ανήκει ο ίδιος ή/και οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας του σε κάποια πολιτική, θρησκευτική, στρατιωτική, εθνική ή κοινωνική οργάνωση ή ομάδα στη χώρα καταγωγής του. Ως προς τους λόγους που εγκατέλειψε τη χώρα του, ο Αιτητής ανέφερε ότι ήταν εξαιτίας του πολέμου. Δήλωσε δε, ότι δεν υπήρχαν άλλοι λόγοι για τους οποίους έφυγε από τη χώρα καταγωγής του, ως επίσης, ότι ουδέποτε παρενοχλήθηκε/διώχθηκε, ούτε και είχε ποτέ συλληφθεί ή κρατηθεί, ενώ στο ερώτημα κατά πόσο οι αρχές της χώρας του θα επέτρεπαν στον ίδιο να επιστρέψει εκεί, ο Αιτητής απάντησε πως δεν γνωρίζει. Ερωτηθείς αναφορικά με το ποιες πιστεύει ότι θα είναι οι συνέπειες σε περίπτωση που επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής ισχυρίστηκε πως θα τον αναγκάσουν να υπηρετήσει στον στρατό, προβάλλοντας ότι ο ίδιος δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο καθότι δεν θέλει να σκοτώνει ανθρώπους αλλά ούτε και να σκοτωθεί ο ίδιος, ενώ δήλωσε σε άλλη σχετική ερώτηση, ότι ουδέποτε είχε κληθεί ο ίδιος να ενταχθεί στον στρατό.

 

Κατά την (εκ νέου) συνέντευξη του, που έγινε στις 22/01/2026, ο Αιτητής δήλωσε αρχικά ότι βρίσκεται σε καλή ψυχολογική και νοητική κατάσταση, ενώ δεν αντιμετωπίζει οποιαδήποτε ιατρικά ζητήματα ή θέματα υγείας, ούτε και έχει οποιοδήποτε ιατρικό πρόβλημα που να επηρεάζει τη μνήμη του, αλλά ούτε και λαμβάνει κάποια φαρμακευτική αγωγή (βλ. ερ. 46/Χ1-Χ4 του Δ.Φ.). Ακολούθως, επιβεβαίωσε ότι αληθεύουν τα όσα κατέγραψε στην αίτηση του για διεθνή προστασία (βλ. ερ. 46/Χ7 του Δ.Φ.).

 

Ως προς τα προσωπικά του στοιχεία, ο Αιτητής δήλωσε ότι είναι Σύριος ως προς την υπηκοότητα του καθώς και Σουνίτης μουσουλμάνος ως προς το θρήσκευμά του (βλ. ερ. 48 του Δ.Φ.), με περιοχή καταγωγής την πόλη Aleppo, όπου και μεγάλωσε (βλ. ερ. 45/Χ8 του Δ.Φ.). Διευκρίνισε δε, ότι γεννήθηκε στην πόλη Aleppo και εκεί παρέμεινε μέχρι το 2013, οπότε και είχε μεταβεί στο Kaffr Haddad (περιοχή εντός του Κυβερνείου του Aleppo) για έναν χρόνο, μέχρι το 2014 που μετοίκησε στην πόλη Idlib, όπου και παρέμεινε μέχρι το 2017, οπότε και πήγε στην Τουρκία όπου παρέμεινε από το 2017 μέχρι το 2019 και έπειτα, επέστρεψε στην πόλη Idlib για έναν μήνα και κατόπιν ξαναπήγε στην Τουρκία για 20 ημέρες, μέχρι που αναχώρησε για την Κύπρο (βλ. ερ. 44/Χ1 του Δ.Φ.).

 

Ερωτηθείς σχετικά, ο Αιτητής δήλωσε την πόλη Idlib ως την περιοχή τελευταίας διαμονής του στη χώρα του (βλ. ερ. 44/Χ2 του Δ.Φ.), ενώ ως περιοχή συνήθους διαμονής στη χώρα του, δήλωσε το Aleppo (βλ. ερ. 44/Χ3 του Δ.Φ.) και συγκεκριμένα τον τόπο Sheikh Saeed της πόλης Aleppo (βλ. ερ .44/Χ4 του Δ.Φ.). Δήλωσε επίσης, ότι εκεί βρίσκονται και οι δύο γονείς του, καθώς και ένα από τους 6 αδελφούς του και δύο από τις 4 αδελφές του, αφού οι υπόλοιποι 4 αδελφοί του και οι δύο αδελφές του βρίσκονται στο εξωτερικό, ενώ ένας από τους αδελφούς του βρίσκεται στην Κύπρο (βλ. ερ. 44/Χ8 του Δ.Φ.)

 

Επιπλέον, ο Αιτητής δήλωσε ότι είναι ανύπαντρος (βλ. ερ. 44/Χ9 του Δ.Φ.) και πως δεν έχει εξαρτώμενα (βλ. ερ. 44/Χ10 του Δ.Φ.), καθώς και ότι ο ίδιος έχει επικοινωνία με τους γονείς και τα αδέλφια του (βλ. ερ. 44/Χ12 του Δ.Φ.) επί εβδομαδιαίας βάσης (βλ. ερ. 43/Χ1 του Δ.Φ.). Ο πατέρας του ασχολείται με την γεωργία όπως δήλωσε (βλ. ερ. 44/Χ11 του Δ.Φ.), ενώ ο ίδιος έχει δύο θείους στη Συρία, εκ των οποίων ο ένας ζει στο Sheikh Saeed και ο άλλος στο Kaffr Haddad, ως επίσης ανέφερε (βλ. ερ. 43/Χ3 του Δ.Φ.). Αναφορικά με τον αδελφό του που βρίσκεται στην Κύπρο (βλ. ερ. 43/Χ4 του Δ.Φ.), ο Αιτητής είπε ότι αυτός έχει καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (βλ. ερ. 43/Χ5 του Δ.Φ.), ενώ όσον αφορά τον αδελφό του που βρίσκεται στην Γερμανία (βλ. ερ. 43/Χ6 του Δ.Φ.), είπε ότι εκείνος έχει καθεστώς προστασίας (βλ. ερ. 43/Χ7 του Δ.Φ.).

 

Ερωτηθείς σχετικά, ο Αιτητής δήλωσε ότι δεν ανήκει σε οιανδήποτε πολιτική, θρησκευτική ή στρατιωτική οργάνωση, ούτε ο ίδιος, ούτε και κάποιο μέλος της οικογένειας του (βλ. ερ. 43/Χ8 του Δ.Φ.). Η μητρική του γλώσσα είναι τα αραβικά (βλ. ερ. 43/Χ9), ενώ γνωρίζει επίσης λίγα ελληνικά, λίγα τουρκικά και λίγα αγγλικά, όλα σε βασικό επίπεδο (βλ. ερ. 43/Χ10 του Δ.Φ.). Ως προς το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο, ανέφερε ότι πήγαινε σε σχολείο μέχρι την 11η τάξη (βλ. ερ. 43/Χ11 του Δ.Φ.), αφού τότε σταμάτησε λόγω του πολέμου, όπως είπε (βλ. ερ. 43/Χ13 του Δ.Φ.). Σε σχέση με το εργασιακό του υπόβαθρο, ο Αιτητής δήλωσε ότι δεν εργαζόταν στη χώρα του (βλ. ερ. 42/Χ1 του Δ.Φ.), επειδή δεν χρειάστηκε ο ίδιος να εργαστεί εφόσον τον στήριζε οικονομικά η οικογένεια του (βλ. ερ. 42/Χ2 του Δ.Φ.), ενώ δήλωσε επιπλέον, ότι στην Τουρκία εργάστηκε σε εστιατόριο και ως καθαριστής χαλιών επίσης (βλ. ερ. 42/Χ3 του Δ.Φ.) και στην Κύπρο εργάζεται για έναν ξυλουργό όπως ανέφερε (βλ. ερ. 42/Χ4 του Δ.Φ.).

 

Αναφορικά με το ταξίδι του στην Κύπρο, ο Αιτητής ανέφερε ότι τον Σεπτέμβριο του 2019 είχε μεταβεί εντός της χώρας του σε ένα μέρος κοντά στα σύνορα της Συρίας με την Τουρκία, από όπου πέρασε (παράτυπα) οδοιπορικώς στην Τουρκία και κατόπιν οδηγήθηκε μαζί με άλλους από τους διακινητές στην Hatay και ακολούθως, την επόμενη ημέρα κατέληξε στην Μερσίνα, όπου παρέμεινε για 20 ημέρες στο σπίτι των διακινητών και έπειτα, επιβιβάστηκε σε μια μεγάλη βάρκα μαζί με αρκετά άλλα άτομα, καταφθάνοντας δια θαλάσσης στην Κύπρο (βλ. ερ. 42/Χ5 του Δ.Φ.). Δεν αντιμετώπισε οποιαδήποτε ζητήματα κατά την έξοδο του από την Συρία, αλλά ούτε και κατά το ταξίδι του στην Κύπρο, ως δήλωσε (βλ. ερ. 42/Χ6 του Δ.Φ.), ενώ από την Τουρκία ήρθε απευθείας στην Κύπρο (βλ. ερ. 42/Χ7 του Δ.Φ.) και μαζί του είχε και έναν φίλο του (βλ. ερ. 42/Χ8 του Δ.Φ.), ως ανέφερε. Ως διαβεβαίωσε, κανείς δεν προσπάθησε να του κάνει κακό ή να τον αναγκάσει να κάνει κάτι που δεν ήθελε ο ίδιος να πράξει, κατά το εν λόγω ταξίδι του (βλ. ερ. 42/Χ11 του Δ.Φ.). Ουδέποτε δε, ο ίδιος είχε συλληφθεί ή κρατηθεί στη χώρα καταγωγής του για οιονδήποτε λόγο, ως δήλωσε (βλ. ερ. 42/Χ12 του Δ.Φ.).

 

Ερωτηθείς στη συνέχεια κατά πόσο με την επιστροφή του στη Συρία θα αντιμετωπίσει οποιαδήποτε προβλήματα με τις αρχές της χώρας του, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι μια ομάδα ανταρτών της οργάνωσης HTS που ήθελαν άτομα για να μεταφράζουν τούρκικα σε αραβικά, ήθελαν τον ίδιο να ενταχθεί μαζί τους επειδή γνώριζε να μιλά τούρκικα, αλλά ο ίδιος αρνήθηκε, έτσι είχε (τότε) φύγει για την Τουρκία, ως επικαλέστηκε (βλ. ερ 41/Χ1 του Δ.Φ.). Ανέφερε επίσης (γενικότερα), ότι τα μέλη της HTS, κατόπιν που κατέρρευσε το καθεστώς του Άσαντ στη Συρία, είχαν ενταχθεί σε θέσεις στον στρατό και στην αστυνομία (βλ. ερ. 41/Χ2 του Δ.Φ.). Επιπλέον, ο Αιτητής ισχυρίστηκε πως όταν τον προσέγγισαν στο Idlib και ο ίδιος αρνήθηκε να ενταχθεί μαζί με την εν λόγω ομάδα, αρχικά προσπάθησαν να τον δωροδοκήσουν προσφέροντας του 300 δολάρια, ενώ ακολούθως τον απείλησαν, λέγοντας του ότι είτε θα συνεργαστεί μαζί τους, είτε θα πάει φυλακή και θα τιμωρηθεί (βλ. ερ. 41/Χ3,Χ4 του Δ.Φ.). Ο ίδιος αποκρινόμενος, τους ζήτησε κάποιο χρόνο για να το σκεφτεί, έτσι κατόπιν πήγε απευθείας στην Τουρκία, ενώ αργότερα (ως ισχυρίστηκε) εκείνοι επικοινώνησαν με τον πατέρα του λέγοντας του πως θα πρέπει να τον φέρει πίσω, ωστόσο ο πατέρας του είπε στον ίδιο να μην επιστρέψει ποτέ στη Συρία (βλ. ερ. 41/Χ5 του Δ.Φ.).

 

Ως προς τους λόγους που τον οδήγησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής ισχυρίστηκε πως έφυγε από τη χώρα του εξαιτίας του ότι τον ήθελαν από την ομάδα HTS για να συνεργαστεί μαζί τους και επειδή ο ίδιος δεν ήθελε να εμπλακεί σε κάτι τέτοιο, εκείνοι τον απείλησαν (βλ. ερ. 41/Χ6 του Δ.Φ.). Επικαλέστηκε επίσης, ότι (πλέον) εκείνοι είναι μέρος της νέας κυβέρνησης στη Συρία και πως έχουν τα στοιχεία του (βλ. ερ. 41/Χ7 του Δ.Φ.). Ως επιβεβαίωσε, δεν συνέβη οτιδήποτε άλλο στον ίδιο που τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τη χώρα (βλ. ερ. 41/Χ8 του Δ.Φ.), ούτε και υπάρχουν άλλοι λόγοι για τους οποίους αποφάσισε ο ίδιος να φύγει από τη χώρα καταγωγής του (βλ. ερ. 41/Χ9 του Δ.Φ.), πέραν των απειλών που δέχθηκε από την HTS (βλ. ερ. 41/Χ10 του Δ.Φ.).

 

Ακολούθως, σε σειρά περαιτέρω/διευκρινιστικών ερωτήσεων, ο Αιτητής αναφέρθηκε στην καθημερινότητα του ενόσω ζούσε στο Aleppo, καθώς και στο Idlib, όπου ζούσε προτού φύγει από τη Συρία, αναφέροντας πως εκεί δεν είχε εργασία και απλά καθόταν στο σπίτι (βλ. ερ. 40/Χ1 του Δ.Φ.), ενώ ανέφερε επίσης ότι ο πατέρας του εργάζεται ακόμη ως αγρότης και ότι ο αδελφός του έχει το δικό του μικρό λεωφορείο (βλ. ερ. 40/Χ2 του Δ.Φ.), επιβεβαιώνοντας πως το οικογενειακό του σπίτι στο Aleppo δεν είχε καταστραφεί και ότι η οικογένεια του ζει μέσα σε αυτό (βλ. ερ. 40/Χ3 του Δ.Φ.). Περαιτέρω, ο Αιτητής ισχυρίστηκε πως τον είχαν προσεγγίσει από την ομάδα HTS ενόσω ο ίδιος διέμενε στο Idlib προτού φύγει από τη Συρία, όπου και τον απείλησαν (βλ. ερ. 40/Χ4,Χ5 του Δ.Φ.), επικαλούμενος πως γνώριζαν ότι είχε επιστρέψει από την Τουρκία, ενώ ολόκληρη η γειτονιά του στο Idlib είτε γνώριζαν είτε υποστήριζαν την HTS, ως ισχυρίστηκε (βλ. ερ. 40/Χ6 του Δ.Φ.). Επιβεβαίωσε δε, ότι αυτός ήταν και ο μοναδικός λόγος που έφυγε από τη χώρα καταγωγής του, ήτοι εξαιτίας του ότι απειλήθηκε από την HTS (βλ. ερ. 40/Χ7 του Δ.Φ.), ενώ δήλωσε επίσης ότι σε διαφορετική περίπτωση δεν θα εγκατέλειπε τη χώρα του (βλ. ερ. 40/Χ8 του Δ.Φ.).

 

Στη συνέχεια, ο Αιτητής κλήθηκε να εξηγήσει ορισμένα σημεία αντιφάσεων που εντοπίστηκαν στις δηλώσεις του από την λειτουργό, όπου, σε σχέση με αυτά που κατέγραψε στην αρχική του αίτηση ως λόγο για τον οποίο εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, ανέφερε ότι ο διακινητής που τον έφερε στην Κύπρο του είπε να μην αναφερθεί στην HTS, επειδή (τότε) θεωρούνταν ως τρομοκρατική ομάδα, συμβουλεύοντας τον επίσης όπως δηλώσει ότι έφυγε από την Συρία λόγω του πολέμου (βλ. ερ. 39/Χ1 του Δ.Φ.). Ισχυρίστηκε επιπλέον, ότι αρχικά ο ίδιος έφυγε από το Aleppo εξαιτίας του καθεστώτος και μετέβη στο Idlib, αλλά όταν απειλήθηκε από την HTS, τότε έφυγε από την Συρία (βλ. ερ. 39/Χ1 του Δ.Φ.), επικαλούμενος ωστόσο, ότι έφυγε από τη χώρα του και λόγω του πολέμου (βλ. ερ. 39/Χ2 του Δ.Φ.). Επιπλέον, ο Αιτητής ανέφερε ότι έφυγε από το Aleppo λόγω των αεροπορικών βομβαρδισμών και της σύρραξης εκεί, που αργότερα επεκτάθηκε και στο Idlib, ωστόσο, όταν έγινε το συμβάν με την HTS, ο ίδιος αποφάσισε να φύγει από τη χώρα (βλ. ερ. 39/Χ3 του Δ.Φ.). Επανέλαβε δε, ότι η πρώτη επαφή που είχε με την HTS ήταν το 2019 στο Idlib (βλ. ερ. 39/Χ8,Χ9 του Δ.Φ.), το οποίο (τότε) ήταν υπό τον έλεγχο της HTS όπως επίσης είπε (βλ. ερ. 39/Χ10 του Δ.Φ.), επικαλούμενος ότι έμαθαν πως ο ίδιος επέστρεψε από την Τουρκία, όπου βρισκόταν για δύο χρόνια (βλ. ερ. 39/Χ11 του Δ.Φ.), αφού τούτο το γνώριζαν και όλοι από τη γειτονιά του στο Idlib (βλ. ερ. 39/Χ12 του Δ.Φ.). Ακολούθως, ο Αιτητής δήλωσε ότι μόλις επέστρεψε και ζούσε μαζί με τους γονείς του στο Idlib, 4 άτομα της HTS προσέγγισαν τον πατέρα του και κατόπιν τον ίδιο, ενώ επανήλθαν μετά από λίγες ημέρες και του ζήτησαν να συνεργαστεί μαζί τους προσφέροντας του χρήματα, αλλά ο ίδιος αρνήθηκε, έτσι εκείνοι έφυγαν, αλλά επέστρεψαν μετά από μία περίπου εβδομάδα και του ζήτησαν ξανά να συνεργαστεί μαζί τους, ενώ όταν και πάλι ο Αιτητής αρνήθηκε (αφού δεν ήθελε όπως είπε να ενταχθεί, ούτε με τους αντάρτες, ούτε με την τότε κυβέρνηση) και εκείνοι άρχισαν να τον πιέζουν, τότε ο ίδιος τους ζήτησε μερικές ημέρες προθεσμία (βλ. ερ. 38/Χ4,Χ6,Χ7,Χ13 του Δ.Φ.). Ουδέποτε προηγουμένως δεν είχε ο ίδιος επαφή με την HTS ή οποιαδήποτε άλλη ένοπλη ομάδα ως δήλωσε (βλ. ερ. 37/Χ1 του Δ.Φ.) Ανέφερε επίσης, ότι ο πατέρας του είχε μετοικήσει στο Idlib από το 2017 και εκεί ζούσε με συγγενείς του για 2-3 χρόνια, αφού ήταν πιο ασφαλές κατόπιν που το καθεστώς του Άσαντ εισήλθε (τότε) στην περιοχή τους στο Aleppo (βλ. ερ. 37/Χ4-Χ6 του Δ.Φ.). Επιπλέον, ο Αιτητής ισχυρίστηκε πως του ζήτησαν από την HTS να ενταχθεί μαζί τους και να κάνει μεταφράσεις (βλ. ερ. 37/Χ7 του Δ.Φ.), χωρίς όμως να του αναφέρουν τον σκοπό τους (βλ. ερ. 37/Χ8 του Δ.Φ.), δηλώνοντας παράλληλα ότι ο ίδιος μιλούσε αρκετά καλά με μέτρια τα τούρκικα (βλ. ερ. 37/Χ9 του Δ.Φ.), ενώ εκείνοι είχαν ελέγξει το επίπεδο ικανότητας του να ομιλεί τα τούρκικα, ως επίσης ανέφερε (βλ. ερ. 37/Χ10-Χ12 του Δ.Φ.). Πέραν του να τους βοηθάει με τις μεταφράσεις, του ζήτησαν επίσης να ενταχθεί μαζί τους, όπως είπε ο Αιτητής (βλ. ερ. 36/Χ1 του Δ.Φ.), ωστόσο, ο ίδιος αρνήθηκε, λέγοντας τους ότι δεν επιθυμεί να εμπλακεί σε πολιτικά ζητήματα (βλ. ερ. 36/Χ2 του Δ.Φ.), έτσι του έδωσαν κάποιες ημέρες προθεσμία για να το σκεφτεί και έπειτα του πρόσφεραν χρήματα, αλλά όταν ο ίδιος αρνήθηκε, τότε τον απείλησαν πως εάν δεν ενταχθεί μαζί τους θα πάει φυλακή και θα τον τιμωρήσουν, ενώ θα δημιουργήσουν και προβλήματα στην οικογένεια του, αφού είχαν το Idlib υπό τον έλεγχό τους, ως ανέφερε ο Αιτητής (βλ. ερ. 36/Χ1-Χ4 του Δ.Φ.). Κατόπιν, που του έδωσαν διορία τριών ημερών για να το σκεφτεί, ο Αιτητής είχε εντωμεταξύ φύγει από τη Συρία, προτού λήξει η εν λόγω προθεσμία, ενώ καμία περαιτέρω επαφή δεν είχε με την HTS κατόπιν που έφυγε, ούτε και κάποιος από τα αδέλφια του είχε προσεγγιστεί από την HTS, ωστόσο, είχαν προσεγγίσει τον πατέρα του ενόσω εκείνος βρισκόταν ακόμη στο Idlib (βλ. ερ. 36/Χ10 του Δ.Φ.).

 

Ακολούθως, ο Αιτητής επικαλέστηκε ότι ενώ ο πατέρας του επέστρεψε τότε στο Aleppo (βλ. ερ. 36/Χ10 του Δ.Φ.), αφού εκεί ήταν πιο ασφαλείς, επειδή η HTS δεν μπορούσε να εισέλθει στην εν λόγω περιοχή (βλ. ερ. 36/Χ12 του Δ.Φ.), η οποία ήταν υπό το καθεστώς του Άσαντ (βλ. ερ. 36/Χ11 του Δ.Φ.), ο ίδιος δεν επέλεξε να τους ακολουθήσει εκεί, αλλά έφυγε για την Τουρκία, αναφέροντας ότι έπραξε τούτο, επειδή τον είχαν καλέσει για στρατολόγηση όταν εισήλθε το καθεστώς του Συριακού στρατού στο Aleppo για πρώτη φορά, οπότε και είχε (τότε) διαφύγει στο Idlib (βλ. ερ. 36/Χ13,Χ14 του Δ.Φ.), ώστε να αποφύγει την στρατολόγηση, δηλώνοντας ότι δεν ήθελε να σκοτώνει πολίτες αλλά ούτε και να σκοτωθεί ο ίδιος (βλ. ερ. 35/Χ1 του Δ.Φ.). Επικαλούμενος δε, το γεγονός ότι η HTS πλέον είναι μέρος του κυβερνώντος καθεστώτος στη Συρία και έχουν καταγεγραμμένες πληροφορίες για τα άτομα που αρνήθηκαν να συνεργαστούν μαζί τους, ο ίδιος κινδυνεύει εάν επιστρέψει στη χώρα του (βλ. ερ. 35/Χ2 του Δ.Φ.), προβάλλοντας επίσης, ότι η κατάσταση στη Συρία δεν είναι ασφαλής, αφού η HTS σκοτώνει ακόμη άτομα, τους οποίους κατηγοριοποιούν ως συνεργάτες του (προηγούμενου) καθεστώτος στη χώρα (βλ. ερ. 35/Χ5 του Δ.Φ.), ενώ ο ίδιος θεωρεί ότι ακόμα θα θέλουν να τον βλάψουν, επειδή το 2019 αρνήθηκε να ενταχθεί μαζί τους (βλ. ερ. 35/Χ6 του Δ.Φ.). Ερωτηθείς αναφορικά με το τι φοβάται πως θα συμβεί σε περίπτωση που επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής ισχυρίστηκε πως ίσως τον φυλακίσουν ή να τον σκοτώσουν (βλ. ερ. 35/Χ7 του Δ.Φ.), αναφέροντας ότι η HTS είναι μέρος του κυβερνώντος καθεστώτος στη χώρα και δεν θα μπορούν οι αρχές εκεί να τον προστατεύσουν σε περίπτωση επιστροφής του (βλ. ερ. 35/Χ8 του Δ.Φ.), και προβάλλοντας επίσης, ότι στην πραγματικότητα, κάνουν κακό στα άτομα που θεωρούν ως συνεργάτες του (προηγούμενου) καθεστώτος (βλ. ερ. 35/Χ9 του Δ.Φ.), ενώ έστω και αν ο ίδιος δεν είναι συνεργάτης του (προηγούμενου) καθεστώτος, μπορεί να θεωρηθεί ως τέτοιος και η χώρα του δεν είναι ασφαλής, αφού εάν έχουν κατηγορίες εναντίον κάποιου, τότε μπορεί να τον σκοτώσουν, ως επίσης ανέφερε (βλ. ερ. 35/Χ10 του Δ.Φ.). Προσθέτοντας, είπε πως αυτή είναι και η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο Aleppo (βλ. ερ. 34/Χ1 του Δ.Φ.), ενώ δήλωσε ότι η κυβέρνηση της Συρίας σίγουρα δεν έχουν κάποιο πρόβλημα μαζί του, αλλά ο ίδιος φοβάται πάρα πολύ για να επιστρέψει εκεί (βλ. ερ. 34/Χ2 του Δ.Φ.), και ούτε μπορεί να είναι ο ίδιος ασφαλής σε κάποιο άλλο μέρος της Συρίας, εφόσον η HTS αποτελεί πλέον μέρος του κράτους, ως επικαλέστηκε (βλ. ερ. 34/Χ3 του Δ.Φ.).

 

Καταλήγοντας, ο Αιτητής δήλωσε πως δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη Συρία καθότι είναι ανασφαλής τη δεδομένη στιγμή, ενώ όταν η κατάσταση γίνει ασφαλής, τότε ο ίδιος θα επιστρέψει αφού θέλει να ζήσει με την οικογένεια του, αλλά υπό τις υφιστάμενες συνθήκες δεν μπορεί να επιστρέψει στη χώρα του (βλ. ερ. 34/Χ4 του Δ.Φ.), εξηγώντας ότι ο βασικός λόγος είναι η HTS, αλλά γενικότερα, το Aleppo βρίσκεται σε κατάσταση σκοτωμών και θανάτων, ως ανέφερε (βλ. ερ. 34/Χ5 του Δ.Φ.), διευκρινίζοντας επίσης ότι, η περιοχή του Aleppo όπου ζει η οικογένεια του είναι γενικά ασφαλής, αλλά στο Aleppo η κατάσταση είναι άσχημη και σκοτώνονται άνθρωποι (βλ. ερ. 34/Χ6 του Δ.Φ.).

 

Υπό το φως των ως άνω πληροφοριών, ως αυτές προκύπτουν από τα πρακτικά της συνέντευξης και τα λοιπά στοιχεία του διοικητικού φακέλου, η λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου σχημάτισε την εισήγησή της επί τη βάση των εξής τριών (3) ουσιωδών ισχυρισμών: α) Ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ του Αιτητή, β) ο Αιτητής εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του λόγω της εμπόλεμης κατάστασης εκεί, και γ) ο Αιτητής δεχόταν απειλές από την οργάνωση HTS, εξαιτίας των οποίων αποφάσισε να φύγει από τη χώρα του. [βλ. ερ. 154 του Δ.Φ.]

 

Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός καθώς και ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός, έγιναν αποδεκτοί, καθώς στοιχειοθετήθηκε τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική αξιοπιστία του Αιτητή, σε συνάρτηση με πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, ενώ λήφθηκαν επίσης υπόψη, το πρωτότυπο και επίσημο διαβατήριο που προσκόμισε ο Αιτητής στην Υπηρεσία Ασύλου, καθώς και η τότε κατάσταση ασφαλείας και ο αριθμός των εκτοπισμένων που είχαν εγκαταλείψει τη Συρία λόγω της ένοπλης σύρραξης που επικρατούσε στη χώρα. [βλ. ερ. 153-152 και ερ. 152-151 του Δ.Φ.]

 

Αναφορικά με τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή (περί ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του εξαιτίας απειλών από την οργάνωση HTS), η λειτουργός διέκρινε (γενικότερα) ότι οι σχετικοί ισχυρισμοί του Αιτητή δεν παρουσιάζουν επάρκεια πληροφοριών και τεκμηρίωσης, ενώ όταν κλήθηκε να δώσει περαιτέρω πληροφορίες αναφορικά με το εν λόγω αίτημά του, οι απαντήσεις του κρίθηκαν ότι στερούνταν επαρκών, ακριβή και λεπτομερών πληροφοριών, καθώς επίσης, συνοχής, συνεκτικότητας και λεπτομερειών βιωματικού χαρακτήρα, ενώ διαπιστώθηκαν επιπλέον ανακολουθίες σε σχέση με πληροφορίες σε εξωτερικές πηγές. [βλ. ερ. 151 του Δ.Φ.]

 

Ειδικότερα, η λειτουργός σημείωσε ότι ο Αιτητής δεν έδωσε επαρκείς πληροφορίες στο πλαίσιο της ελεύθερης του αφήγησης σχετικά με τους ισχυρισμούς του περί απειλών που δέχθηκε από την οργάνωση HTS, που τον προσέγγισαν ζητώντας του να συνεργαστεί μαζί τους, αλλά ο ίδιος αρνήθηκε (όπως ισχυρίστηκε). Κληθείς δε, να σχολιάσει το γεγονός πως ο ίδιος στην αρχική του αίτηση αναφέρθηκε μόνο στην εμπόλεμη κατάσταση στη Συρία ως προς τον λόγο που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής αποκρίθηκε επικαλούμενος ότι ο διακινητής τον συμβούλευσε να αναφέρει μόνο τούτο, αν και διευκρίνισε ότι και η (τότε) εμπόλεμη κατάσταση στη χώρα του αποτέλεσε έναν από τους λόγους που έφυγε από την Συρία, παρά δε, το ότι ο ίδιος ερωτήθηκε επανειλημμένα και επιβεβαίωσε ότι ο μόνος λόγος που εγκατέλειψε τη χώρα του ήταν οι απειλές που δεχόταν από την οργάνωση HTS. Ως επίσης, διαπίστωσε η λειτουργός, ο Αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει επαρκώς και με συνεκτικότητα τη συγκεκριμένη ασυνέπεια που παρατηρήθηκε. Επιπλέον, παρατηρήθηκε αντίφαση στα λεγόμενα του Αιτητή ως προς τον λόγο για τον οποίο ισχυρίστηκε ότι έφυγε από την πόλη Aleppo και μετέβη στην πόλη Idlib, όπου ανέφερε αρχικά πως έπραξε τούτο λόγω των εναέριων βομβαρδισμών και της εμπόλεμης κατάστασης στο Aleppo, ενώ μετέπειτα επικαλέστηκε πως έφυγε από το Aleppo και πήγε στο Idlib ώστε να αποφύγει την στρατολόγησή του, χωρίς δε, να τεκμηριώσει το λόγο που δεν αναφέρθηκε σε τούτο προηγουμένως κατά τη συνέντευξή του. Επίσης, αντίφαση παρατηρήθηκε και στα όσα ισχυρίστηκε ο Αιτητής σχετικά με την HTS, αναφέροντας αρχικά του έγινε πρόταση για συνεργασία με την HTS αλλά ο ίδιος αρνήθηκε, έπειτα του ζητήθηκε και πάλι όπως συνεργαστεί μαζί τους, αλλά επίσης αρνήθηκε, ως δήλωσε, ενώ μετέπειτα δήλωσε πως όταν δέχθηκε πιέσεις κατόπιν που αρνήθηκε  να συνεργαστεί μαζί τους, τότε τους ζήτησε παράταση για να απαντήσει, χωρίς δε, να δώσει επαρκείς και εύλογες εξηγήσεις για την αντίφαση αυτή, όταν του υποδείχθηκε από τη λειτουργό. Περαιτέρω, η λειτουργός διέκρινε ότι στερείτο ευλογοφάνειας και παρέμεινε αβάσιμος ο ισχυρισμός του Αιτητή περί ότι στη γειτονιά του στο Idlib γνώριζαν πως ο ίδιος είχε πρόσφατα επιστρέψει από την Τουρκία και ως εκ τούτου, στην HTS έμαθαν ότι ο ίδιος γνώριζε την τουρκική γλώσσα. Ασάφεια/ασυνέπεια επίσης παρατηρήθηκε στους ισχυρισμούς του, περί ότι τον ήθελαν στην HTS για να συνεργαστεί μαζί τους για μεταφράσεις στην τουρκική γλώσσα, ενώ αρχικά δήλωσε ότι γνώριζε την τουρκική γλώσσα σε βασικό επίπεδο, αλλά και μετέπειτα, όταν του υποδείχθηκε τούτο και κλήθηκε να το επεξηγήσει, ο ίδιος αποκρίθηκε πως ομιλεί την τουρκική γλώσσα σε μέτριο επίπεδο. Επιπλέον, ως μη εύλογη κρίθηκε η εξήγηση που έδωσε ο Αιτητής όταν ρωτήθηκε γιατί δεν απέφυγε να δείξει τις γλωσσικές του ικανότητες στην τουρκική γλώσσα στα άτομα της HTS, αφού δεν ήθελε να συνεργαστεί μαζί τους, επικαλούμενος πως την πρώτη φορά που τον προσέγγισαν, εκείνοι προφασίστηκαν ότι ήθελαν να τον γνωρίσουν επειδή έμαθαν ότι είχε επιστρέψει πρόσφατα από την Τουρκία. Καταλήγοντας, η λειτουργός κατέγραψε ότι σύμφωνα με δηλώσεις του Αιτητή, διαφαίνεται ότι από το 2019 που έγινε το (κατ’ ισχυρισμό) περιστατικό με την οργάνωση HTS και έκτοτε, η εν λόγω οργάνωση ουδέποτε ήρθε σε επαφή με οιοδήποτε μέλος της οικογένειας του Αιτητή, αλλά ούτε και αντέδρασαν με τρόπο που να υποδηλώνει ότι η φυγή του θα έχει συνέπειες, ειδικότερα εφόσον (ως ο Αιτητής ισχυρίστηκε) απείλησαν τον ίδιο ότι θα τον φυλάκιζαν και θα τον τιμωρούσαν, αλλά και θα δημιουργούσαν προβλήματα στην οικογένεια του, ως επίσης τον αναζήτησαν προσεγγίζοντας τον πατέρα του όταν ο ίδιος έφυγε για την Τουρκία. Ούτε δε, όταν ο Αιτητής αρνήθηκε επανειλημμένα τη συνεργασία με την εν λόγω οργάνωση, τα μέλη της αντέδρασαν με βίαιο, εξαναγκαστικό ή εκδικητικό τρόπο, αντιθέτως, του έδωσαν και κάποιο χρονικό περιθώριο για να απαντήσει. Ως εκ τούτου, η λειτουργός σημείωσε ότι από τα ανωτέρω διαφαίνεται ότι ο ισχυρισμός του Αιτητή περί ότι η οργάνωση HTS θα τον τιμωρήσει για την άρνησή του να συνεργαστεί μαζί τους, είναι αβάσιμος και ατεκμηρίωτος. [βλ. ερ. 151-147 του Δ.Φ.]

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του Αιτητή αναφορικά με τους πιο πάνω ισχυρισμούς του, η λειτουργός παρέθεσε πληροφορίες από εξωτερική πηγή (Fact Finding Mission, Syria, August 2025), με βάση τις οποίες δεν προκύπτει κατάσταση συστηματική ή τυχαίας βίας εναντίον πολιτών από την HTS, ενώ ούτε οι επιθέσεις στοχεύουν συγκεκριμένες θρησκευτικές κοινότητες, ούτε καθοδηγούνται από θρησκευτικά και μόνο κίνητρα, αντιθέτως, αφορούν κυρίως άτομα που διασυνδέονταν με το πρώην καθεστώς του Άσαντ στη Συρία και που φέρονται να είχαν εμπλοκή σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα, χωρίς δε, να περιορίζονται τα εν λόγω περιστατικά στην αλαουιτική κοινότητα, αν και πολλά από τα άτομα αυτά προέρχονται από αυτήν, γεγονός δε, που ενισχύει την εκτίμηση ότι η HTS δεν επιδίδεται συστηματικά σε ‘τυφλές’ ή συλλογικές πράξεις εκδίκησης στη Συρία. [βλ. ερ. 147-146 του Δ.Φ.]

 

Ως εκ των ανωτέρω, η λειτουργός κατέληξε ότι κατόπιν της συνολικής αξιολόγησης των ισχυρισμών του Αιτητή, διαπιστώνεται πως η γενική αξιοπιστία του δεν τεκμηριώνεται, ούτε στοιχειοθετήθηκε επαρκώς το εν λόγω αίτημά του, καθώς δεν δόθηκαν επαρκείς, βάσιμες και εύλογες εξηγήσεις, ενώ συνάμα, ο Αιτητής υπέπεσε σε ανακολουθίες και αντιφάσεις στους ισχυρισμούς του. Επομένως, ο υπό αναφορά ουσιώδης ισχυρισμός του Αιτητή έτυχε απόρριψης. [βλ. ερ. 146 του Δ.Φ.]

 

Εν συνεχεία, κατά την εκτίμηση του κινδύνου στη βάση του συνόλου των ισχυρισμών του Αιτητή που κρίθηκαν αποδεκτοί (βλ. ερ. 146 του Δ.Φ.), η λειτουργός παρέπεμψε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με τη γενική κατάσταση ασφαλείας στη Συρία, παραθέτοντας σχετικές πληροφορίες από τις εν λόγω πηγές, που κάνουν λόγο για επιστροφή χιλιάδων Σύριων στη χώρα τους και στις περιοχές διαμονής τους, εθελοντικά και με τη συνδρομή/υποστήριξη των Η.Ε. (βλ. ερ. 145-144 του Δ.Φ.), στις ενέργειες προς εξομάλυνση των διεθνών σχέσεων της χώρας καθώς και στα βήματα που έγιναν ως προς τα εσωτερικά ζητήματα και υπηρεσίες, αλλά και στις ενέργειες για συνεργασία και για την ανοικοδόμηση της χώρας (βλ. ερ. 144-143 του Δ.Φ.), στην υποστήριξη προς τους επιστρέφοντες (βλ. ερ. 143-142 του Δ.Φ.), στην τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στο Aleppo συγκεκριμένα, ήτοι στον τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή (όπου καταγράφονται εντάσεις και συγκρούσεις κυρίως στην ύπαιθρο, καθώς και μείωση της έντασης και περιορισμός των συγκρούσεων στην εν λόγω επαρχία – βλ. ερ. 142-141 του Δ.Φ.), ως επίσης, παραθέτει πληροφορίες από εξωτερικές πηγές αναφορικά με την οικονομική λειτουργικότητα (που παρατηρείται συγκριτικά πιο αυξημένη στη Δαμασκό και στο Aleppo) ως προς τις υποδομές και υπηρεσίες (βλ. ερ. 141-140 του Δ.Φ.), το σύστημα της υγείας στη χώρα (όπου καταγράφεται η παροχή δωρεάν ιατροφαρμακευτικής φροντίδας μέσω των κρατικών δομών – βλ. ερ. 140-139 του Δ.Φ.), στην εκπαίδευση (όπου καταγράφεται ότι συνεχίζεται η παροχή δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης στη χώρα – βλ. 139-138 του Δ.Φ.), καθώς και για τις επιστροφές στο Aleppo συγκεκριμένα, που αναφέρεται ως ο κορυφαίος προορισμός επιστροφών από το εξωτερικό, σε σχέση με άλλες επαρχίες της Συρίας (βλ. ερ. 138 του Δ.Φ.), ενώ καταγράφεται επιπλέον, ότι οι δημόσιες συγκοινωνίες υφίστανται μεταξύ των περισσοτέρων επαρχιών και των μεγάλων πόλεων στη Συρία, όπως για παράδειγμα μεταξύ Δαμασκού και Aleppo (βλ. ερ. 138 του Δ.Φ.).

 

Περαιτέρω, λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα ασφαλείας, τις περιοχές όπου επικεντρώνονται τα περιστατικά ασφαλείας, καθώς και αριθμητικά στοιχεία για την κατάσταση ασφαλείας στο Aleppo, η λειτουργός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στην επαρχία Aleppo υφίσταται μεν αδιάκριτη βία, ωστόσο, δεν ανέρχεται σε τέτοιο επίπεδο ώστε να προκύπτει ότι η ένταση της βίας είναι τόσο υψηλή που να συνιστά ‘εξαιρετική κατάσταση’ για κάθε άμαχο πολίτη να εκτεθεί σε πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω της παρουσίας του και μόνο στην εν λόγω περιοχή, κατά την έννοια του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (βλ. ερ. 137-136 του Δ.Φ.). Επίσης, λαμβάνοντας υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή (ήτοι άμαχος πολίτης, ενήλικας άνδρας, χωρίς σοβαρά προβλήματα υγείας ή ενδείξεις ευαλωτότητας, που δεν υπέστη οιαδήποτε παρελθούσα δίωξη ή σοβαρή βλάβη στη χώρα καταγωγής του και που έζησε για αρκετά χρόνια στο Aleppo, άρα θεωρείται πως διαθέτει αρκετή γνώση της εν λόγω περιοχής, με ευρύ οικογενειακό και υποστηρικτικό δίκτυο εκεί επίσης, καθώς και σε θέση να εργαστεί και να βιοποριστεί), η λειτουργός κατέληξε στο ότι δεν διαπιστώθηκε πως προκύπτουν εύλογοι λόγοι να πιστεύεται ότι θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, σε περίπτωση επιστροφής του στον τόπο συνήθους διαμονής του, ήτοι στο Aleppo της Συρίας (βλ. ερ. 136-135 του Δ.Φ.).

 

Ακολούθως, κατά τη νομική ανάλυση, κρίθηκε πως στην περίπτωση του Αιτητή δεν στοιχειοθετείται βάσιμος φόβος δίωξης (βάσει του άρθρου 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025), εφόσον διαπιστώθηκε πως από τα όσα στοιχεία του Αιτητή έγιναν αποδεκτά, δεν πληρούνται τα αναγκαία υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία του φόβου δίωξης, για κάποιον από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 και στο Άρθρο 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων. Αναφορικά δε, με τις προϋποθέσεις υπαγωγής σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (βάσει του άρθρου 19(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025), με βάση το προσωπικό του προφίλ και την αξιολόγηση κινδύνου, διαπιστώθηκε ότι δεν θεωρείται ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση (κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(α) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025), ή βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία (κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(β) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025). Ειδικότερα, κατά την αξιολόγηση των προϋποθέσεων του άρθρου 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025, διαπιστώθηκε πως στο Κυβερνείο του Aleppo, όπου βρίσκεται η περιοχή συνήθους διαμονής του Αιτητή στη Συρία (και όπου αναμένεται να επιστρέψει), δεν υφίστατο κατάσταση διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (ως αναλύθηκε κατά την αξιολόγηση του κινδύνου), ώστε να κινδυνεύει ο Αιτητής κατά την επιστροφή του να αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και προσωπικής απειλή κατά της ζωής του ή της σωματικής του ακεραιότητας, ως άμαχος, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας, εξαιτίας της παρουσίας του και μόνο στην εν λόγω περιοχή όπου αναμένεται να επιστρέψει. [βλ. ερ. 134 του Δ.Φ.]

 

Ως εκ των ανωτέρω δεδομένων, το αίτημα για διεθνή προστασία του Αιτητή απορρίφθηκε από την Υπηρεσία Ασύλου (βλ. ερ. 133 του Δ.Φ.).

 

Έπειτα από ενδελεχή εξέταση του διοικητικού φακέλου και όπως προκύπτει από τα στοιχεία που βρίσκονται σε αυτόν, κρίνω ως ορθή και αιτιολογημένη από τους Καθ' ων η Αίτηση την αποδοχή των ουσιωδών ισχυρισμών του Αιτητή που αφορούν τα προσωπικά του στοιχεία καθώς και τη γενικότερη κατάσταση ασφάλειας που επικρατούσε στη Συρία (περί το έτος 2019 που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του). Ως εκ τούτου, εν απουσία και οιονδήποτε στοιχείων περί του αντιθέτου, το παρόν Δικαστήριο δεν βρίσκει λόγο διαφοροποίησης επί των ανωτέρω ευρημάτων της Υπηρεσίας Ασύλου. Ειδικότερα, διαπιστώνεται (ομοίως) ότι η γενική αξιοπιστία του Αιτητή κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του και ως προς τα ανωτέρω δεδομένα που υποστήριξε, υπήρξε ικανοποιητική και ο ίδιος ήταν συνεκτικός στις απαντήσεις του και δεν υπέπεσε σε σοβαρές αντιφάσεις ως προς τις δηλώσεις του σχετικά με το προφίλ του και τη χώρα καταγωγής του (που επιβεβαιώνεται από το επίσημο διαβατήριό του) καθώς και τον ισχυρισμό του αναφορικά με το ότι έφυγε από τη χώρα του λόγω της εμπόλεμης κατάστασης που επικρατούσε εκεί (κατάσταση που επιβεβαιώνεται ότι υφίστατο στη Συρία την τότε περίοδο, από πληροφορίες σε εξωτερικές πηγές που παρέθεσε η λειτουργός).

 

Αναφορικά δε, με τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή (ήτοι περί ότι απειλήθηκε και διώκεται από την οργάνωση HTS, κατόπιν που του έγινε πρόταση για να συνεργαστεί μαζί τους παρέχοντας τους υπηρεσίες μετάφρασης και ο ίδιος αρνήθηκε, ενώ ακολούθως εγκατέλειψε τη χώρα του), διαπιστώνεται ότι ορθά αυτός δεν έγινε αποδεκτός, εφόσον το παρόν Δικαστήριο (επίσης) εντοπίζει ανακολουθίες, ασυνέπειες, ασάφειες και αντιφάσεις στους εν λόγω ισχυρισμούς του Αιτητή. Ειδικότερα, παρατηρείται πως ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να υποδείξει τον σκοπό που τον ήθελαν από την εν λόγω οργάνωση για να κάνει μεταφράσεις από τουρκικά σε αραβικά (βλ. ερ. 37/Χ7 του Δ.Φ.), ενώ είχε ερωτηθεί σχετικά και αποκρίθηκε πως δεν του είχαν αναφέρει το σκοπό τους αλλά του είπαν απλά να τους βοηθήσει (βλ. ερ. 37/Χ8 του Δ.Φ.), ωστόσο, η άρνησή του να συνεργαστεί μαζί τους, επικαλούμενος επίσης ότι δεν ήθελε να εμπλακεί σε κάτι τέτοιο (βλ. ερ. 41/Χ6 του Δ.Φ.) ή σε πολιτικά ζητήματα (βλ. ερ. 36/Χ2 του Δ.Φ.), υποδηλώνει πως θα γνώριζε και τον σκοπό τους, τον οποίο και εύλογα αναμενόταν από τον ίδιο να επεξηγήσει με περαιτέρω λεπτομέρεια, πράγμα όμως που δεν έπραξε. Επιπλέον, ο Αιτητής δεν υποστήριξε με σαφήνεια και συνοχή το επίπεδο γνώσης της τουρκικής γλώσσας που κατείχε, αφού αρχικά δήλωσε πως γνωρίζει επίσης λίγα τουρκικά, σε βασικό επίπεδο (βλ. ερ. 43/Χ10 του Δ.Φ.), ενώ μετέπειτα ισχυρίστηκε πως ο ίδιος μιλούσε αρκετά καλά τα τουρκικά και στην ίδια δήλωσή του, με ασάφεια (αλλά και αντιφατικά με την προηγούμενη του δήλωση) είπε ότι ομιλεί τα τούρκικα σε μέτριο επίπεδο (βλ. ερ. 37/Χ9 του Δ.Φ.).

 

Περαιτέρω, παρατηρείται ότι ο Αιτητής δεν υπέδειξε επακριβώς τον λόγο για τον οποίο ο ίδιος είχε μεταβεί από το Idlib στην Τουρκία όπου παρέμεινε μεταξύ των ετών 2017-2019 (βλ. ερ. 44/Χ1 του Δ.Φ.), γεγονός που φέρεται να οδήγησε με την επιστροφή του, στο να τον προσεγγίσουν από την HTS για μεταφράσεις από την τουρκική γλώσσα (βλ. ερ. 40/Χ6 και 39/Χ11 του Δ.Φ.), ιδιαίτερα ενώ παρατηρείται πως σύμφωνα με δηλώσεις του, περί το έτος 2017 που έφυγε ο Αιτητής από το Idlib για την Τουρκία (βλ. ερ. 44/Χ1 του Δ.Φ.), ο πατέρας του επίσης είχε τότε μεταβεί στο Idlib, όπου και ζούσαν ήδη κάποιοι συγγενείς του (βλ. ερ. 37/Χ4-Χ6 του Δ.Φ.). Επιπλέον, διαπιστώνεται ουσιαστική ασάφεια και χρονική αντίφαση στις δηλώσεις του Αιτητή, αναφορικά με το ότι ως ο ίδιος ισχυρίστηκε η πρώτη επαφή που είχε με την HTS ήταν το 2019 στο Idlib (βλ. ερ. 39/Χ8,Χ9 του Δ.Φ.), όταν είχε τότε επιστρέψει από την Τουρκία στη Συρία (βλ. ερ. 39/Χ11 του Δ.Φ.), ενώ σε προηγούμενες του δηλώσεις, επικαλέστηκε ότι αρχικά (ήτοι, το 2014 – βλ. ερ. 44/Χ1 του Δ.Φ.) ο ίδιος έφυγε από το Aleppo και μετέβη στο Idlib, αλλά όταν απειλήθηκε από την HTS, τότε έφυγε από την Συρία (βλ. ερ. 39/Χ1 του Δ.Φ.), ως επίσης, ο Αιτητής ανέφερε ότι έφυγε από το Aleppo και πήγε στο Idlib (όπου αργότερα επεκτάθηκε η εμπόλεμη κατάσταση στη χώρα, ως δήλωσε), επικαλούμενος ωστόσο πως όταν έγινε το συμβάν με την HTS, ο ίδιος αποφάσισε να φύγει από τη χώρα (βλ. ερ. 39/Χ3 του Δ.Φ.), γεγονότα που χρονικά φαίνεται να τοποθετούνται προτού ο Αιτητής είχε φύγει για την Τουρκία περί το έτος 2017.

 

Πέραν των πιο πάνω, διακρίνεται (γενικότερα), ότι ο Αιτητής δεν κατάφερε να υποστηρίξει με αληθοφάνεια το αίτημά του για διεθνή προστασία και να καταδείξει με σαφήνεια τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του και δεν επιθυμεί να επιστρέψει. Ειδικότερα, διαπιστώνεται μια διαδοχική έλλειψη συνοχής στις δηλώσεις του αναφορικά με το εν λόγω αίτημά του, όπου, στην αρχική του αίτηση για διεθνή προστασία, ο Αιτητής δήλωσε πως εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του λόγω του πολέμου (βλ. ερ. 1 και μετάφραση στο ερ. 19 του Δ.Φ.), έπειτα, κατά την αρχική του συνέντευξη (βλ. ερ. 15 του Δ.Φ.), επανέλαβε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του εξαιτίας του πολέμου, ισχυριζόμενος επίσης πως σε περίπτωση που επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, θα τον αναγκάσουν να υπηρετήσει στον στρατό και ο ίδιος δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο (ενώ δήλωσε συνάμα, ότι ουδέποτε είχε κληθεί ο ίδιος να ενταχθεί στον στρατό στη χώρα του), ενώ μετέπειτα, κατά την εκ νέου συνέντευξη του, ο Αιτητής προέβαλε και πάλι τον λόγο πως εγκατέλειψε τη Συρία λόγω του πολέμου (βλ. ερ. 39/Χ2 του Δ.Φ.), αλλά και επικαλέστηκε (επιπλέον) ότι δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του καθότι διώκεται από την οργάνωση HTS, που (κατ’ ισχυρισμό) τον ήθελαν να συνεργαστεί μαζί τους για υπηρεσίες μετάφρασης και ο ίδιος αρνήθηκε (βλ. ερ. 41/Χ6 του Δ.Φ.). Εν τέλει δε, στο πλαίσιο του εισαγωγικού δικογράφου της παρούσας προσφυγής, ο Αιτητής προβάλλει (αόριστα) τον ισχυρισμό πως κινδυνεύει η ζωή του στη Συρία (για τους λόγους που ανέφερε στη συνέντευξή του, ως επίσης κατέγραψε), ενώ κατά το στάδιο της ακρόασης ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, δήλωσε (μεν) ότι παραμένουν τα εν λόγω ζητήματα που ανέφερε στην Υπηρεσία Ασύλου, επικαλέστηκε δε, ότι προέκυψαν και κάποια άλλα οικογενειακά προβλήματα στη χώρα καταγωγής του (που ως εξαρχής αναλύθηκε, δεν αφορούν τον ίδιο).

 

Σε κάθε περίπτωση, από το σύνολο των σχετικών του δηλώσεων, ουδόλως προκύπτει οιαδήποτε στοχοποίηση του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του, ούτε δε, ο ίδιος αναφέρθηκε σε οτιδήποτε που να παραπέμπει σε περιστατικό (παρελθούσας) δίωξης του ή σοβαρού κινδύνου ή βλάβης στη χώρα του (ως ο ίδιος επιβεβαίωσε ουδέποτε παρενοχλήθηκε/διώχθηκε – βλ. ερ. 15 του Δ.Φ., ούτε και είχε ποτέ συλληφθεί ή κρατηθεί στη χώρα καταγωγής του – βλ. ερ. 42/Χ12 και ερ. 15 του Δ.Φ., ενώ δήλωσε συνάμα, ότι η κυβέρνηση της Συρίας σίγουρα δεν έχουν κάποιο πρόβλημα μαζί του, σε περίπτωση που επιστρέψει εκεί – βλ. ερ. 34/Χ2 του Δ.Φ.). Παρά δε, τα όσα ο Αιτητής επικαλείται, περί ότι κινδυνεύει από την οργάνωση HTS, αφού απειλήθηκε στη χώρα του πως θα πάει φυλακή και θα τιμωρηθεί, κατόπιν που αρνήθηκε ο ίδιος να συνεργαστεί μαζί τους, αλλά και ότι θα δημιουργήσουν και προβλήματα στην οικογένειά του (βλ. ερ. 36/Χ1-Χ4 του Δ.Φ.), εντούτοις (ως επιβεβαίωσε), δεν συνέβη οτιδήποτε άλλο στον ίδιο που τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τη χώρα του (βλ. ερ. 41/Χ8 του Δ.Φ.), ούτε και υπέστη ο ίδιος οτιδήποτε κατόπιν της εν λόγω (κατ’ ισχυρισμό) άρνησής του να συνεργαστεί με την HTS, αλλά ούτε και υπήρξε οποιοδήποτε συμβάν εναντίον της οικογένειας του κατόπιν και που ο ίδιος έφυγε από τη Συρία. Πιο συγκεκριμένα, ο Αιτητής δήλωσε ότι καμία περαιτέρω επαφή δεν είχε με την HTS κατόπιν που έφυγε από τη χώρα του, ούτε και κάποιος από τα αδέλφια του είχε προσεγγιστεί από την HTS (βλ. ερ. 36/Χ10 του Δ.Φ.), επιβεβαίωσε δε, ότι το οικογενειακό του σπίτι στο Aleppo δεν είχε καταστραφεί και ότι η οικογένεια του ζει (πλέον) εκεί (βλ. ερ. 40/Χ3 του Δ.Φ.). Εξάλλου, η εν λόγω οργάνωση έχει αναδιαμορφωθεί ως προς την (αρχική) δομή της και πλέον άλλαξε ο σκοπός και η αποστολή των μελών της (ως προκύπτει από σχετικές πληροφορίες σε εξωτερικές πηγές για τη Συρία, που αναφέρονται στη «διάλυση του ένοπλου μηχανισμού της χώρας» και σε «σειρά κινήσεων που αποσκοπούσαν στο να ανοίξει ο δρόμος για μια πολιτική μετάβαση»[1], ως επίσης, σε ανακοινώσεις από τον εκπρόσωπο της Διοίκησης Στρατιωτικών Επιχειρήσεων του νέου Συριακού καθεστώτος πως (μεταξύ άλλων) αποφασίστηκε όπως «όλες οι στρατιωτικές παρατάξεις, καθώς και οι επαναστατικοί και πολιτικοί φορείς θα διαλυθούν και θα ενσωματωθούν σε κρατικούς θεσμούς»[2], καθώς επίσης, επιβεβαιώνεται ότι κατόπιν σχετικής απόφασης η HTS ‘έχει διαλυθεί’ περί τις αρχές του 2025[3] και ως αναφέρεται επίσης, πλέον «τα μέλη της διατηρούν σημαντικές ηγετικές θέσεις»[4]).

 

Περαιτέρω, κρίνω ότι η έρευνα της Υπηρεσίας Ασύλου σε έγκυρες και επίκαιρες πήγες πληροφόρησης ήταν επαρκής, πλήρης και επίκαιρη, ώστε να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα, ενώ συνάμα, ορθά η λειτουργός κατόπιν αξιολόγησης του (μελλοντικού) κινδύνου και λαμβάνοντας υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του, κατέληξε στο ότι δεν στοιχειοθετείται εύλογος βαθμός πιθανότητας ο Αιτητής να αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και αδικαιολόγητης βλάβης με την επιστροφή του στη Συρία και στον τόπο συνήθους διαμονής του εκεί (ήτοι το Aleppo).

 

Συνακόλουθα, διακρίνεται ότι κατά την διάρκεια της συνέντευξης του δεν γίνεται επίκληση από τον Αιτητή, κατά τρόπο ειδικό και συγκεκριμένο, οιωνδήποτε κρίσιμων στοιχείων και περιστατικών από τα οποία να μπορεί να τεκμηριωθεί κατά τρόπο αρκούντως σαφή και συγκεκριμένο, η συνδρομή πραγματικού, προσωπικού και ενεστώτος κινδύνου στη χώρα καταγωγής του.

 

Ειδικότερα δε, αναφορικά με την ταυτότητα και τα προσωπικά στοιχεία τoυ Αιτητή, σημειώνονται τα ακόλουθα, συγκεκριμένα ως προς το θρήσκευμα του ως σουνίτης μουσουλμάνος:

 

Σχετικές πληροφορίες σε έγκυρη πηγή αναφέρουν ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2025, o πληθυσμός των 23,9 εκατομμυρίων αποτελείται από 87% μουσουλμάνους, εκ των οποίων το 74% είναι σουνίτες, ενώ οι αλαουίτες, οι ισμαηλίτες και οι σιίτες μουσουλμάνοι αποτελούν συνολικά το 13% του πληθυσμού της Συρίας.^[5] Επιπλέον, στην ίδια πηγή αναφέρεται πως εντός του 2025, στη Συρία επέστρεψαν πέραν του ενός εκατομμυρίου ‘πρώην πρόσφυγες’, που ως επί το πλείστον ήταν σουνίτες μουσουλμάνοι Άραβες.^[6] Περαιτέρω, πληροφορίες σε άλλη πηγή αναφέρουν ότι από τον Δεκέμβριο του 2024, έχουν καταγραφεί «στοχευμένες δολοφονίες εκδίκησης ανδρών που φέρονται να συνδέονται με τον στρατό ή τις υπηρεσίες πληροφοριών του καθεστώτος Άσαντ» και οι οποίες «φέρεται να διαπράχθηκαν από άγνωστους ένοπλους άνδρες», ενώ «βασίζονται στην φερόμενη σχέση των θυμάτων με το καθεστώς Άσαντ και στους ρόλους τους σε προηγούμενες παραβιάσεις παρά στη θρησκευτική τους ταυτότητα».[7] Η ίδια πηγή αναφέρει ότι «μεταξύ των θυμάτων περιλαμβάνονται άτομα από σουνιτικές, αλαουιτικές και σιιτικές κοινότητες», που «φέρεται να έγιναν στόχος τόσο για επίσημους ρόλους στις υπηρεσίες πληροφοριών και ασφάλειας της προηγούμενης κυβέρνησης όσο και για το ότι ήταν πληροφοριοδότες».[8] Οι εν λόγω ‘στοχευμένες επιθέσεις’ «έχουν σημειωθεί σε αρκετές επαρχίες, όπως το Aleppo, η Dar’a, η Δαμασκός, το Deir Ez Zor, Homs, Hama και η Latakia».[9] Πιο συγκεκριμένα, στο βόρειο Κυβερνείο του Aleppo, φέρεται να εμφανίστηκε τον Απρίλιο του 2025, μια ομάδα που επικαλέστηκε ότι «στόχος της είναι η εξάλειψη των συνεργατών του πρώην καθεστώτος που εμπλέκονται σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων», ενώ κατά την περίοδο που ακολούθησε, «καταγράφηκε αύξηση των επιθέσεων αυτονομιστών εναντίον συνεργατών του πρώην καθεστώτος», με αναφορές να καταγράφουν εκτελέσεις, ‘κυρίως’ Σουνιτών συνεργατών του πρώην καθεστώτος, στη Hama και το Aleppo, καθώς και «επιθέσεις εναντίον Αλαουιτών στην πόλη Homs, στη δυτική Dar’a και στη Latakia».[10] Επίσης, άλλες πηγές ανέφεραν ότι κατά την εν λόγω περίοδο ‘άγνωστοι ένοπλοι’ διέπραξαν δολοφονίες εναντίον Αλαουιτών, οι οποίοι ‘κατηγορούνταν’ ότι υποστήριζαν την προηγούμενη κυβέρνηση και ότι ήταν πληροφοριοδότες.[11]

 

Πέραν των πιο πάνω, διακρίνεται ότι (σύμφωνα με πληροφορίες από άλλες εξωτερικές πηγές), περί τον Ιούνιο του 2025, η προσωρινή κυβέρνηση στη Συρία ‘εξέδωσε ειδική γνωμοδότηση’ που «απαγορεύει τις δολοφονίες για εκδίκηση και τα εξωδικαστικά αντίποινα», καθώς επίσης, «προτρέπει τους πολίτες να επιλύουν τις διαφορές τους μέσω επίσημων νομικών οδών και ποινικοποιεί τις πράξεις αντιποίνων».[12] Περαιτέρω, σημειώνεται επίσης, ότι σύμφωνα με πληροφορίες από πηγές σε σχετικό (επικαιροποιημένο) οδηγό της EUAA για τη Συρία (Δεκέμβριος 2025), «η μεταβατική κυβέρνηση στη Συρία κυριαρχείται από υπουργούς σουνιτικής αραβικής καταγωγής και οι ηγετικές θέσεις στην αστυνομία, τις Γενικές Υπηρεσίες Ασφαλείας (GSS) και τον στρατό καλύπτονται σε μεγάλο βαθμό από Σουνίτες Άραβες», ενώ «το νέο Συμβούλιο Fatwa αποτελείται εξ ολοκλήρου από σουνιτικά μέλη».^[13]

 

Περαιτέρω, συμφωνώ με την αξιολόγηση κινδύνου στην οποία προέβη η λειτουργός στη βάση των αποδεκτών ουσιωδών ισχυρισμών, καθώς και με το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε αναφορικά με τη μη πλήρωση των προϋποθέσεων αναγνώρισης προσφυγικού καθεστώτος, καθώς ο Αιτητής δεν κατάφερε να στοιχειοθετήσει βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης για κάποιον από τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 και του Άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, ως επίσης και πως ούτε πληρούνται οι προϋποθέσεις υπαγωγής του Αιτητή στο άρθρο 19 (2) (α) και (β) του ιδίου Νόμου, περί της χορήγησης συμπληρωματικής προστασίας, καθώς δεν προέκυψαν στοιχεία εκ των οποίων μπορεί να συναχθεί ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(α) του πιο πάνω Νόμου, ή βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(β) του Νόμου.

 

Αναφορικά δε, με τον ισχυρισμό του Αιτητή περί ότι ήθελε να αποφύγει τη στρατολόγησή του στη χώρα καταγωγής του (ισχυρισμός που εξάλλου δεν φαίνεται να προώθησε ο Αιτητής ως λόγο που εγκατέλειψε τη χώρα του), αναφέροντας πως λόγω τούτου, το 2014 μετοίκησε από το Aleppo (τόπο καταγωγής και συνήθους διαμονής στη χώρα του) στο Idlib, ενώ όταν επέστρεψε το 2019 στη Συρία από την Τουρκία όπου είχε μεταβεί το 2017, ο ίδιος επέλεξε να μην επιστρέψει στο Aleppo και παρέμεινε στο Idlib για λίγο καιρό, μέχρι που έφυγε οριστικά από τη χώρα του (βλ. ερ. 36/Χ13,Χ14 του Δ.Φ.), σημειώνεται ότι (σε κάθε περίπτωση) δεν υφίσταται πλέον κάτι τέτοιο στη Συρία. Ειδικότερα, σύμφωνα με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, προκύπτει ότι περί τέλη του 2024, έγινε ‘ανακατάληψη των μεγάλων πόλεων της Συρίας - Aleppo, Hama, Homs και Δαμασκού’ από το καθεστώς του Άσαντ, ενώ μετά την πτώση του καθεστώτος, δημιουργήθηκε  μια ‘προσωρινή διοίκηση’ υπό το εν λόγω de facto κυβερνών κόμμα που ανέτρεψε το πρώην καθεστώς Άσαντ στη Συρία[14], ενώ κατόπιν ανακοινώθηκε από τον εκπρόσωπο της Διοίκησης Στρατιωτικών Επιχειρήσεων του νέου Συριακού καθεστώτος πως (μεταξύ άλλων) αποφασίστηκε όπως «o στρατός του προηγούμενου καθεστώτος θα διαλυθεί και ο συριακός στρατός θα ανοικοδομηθεί ‘σε εθνική βάση’»[15].

 

Επιπλέον και όσον αφορά τα πιο πάνω, από επικαιροποιημένες πληροφορίες επιβεβαιώνεται ότι το νέο καθεστώς έχει καταργήσει την υποχρεωτική θητεία και ο νέος στρατός της Συρίας είναι εθελοντικός και παράλληλα δεν φαίνεται να υφίστανται πλέον κυρώσεις για λιποταξία ή αποφυγή στράτευσης. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με σχετικές πληροφορίες για τις εξελίξεις επί της στρατιωτικής θητείας στην Συρία, η μεταβατική κυβέρνηση της Συρίας «έχει καταργήσει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, καθιστώντας την κατάταξη πλήρως εθελοντική, από τον Δεκέμβριο του 2024», ενώ «η υποχρεωτική στράτευση μπορεί να επανεισαχθεί μόνο σε περίπτωση κήρυξης εθνικής έκτακτης ανάγκης».^[16] Πιο συγκεκριμένα, πληροφορίες από εξωτερικές πηγές αναφέρουν επίσης, ότι η συριακή κυβέρνηση έχει εκκινήσει εκστρατεία στρατολόγησης και προβολής με στόχο την ενθάρρυνση των νέων ανδρών να καταταγούν στις ένοπλες δυνάμεις^[17], συμπεριλαμβανομένων και μειονοτικών ομάδων, όπως οι Κούρδοι^[18], ωστόσο, αν και αναφέρεται επίσης πως «οι νεοσύλλεκτοι είναι ως επί το πλείστον Σουνίτες Άραβες», το Υπουργείο Άμυνας της Συρίας δεν έχει δημοσιοποιήσει επίσημα στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των καταταγέντων^[19], ενώ σύμφωνα με τον ειδησεογραφικό ιστότοπο Middle East Forum, ο οποίος επικαλείται συνέντευξη του Φεβρουαρίου 2025, ο Πρόεδρος της Συρίας δήλωσε ότι ‘χιλιάδες’ άτομα έχουν καταταγεί στον στρατό της χώρας (χωρίς να μπορούν εύκολα να επιβεβαιωθούν τα εν λόγω δεδομένα)^[20].

 

Συνεπώς, αναφορικά και με τον εν λόγω ισχυρισμό του Αιτητή περί μη επιθυμίας του για στρατολόγηση του στη Συρία, το Δικαστήριο καταλήγει πως δεν υφίστανται ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται πως ο Αιτητής θα αντιμετωπίσει οιονδήποτε τέτοιο (ενδεχόμενο) κίνδυνο με την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του και συγκεκριμένα στο Aleppo (τόπος συνήθους διαμονής του στη Συρία).

 

Αναφορικά δε, με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων παροχής συμπληρωματικής προστασίας προς το πρόσωπο του Αιτητή υπό την έννοια του άρθρου 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (αντίστοιχο Άρθρο 15(γ) της Ευρωπϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ), κρίνω σκόπιμο να παρατεθούν αρχικά τα κάτωθι:

 

Το εν λόγω άρθρο 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 προϋποθέτει ‘ουσιώδεις λόγους’ να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. Σχετική δε, με τούτο, είναι και η ευρεία νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ECLI:CY:AD:2015:D619, ημερομηνίας 22/9/2015), όσο και η ερμηνεία του ΔΕΕ (βλ. C-285/12, A. Diakité v. Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides, 30/01/2014 και C-465/07, Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretaris van Justitie, 17/02/2009), καθώς επίσης και του ΕΔΔΑ (βλ. K.A.B. v. Sweden, 886/11, 05/09/2013 (final 17/02/2014) και Sufi and Elmi v. the United Kingdom, 8319/07 and 11449/07, 28/11/2011), όπου ερμηνεύεται η έννοια της «αδιακρίτως ασκούμενης βίας» και της «ένοπλης σύρραξης», καθώς επίσης, τίθενται κριτήρια ως προς τη σοβαρότητα του κινδύνου που προϋποτίθεται για την αξιολόγηση των περιπτώσεων στις οποίες εξετάζεται η πιθανότητα παραχώρησης συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025).

 

Συγκεκριμένα, στην υπόθεση Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretarisvan Justitie (παρ. 35), το ΔΕΕ αναφέρει ότι «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας», ενώ στην παρ. 37 το ΔΕΕ αναφέρει επιπλέον ότι «η απλή αντικειμενική διαπίστωση κινδύνου απορρέοντος από τη γενική κατάσταση μιας χώρας δεν αρκεί, καταρχήν, για να γίνει δεκτό ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, συντρέχουν ως προς συγκεκριμένο πρόσωπο, εντούτοις, καθόσον η αιτιολογική αυτή σκέψη χρησιμοποιεί τον όρο «συνήθως», αναγνωρίζει το ενδεχόμενο υπάρξεως μιας εξαιρετικής καταστάσεως, χαρακτηριζομένης από έναν τόσο υψηλό βαθμό κινδύνου, ώστε να υπάρχουν σοβαροί λόγοι να εκτιμάται ότι το πρόσωπο αυτό θα εκτεθεί ατομικώς στον επίμαχο κίνδυνο.»[21]. Περαιτέρω, το ΔΕΕ στην εν λόγω υπόθεση (παρ. 39), παραθέτει ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών την καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας».

 

Όσον αφορά στην κατάσταση ασφαλείας στη Συρία, η χώρα γενικά βρισκόταν σε ένοπλη σύρραξη, λόγω διεθνών και εσωτερικών ενόπλων συγκρούσεων, που συνέχισαν να προκαλούν ‘σημαντική ζημιά’ σε άμαχους μέσω άμεσων και αδιάκριτων επιθέσεων, περιλαμβανομένων «μαζικών δολοφονιών σε κοινότητες Αλαουιτών και Δρούζων», τις οποίες η νέα κυβέρνηση δεν κατάφερε να αποτρέψει, ενώ άμαχοι ‘έγιναν στόχος’ σε κατοικημένες και αγροτικές περιοχές, και νάρκες και αυτοσχέδιοι εκρηκτικοί μηχανισμοί «προκαλούσαν καθημερινά θύματα, μεταξύ των οποίων και παιδιά», ως επίσης, «αεροπορικές επιδρομές και πυροβολισμοί από πυροβόλα όπλα έπλητταν τακτικά σπίτια, αγορές, σχολεία, νοσοκομεία, φράγματα, αεροδρόμια και πολιτιστικούς και θρησκευτικούς χώρους», με επιπτώσεις όπως, «η διακοπή βασικών υπηρεσιών και η μαζική εκτόπιση πληθυσμών», ενώ συνάμα, «άτομα που βρισκόταν υπό την εξουσία των εμπλεκόμενων μερών στις συγκρούσεις δολοφονήθηκαν, βασανίστηκαν και υπέστησαν σεξουαλική βία, αυθαίρετη κράτηση και αναγκαστική εξαφάνιση, εν μέσω αργών και αμφισβητούμενων προσπαθειών μεταβατικής δικαιοσύνης».^[22]

 

Σύμφωνα δε, με πιο πρόσφατες πληροφορίες από την πλατφόρμα ACLED (Armed Conflict Location & Event Data), το 2025 ήταν ένα καθοριστικό ‘έτος καμπής’ για τη Συρία, όπου μετά το τέλος της διακυβέρνησης Άσαντ, ο Ahmed al-Sharaa, ηγέτης της Hayat Tahrir al-Sham (HTS), ανακήρυξε τον εαυτό του μεταβατικό πρόεδρο της Συρίας, «ο οποίος ηγήθηκε των προσπαθειών για την ενίσχυση της διεθνούς θέσης της Συρίας και την κατάργηση του καθεστώτος κυρώσεων», ενώ παράλληλα, «αποκαθιστούσε την ηρεμία σε μια χώρα που είχε πληγεί από 13 χρόνια εμφυλίου πολέμου».^[23] Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η συνολική βία στη Συρία μειώθηκε ‘κατά 44% σε σύγκριση με το 2024’, γεγονός που εκτιμάται ως «αξιοσημείωτο επίτευγμα παρά το κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο και το ταραγμένο περιφερειακό περιβάλλον», αν και η εν λόγω μείωση ‘δεν ήταν ομοιόμορφη’, αφού ο «συνδυασμός πολιτικού ανταγωνισμού, θρησκευτικής βίας και ξένων παρεμβάσεων» ‘μαρτυρά’ υπέρ μιας εύθραυστης μετάβασης της Συρίας.^[24] Περαιτέρω, στην ίδια πηγή αναφέρεται ότι σε ‘μεγάλο’ μέρος της χώρας, «η καθημερινή βία μειώθηκε σε μεγάλο βαθμό επειδή η μεταβατική κυβέρνηση κατάφερε να εδραιώσει την εξουσία της στις περιοχές που ελέγχει» και επίσης, «η μεταβατική κυβέρνηση αναδιοργάνωσε το μηχανισμό ασφάλειας, ενοποιώντας τις δυνάμεις των ανταρτών και τις πρώην μονάδες της HTS σε μια επίσημη ιεραρχία διοίκησης, που αναπτύχθηκε σε όλη τη βόρεια και κεντρική Συρία», όπου στις επαρχίες όπως το Aleppo, Idlib, Hama και Raqqa, «οι ένοπλες ομάδες που έχουν πλέον ενσωματωθεί στη δομή ασφάλειας της μεταβατικής κυβέρνησης έχουν αναλάβει την υπεράσπιση του εδάφους, εστιάζοντας στην τοπική αστυνόμευση».^[25] Ωστόσο, σύμφωνα και πάλι με πληροφορίες στην ίδια πηγή, αυτή η σταθεροποίηση «δεν επεκτάθηκε στις περιοχές όπου κυριαρχούν μειονότητες, όπου το κράτος δυσκολεύτηκε να επιβάλει την εξουσία του» και πέντε επαρχίες όπου σημειώθηκαν ‘βίαιες συγκρούσεις και δολοφονίες’ εναντίον κοινοτήτων (θρησκευτικών μειονοτήτων) των Δρούζων και των Αλαουιτών, ήταν η Lattakia, η al-Suwayda, το Tartous, η Hama, και το Homs.^[26] Περαιτέρω, το Ισλαμικό Κράτος (IS) παρουσιάζεται ως μια ‘ανθεκτική αντάρτικη δύναμη’ που επιχειρεί από τα βορειοανατολικά και το κέντρο της Badia, ενώ «μετά την αναζωπύρωσή του το 2024, η δραστηριότητα της ομάδας μειώθηκε σε σχετικά μέτρια ένταση το 2025» και «οι περισσότερες επιθέσεις επικεντρώθηκαν σε περιοχές που ελέγχονται από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) ή κατά μήκος των οδών της ερήμου που περιπολούν, κυμαινόμενες από επιθέσεις σε θέσεις ασφαλείας μέχρι αποδράσεις από φυλακές», και επιπλέον, καταγράφονται στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία από εξωτερικούς παράγοντες, όπως το Ισραήλ στο νότιο διάδρομο και η Τουρκία στα βόρεια της χώρας.^[27]

 

Με βάση τον (επικαιροποιημένο) οδηγό της EUAA για τη Συρία (Δεκέμβριος 2025), γενικά στη χώρα υφίσταται αδιάκριτη βία, ωστόσο, όχι σε (τέτοιο) υψηλό βαθμό, άρα εκτιμάται πως «απαιτείται υψηλότερο επίπεδο μεμονωμένων στοιχείων για να διαπιστωθεί πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης» υπό την έννοια του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ.^[28]

 

Περαιτέρω, σύμφωνα με νεότερα ποσοτικά δεδομένα από την πλατφόρμα ACLED, για ολόκληρη τη Συρία, κατά τους τελευταίους 12 μήνες (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 08/05/2026), καταγράφηκαν συνολικά 9.526 περιστατικά βίας και 3.838 θάνατοι^[29], που συμπεριλαμβάνουν 4.970 περιστατικά πολιτικής βίας ("political violence") με 3.837 θανάτους^[30] και 1.064 περιστατικά διαδηλώσεων ("demonstrations"), χωρίς θανάτους^[31].

 

Όσον αφορά δε, συγκεκριμένα το Κυβερνείο του Aleppo της Συρίας, από πληροφορίες στην πλατφόρμα ACLED, προκύπτει ότι στην εν λόγω περιοχή υπήρξε μια μείωση κατά 66% στα περιστατικά πολιτικής βίας που καταγράφηκαν κατά την περίοδο 01/01-28/11/2025 σε σύγκριση με τα αντίστοιχα περιστατικά που καταγράφηκαν καθ’ όλη την περίοδο του έτους 2024, ενώ συνάμα στην εν λόγω πηγή αναφέρεται ότι «μέσω αυστηρότερων δομών διοίκησης, ενσωμάτωσης των δυνάμεων και μονάδων των ανταρτών, και αναμόρφωσης της αστυνόμευσης και των τοπικών επιτροπών ασφαλείας, η νέα κυβέρνηση [της Συρίας] επιδιώκει να ασφαλίσει περιοχές όπως το Idlib και το δυτικό Aleppo».^[32]

 

Πιο συγκεκριμένα, στον οδηγό της EUAA για τη Συρία (Δεκέμβριος 2025) καταγράφεται ότι το Κυβερνείο του Aleppo παρέμεινε (από περί τον Μάιο του 2025) ‘κατακερματισμένο’ όσον αφορά τον εδαφικό έλεγχο, ενώ κατόπιν της συμφωνίας του Μαρτίου του 2025 μεταξύ των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) και της μεταβατικής κυβέρνησης στη Συρία, «οι κουρδικές δυνάμεις μείωσαν την παρουσία τους στην πόλη του Aleppo, ενώ οι φιλοτουρκικές ομάδες ανασυγκροτήθηκαν πίσω στην περιοχή του Afrin», ως επίσης, «οι συγκρούσεις μεταξύ των SDF και του Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA) μειώθηκαν σημαντικά μετά τη συμφωνία του Μαρτίου, αν και οι τουρκικές αεροπορικές επιθέσεις συνεχίστηκαν μέχρι τα μέσα Μαρτίου», ενώ «αναφέρθηκαν εντάσεις και συγκρούσεις μεταξύ των SDF και της μεταβατικής κυβέρνησης, κυρίως στην ύπαιθρο του κυβερνείου του Aleppo».^[33]

 

Περαιτέρω, στον ίδιο (πιο πάνω) οδηγό της EUAA, αναφέρεται σχετικά με το Κυβερνείο του Aleppo, ότι το ACLED κατέγραψε 1.048 περιστατικά ασφαλείας στην εν λόγω περιοχή κατά την περίοδο 09/12/2024-31/05/2025, τα πλείστα εκ των οποίων φαίνεται να αφορούσαν περιστατικά εκρήξεων / εξ αποστάσεως βία (“explosions / remote violence”), που κορυφώθηκαν τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 2025 και κατόπιν, μειώνονταν για τους υπόλοιπους μήνες. Συνακόλουθα, κατά την περίοδο 01/06/2025-26/09/2025 στο Κυβερνείο του Aleppo καταγράφηκαν από το ACLED, 187 περιστατικά ασφαλείας, έτσι, κατά την περίοδο 09/12/2024-26/09/2025, τα περιστατικά ασφαλείας στο Κυβερνείο του Aleppo που καταγράφηκαν από το ACLED, ανήλθαν συνολικά στα 1.235.^[34] Όσον αφορά τους θανάτους πολιτών από τα πιο εν λόγω περιστατικά ασφαλείας, το SNHR (Syrian Network for Human Rights) κατέγραψε 444 θανάτους αμάχων κατά την περίοδο μεταξύ Δεκεμβρίου του 2024 και 31/05/2025 στο Κυβερνείο του Aleppo, ενώ κατά την περίοδο μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου 2025, το SNHR κατέγραψε 21 θανάτους αμάχων στο Κυβερνείο του Aleppo, έτσι κατά την περίοδο μεταξύ Δεκεμβρίου 2024 και Σεπτεμβρίου 2025, ο συνολικός αριθμός θανάτων αμάχων που καταγραφήκαν στο Κυβερνείο του Aleppo από το SNHR ανήλθαν σε 465.^[35]

 

Περαιτέρω, σύμφωνα με στοιχεία της UNHCR ο εκτιμώμενος αριθμός εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων ανήλθε στους 1.545.049 για το Κυβερνείο του Aleppo, εκ των οποίων επέστρεψαν οι 467.198, από τον Ιούνιο του 2025, ενώ επιπρόσθετα, 197.265 άτομα επέστρεψαν στην εν λόγω περιοχή από το εξωτερικό, από τις αρχές του 2024.^[36] Επίσης, σύμφωνα και πάλι με στοιχεία της UNHCR, από τις 18/09/2025 υπήρχαν 1.596.832 εσωτερικά εκτοπισμένα άτομα από το Κυβερνείο του Aleppo και 740.365 επιστροφές εκεί, ενώ επιπλέον, 159.450 άτομα είχαν επιστρέψει στην εν λόγω περιοχή από το εξωτερικό, από τις 08/12/2024.^[37]

 

Σύμφωνα δε, με τον εν λόγω οδηγό της EUAA του Δεκεμβρίου του 2025 για τη Συρία, κατόπιν της συμφωνίας μεταξύ της Μεταβατικής Κυβέρνησης και των SDF, «η κατάσταση ασφαλείας στο κυβερνείο του Aleppo έχει βελτιωθεί, με τα περιστατικά ασφαλείας να μειώνονται σταθερά» και τον αριθμό των θανάτων να ‘μειώνεται απότομα’ από τον Μάρτιο του 2025, ενώ σημειώθηκε και ένας ‘υψηλός’ αριθμός επιστροφών εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων καθώς και επιστροφών από το εξωτερικό.^[38]

 

Πιο πρόσφατες πληροφορίες, που καταγράφονται σε άλλη πηγή (CEDOCA, Belgium, 19/05/2026), αναφέρουν πως μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ και τη στρατιωτική επέλαση της μεταβατικής κυβέρνησης τον Ιανουάριο του 2026, «μια περίοδος στρατιωτικού αδιεξόδου οδήγησε στην υπογραφή μιας συνολικής συμφωνίας 14 σημείων μεταξύ των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) και της Δαμασκού στις 30 Ιανουαρίου 2026», όπου η εν λόγω συμφωνία «ρυθμίζει θέματα όπως η ενσωμάτωση στρατού και ασφαλείας, που περιλαμβάνει τη σταδιακή εισαγωγή των SDF στο συριακό Υπουργείο Άμυνας».[39] Επιπλέον, στην ίδια πηγή και όσον αφορά (συγκεκριμένα) την κατάσταση ασφαλείας στη βορειοανατολική Συρία, αναφέρεται ότι «μεταξύ Οκτωβρίου 2025 και Φεβρουαρίου 2026, υπήρξε ‘σαφής έξαρση’ της βίας κατά τη διάρκεια της επέλασης της μεταβατικής κυβέρνησης τον Ιανουάριο του 2026» και ότι «αυτή η βία επικεντρώθηκε κυρίως στις επαρχίες Aleppo, Hassakeh, Deir ez-Zor και Raqqa, αλλά ‘μειώθηκε σημαντικά’ μετά την υπογραφή της συνολικής συμφωνίας στις 30 Ιανουαρίου 2026», ωστόσο, «ενώ η κατάσταση έχει έκτοτε σταθεροποιηθεί, εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί κίνδυνοι για την ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένων των μη εκραγέντων πυρομαχικών και των αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών (IED) που έμειναν πίσω μετά από τις μάχες».[40]

 

Σύμφωνα με τα τελευταία (αριθμητικά) δεδομένα που καταγράφηκαν από την πλατφόρμα ACLED, αναφορικά με τα περιστατικά βίας και ασφαλείας στο Κυβερνείο του Aleppo (εντός του οποίου βρίσκεται η περιοχή συνήθους διαμονής του Αιτητή στη Συρία, όπου αυτός αναμένεται να επιστρέψει), κατά την (εξάμηνη) περίοδο 22/11/2025-15/05/2026, στην εν λόγω περιοχή καταγράφηκαν (συνολικά) 491 περιστατικά και 331 θάνατοι, εκ των οποίων, τα 138 αφορούσαν περιστατικά μαχών (“battles”) με 140 θανάτους, τα 209 αφορούσαν περιστατικά εκρήξεων / εξ αποστάσεως βία (“explosions / remote violence”) με 108 θανάτους, τα 77 αφορούσαν περιστατικά διαδηλώσεων (“protests”) χωρίς θανάτους, τα 7 αφορούσαν περιστατικά ταραχών (“riots”) χωρίς θανάτους και τα (υπόλοιπα) 60 αφορούσαν περιστατικά βίας κατά αμάχων (“violence against civilians”) με 83 θανάτους.[41] Σημειώνεται ότι ο συνολικός πληθυσμός του Κυβερνείου του Aleppo εκτιμάται στα 4.105.521 κατοίκους (ανεπίσημη εκτίμηση για το 2026).[42]

 

Εκ των ανωτέρω πληροφοριών που παρατέθηκαν, διακρίνεται (γενικότερα) ότι στη Συρία υφίστανται περιστατικά ασφαλείας και αδιάκριτη βία, ωστόσο, από τα δεδομένα για την κατάσταση ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή συνήθους διαμονής του Αιτητή στη Συρία, ήτοι στο Κυβερνείο του Aleppo, διαπιστώνεται ότι ο εν λόγω αριθμός των περιστατικών που καταγράφηκαν, λαμβάνοντας υπόψη και το συνολικό πληθυσμό εκεί, δεν συνιστά τέτοιο υψηλό βαθμό αδιάκριτης βίας κατά αμάχων, ώστε να τεκμηριώνεται ότι και μόνη η παρουσία του Αιτητή στην εκεί περιοχή, θα τον εκθέσει σε πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και προσωπικής απειλής, κατά την έννοια της σχετικής διάταξης του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, με συνέπεια δε, να απαιτούνται κάποια (επιπλέον) προσωπικά χαρακτηριστικά που (ενδεχομένως) να αυξάναν τον κίνδυνο τέτοιας απειλής συγκριτικά και με τον μέσο πληθυσμό της περιοχής.

 

Συναφώς, εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, παρατηρώ ότι είναι ενήλικας νεαρός άνδρας, χωρίς προβλήματα υγείας ή σοβαρή ευαλωτότητα/ανικανότητα, ομιλεί την αραβική γλώσσα, είναι σουνίτης μουσουλμάνος στο θρήσκευμα, κατέχει μόρφωση από τη χώρα καταγωγής του, καθώς και έχει οικογενειακό και συγγενικό υποστηρικτικό δίκτυο στην εν λόγω περιοχή όπου αναμένεται να επιστρέψει στη Συρία. Επομένως, λαμβάνοντας υπόψιν επίσης και τις ιδιαίτερες περιστάσεις του Αιτητή, οι οποίες δεν παρουσιάζουν οιουσδήποτε δείκτες ευαλωτότητας, θεωρώ ότι δεν εγείρονται ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι αυτός θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και προσωπική βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

 

Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ορθή και νόμιμη, λήφθηκε εύλογα και κατ' ορθή ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας των Καθ' ων η Αίτηση που τους παρέχεις ο Νόμος, οι οποίοι ενήργησαν σύννομα και συνεκτίμησαν όλα τα ενώπιον τους στοιχεία. Δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε ούτως ώστε να δικαιολογείται επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου. Αντιθέτως, κρίνω ότι με σαφήνεια καταδεικνύεται στην υπό εξέταση περίπτωση και για τους λόγους που έχουν ήδη εκτεθεί, ότι τα πραγματικά περιστατικά δεν στοιχειοθετούν και δεν στηρίζουν τις υπό των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (άρθρα 3-3Δ) και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, αναγκαίες προϋποθέσεις για την υπαγωγή του εν λόγω Αιτητή στο προστατευτικό καθεστώς του πρόσφυγα. Ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, όπως αυτοί οι λόγοι εξαντλητικά προνοούνται στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025. Συνακόλουθα, ούτε απέδειξε ότι μπορεί να του αναγνωριστεί το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 19(1) του πιο πάνω Νόμου, καθότι ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη με την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του, ως καθορίζεται στο άρθρο 19(2) του ιδίου Νόμου.

 

Η προσφυγή απορρίπτεται με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση.

 

 

 

 

 

Βούλα Κουρουζίδου - Καρλεττίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.