ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

                                                                                        Υποθ. Αρ.: 430/26

30 Ιουλίου 2026

[Β. ΚΟΥΡΟΥΖΙΔΟΥ-KΑΡΛΕΤΤΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με τo άρθρο 146 του Συντάγματος

 Μεταξύ:

Β.Β. ARC {….} εκ Συρίας

Αιτητής

-και-

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

 

                                                                               Καθ' ων η Αίτηση

 

Τζ. Μπετίτο  (κος), για Πιερίδης και Πιερίδης, Δικηγόροι για τον Αιτητή

Χρ. Δημητρίου (κα), Δικηγόρος για τους Καθ' ων η αίτηση

Ο Αιτητής είναι παρών

 (Παρoύσα η διερμηνέας Alqarout Shahd (κα) για πιστή μετάφραση από τα αραβικά στα ελληνικά και αντίστροφα)

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Με την υπό κρίση προσφυγή, ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, ημερομηνίας 30/01/2026, η οποία του κοινοποιήθηκε στις 11/02/2026 και δια της οποίας απορρίφθηκε το αίτημά του για παροχή διεθνούς προστασίας, ως άκυρη, παράνομη, αντισυνταγματική και στερούμενη οιουδήποτε έννομου αποτελέσματος. Περαιτέρω αιτείται απόφασης  του Δικαστηρίου με την οποία να αναγνωρίζεται  στον Αιτητή καθεστώς διεθνούς προστασίας και οιανδήποτε άλλη θεραπεία κρίνει δίκαια το Δικαστήριο.

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

O Αιτητής είναι υπήκοος της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας. Στις 14/06/2019 υπέβαλε αίτηση για παροχή Διεθνούς Προστασίας, αφού αφίχθηκε παράνομα στην Κυπριακή Δημοκρατία περί τις 12/06/2026, ενώ είχε αναχωρήσει από τη χώρα καταγωγής του εντός το Μαιο του 2019.

Στις 11/12/2025 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή στην Υπηρεσία Ασύλου. Στις 27/01/2026 λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου ετοίμασε Έκθεση/Εισήγηση με την οποία εισηγείτο την απόρριψη του αιτήματος του Αιτητή και στις 30/01/2026, εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών αρμόδιος λειτουργός ενέκρινε την εν λόγω Έκθεση/Εισήγηση και αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης του Αιτητή για διεθνή προστασία. Στις 11/02/2026, η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή, μαζί με την αιτιολόγηση της απόφασης της σχετικά με το αίτημα του Αιτητή (ως η σχετική Έκθεση/Εισήγηση), η οποία παραλήφθηκε και υπογράφηκε ιδιοχείρως από τον Αιτητή την ίδια ημέρα.

Στις 03/04/2206 καταχωρήθηκε η υπό εξέταση προσφυγή.

 

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

Ο Αιτητής δια των συνηγόρων του προέβαλε μέσω της αίτησης ακυρώσεως πλείονες λόγους ακυρώσεως, τους οποίους περιόρισε κατά την ακρόαση ζητώντας το Δικαστήριο να εξετάσει τη κατάσταση ασφαλείας χωρίς ωστόσο να υποβάλει τη θέση του η να επικαλεστεί οποιεσδήποτε πηγές πληροφόρησης . Ερωτηθείς  ο Αιτητής από το Δικαστήριο γιατί δεν επιθυμεί να επιστρέψει επικαλέστηκε την κατάσταση ασφαλείας στην χώρα καταγωγής του όσο και την έλλειψη ευκαιριών για εξεύρεση εργασίας στη Συρία . 

Από την πλευρά τους οι Καθ’ ων η Αίτηση αντιτάσσουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθόλα νόμιμη και ορθή, προϊόν δέουσας έρευνας και αιτιολογίας και σύμφωνη με τις νομοθετικές διατάξεις. Υποστηρίζουν περαιτέρω ότι ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποσείσει το βάρος απόδειξης που έφερε στους ώμους του και να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης ή κίνδυνο σοβαρής βλάβης ώστε να του χορηγηθεί καθεστώς πρόσφυγα ή συμπληρωματικής προστασίας.

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

Καταρχάς, παρατηρείται ότι οι λόγοι ακύρωσης που εγείρονται στην παρούσα αίτηση, παρατίθενται με γενικότητα και αοριστία. Η απλή καταγραφή κατά ιδιαίτερο συνοπτικό τρόπο στους λόγους ακύρωσης της νομικής βάσης της προσφυγής δεν ικανοποιεί την επιτακτική ανάγκη του Κανονισμού 7 του Ανωτάτου Συνταγματικού Διαδικαστικού Κανονισμού του 1962, όπως οι νομικοί λόγοι αναφέρονται πλήρως.

Ως προς τους προωθούμενους λόγους προσφυγής είναι κρίσιμο και απαραίτητο να καταστεί αντιληπτό ότι η δικαιοδοσία του παρόντος δικαστηρίου διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στο λυσιτελές της προβολής των λόγων προσφυγής. Ειδικότερα, το παρόν Δικαστήριο ως δικαστήριο ουσίας δικάζει την υπόθεση που άγεται ενώπιον του εξ υπαρχής, κατά το νόμο και κατά την ουσία, δεν περιορίζεται μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά προχωρεί παραπέρα και εξετάζει και την ουσιαστική ορθότητα της de novo και ex nunc. Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελείς  χαρακτηρίζονται  οι λόγοι προσφυγής, οι οποίοι ακόμα και αν γίνουν δεκτοί δεν πρόκειται να οδηγήσουν σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

Τα όσα επομένως πιο κάτω εξετάζονται και αποφασίζονται τελούν υπό την πιο πάνω τοποθέτηση.

Κατά το στάδιο υποβολής της αίτησής του, ο Αιτητής προέβαλε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του εξαιτίας του πολέμου και των δυσμενών συνθηκών εκεί. (ερ.  μετάφραση 14 Δ.Φ.).

Κατά τη διάρκεια της προφορικής του συνέντευξης και ως προς τα προσωπικά του στοιχεία, ο Αιτητής επιβεβαίωσε πως τόπος γέννησής του καταγωγής του είναι η περιοχή Al Hamidiyah, Tartus governorate (Π.Β. ερ. 32 1χ). Ανέφερε ότι διέμενε στην περιοχή αυτή μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής του και ότι δεν διέμεινε κάπου αλλού. (Π.Β. ερ. 30 2χ- 4χ).

Ανέφερε ότι είναι ελεύθερος, είναι μουσουλμάνος (σούνι), και μιλά Αραβικά (Π.Β. ερ. 32 Ιχ, 3χ). Ανέφερε ότι στην χώρα του τελείωσε την 5^Π τάξη του Δημοτικού και ότι στην χώρα του εργαζόταν μαζί με τον πατέρα του στο εργοστάσιο που έχουν μεταφοράς λίθων. (Π.Β. ερ. 30 10χ,12χ, ερ. 29 2χ).

Ανέφερε ότι έχει 4 αδερφούς, εκ των οποίων ο ένας απεβίωσε κατά τη διάρκεια εκτέλεσης της στρατιωτικής του θητείας, 2 αδερφές και ότι οι γονείς του μένουν μαζί στη Συρία στην ΑΙ Hamidiyah. Ένας έκτων αδερφών του μόνο διαμένει στην Γερμανία. Ανέφερε ότι έχει 2 ξαδέρφια την Κύπρο από τη μεριά του πατέρα του καθώς και τον άντρα της μιας αδερφής του στην Κύπρο. (Π.Β. ερ. 30 5χ, 6χ, 11χ). Ανέφερε ότι έχει επικοινωνία με την οικογένειά του στη Συρία και επιβεβαιώνει ότι είναι καλά (Π.Β. ερ. 30 7χ, 8χ).

Ανέφερε πως εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του τον Μάιο του 2019 και εισήλθε παράνομα μέσω αεροπλάνου στην Κύπρο, στις 12/06/2019. (Π.Β. ερ. 32 2χ).

Ο ΑΔΠ παρέδωσε στην υπηρεσία ασύλου το διαβατήριο του .

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης ο Αιτητής ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του και δεν επιθυμεί να επιστρέψει :

1. Λόγω της επισφαλής κατάστασης στη Συρία.

 2. Λόγω της ενόχλησης που λαμβάνει η οικογένειά του επειδή δεν υποστηρίζει το παρών καθεστώς.

3. Λόγω του γεγονότος ότι δεν ήθελε να στρατολογηθεί.

 Υπό το φως των ως άνω πληροφοριών, ως αυτές προκύπτουν από τα πρακτικά της συνέντευξης και τα λοιπά στοιχεία του διοικητικού φακέλου, η λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου σχημάτισε την εισήγησή της επί τη βάση των εξής τεσσάρων (4) ουσιωδών ισχυρισμών: α) Ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ του Αιτητή και των πio πάνω υπό 1-3.

Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός που αφορά στη ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία του Αιτητή έγινε αποδεκτός καθώς στοιχειοθετήθηκε τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική αξιοπιστία του Αιτητή, σε συνάρτηση με πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, ενώ λήφθηκαν επίσης υπόψη, το πρωτότυπο και επίσημο διαβατήριο που προσκόμισε ο Αιτητής στην Υπηρεσία Ασύλου.

Αναφορικά με το δεύτερο ισχυρισμό του σχετικά με την κατάσταση στον τόπο διαμονής του, ο Αιτητής κατά τη διάρκεια της συνέντευξης του, ανέφερε ότι εγκατέλειψε την χώρα του λόγω της έλλειψης ασφάλειας στο τόπο καταγωγής και διαμονής του όσο και για ένα καλύτερο μέλλον (Π.Β. ερ. 29 8χ).

Σύμφωνα με την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου η εσωτερική και αξιοπιστία του Αιτητή έγινε αποδεκτή καθότι  η κατάσταση ανασφάλειας που επικρατούσε στη Συρία τεκμηριώνεται από πηγές πληροφόρησης που κάνουν αναφορά σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας, που ωθήθηκε να εγκαταλείψει τις περιοχές καταγωγής και συνήθους διαμονής του, καθώς και σε αδιάκριτη βία που υπήρχε εντός της χώρας (Π.Β. ερ. 53-52)^[1].

Επίσης, η κατάσταση ανασφάλειας στη Συρία τεκμηριώνεται από πηγές πληροφόρησης που κάνουν αναφορά ότι υπάρχουν πολλαπλές και αλληλοεπικαλυπτόμενες μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα στη Συρία. Η Συριακή κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της εμπλέκονται σε μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις εναντίον πολλών ομάδων ανταρτών (συμπεριλαμβανομένου του Syrian National Army, της Hay'at Tahrir al-Sham, του Islamic State group, των Syrian Democratic Forces και άλλων μικρότερων ενόπλων ανταρτών). Υπάρχουν επίσης παράλληλες μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ των ενόπλων ομάδων που δρουν στην επικράτεια. Τέλος, λαμβάνουν χώρα πολλαπλές μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ ξένων κρατικών δυνάμεων και ένοπλων ομάδων στην επικράτεια: α) δύο παράλληλες μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις από τη μία μεταξύ του συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και από την άλλη του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ Κάιντα, β) δύο μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ της Τουρκίας και αντίστοιχα του Islamic State και των Κουρδικών παραστρατιωτικών οργανώσεων και γ) μια μη διεθνής ένοπλη σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και των Χεζμπολάχ (Π.Β.ερ.95-93)^[2].

Αναφορικά με τον ουσιώδης ισχυρισμό 3 του Αιτητή ότι εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του λόγω των παρενοχλήσεων  που δέχεται η οικογένεια του επειδή δεν υποστηρίζει το παρών καθεστώς, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι κάτοικοι στην περιοχή που κατοικούσε ο ίδιος και εξακολουθεί να κατοικεί η οικογένειά του, στην Al Hamidiyah παρενοχλούν την οικογένειά του επειδή δεν υποστήριζαν  το νέο καθεστώς στη αρχή της ανόδου του στη εξουσία. Αυτός είναι και ο λόγος που διακυβεύεται η ασφάλεια του ίδιου και της οικογένειάς του. Ανέφερε επίσης πώς με την άνοδο του νέου καθεστώτος στη εξουσία τάχθηκαν σαν οικογένεια υπέρ του παλαιού καθεστώτος επειδή έπρεπε και όχι επειδή το ήθελαν πραγματικά καθ' ότι αποτελούν μια φιλειρηνική οικογένεια. (Π.Β. ερ. 29 8χ). Ισχυρίζεται επίσης ότι ο λόγος για τον οποίο παρενοχήθηκε η οικογένειά του είναι το γεγονός ότι ο  αδερφός του που δεν ζει πια είχε ταχθεί υπέρ του παλαιού καθεστώτος. (Π.Β. ερ. 29 ΙΟχ, ερ. 28 1χ)

Ερωτηθείς εάν γνωρίζει τα πρόσωπα που παρενοχλούν την οικογένειά του απάντησε αρνητικά αναφέροντας ότι εάν κάποιος επιθυμεί να παρενοχλήσει τον πατέρα του κατά την μετάβαση στην εργασία του για παράδειγμα, δεν το πράττει ευθέως αλλά  στέλνει άλλους  να τον παρενοχλήσουν κάνοντας αρνητικά σχόλια για το πρόσωπο του. Ισχυρίζεται ακόμα πως οι παρενοχλήσεις ξεκίνησαν από τότε που κατάρρευσε  το παλαιό καθεστώς και ότι η οικογένεια του  δέχεται την παρενόχληση χωρίς να κάνει κάτι για να την αποτρέψει. (Π.Β. ερ. 28 2χ-6χ). Ερωτηθείς  ο Αιτητής  πώς η κατάσταση αυτή επηρεάζει και πώς πρόκειται να επηρεάσει στο μέλλον τον ίδιο δεν ήταν σε θέση να παρέχει επαρκείς πληροφορίες αναφέροντας ότι απλά θα συνεχίσει να δέχεται τις εν λόγω ενοχλήσεις και δεν νιώθει ασφαλής. (Π.Β. ερ. 28 7χ-9χ) Ερωτηθείς να σχολιάσει γιατί αισθάνεται ανασφαλής δεν έδωσε κάποια σχετική απάντηση, αναφέροντας ότι όσοι ζουν στις παραλιακές περιοχές δεν νιώθουν ασφάλεια αναφερόμενος παράλληλα σε ένα μη σχετικό με τις παρενοχλήσεις περιστατικό. Ερωτηθείς εάν έχει συμβεί κάτι στην οικογένειά του τον τελευταίο χρόνο ο Αιτητής απάντησε αρνητικά. (Π.Β. ερ. 28 11χ-13χ)

 Ερωτηθείς  ο Αιτητής μέσω διευκρινιστικής ερώτησης να σχολιάσει πώς τον επηρεάζει η κατάσταση, δεν παρείχε επαρκείς πληροφορίες και σχολίασε ότι δεν έχει κάτι να κάνει στο χωριό του, επειδή δεν διαθέτει το δικό του σπίτι και θα χρειαστεί να την συντηρεί ο πατέρας του. Ερωτηθείς σε ποιες περιοχές θα μπορούσε να μεταφερθεί ώστε να μην επηρεάζεται η ζωή του από τις παρενοχλήσεις αναφέρθηκε στις ασφαλείς για αυτόν περιοχές για μετέγκατασταση ήτοι  τη Δαμασκό, τη Homs και τη Hama. (Π.Β. ερ. 27 4χ, 5χ)

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω, η λειτουργός απέρριψε  τον ανωτέρω ισχυρισμό του Αιτητή λόγω ασαφειών και παροχής ελλιπών πληροφοριών.

Περαιτέρω αναφορικά με τον τέταρτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή ότι εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του λόγω του γεγονότος ότι δεν επιθυμούσε να στρατολογηθεί προέβαλε πως δεν επιθυμούσε να αναγκαστεί να προβεί στη θανάτωση άλλων μουσουλμάνων Σούνι ή Σίαχ ή άλλων Χριστιανών(Π.Β. ερ. 29 8χ). Ερωτηθείς  τι εννοούσε στην αίτησή του όταν ανέφερε ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής του λόγω του πολέμου και των 'εκεί συνθηκών' απάντησε ότι εννοούσε ότι δεν ήθελε να συμμετάσχει στο στρατό. (Π.Β. ερ. 27 8χ)

Ο αρμόδιος λειτουργός εξέτασε τόσο την εσωτερική όσο και την εξωτερική αξιοπιστία του Αιτητή και κατέληξε στην απόρριψη του εν λόγω ισχυρισμού για τους λόγους που ανέφερε στην έκθεση εισήγηση του.  

Συγκεκριμένα όπως προκύπτει από την έρευνα του λειτουργού και επιβεβαιώνονται και από το παρόν δικαστήριο μετά την απομάκρυνση του Ασαντ, ο Άχμαντ αλ-Σαράα ανακοίνωσε την κατάργηση της υποχρεωτικής στράτευσης, την οποία επιβεβαίωσαν στρατιωτικοί αξιωματούχοι στις αρχές του 2025. Η στρατολόγηση έγινε αυστηρά εθελοντική, με χιλιάδες να εντάσσονται στον νέο Συριακό Στρατό. ^[3] (Π.Β. ερ 37-36)

Ως εκ των ανωτέρω, ο αρμόδιος λειτουργός κατέληξε ότι κατόπιν της συνολικής αξιολόγησης των ισχυρισμών 3 και 4 του Αιτητή, διαπιστώνεται πως η γενική αξιοπιστία του δεν τεκμηριώνεται, ούτε στοιχειοθετήθηκε επαρκώς το εν λόγω αίτημά του, καθώς δεν δόθηκαν επαρκείς, βάσιμες και εύλογες εξηγήσεις, ενώ συνάμα, ο Αιτητής υπέπεσε σε ανακολουθίες και αντιφάσεις στους ισχυρισμούς του. Επομένως, ο υπό αναφορά ουσιώδης ισχυρισμός του Αιτητή έτυχε απόρριψης.

Εν συνεχεία, κατά την εκτίμηση του κινδύνου στη βάση του συνόλου των ισχυρισμών του Αιτητή που κρίθηκαν αποδεκτοί, ο λειτουργός παρέπεμψε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με τη γενική κατάσταση ασφαλείας στη Συρία, παραθέτοντας σχετικές πληροφορίες από τις εν λόγω πηγές, που κάνουν λόγο για επιστροφή χιλιάδων Σύριων στη χώρα τους και στις περιοχές διαμονής τους, εθελοντικά και με τη συνδρομή/υποστήριξη των Η.Ε., στις ενέργειες προς εξομάλυνση των διεθνών σχέσεων της χώρας καθώς και στα βήματα που έγιναν ως προς τα εσωτερικά ζητήματα και υπηρεσίες, αλλά και στις ενέργειες για συνεργασία και για την ανοικοδόμηση της χώρας , στην υποστήριξη προς τους επιστρέφοντες, στην τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας  στη Τartus  συγκεκριμένα, ήτοι στον τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή, ως επίσης, παραθέτει πληροφορίες από εξωτερικές πηγές αναφορικά με την οικονομική λειτουργικότητα ως προς τις υποδομές και υπηρεσίες, το σύστημα της υγείας στη χώρα (όπου καταγράφεται η παροχή δωρεάν ιατροφαρμακευτικής φροντίδας μέσω των κρατικών δομών, στην εκπαίδευση (όπου καταγράφεται ότι συνεχίζεται η παροχή δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης στη χώρα, καθώς και για τις επιστροφές στη Tartus.

Περαιτέρω, λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα ασφαλείας, τις περιοχές όπου επικεντρώνονται τα περιστατικά ασφαλείας, καθώς και αριθμητικά στοιχεία για την κατάσταση ασφαλείας  στη Tartus, o λειτουργός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στην εν λόγω περιοχή υφίσταται μεν αδιάκριτη βία, ωστόσο, δεν ανέρχεται σε τέτοιο επίπεδο ώστε να προκύπτει ότι η ένταση της βίας είναι τόσο υψηλή που να συνιστά ‘εξαιρετική κατάσταση’ για κάθε άμαχο πολίτη να εκτεθεί σε πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω της παρουσίας του και μόνο στην εν λόγω περιοχή, κατά την έννοια του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ.

Επίσης, λαμβάνοντας υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή (ήτοι άμαχος πολίτης, ενήλικας άνδρας, χωρίς σοβαρά προβλήματα υγείας ή ενδείξεις ευαλωτότητας, που δεν υπέστη οιαδήποτε παρελθούσα δίωξη ή σοβαρή βλάβη στη χώρα καταγωγής του και που έζησε για αρκετά χρόνια στη Tartus, άρα θεωρείται πως διαθέτει αρκετή γνώση της εν λόγω περιοχής, με ευρύ οικογενειακό και υποστηρικτικό δίκτυο εκεί επίσης, καθώς και σε θέση να εργαστεί και να βιοποριστεί), o λειτουργός κατέληξε  ότι δεν διαπιστώθηκε πως προκύπτουν εύλογοι λόγοι να πιστεύεται ότι θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, σε περίπτωση επιστροφής του στον τόπο συνήθους διαμονής του.

Ακολούθως, κατά τη νομική ανάλυση, κρίθηκε πως στην περίπτωση του Αιτητή δεν στοιχειοθετείται βάσιμος φόβος δίωξης (βάσει του άρθρου 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025), εφόσον διαπιστώθηκε πως από τα όσα στοιχεία του Αιτητή έγιναν αποδεκτά, δεν πληρούνται τα αναγκαία υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία του φόβου δίωξης, για κάποιον από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 και στο Άρθρο 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων. Αναφορικά δε, με τις προϋποθέσεις υπαγωγής σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (βάσει του άρθρου 19(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025), με βάση το προσωπικό του προφίλ και την αξιολόγηση κινδύνου, διαπιστώθηκε ότι δεν θεωρείται ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση (κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(α) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025), ή βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία (κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(β) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025).

 Ειδικότερα, κατά την αξιολόγηση των προϋποθέσεων του άρθρου 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025, διαπιστώθηκε πως στη Tartus, την περιοχή συνήθους διαμονής του Αιτητή στη Συρία (και όπου αναμένεται να επιστρέψει), δεν υφίστατο κατάσταση διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (ως αναλύθηκε κατά την αξιολόγηση του κινδύνου), ώστε να κινδυνεύει ο Αιτητής κατά την επιστροφή του να αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και προσωπικής απειλή κατά της ζωής του ή της σωματικής του ακεραιότητας, ως άμαχος, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας, εξαιτίας της παρουσίας του και μόνο στην εν λόγω περιοχή όπου αναμένεται να επιστρέψει.

Ως εκ των ανωτέρω δεδομένων, το αίτημα για διεθνή προστασία του Αιτητή απορρίφθηκε από την Υπηρεσία Ασύλου.

Έπειτα από ενδελεχή εξέταση του διοικητικού φακέλου και όπως προκύπτει από τα στοιχεία που βρίσκονται σε αυτόν, κρίνω ως ορθή και αιτιολογημένη από τους Καθ' ων η Αίτηση την αποδοχή των ουσιωδών ισχυρισμών του Αιτητή που αφορούν τα προσωπικά του στοιχεία καθώς και τη γενικότερη κατάσταση ασφάλειας που επικρατούσε στη Συρία (περί το έτος 2019 που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του). Ως εκ τούτου, εν απουσία και οιονδήποτε στοιχείων περί του αντιθέτου, το παρόν Δικαστήριο δεν βρίσκει λόγο διαφοροποίησης επί των ανωτέρω ευρημάτων της Υπηρεσίας Ασύλου. Ειδικότερα, διαπιστώνεται (ομοίως) ότι η γενική αξιοπιστία του Αιτητή κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του και ως προς τα ανωτέρω δεδομένα που υποστήριξε αναφορικά με τα προσωπικά του στοιχεία, υπήρξε ικανοποιητική και ο ίδιος ήταν συνεκτικός στις απαντήσεις του και δεν υπέπεσε σε σοβαρές αντιφάσεις ως προς τις δηλώσεις του σχετικά με το προφίλ του και τη χώρα καταγωγής του ,καθώς και τον ισχυρισμό του αναφορικά με το ότι έφυγε από τη χώρα του λόγω της εμπόλεμης κατάστασης που επικρατούσε εκεί (κατάσταση που επιβεβαιώνεται ότι υφίστατο στη Συρία την τότε περίοδο, από πληροφορίες σε εξωτερικές πηγές που παρέθεσε η λειτουργός).

Αναφορικά δε, με τον τρίτο και τέταρτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή (ήτοι περί παρενοχλήσεων της οικογένειας του όσο και για την άρνηση του να στρατευτεί, διαπιστώνεται ότι ορθά αυτός δεν έγινε αποδεκτός, εφόσον το παρόν Δικαστήριο (επίσης) εντοπίζει ανακολουθίες, ασυνέπειες, ασάφειες και αντιφάσεις στους εν λόγω ισχυρισμούς του Αιτητή. Περαιτέρω αυτό επιβεβαιώνεται και από την απάντηση που έδωσε στο δικαστήριο ερωτηθείς για τους λόγους που δεν επιθυμεί να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής του Συγκεκριμένα αναφέρθηκε γενικά στη κατάσταση ασφάλειας στη Συρία και την δυσκολία να εξεύρει εργασία στη χώρα καταγωγής του.

Πέραν των πιο πάνω, διακρίνεται (γενικότερα), ότι ο Αιτητής δεν κατάφερε να υποστηρίξει με αληθοφάνεια το αίτημά του για διεθνή προστασία και να καταδείξει με σαφήνεια τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του και δεν επιθυμεί να επιστρέψει. Ειδικότερα, διαπιστώνεται μια διαδοχική έλλειψη συνοχής στις δηλώσεις του αναφορικά με το εν λόγω αίτημά του, όπου, στην αρχική του αίτηση για διεθνή προστασία, ο Αιτητής δήλωσε πως εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του λόγω του πολέμου (βλ. και των συνθηκών χωρίς να αναφέρει οτιδήποτε περαιτέρω, έπειτα, κατά την αρχική του συνέντευξη, επανέλαβε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του εξαιτίας του πολέμου, ισχυριζόμενος επίσης πως σε περίπτωση που επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, θα τον αναγκάσουν να υπηρετήσει στον στρατό και ο ίδιος δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο (ενώ δήλωσε συνάμα, ότι ουδέποτε είχε κληθεί ο ίδιος να ενταχθεί στον στρατό στη χώρα του), ενώ μετέπειτα, κατά την ακρόαση ενώπιον του Δικαστηρίου , ο Αιτητής προέβαλε  πως εγκατέλειψε τη Συρία λόγω της ανασφάλειας που επικρατεί όσο και την ανάγκη του να εξεύρει εργασία.

Σε κάθε περίπτωση, από το σύνολο των σχετικών του δηλώσεων, ουδόλως προκύπτει οιαδήποτε στοχοποίηση του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του, ούτε δε, ο ίδιος αναφέρθηκε σε οτιδήποτε που να παραπέμπει σε περιστατικό (παρελθούσας) δίωξης του ή σοβαρού κινδύνου ή βλάβης στη χώρα του (ως ο ίδιος επιβεβαίωσε ουδέποτε παρενοχλήθηκε/διώχθηκε, ούτε και είχε ποτέ συλληφθεί ή κρατηθεί στη χώρα καταγωγής του, ενώ δήλωσε συνάμα, ότι η κυβέρνηση της Συρίας σίγουρα δεν έχουν κάποιο πρόβλημα μαζί του, σε περίπτωση που επιστρέψει εκεί.

Περαιτέρω, κρίνω ότι η έρευνα της Υπηρεσίας Ασύλου σε έγκυρες και επίκαιρες πήγες πληροφόρησης ήταν επαρκής, πλήρης και επίκαιρη, ώστε να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα, ενώ συνάμα, ορθά η λειτουργός κατόπιν αξιολόγησης του (μελλοντικού) κινδύνου και λαμβάνοντας υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του, κατέληξε στο ότι δεν στοιχειοθετείται εύλογος βαθμός πιθανότητας ο Αιτητής να αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και αδικαιολόγητης βλάβης με την επιστροφή του στη Συρία και στον τόπο συνήθους διαμονής του εκεί (ήτοι τη Ταρτούς).

Συνακόλουθα, διακρίνεται ότι κατά την διάρκεια της συνέντευξης του δεν γίνεται επίκληση από τον Αιτητή, κατά τρόπο ειδικό και συγκεκριμένο, οιωνδήποτε κρίσιμων στοιχείων και περιστατικών από τα οποία να μπορεί να τεκμηριωθεί κατά τρόπο αρκούντως σαφή και συγκεκριμένο, η συνδρομή πραγματικού, προσωπικού και ενεστώτος κινδύνου στη χώρα καταγωγής του.

Ειδικότερα δε, αναφορικά με την ταυτότητα και τα προσωπικά στοιχεία τoυ Αιτητή, σημειώνονται τα ακόλουθα, συγκεκριμένα ως προς το θρήσκευμα του ως σουνίτης μουσουλμάνος:

Σχετικές πληροφορίες σε έγκυρη πηγή αναφέρουν ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2025, o πληθυσμός των 23,9 εκατομμυρίων αποτελείται από 87% μουσουλμάνους, εκ των οποίων το 74% είναι σουνίτες, ενώ οι αλαουίτες, οι ισμαηλίτες και οι σιίτες μουσουλμάνοι αποτελούν συνολικά το 13% του πληθυσμού της Συρίας.^[4] Επιπλέον, στην ίδια πηγή αναφέρεται πως εντός του 2025, στη Συρία επέστρεψαν πέραν του ενός εκατομμυρίου ‘πρώην πρόσφυγες’, που ως επί το πλείστον ήταν σουνίτες μουσουλμάνοι Άραβες.^[5] Περαιτέρω, πληροφορίες σε άλλη πηγή αναφέρουν ότι από τον Δεκέμβριο του 2024, έχουν καταγραφεί «στοχευμένες δολοφονίες εκδίκησης ανδρών που φέρονται να συνδέονται με τον στρατό ή τις υπηρεσίες πληροφοριών του καθεστώτος Άσαντ» και οι οποίες «φέρεται να διαπράχθηκαν από άγνωστους ένοπλους άνδρες», ενώ «βασίζονται στην φερόμενη σχέση των θυμάτων με το καθεστώς Άσαντ και στους ρόλους τους σε προηγούμενες παραβιάσεις παρά στη θρησκευτική τους ταυτότητα».^[6] Η ίδια πηγή αναφέρει ότι «μεταξύ των θυμάτων περιλαμβάνονται άτομα από σουνιτικές, αλαουιτικές και σιιτικές κοινότητες», που «φέρεται να έγιναν στόχος τόσο για επίσημους ρόλους στις υπηρεσίες πληροφοριών και ασφάλειας της προηγούμενης κυβέρνησης όσο και για το ότι ήταν πληροφοριοδότες».^[7] Οι εν λόγω ‘στοχευμένες επιθέσεις’ «έχουν σημειωθεί σε αρκετές επαρχίες, όπως το Aleppo, η Dar’a, η Δαμασκός, το Deir Ez Zor, Homs, Hama και η Latakia».^[8] Πιο συγκεκριμένα, στο βόρειο Κυβερνείο του Aleppo, φέρεται να εμφανίστηκε τον Απρίλιο του 2025, μια ομάδα που επικαλέστηκε ότι «στόχος της είναι η εξάλειψη των συνεργατών του πρώην καθεστώτος που εμπλέκονται σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων», ενώ κατά την περίοδο που ακολούθησε, «καταγράφηκε αύξηση των επιθέσεων αυτονομιστών εναντίον συνεργατών του πρώην καθεστώτος», με αναφορές να καταγράφουν εκτελέσεις, ‘κυρίως’ Σουνιτών συνεργατών του πρώην καθεστώτος, στη Hama και το Aleppo, καθώς και «επιθέσεις εναντίον Αλαουιτών στην πόλη Homs, στη δυτική Dar’a και στη Latakia».^[9] Επίσης, άλλες πηγές ανέφεραν ότι κατά την εν λόγω περίοδο ‘άγνωστοι ένοπλοι’ διέπραξαν δολοφονίες εναντίον Αλαουιτών, οι οποίοι ‘κατηγορούνταν’ ότι υποστήριζαν την προηγούμενη κυβέρνηση και ότι ήταν πληροφοριοδότες.^[10]

Πέραν των πιο πάνω, διακρίνεται ότι (σύμφωνα με πληροφορίες από άλλες εξωτερικές πηγές), περί τον Ιούνιο του 2025, η προσωρινή κυβέρνηση στη Συρία ‘εξέδωσε ειδική γνωμοδότηση’ που «απαγορεύει τις δολοφονίες για εκδίκηση και τα εξωδικαστικά αντίποινα», καθώς επίσης, «προτρέπει τους πολίτες να επιλύουν τις διαφορές τους μέσω επίσημων νομικών οδών και ποινικοποιεί τις πράξεις αντιποίνων».^[11] Περαιτέρω, σημειώνεται επίσης, ότι σύμφωνα με πληροφορίες από πηγές σε σχετικό (επικαιροποιημένο) οδηγό της EUAA για τη Συρία (Δεκέμβριος 2025), «η μεταβατική κυβέρνηση στη Συρία κυριαρχείται από υπουργούς σουνιτικής αραβικής καταγωγής και οι ηγετικές θέσεις στην αστυνομία, τις Γενικές Υπηρεσίες Ασφαλείας (GSS) και τον στρατό καλύπτονται σε μεγάλο βαθμό από Σουνίτες Άραβες», ενώ «το νέο Συμβούλιο Fatwa αποτελείται εξ ολοκλήρου από σουνιτικά μέλη».^[12]

Περαιτέρω, συμφωνώ με την αξιολόγηση κινδύνου στην οποία προέβη η λειτουργός στη βάση των αποδεκτών ουσιωδών ισχυρισμών, καθώς και με το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε αναφορικά με τη μη πλήρωση των προϋποθέσεων αναγνώρισης προσφυγικού καθεστώτος, καθώς ο Αιτητής δεν κατάφερε να στοιχειοθετήσει βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης για κάποιον από τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 και του Άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, ως επίσης και πως ούτε πληρούνται οι προϋποθέσεις υπαγωγής του Αιτητή στο άρθρο 19 (2) (α) και (β) του ιδίου Νόμου, περί της χορήγησης συμπληρωματικής προστασίας, καθώς δεν προέκυψαν στοιχεία εκ των οποίων μπορεί να συναχθεί ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(α) του πιο πάνω Νόμου, ή βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(β) του Νόμου.

Αναφορικά δε, με τον ισχυρισμό του Αιτητή περί ότι ήθελε να αποφύγει τη στρατολόγησή του στη χώρα καταγωγής του (ισχυρισμός που εξάλλου δεν  προωθεί  ο Αιτητής ως λόγο για τον οποίο δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη χώρα του, σύμφωνα με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, προκύπτει ότι περί τέλη του 2024, έγινε ‘ανακατάληψη των μεγάλων πόλεων της Συρίας - Aleppo, Hama, Homs και Δαμασκού’ από το καθεστώς του Άσαντ, ενώ μετά την πτώση του καθεστώτος, δημιουργήθηκε  μια ‘προσωρινή διοίκηση’ υπό το εν λόγω de facto κυβερνών κόμμα που ανέτρεψε το πρώην καθεστώς Άσαντ στη Συρία^[13], ενώ κατόπιν ανακοινώθηκε από τον εκπρόσωπο της Διοίκησης Στρατιωτικών Επιχειρήσεων του νέου Συριακού καθεστώτος πως (μεταξύ άλλων) αποφασίστηκε όπως «o στρατός του προηγούμενου καθεστώτος θα διαλυθεί και ο συριακός στρατός θα ανοικοδομηθεί ‘σε εθνική βάση’»^[14].

Επιπλέον και όσον αφορά τα πιο πάνω, από επικαιροποιημένες πληροφορίες επιβεβαιώνεται ότι το νέο καθεστώς έχει καταργήσει την υποχρεωτική θητεία και ο νέος στρατός της Συρίας είναι εθελοντικός και παράλληλα δεν φαίνεται να υφίστανται πλέον κυρώσεις για λιποταξία ή αποφυγή στράτευσης.

 Συγκεκριμένα, σύμφωνα με σχετικές πληροφορίες για τις εξελίξεις επί της στρατιωτικής θητείας στην Συρία, η μεταβατική κυβέρνηση της Συρίας «έχει καταργήσει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, καθιστώντας την κατάταξη πλήρως εθελοντική, από τον Δεκέμβριο του 2024», ενώ «η υποχρεωτική στράτευση μπορεί να επανεισαχθεί μόνο σε περίπτωση κήρυξης εθνικής έκτακτης ανάγκης».^[15] Πιο συγκεκριμένα, πληροφορίες από εξωτερικές πηγές αναφέρουν επίσης, ότι η συριακή κυβέρνηση έχει εκκινήσει εκστρατεία στρατολόγησης και προβολής με στόχο την ενθάρρυνση των νέων ανδρών να καταταγούν στις ένοπλες δυνάμεις^[16], συμπεριλαμβανομένων και μειονοτικών ομάδων, όπως οι Κούρδοι^[17], ωστόσο, αν και αναφέρεται επίσης πως «οι νεοσύλλεκτοι είναι ως επί το πλείστον Σουνίτες Άραβες», το Υπουργείο Άμυνας της Συρίας δεν έχει δημοσιοποιήσει επίσημα στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των καταταγέντων^[18], ενώ σύμφωνα με τον ειδησεογραφικό ιστότοπο Middle East Forum, ο οποίος επικαλείται συνέντευξη του Φεβρουαρίου 2025, ο Πρόεδρος της Συρίας δήλωσε ότι ‘χιλιάδες’ άτομα έχουν καταταγεί στον στρατό της χώρας (χωρίς να μπορούν εύκολα να επιβεβαιωθούν τα εν λόγω δεδομένα)^[19].

Συνεπώς, αναφορικά και με τον εν λόγω ισχυρισμό του Αιτητή περί μη επιθυμίας του για στρατολόγηση του στη Συρία, το Δικαστήριο καταλήγει πως δεν υφίστανται ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται πως ο Αιτητής θα αντιμετωπίσει οιονδήποτε τέτοιο (ενδεχόμενο) κίνδυνο με την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του και συγκεκριμένα στη Ταρτούς (τόπος συνήθους διαμονής του στη Συρία).

Αναφορικά δε, με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων παροχής συμπληρωματικής προστασίας προς το πρόσωπο του Αιτητή υπό την έννοια του άρθρου 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (αντίστοιχο Άρθρο 15(γ) της Ευρωπϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ), κρίνω σκόπιμο να παρατεθούν αρχικά τα κάτωθι:

Το εν λόγω άρθρο 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 προϋποθέτει ‘ουσιώδεις λόγους’ να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. Σχετική δε, με τούτο, είναι και η ευρεία νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ECLI:CY:AD:2015:D619, ημερομηνίας 22/9/2015), όσο και η ερμηνεία του ΔΕΕ (βλ. C-285/12, A. Diakité v. Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides, 30/01/2014 και C-465/07, Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretaris van Justitie, 17/02/2009), καθώς επίσης και του ΕΔΔΑ (βλ. K.A.B. v. Sweden, 886/11, 05/09/2013 (final 17/02/2014) και Sufi and Elmi v. the United Kingdom, 8319/07 and 11449/07, 28/11/2011), όπου ερμηνεύεται η έννοια της «αδιακρίτως ασκούμενης βίας» και της «ένοπλης σύρραξης», καθώς επίσης, τίθενται κριτήρια ως προς τη σοβαρότητα του κινδύνου που προϋποτίθεται για την αξιολόγηση των περιπτώσεων στις οποίες εξετάζεται η πιθανότητα παραχώρησης συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025).

 

Συγκεκριμένα, στην υπόθεση Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretarisvan Justitie (παρ. 35), το ΔΕΕ αναφέρει ότι «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας», ενώ στην παρ. 37 το ΔΕΕ αναφέρει επιπλέον ότι «η απλή αντικειμενική διαπίστωση κινδύνου απορρέοντος από τη γενική κατάσταση μιας χώρας δεν αρκεί, καταρχήν, για να γίνει δεκτό ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, συντρέχουν ως προς συγκεκριμένο πρόσωπο, εντούτοις, καθόσον η αιτιολογική αυτή σκέψη χρησιμοποιεί τον όρο «συνήθως», αναγνωρίζει το ενδεχόμενο υπάρξεως μιας εξαιρετικής καταστάσεως, χαρακτηριζομένης από έναν τόσο υψηλό βαθμό κινδύνου, ώστε να υπάρχουν σοβαροί λόγοι να εκτιμάται ότι το πρόσωπο αυτό θα εκτεθεί ατομικώς στον επίμαχο κίνδυνο.»^[20]. Περαιτέρω, το ΔΕΕ στην εν λόγω υπόθεση (παρ. 39), παραθέτει ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών την καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας».

 

Όσον αφορά στην κατάσταση ασφαλείας στη Συρία, η χώρα γενικά βρισκόταν σε ένοπλη σύρραξη, λόγω διεθνών και εσωτερικών ενόπλων συγκρούσεων, που συνέχισαν να προκαλούν ‘σημαντική ζημιά’ σε άμαχους μέσω άμεσων και αδιάκριτων επιθέσεων, περιλαμβανομένων «μαζικών δολοφονιών σε κοινότητες Αλαουιτών και Δρούζων», τις οποίες η νέα κυβέρνηση δεν κατάφερε να αποτρέψει, ενώ άμαχοι ‘έγιναν στόχος’ σε κατοικημένες και αγροτικές περιοχές, και νάρκες και αυτοσχέδιοι εκρηκτικοί μηχανισμοί «προκαλούσαν καθημερινά θύματα, μεταξύ των οποίων και παιδιά», ως επίσης, «αεροπορικές επιδρομές και πυροβολισμοί από πυροβόλα όπλα έπλητταν τακτικά σπίτια, αγορές, σχολεία, νοσοκομεία, φράγματα, αεροδρόμια και πολιτιστικούς και θρησκευτικούς χώρους», με επιπτώσεις όπως, «η διακοπή βασικών υπηρεσιών και η μαζική εκτόπιση πληθυσμών», ενώ συνάμα, «άτομα που βρισκόταν υπό την εξουσία των εμπλεκόμενων μερών στις συγκρούσεις δολοφονήθηκαν, βασανίστηκαν και υπέστησαν σεξουαλική βία, αυθαίρετη κράτηση και αναγκαστική εξαφάνιση, εν μέσω αργών και αμφισβητούμενων προσπαθειών μεταβατικής δικαιοσύνης».^[21]

 

Σύμφωνα δε, με πιο πρόσφατες πληροφορίες από την πλατφόρμα ACLED (Armed Conflict Location & Event Data), το 2025 ήταν ένα καθοριστικό ‘έτος καμπής’ για τη Συρία, όπου μετά το τέλος της διακυβέρνησης Άσαντ, ο Ahmed al-Sharaa, ηγέτης της Hayat Tahrir al-Sham (HTS), ανακήρυξε τον εαυτό του μεταβατικό πρόεδρο της Συρίας, «ο οποίος ηγήθηκε των προσπαθειών για την ενίσχυση της διεθνούς θέσης της Συρίας και την κατάργηση του καθεστώτος κυρώσεων», ενώ παράλληλα, «αποκαθιστούσε την ηρεμία σε μια χώρα που είχε πληγεί από 13 χρόνια εμφυλίου πολέμου».^[22] Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η συνολική βία στη Συρία μειώθηκε ‘κατά 44% σε σύγκριση με το 2024’, γεγονός που εκτιμάται ως «αξιοσημείωτο επίτευγμα παρά το κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο και το ταραγμένο περιφερειακό περιβάλλον», αν και η εν λόγω μείωση ‘δεν ήταν ομοιόμορφη’, αφού ο «συνδυασμός πολιτικού ανταγωνισμού, θρησκευτικής βίας και ξένων παρεμβάσεων» ‘μαρτυρά’ υπέρ μιας εύθραυστης μετάβασης της Συρίας.^[23] Περαιτέρω, στην ίδια πηγή αναφέρεται ότι σε ‘μεγάλο’ μέρος της χώρας, «η καθημερινή βία μειώθηκε σε μεγάλο βαθμό επειδή η μεταβατική κυβέρνηση κατάφερε να εδραιώσει την εξουσία της στις περιοχές που ελέγχει» και επίσης, «η μεταβατική κυβέρνηση αναδιοργάνωσε το μηχανισμό ασφάλειας, ενοποιώντας τις δυνάμεις των ανταρτών και τις πρώην μονάδες της HTS σε μια επίσημη ιεραρχία διοίκησης, που αναπτύχθηκε σε όλη τη βόρεια και κεντρική Συρία», όπου στις επαρχίες όπως το Aleppo, Idlib, Hama και Raqqa, «οι ένοπλες ομάδες που έχουν πλέον ενσωματωθεί στη δομή ασφάλειας της μεταβατικής κυβέρνησης έχουν αναλάβει την υπεράσπιση του εδάφους, εστιάζοντας στην τοπική αστυνόμευση».^[24] Ωστόσο, σύμφωνα και πάλι με πληροφορίες στην ίδια πηγή, αυτή η σταθεροποίηση «δεν επεκτάθηκε στις περιοχές όπου κυριαρχούν μειονότητες, όπου το κράτος δυσκολεύτηκε να επιβάλει την εξουσία του» και πέντε επαρχίες όπου σημειώθηκαν ‘βίαιες συγκρούσεις και δολοφονίες’ εναντίον κοινοτήτων (θρησκευτικών μειονοτήτων) των Δρούζων και των Αλαουιτών, ήταν η Lattakia, η al-Suwayda, το Tartous, η Hama, και το Homs.^[25] Περαιτέρω, το Ισλαμικό Κράτος (IS) παρουσιάζεται ως μια ‘ανθεκτική αντάρτικη δύναμη’ που επιχειρεί από τα βορειοανατολικά και το κέντρο της Badia, ενώ «μετά την αναζωπύρωσή του το 2024, η δραστηριότητα της ομάδας μειώθηκε σε σχετικά μέτρια ένταση το 2025» και «οι περισσότερες επιθέσεις επικεντρώθηκαν σε περιοχές που ελέγχονται από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) ή κατά μήκος των οδών της ερήμου που περιπολούν, κυμαινόμενες από επιθέσεις σε θέσεις ασφαλείας μέχρι αποδράσεις από φυλακές», και επιπλέον, καταγράφονται στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία από εξωτερικούς παράγοντες, όπως το Ισραήλ στο νότιο διάδρομο και η Τουρκία στα βόρεια της χώρας.^[26]

Με βάση τον (επικαιροποιημένο) οδηγό της EUAA για τη Συρία (Δεκέμβριος 2025), γενικά στη χώρα υφίσταται αδιάκριτη βία, ωστόσο, όχι σε (τέτοιο) υψηλό βαθμό, άρα εκτιμάται πως «απαιτείται υψηλότερο επίπεδο μεμονωμένων στοιχείων για να διαπιστωθεί πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης» υπό την έννοια του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ.^[27]

Όσον αφορά δε, συγκεκριμένα τη Tartus της Συρίας, από πληροφορίες στον οδηγό της EUAA, προκύπτει ότι τον Μάιο του 2026, ο πληθυσμός του κυβερνείου ανερχόταν σε 1.262.378 άτομα, συμπεριλαμβανομένων κατοίκων, εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων και επαναπατρισθέντων από το εξωτερικό, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης.^[28] Ειδικότερα, ο πληθυσμός των εσωτερικά εκτοπισμένων στο κυβερνείο τον Μάιο του 2026 ανερχόταν σε 48.866 άτομα^[29], ο πληθυσμός των επιστραφέντων εσωτερικά εκτοπισμένων (IDPs returnees) ατόμων μέχρι και τις 2 Ιουλίου 2026, ανερχόταν σε 12.229 άτομα,^[30] ενώ ο πληθυσμός των προσφύγων που έχουν επιστρέψει από το εξωτερικό ανερχόταν έως και τις 2 Ιουλίου 2026 σε 10.437 άτομα.^[31]

Σύμφωνα με τα στατιστικά δεδομένα που παραθέτει ο IOM στην έκθεσή του για τις κοινότητες επιστραφέντων που έχει περίοδο αναφοράς τον Απρίλιο και Μάιο του 2026 και δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 2026,^[32] 89% των περιοχών του κυβερνείου Tartous είχαν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, 71% είχαν πρόσβαση σε δομές πρωτοβάθμιας υγείας, 50% σε δομές επειγόντων περιστατικών, και 36% σε εξειδικευμένες δομές υγείας.^[33] Η ίδια έκθεση κατέγραψε ότι στο κυβερνείο Tartous το διάστημα αναφοράς, η δημόσια ηλεκτροδότηση ήταν διαθέσιμη για 16 συνολικά ώρες τη μέρα.^[34]

Ο IOM χρησιμοποιεί έναν δείκτη βαθμολόγησης πέντε επιπέδων για να υποδείξει τον βαθμό ευνοϊκότητας των συνθηκών για την επιστροφή και τη βιώσιμη επανένταξη. Τα κριτήρια που αξιολογούνται είναι: 1. ασφάλεια και προστασία, 2. επαρκές επίπεδο διαβίωσης, 3. πρόσβαση σε μέσα βιοπορισμού, 4. πρόσβαση σε στέγη, γη και ακίνητη περιουσία, 5. πρόσβαση σε έγγραφα. Ακολούθως, υπολογίζεται ο μέσος όρος των βαθμολογιών των πέντε κριτηρίων, ώστε να παραχθεί ένας ενιαίος σύνθετος δείκτης για κάθε τοποθεσία, σε κλίμακα 0–5, όπου οι υψηλότερες τιμές υποδηλώνουν πιο ευνοϊκές συνθήκες για επιστροφή και επανένταξη.^[35]

Σύμφωνα με την έκθεση που δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2026 και έχει διάστημα αναφοράς τον Απρίλιο και Μάιο του 2026, το κυβερνείο Tartous βαθμολογήθηκε συνολικά με 3.4. Η βαθμολογία αυτή τοποθέτησε το κυβερνείο Tartous, στην κατηγορία των κυβερνείων όπου επικρατούν «μερικώς ευνοϊκές συνθήκες επιστροφής». Η εν λόγω κατηγορία περιλαμβάνει τις βαθμολογίες 2.6 έως 3.5, και περιγράφει μια κατάσταση κατά την οποία «ορισμένες συνθήκες ευνοούν την επιστροφή, ωστόσο εξακολουθούν να υφίστανται σημαντικά εμπόδια».^[36] Οι βαθμολογίες που έλαβε το κυβερνείο στους επιμέρους τομείς είχαν ως εξής: 4.0 ως προς ζητήματα προστασίας και ασφάλειας, 3.8 ως προς την επάρκεια του επιπέδου διαβίωσης, 3.1 ως προς την πρόσβαση σε μέσα βιοπορισμού, 3.4 ως προς ζητήματα αποκατάστασης στέγης, έγγειας ιδιοκτησίας και ακίνητης περιουσίας, και 2.4 ως προς την πρόσβαση σε έγγραφα ταυτοποίησης.^[37]

 Σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα του ACLED, στο κυβερνείο Tartous, κατά την περίοδο του τελευταίου έτους (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 24/07/2026) καταγράφηκαν 40 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 22 θάνατοι.^[38]

Τέλος, σύμφωνα με πρόσφατες εκτιμήσεις (Απρίλιος 2026) ο πληθυσμός του κυβερνείου Tartous κυμαίνεται  σε 1,261,868 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων των κατοίκων, των εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων και των επαναπατριζόμενων από το εξωτερικό, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΔΟΜ.^[39]

Εκ των ανωτέρω πληροφοριών που παρατέθηκαν, διακρίνεται (γενικότερα) ότι στη Συρία υφίστανται περιστατικά ασφαλείας και αδιάκριτη βία, ωστόσο, από τα δεδομένα για την κατάσταση ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή συνήθους διαμονής του Αιτητή στη Συρία, ήτοι στη Tartus διαπιστώνεται ότι ο εν λόγω αριθμός των περιστατικών που καταγράφηκαν, λαμβάνοντας υπόψη και το συνολικό πληθυσμό εκεί, δεν συνιστά τέτοιο υψηλό βαθμό αδιάκριτης βίας κατά αμάχων, ώστε να τεκμηριώνεται ότι και μόνη η παρουσία του Αιτητή στην εκεί περιοχή, θα τον εκθέσει σε πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και προσωπικής απειλής, κατά την έννοια της σχετικής διάταξης του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, με συνέπεια δε, να απαιτούνται κάποια (επιπλέον) προσωπικά χαρακτηριστικά που (ενδεχομένως) να αυξάναν τον κίνδυνο τέτοιας απειλής συγκριτικά και με τον μέσο πληθυσμό της περιοχής.

Συναφώς, εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, παρατηρώ ότι είναι ενήλικας νεαρός άνδρας, χωρίς προβλήματα υγείας ή σοβαρή ευαλωτότητα/ανικανότητα, ομιλεί την αραβική γλώσσα, είναι σουνίτης μουσουλμάνος στο θρήσκευμα, κατέχει μόρφωση από τη χώρα καταγωγής του, καθώς και έχει οικογενειακό και συγγενικό υποστηρικτικό δίκτυο στην εν λόγω περιοχή όπου αναμένεται να επιστρέψει στη Συρία. Επομένως, λαμβάνοντας υπόψιν επίσης και τις ιδιαίτερες περιστάσεις του Αιτητή, οι οποίες δεν παρουσιάζουν οιουσδήποτε δείκτες ευαλωτότητας, θεωρώ ότι δεν εγείρονται ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι αυτός θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και προσωπική βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ορθή και νόμιμη, λήφθηκε εύλογα και κατ' ορθή ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας των Καθ' ων η Αίτηση που τους παρέχεις ο Νόμος, οι οποίοι ενήργησαν σύννομα και συνεκτίμησαν όλα τα ενώπιον τους στοιχεία. Δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε ούτως ώστε να δικαιολογείται επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου. Αντιθέτως, κρίνω ότι με σαφήνεια καταδεικνύεται στην υπό εξέταση περίπτωση και για τους λόγους που έχουν ήδη εκτεθεί, ότι τα πραγματικά περιστατικά δεν στοιχειοθετούν και δεν στηρίζουν τις υπό των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (άρθρα 3-3Δ) και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, αναγκαίες προϋποθέσεις για την υπαγωγή του εν λόγω Αιτητή στο προστατευτικό καθεστώς του πρόσφυγα. Ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, όπως αυτοί οι λόγοι εξαντλητικά προνοούνται στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025. Συνακόλουθα, ούτε απέδειξε ότι μπορεί να του αναγνωριστεί το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 19(1) του πιο πάνω Νόμου, καθότι ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη με την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του, ως καθορίζεται στο άρθρο 19(2) του ιδίου Νόμου.

Συνεπώς η προσφυγή απορρίπτεται με €1500 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση.

 

 

 

                                             Βούλα Κουρουζίδου - Καρλεττίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.